Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 50 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

วันนี้ทั้งวันผมแทบไม่มีเวลาทำอะไร
ตื่นมาก็เกือบๆ เที่ยง

โดนแม่บ่นหูชาหาว่านอนกินบ้านกินเมือง
ก็คนมันง่วงนินา ให้ทำไง

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
ก็ลงมานั่งเล่นกับไอ้กุชชี่อยู่หน้าบ้าน


ไอ้หมานี่ก็ซนจริงจัง
วิ่งไปวิ่งมาทำเอาคนตามเหงื่อท่วมไปเลยทีเดียว

ว่าแต่....
ทำไมตอนนี้มันเงียบจัง
แม่กับไอ้เล หายไปไหน บ้านก็เงียบๆ
เมื่อตอนเที่ยงที่ผมตื่นยังได้ยินเสียงโหวกเหวกอยู่เลย

แต่ตอนนี้เงียบสนิท
ราวกับว่าไม่มีคนอยู่

ตู้ดดดดดด ตู้ดดดดดดดดด
ผมต่อสายโทรหาแม่ ก็ไม่มีคนรับสาย
ไอ้เลก็เหมือนกัน
แอบหนีไปเที่ยวไหนกันนะ 2 คนแม่ลูก


จะว่าไปก็ไม่ใช่แค่บ้านผมที่เงียบ
เพราะตั้งแต่ผมส่งข้อความไปหาไอ้ติณณ์ว่าตื่นแล้ว
จนแานนี้ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมา

วันนี้มันวันโลกแตกอะไร
ทำไมทุกคนหายไปกันหมด

ผมเดินเข้าไปในครัว
หลังจากที่ผ่านศึกการวิ่งตามไอ้กุชชี่มาหลายชั่วโมง
หวังจะไปหาอะไรกิน

"แม่ไม่ได้ทำอะไรไว้ให้กินเลยเหรอเนี้ยย"

"ชีวิตไอ้แคน"
ผมถึงกลับคอตกเดินออกมานั่งที่โซฟาแทน


ตู้ดดดดดด ตู้ดดดดดดดด
แม้แต่ไอ้ติณณ์ที่ไม่เคยปล่อยให้ผมรอสายนาน
แต่วันนี้กลับไม่รับสายผมซะงั้น


"เออออ คิดว่าไอ้แคนง้อเหรอ"

"ไม่ง้อเว้ยยยย ไปหารัยกินเองก็ได้"
ผมเหวี่ยงโทรศัพท์ลงโซฟาด้วยความโมโห

ก่อนจะเดินปึงปังขึ้นไปหยิบกระเป๋าสตางค์บนห้อง
เพื่อจะออกไปหารัยกิน

"รถก็ไม่มี ร้อนก็ร้อนน เห้ออออ"
เดินไปบนไป

วันนี้ซอยก็เงียบมาก
รถรับจ้างสักคันก็ไม่มีมา

คอยดูนะถ้ากลับมาเมื่อไหร่จะอาละวาดให้บ้านแตก


"อ้าวววเห้ยยยย"

"โอ้ยยยไอ้แคนเอ้ยยยย ลืมโทรศัพท์อีก"
ผมได้แต่ขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด
ทำไมวันนี้อะไรๆดูไม่เป็นใจซะเลย


ไม่ก็บางทีผมอาจจะแค่โมโหหิวอะนะ
เดี๋นวเจอของกินอร่อยๆก็คงดีขึ้น

ว่าแล้วผมก็รีบก้าวเท้าไวขึ้น
ตรงไปที่ตลาดปากซอย
พยายามนึกถึงของกิาเอาไว้ จะได้อารมณ์ดี

ส้มตำ ก๋วยเตี๋ยว ไก่ย่าง

"ไอ้ติณณ์ ทามมม"
ในขณะที่ผมกำลังนึกถึงอาหารเพลินๆ
สายตาก็ไปสะดุดกับรถสีดำคุ้นตา

รถไอ้ติณณ์
แต่ประเด็นคือมันไม่ได้มาคนเดียว
และคนที่มากับมันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
ทาม....


"พี่ครับ"
ไม่รู้อะไรดลใจ
จู่ๆผมก็เดินไปที่ร้านขายน้ำผลไม้ร้านนึง

"พอดีผมทำมือถือหายรบกวนยืมมือถือโทรเข้าเครื่องผมหน่อยได้ไหมครับ เผื่อว่ามันตกอยู่แถวนี้"
จริงๆแล้วผมตั้งใจจะโทรเข้าเครื่องไอ้ติณณ์นั่นแหชะ
ผมอยากจะรู้ว่าที่ทั้งวันมันไม่ยอมคุยกับผม

ไม่ส่งข้อความ

ไม่โทรหา
เหมือนทุกวัน

เป็นเพราะมันมาอยู่กับทามใช่มั้ย


พ่อค้าขายน้ำผลไม้ชั่งใจอยู่สักพัก
คงเห็นว่าเป็นคนแปลกหน้าจู่ๆมาขอยืมมือถือ
ก็คงจะระแวงอยู่บ้าง

แต่สุดท้ายก็ยอมส่งมือถือมาให้ผมยืมตามที่ขอ

ตู้ดดดดดด ตู้ดดดดดด

"ฮัลโหล"
ใช้เวลาไม่นานไอ้ติณณ์ก็รับสาย

"ทำไมไม่รับสายกู"
ผมกดเสียงลงต่ำ
พยายามข่มอารมณ์โกรธ


"แคนเหรอ นี่เบอร์ใคร ทำไมนายเอาเบอร์นี้โทรมาละ"
แทนทร่มันจะตอบคำถามผม
มันเลือกจะถามผมกลับ

ผมแอบมองดูท่าทางของมันตอนที่รู้ว่าผมโทรเข้าไป
มันหันไปพูดอะไรบางอย่างกับทาม
ทามพยักหน้าช้าๆก่อนเดินไปขึ้นรถ

"แค่นี้ก่อนนะแคนไว้ฉันโทรหา"

"พอดีฉันติดธุระกับที่บ้านนะ"

ทำไมต้องโกหก!!!
ทั้งๆที่ผมเห็นอยู่กับตา ว่ามันมากับคนอื่น

ผมกำมือถือไว้แน่น
และถือแนบหูจนสัญญาณปลายสายตัดขาดไป
แล้วยื่นมือถือส่งคืนเจ้าของ


"เป็นไง เจอมั้ย มีคนเก็บไว้เหรอ"
ลุงพ่อค้าก็ยังอุตส่าห์มีน้ำใจถามด้วยความเป็นห่วง

"ครับ เค้าเก็บได้"

"แต่เค้าทำมันพัง"
ผมหันหลังเดินกลับออกมา

น้ำตาที่เอ่อคลอออกมาผมค่อยๆปาดมันทิ้ง
พยายามจะคิดในแง่ดี ว่ามันก็อาจจะมีเหตุผลที่ต้องโกหก
แต่หาเหตุผลเท่าไหร่ ก็นึกไม่ออก

ในหัวผมมีแต่คำถาม


ทำไมต้องโกหก


ทำไมถึงอยู่กับทาม


ทำไมถึงคุยกับผมไม่ได้

มึงคิดจะทำอะไรกันแน่
หรือที่ทำมาทั้งหมดแค่อยากแก้แค้นกับผม เรื่องเอ้กับพีท

ผมควรทำยังไง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น