$affron :Fic Katekyō Hitman Reborn! X OC
จะทุ่มเงินกี่พันเหรียญ ก็ไม่มีวันเป็นได้อย่างฉัน เพราะฉันคือ "ของจริง" สิ่งที่พวกแกทำ มันแค่กการพลาญคนมากมายเพื่อสร้าง "ของปลอม"
ผู้เข้าชมรวม
147
ผู้เข้าชมเดือนนี้
2
ผู้เข้าชมรวม
ข้อมูลเบื้องต้น
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ผมสีดำขลับหนาสุขภาพดีปลิวไปตามแรงลมจากการที่เจ้าของเรือนผมสวยเดินฉับๆ ไปที่หน้าประตูทางเข้าของคฤหาสน์กลางป่าสนทึบในอิตาลี่ตอนใต้ สาวชาวเอเชียหน้าบูดบึ้งเพราะคนบางคนที่ประจำการอยู่ในเคหสถานหลังโตแห่งนี้พึ่งจะเข้ามาแทรกแซงแผนบางอย่างของเธอจนมันเกือบจะพังไม่เป็นท่า
“นี่เธอ” ชายผมยาวที่กำลังจะเดินไปหาบอสของเขาเหลือบไปเห็นผู้หญิงร่างเล็กในชุดจั๊มสูทเกาะอกสีดำพร้อมกับรองเท้าส้นสูงหนังแก้วปลายแหลม เธอกำลังก้าวเดินตรงดิ่งไปชั้นบนสุดราวกับเธอคุ้นเคยกับที่นี่นักหนา ดวงตาสีอำพันเหลือบไปมองชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผบ.ของหน่วยลอบสังหารแห่งนี้แค่แวบเดียว แล้วเลื่อนสายตาไปมองทางต่อคล้ายจะไม่สนใจอะไรอย่างอื่นนอกจากคนที่อยู่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์นี้
“มาที่นี่ได้ยังไง” มือหนาข้างที่ไม่ใช่มือเทียบเข้าคว้าต้นแขนของเธอไว้หลวมๆ พร้อมถามด้วยน้ำเสียงปกติแบบผิดวิสัย
“คนของบอสคุณนั่นแหละมารับหนูถึงที่” ว่าแล้วก็สะบัดแขนออกจากมือเขา
“นี่คุณไม่รู้หรอคะ”
“ไม่รู้” คำตอบของเขาเรียกสีหน้าเบื่อหน่ายของเธอได้อย่างดี
“เขาจะสะเออะเข้ามาแทรกแผนหนูทำไมกัน ไม่เห็นจะเข้าใจเลย.....สาระแน”
“คิดว่ากำลังพูดถึงใครอยู่ ไอ้สวะ” เสียงทุ้มดังขึ้นมาแต่ไกล เธอหันไปก็ได้เจอเข้ากับชายร่างสูงผิวสีแทนในเครื่องแบบประจำของเขา
“ก็พูดถึงคุณนั่นแหละ” ว่าแล้วก็เริ่มเดินอีกครั้ง และคราวนี้เจ้าตัวไปประจันหน้าเขาอย่างไม่กลัวว่าชายตรงหน้ามีกิตติศัพท์อะไรบ้าง
“รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง ทำไมไม่ปล่อยให้หนูจัดการ ยื่นจมูกเข้ามาทำไม”
“เพราะนี่ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเธอ นี่มันเป็นเรื่องของวาเรีย” คนตัวสูงอีกคนเดินมาจากด้านหลัง
“มันไปเป็นความรับผิดชอบของวาเรียตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“หมอนั่นเคยเป็นคนของวาเรียมาก่อน เธอก็รู้”
“ถ้าคุณมาจัดการเรื่องนี้ แล้วเรื่องที่หนูโดนใส่ร้ายล่ะ จะจัดการให้ด้วยหรอคะ”
“ใช่” ชายผมดำตอบ
“นี่ฟังนะ คุณลูกชายรุ่นที่เก้า” เธอยกนิ้วชี้กรีดไปข้างหน้า
“อาจจะดูแย่ แต่ตอนนี้หนูกำลังก่อร่างสร้างตัวอยู่ งานที่หนูจะทำในอนาคตมันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของหนู อีกอย่าง ทำไมหนูจะไม่รู้ว่าวาเรียเขาทำงานยังไง พวกคุณไม่ได้สนใจอย่างอื่นนอกจากให้แผนสำเร็จอยู่แล้ว สิ่งที่คุณจะทำ คือฆ่าผู้ชายคนนั้น แล้วก็จบคดี รับเงิน เรื่องที่หนูโดนก็ช่างแม่ง”
“...”
“หรือไม่จริง?”
“ถ้าแผนนี้จบ ก็แปลว่าเธอไม่ได้ทำ แล้วมันต่างกันตรงไหน”
“ต่างสิ! เพราะคนนอกแฟมิลี่จะรับรู้ไง”
“รู้แล้วมันจะทำไม”
“ก็บอกแล้วไงว่ากำลังชุบตัวอยู่!”
“มีตรงไหนให้ชุบอีกรึไง” เขาไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าจนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่เนินอก
“ตรงนี้? จะอัพ?”
“เอ๊ะ! อีนี่!”
“โซแอล” เธอหันไปมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะเธอไม่คิดว่าชายผมสีเงินคนนี้จะรู้จักชื่อของเธอ
“ไปนั่งคุยดีๆ” เขายกมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ สาวน้อยวัยยี่สิบปีตอนปลายจึงใจเย็นลงบ้าง
“แกก็อย่ากวนประสาทให้มันมาก บอส”
“…หึ” คนได้ชื่อว่าเป็นบอสหันหลังเดินกลับขึ้นไปชั้นบนสุด
“มันบอกพวกเราแล้ว ว่าจะให้เธอนำ”
“ฮะ?” เธอร้องอย่างตกใจ
“เมื่อกี้ฉันเตรียมกำลังคนไว้แล้ว กำลังจะไปติดต่อเลขาเธอผ่านเลวี่ แต่ก็มาเห็นเธอเข้าพอดี”
“อ้าว แล้วจะให้กูโวยวายเพื่อ!”
“ใจเย็นๆ แล้วขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ”
“…”
“…” เธอมองหน้าคนพูดแล้วถอนหายใจ
“เครียดรึเปล่า” เขาถาม
“ไม่หรอกค่ะ…...คุณสควอโล่รู้จักหนูด้วยหรอคะ”
“รู้จักสิ”
“…”
“…”
“ฉันเห็นเธอตั้งแต่เธอแปดขวบ”
ผลงานอื่นๆ ของ แอสไพรินฉ่ำ ดูทั้งหมด
ผลงานอื่นๆ ของ แอสไพรินฉ่ำ
ความคิดเห็น