Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 49 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

เราสองคนนั่งอยู่บนรถที่กำลังขับตรงกลับบ้าน
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวไอ้ติณณ์มันกำลังคิดอะไรอยู่

แต่ผมกำลังคิดถึงวันข้างหน้า
ที่ไม่รู้ว่าระหว่างผมกับมัน
จะเป็นยังไงต่อไป


"คิดอะไรอยู่"
เหมือนไอ้ติณณ์จะรู้ใจผม

มันคงรู้สึกแปลกๆ กับการที่ผมนั่งเงียบแบบนี้

"ไม่มีอะไร"

"ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย"
ผมปฏิเสธ

จริงๆก็แค่ไม่อยากให้ไอ้ติณณ์มันคิดมาก

เพราะจะว่าไป
ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย
มันซับซ้อนมาก

หลายๆอย่างก็อาจจะไม่เป็นไปในแบบที่เราคิด

เพื่อนสังคมคนรอบข้าง
ก็ไม่ได้ยอมรับ

จะว่าไปตอนนี้ก็มีแค่คนในครอบครัวผม
ไอ้เอ้ ไอ้พีท ที่รับรู้เรื่องของผมกับมัน
ผมไม่แน่ใจว่าเราจะยอมรับ
กับสิ่งที่เราจะเจอข้างหน้าต่อไปรึเปล่า


ไม่มช่ว่าผมจะยอมถอยนะ
ผมเดินมาขนาดนี้แล้ว
ผมเคยทำมันหลุดมือไปครั้งนึง ผมจะไม่ยอมอีก


แต่ผมควรจะทำยังไง
ให้ทั้งผมและไอ้ติณณ์เองมั่นใจ
ว่าระหว่างผมกับมัน จะไม่สิ้นสุดลงด้วยการที่ต้องแยกกันอีก



"นายโอเคแน่นะ"

ไอ้ติณณ์หันกลับมาถามย้ำอีกครั้ง



"โอเค"


"ก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย"

ผมเอนหัวไปพิงกับกระจก


แล้วค่อยๆหลับตาลง



"แคน ....แคน"


"แคนตาลูป"

เสียงเรียกของคนข้างๆปลุกให้ผมตื่นขึ้น



"ถึงแล้วเหรอ"

ผมมองออกไปรอบๆ

เห็นสถานที่คุ้นตาก็พอจะเดาได้ ว่าเรามาถึงบ้านกันแล้ว



"อื้มถึงละ"


"ไปพักผ่อนนะ ไว้เจอกัน"



"เออๆโอเค"

"มึงก็ขับรถดีๆละ


เราสองคนบอกลากัน ก่อนที่ผมจะก้าวลงจากรถ

ยืนมองรถสีดำ ที่ขับไกลออกไป



"แม่...เอ่ออออ"


"แคนขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนว่าจะไม่กลับบ้าน"


"พอดีมันกระทันหันไปหน่อย"


ผมเดินเข้าบ้านมาเจอแม่กำลังนั่งทำงานอยู่

แอบรู้สึกผิดนิดหน่อย


ก็แม่เพิ่งจะยอมรับเรื่องของผมกับไอ้ติณณ์ได้แท้ๆ

ผมก็หายออกไปกับไอ้ติณณ์ซะงั้น


"ติณณ์เค้าโทรบอกแม่แล้วแหละ"


"แต่เราอะน่าตี จะไปไหนไม่ยอมบอก"


"ถ้าติณณ์ไม่เป็นคนโทรมาแม่คงได้ไปแจ้งความลูกชายหายให้ตามตัวกันวุ่นวาย"

ว่าแล้วผมก็โดนแม่บ่นมา 1 ชุดใหญ่


แต่ก็นะ ครั้งนี้ผมผิด 

ก็เลยเลือกที่จะเงียบแทน


ถ้าเป็นเมื่อก่อน

ผมคงเถียงกับแม่ลั่นบ้านไปละ



"เป็นอะไรรึเปล่าแคน"

"ทำไมเงียบๆ ปกติต้องเถียงให้ชนะกันไปข้าง"

ไม่ใช่แค่ผมที่สงสัย

แม้แต่แม่เองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคราวนี้ผมกลับเงียบ


มันผิดนิสัยปกติของผมมากจริงๆ



"มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า"


"อยากเล่ามั้ย"


เหมือนแม่จะจับทางลูก


ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ

แล้วเดินตรงไปนั่งข้างๆแม่



"เรื่องเรากับติณณ์ใช่มั้ย"



ผมมองลึกลงไปในตาของผู้หญิงตรงหน้า

คนที่คอยด่า คอยว่า แต่ก็เป็นคนๆเดียวห่วงผมมาตลอด

และเป็นคนที่เข้าใจผมมากที่สุด



"แม่ว่า แคนกับไอ้ติณณ์เราทำผิดไหมอะ"


"แคนมานึกๆดู ความรักของผู้ชายกับผู้ชาย มันก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเห็นด้วย"


"มันอาจจะไม่จำเป็นต้องไปสนใจคนพวกนั้น แต่ยังไง คนเรามันก็มีสังคม แคนจะทนได้ไหม ถ้าวันนึง แคนถูกคนรอบข้างมองว่าแคนชอบผู้ชายด้วยกัน"


เหมือนผมได้พูดทุกอย่างที่ผมคิดมาตลอดทางให้กับแม่ฟัง



"ถ้าถามแม่เหรอ"


"สมัยก่อนคนเราก็เชื่อว่ายังไงผู้ชายก็ต้องคู่กับผู้หญิงอะนะ แต่แม่ว่ามันไม่เกี่ยว"


"ไม่เกี่ยวว่าคนที่เรารู้สึกดีด้วยเค้าจะเป็นเพศไหน เรื่องของความรู้สึก มันก็คือความรู้สึก"


"ส่วนใครจะมองยังไง..จริงๆคนที่เค้าไม่ชอบเราถ้าเราทำตัวให้ดีแค่ไหนเค้าก็ไม่ชอบเราอยู่ดี  ถ้าแม่เป็นแคน แม่คงเลือกแคร์ และก็ใส่ใจคนที่เค้ารักเรามากกว่า"


แม่เอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ



"แคนไม่ได้แปลกไปจากคนอื่นใช่มั้ยอะ"

ผมยังคงไม่แน่ใจ



"คนที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง พยายามทำตัวเองในแบบที่คนนู้นคนนี้ต้องการ ทำตัวเองให้เหมือนคนอื่น เพื่อจะได้เป็นที่ยอมรับ"


"คนแบบนั้นต่างหาก คือคนที่แปลก"

แม่พูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกเดินออกไป



ก็จริงอย่างที่แม่บอก

ผมแค่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง


ผมไม่ได้ทำอะไรผิด

ผมแค่รัก กับคนที่ผมรู้สึกดีด้วย


เท่านั้นก็เพียงพอ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #497 Nimaridsara (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:03

    ชอบมากสนุกด้วย

    #497
    0