Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 9 : ของๆฉัน(นาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 428 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

รุ่งเช้า...

"นี่พี่ชายเรายังไม่ตื่นเหรอเล ปล่อยเพื่อนมานั่งรอนานแล้วเนี้ย"
เสียงแม่เอะอะจากด้านล่าง

ผมงัวเงีย พาร่างลงจากที่นอน

 เดินลากขาออกมาจากห้องนอน


"เสียงดังอะไรแต่เช้าเนี้ยยย แม่....ไอ้ติณณ์"

ทำเอาผมหายง่วงทันที 

ที่เห็นแขกไม่ได้รับเชิญมานั่งอยู่ที่โซฟาข้างล่าง


"มึงมาบ้านกูทำไม"

"แคน!!! พูดจาไม่เพราะเลยนะ"

"ทำไมแคนต้องพูดเพราะด้วยละแม่ ก็มันกับแคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เพื่อนก็ไม่ใช่"

"แคนตาลูป!!!"

"แม่อ่ะ!!!"
"สรุปมึงมาบ้านกูทำไม กลับไปเลย บ้านกู กูไม่ต้อนรับ"

ผมเลิกสนใจที่จะเถียงกับแม่ 


หันมาเอาเรื่องตัวปัญหาตรงหน้าแทน


"ก็ฉันบอกไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ว่าจะมารับไปซื้อของ" 

ไอ้ติณณ์เงยหน้ามองผม


"บอก บอกใคร บอกอะไร ทำไมกูไม่รู้เรื่อง"

"บอกเล เองแหละพี่แคน"
"ก็เหมือนคืนพี่แคนหมดสภาพกลับมาบ้าน เล จะบอกก็ไม่สนใจฟัง ก็เลยปล่อยเลยตามเลย"

ไอ้เล น้องสาวตัวแสบเดินลงมาจากบ้านพอดี

ผมหันมองน้องสาวตัวเอง กับ ไอ้ติณณ์ สลับกันไปมา


 นี่สองคนไปสนิทกันขนาดไหน ทำไมมาฝากบอกนู้นนี่นั่นอะไรกันได้


"ไม่รู้เว้ยยย บอกกันเองก็เคลียกันเอง กูไม่ไป กูไม่รู้ ไม่สน" ผมตะโกนใส่หน้าไอ้ติณณ์

"งั้นเล ไปกับพี่ไหม พี่ขี้เกียจไปเดินซื้อของคนเดียว"
แทนที่ไอ้ติณณ์มันจะรั้งผม กลับหันไปชวนน้องสาวผมแทน

ทำเอาผมที่กำลังเดินหนีถึงกับชะงัก

ผมจะปล่อยให้มันไปกับน้องสาวผมไม่ได้ 


ไอ้เลมันยิ่งคลั่งๆไอ้ติณณ์อยู่ 


เกิดไอ้ติณณ์พาน้องผมไปที่อื่นละ..


เกิดมันไม่ได้พาน้องผมไปซื้อของละ..


แล้วเกิดมันคิดจะทำมิดีมิร้ายน้องผม

เพื่อเอาคืนเรื่องที่ผมหักหน้ามัน

ที่ไม่ยอมขึ้นรถมากับมันเมื่อคืนละ




"ไม่ต้องๆๆ ไอ้เล แกจะไปไหนก็ไป ส่วนมึง ไอ้ติณณ์ มึงรอกูแปปนึง เดี๋ยวกูไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวลงมา"

 ผมรีบเข้าไปห้ามก่อนที่น้องสาวผมจะตอบตกลง


"อะไรอ่ะพี่แคน ไหนว่าไม่ไปไง" 

เลม่อนทำเสียงงอแงใส่ 

ที่ผมเข้ามาขัดโอกาส จะให้มันไปซื้อของกับไอ้ติณณ์


เรื่องอะไรจะยอม..เป็นพี่ต้องปกป้องน้องซิ

"ไม่ใช่เรื่องของเด็ก จะไปไหนก็ไปเลย" 

ผมเลือกไม่ตอบคำถามน้องสาวแต่ไบ่ให้เลม่อน ไปที่อื่นแทน


เลม่อนฟึดฟัดใส่แล้วเดินเข้าไปฟ้องแม่ในครัวเรื่องที่ผมไม่ยอมให้ไปซื้อของตามที่ไอ้ติณณ์ชวน


ผมเลิกสนใจ หันมองหน้าไอ้ติณณ์ที่นั่งอยู่เงียบๆ
มันทำสีหน้าราวกับว่า เกมส์นี้มันชนะผมได้อีกแล้ว


"รีบไปอาบน้ำซิ จะได้รีบไป แคน!ตา!ลูป!"

มันจงใจเน้นย้ำชื่อเต็มผม เป็นการเยาะเย้ย


ผมได้แต่มองหน้าคาดโทษฝากไว้ แล้วเดินปึงปังขึ้นห้องไป




ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน


"มึงจะซื้ออะไร รีบๆเลย กูไม่อยากอยู่นาน อึดอัด"

เราเดินกันมาไม่ถึง 5 นาที ผมก็อยากกลับซะแล้ว


มันเป็นการมาเดินซื้อของที่อึดอัดชะมัด


"ฉันยังนึกไม่ออก" ไอ้ติณณ์ลอยหน้าลอยตา


ผมรีบหันขวับไปมองหน้ามันอย่างเอาเรื่องทันทีที่ฟังคำตอบจากมัน


"นี่มึงตั้งใจจะกวนประสาทกูใช่ม่ะ ไอ้ติณณ์ "


"ชวนกูมาซื้อของแทนที่จะบอกกูเอง ทำงานอยู่ที่ร้านมึงทั้งคืน ดันเลือกขับรถมาฝากบอกผ่านน้องสาวกู"


"พอกูจะไม่มา แทนที่มึงจะรั้งกูก็ดันหันไปชวนคนอื่น"


ผมเริ่มโวยวาย


"นั่นน้องสาวนาย ไม่ใช่คนอื่น" 


มันยังคงทำหน้าไม่รู้สึกรู้สา ใส่ผม


"แล้วไง พอมาถึงนี่ มึงมาบอกว่า นึกไม่ออกว่าจะซื้ออะไร มึงจงใจแกล้งกูใช่ไหม" ผมเริ่มหาเรื่อง


"ฉันหิว ไปหาอะไรกินกัน" จู่ๆไอ้ติณณ์ก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น


แถมยังไม่ฟังผมพูดอะไรอีกด้วย 


มันคว้าข้อมือจนผมเซไปตามแรงดึง 

สุดท้ายก็ต้องเดินตามมันอย่างช่วยไม่ได้


"ติณณ์!" ยังไม่ทันที่เราจะถึงร้านอาหาร 

ก็มีเสียงใครบางคนเรียกชื่อไอ้ติณณ์


ดังมาจากร้านขายเครื่องประดับร้านนึง


ติณณ์หันหน้าไปตามเสียงเรียก 

พร้อมจ้องมองผู้หญิงคนนั้นที่กำลังเดินตรงมา 


สีหน้าครุ่นคิด เหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง


ผู้หญิง ผมยาว ตากลมโต หน้าคมสวย

หุ่นดี ทาปากแดง ใส่เดรสสีสะดุดตา 

กำลังเดินตรงเข้ามาหาผมกับติณณ์


"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ แล้วนี่เพื่อนเหรอคะ" เธอมองหน้าผมสลับกับมือไอ้ติณณ์ที่จับมือผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


ผมรีบแกะมือไอ้ติณณ์ออก


"เธอเป็นใคร" ติณณ์ทำหน้าสงสัย 

ราวกับไม่รู้จักคนตรงหน้ามาก่อน


แต่จะบอกว่าไม่รู้จักคงไม่ได้

ก็ในเมื่อเธอเรียกชื่อไอ้ติณณ์ชัดเจนขนาดนั้น


ผมได้แต่ยืนมองนิ่งๆไม่ได้พูดอะไรออกมา


"อ้าว..ลืมมายด์ซะงั้น เราเรียนอยู่ที่เดียวกับติณณ์ แถมเรายังเคย.....รู้จักกันที่คลับ ติณณ์จำไม่ได้เหรอ..ก็คืนนั้นติณณ์ยัง..."  ดูเหมือนคนตรงหน้าพยายามจะสื่ออะไรสักอย่าง


ผมว่าผมพอเข้าใจนะ 

ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันในลักษณะไหน


แต่ดูท่าทาง ไอ้ติณณ์น่าจะไม่สนใจ ท่าทางมันดูเย็นชา

ไม่สนใจ ไม่ทุกข์ ไม่ร้อนอะไรด้วยซ้ำ


"แล้วยังไง" ไอ้ติณณ์ถามกลับ


ทำเอามายด์ถึงกับหน้าเสียไปนิดหน่อย


"ก็วันนั้นเราว่าจะขอเบอร์ติณณ์แต่พอดีตอนเช้าเรารีบออกมา ไปมหาลัยก็ไม่ค่อยได้เจอ อยากติดต่อ อยากรู้จัก ติณณ์พอจะแลกเบอร์กับเราได้มั้ย

มายด์ พูดพร้อมยื่นมือถือส่งมาให้ไอ้ติณณ์


นี่ผมมาทำอะไรตรงนี้ว่ะเนี้ยยย 


ผมควรเดินออกไปใช่มั้ย...


"จะไปไหน" 

ผมไม่รู้ว่าความคิดผมมันสั่งให้ร่างกายผมทำตามที่คิดรึเปล่า เพราะกว่าจะรู้ตัว ไอ้ติณณ์ก็คว้าแขนผมเอาไว้ ในจังหว่ะที่ผมกำลังจะเดินหนีออกมา


"ก็เผื่อมึงจะได้คุยธุระกับมายด์เค้าต่อไง" ผมพูดเสียงแผ่ว


แต่ดูท่าทางไอ้ติณณ์จะไม่ได้สนใจ


มันกระชากข้อมือผมจนเซไปหามันเต็มแรง


"เอาจริงๆฉันพอจำเธอได้ลางๆนะ ว่าเคยเจอ แต่ถ้าจำไม่ผิดคืนนั้นฉันจ่ายเงินให้เธอไปแล้ว เธอก็น่าจะจบนะ แล้วอีกอย่าง ฉันไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับคนที่ยอมนอนกับผู้ชายที่เจอกันแค่ไม่กี่นาทีหรอกนะ ฉันขอตัว"

มายด์ถึงกับหน้าชาที่ถูกไอ้ติณณ์พูดดูถูกแบบนั้น


แต่ทันทีที่ไอ้ติณณ์พูดจบ 

มันก็ลากผมเดินออกมาจากตรงนั้นทันที 


พร้อมกับเสียงกรี๊ดดังลั่นห้าง ของมายด์ สาวสวยคนนั้น





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 428 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #257 aoh19 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:41

    ติณณ์ปากช่างร้ายกาจยิ่งนัก

    #257
    0
  2. #101 planmean2wish (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 05:07
    ใจร้าย ปากร้าย แต่ทำไมเราชอบ
    #101
    0
  3. #74 Natrdav (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:19
    ชอบความปากร้ายของนาย
    #74
    0