Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 23 : หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 585 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

"เบาๆไอ้ติณณ์ณณ์"


"กูเจ็บบบ"


"กูบอกให้ปล่อย กูเจ็บ"


ปึก!!!!!


"ไอ้ติณณ์กูเจ็บ!!! โอ้ยยยยย" 

ไอ้ติณณ์ลากผมมาจนถึงห้องทำงาน


ผมโวยวายมาตลอดทาง

แต่ไม่ทันขาดคำพอปิดประตูห้องทำงานซะดังลั่น

มันก็เหวี่ยงผมลงที่โซฟาอย่างแรง


"เป็นบ้าอะไรของมึงว่ะ" ผมลูบข้อมือตัวเองไปมา

ข้อมือขึ้นเป็นรอยแดงนิดๆ 

จากแรงบีบของมันตอนมี่ลากผมมา


"ก็นายทำอะไร" ไอ้ติณณ์หายใจเข้าออกแรงผิดปกติ


"สนุกหรอ....ทำแบบนั้น จะปั่นหัวกันใช่ม่ะ"


นี่มันกำลังโกรธอะไรผม ผมไม่เข้าใจ

"กู...กูทำอะไร ก็มึงส่งข้อความ ตามให้กูขึ้นมาหา กูก็มา แล้วกูทำอะไร" ผมถามกลับไปอย่างงงๆ

"ก็กับทาม ตรงบันได นายสองคนทำอะไรกัน"

"ฉันส่งข้อความ ให้นายขึ้นมาหาฉันไม่ใช่คนอื่น"

 ไอ้ติณณ์ยืนกอดอกมองหน้าผม


ผมลุกขึ้นยืน พลางนึกไป

ว่าผมกับ ทาม ทำอะไรที่ให้ไอ้ติณณ์มันโกรธได้ขนาดนี้


ผมจะตกบันได
ทามช่วยผมไว้
เราล้มไปด้วยกัน

เรื่องมันก็มีแค่นี้

"ก็กูจะตกบันได ทามคว้ากูไว้ ก็เลยล้มไปทั้งคู่"
ผมอธิบายเหตุการณ์ให้มันฟัง

"แล้วทำไมนานต้องให้มันจับหน้า จับแก้ม จับตัว ฉันไม่ชอบ" เสียงไอ้ติณณ์ดูหงุดหงิดกว่าเดิม

"ไอ้ติณณ์กูไม่เข้าใจมมึงก็บอกมาดิ๊ว๊าาา กูทำอะไรผิด มาอ้อมค้อมแบบนี้เพื่อออ บอกกูม๊าาา" ผมเดินเข้าไปเขย่าแขน

เพราะลำคาญกับท่าทางมันเต็มที 

พูดอ้อมไปอ้อมมา วันนี้จะเข้าใจมั้ย

แค่บอกว่าเป็นอะไรก็จบ



"นายบอกว่าฉันกับนาย เราไม่ใช่เพื่อนกันใช่ม่ะ"
ไอ้ติณณ์ไม่พูดเปล่าแต่เดินขยับเข้ามาหาผม 1 ก้าว

"อื้มมม" ผมพยักหน้า

"ฉันกับนายอาจจะยังไม่ได้ใช้คำว่าแฟน แต่คือมากกว่าเพื่อนฉันเข้าใจถูกม่ะ"
ในก้าวมาหาผมอีก 1 ก้าว

ผมต้องเขยิบออก รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

"อื้มมม" ผมพยักหน้าตอบกลับไป

"งั้นฉันอยากจะบอกอะไรนายอย่างนึงนะแคน"

 มันก้าวมาหาผมอีก 1 ก้าว


ผมเขยิบหนีจนติดขอบเก้าอี้โซฟา

"ไอ้ติณณ์มึงอย่าเล่นแบบนี้ถอยยยย" 

ผมพยายามดันตัวมันออก


แต่ดูท่าทางมันไม่ขยับสักนิด

ฟุบบบ
ผมถอยหนีจนล้มนั่งลงบนโซฟา

ไอ้ติณณ์โน้มตัวตามลงมา
มือสองข้างจับล็อคโซฟาไว้ไม่ให้ผมหนี

แล้วโน้มหน้าลงมาจนจมูกเราสองคนชนกัน


ผมหลับตาไม่กล้าขยับตัว


"มึงจะทำอีกอะไรไอ้ติณณ์ ไม่เอาไม่ให้จูบแล้ว"
เหมือนผมจะรู้ชะตากรรมว่าไม่รอด 

เลยยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง


"ฉันแค่จะบอกนายว่า ฉันหวงนายมาก อย่าให้ใครมาทำอะไรกับนายแบบนั้นอีก....ไม่อย่างงั้น ฉันรับรองเลยว่า ..นายจะไม่ได้โดนแค่จูบ" 

ไอ้ติณณ์ กระซิบข้างหูผม ก่อนจะลุกออกไป


ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

ที่ไม่โดนมันจูบกลางที่ทำงานแบบนี้


"มึงนะไอ้ติณณ์ ไอ้ขี้หวง เมื่อกี้ก็อุบัติเหตุ กูก็ไม่ทันตั้งตัว มึงก็เข้าใจกูหน่อย" ผมได้ทีเลยขอบ่นมันหน่อย

ก็มันหวงไม่รู้เรื่อง  บอกไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ

ผมก็ไม่ได้ชอบให้ใครมาถูกตัว ซะหน่อย


"แต่ฉันไม่ชอบ...รึนายชอบถ้ามีใครมาจับนู้น นี่นั่น ของฉัน"
ไอ้ติณณ์จงใจปั่นประสาทผม

รู้ทั้งรู้ว่าถ้าเป็นแบบนั้นผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"เอออ กูรู้แล้วๆ คราวหน้าจะระวังตัว"
"แล้วที่ให้ขึ้นมาหามีเรื่องอะไร"
ผมวกกลับเข้าประเด็น

"ไม่มีอะไร แค่ฉันอยากได้กำลังใจในการทำงาน"
ไอ้ติณณ์ตอบหน้าตาเฉย

"ไอ้ติณณ์...ไอ้...."
"เห้ออออ"
"เออ ไอ้ติณณ์เมื่อหัวค่ำ มึงทะเลาะอะไรกับทาม รึเปล่า"
ผมถามสิ่งที่ผมกำลังเป็นห่วงมันตอนนี้

"ถามทำไม เป็นห่วง กลัวฉันจะด่ามันรึไง"
ไอ้ติณณ์สีหน้าเปลี่ยนทันที ที่ผมถามเรื่องคนอื่น

"สาระหน่อยซิมึง...อย่าเพิ่งมาหวงตอนนี้" ผมดุมัน

"ก็ไม่มีอะไร เรื่องร้านแหละ ฉันตั้งใจจะขาย เพราะพ่อมันติดหนี้ฉันอยู่ ทามมันคงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่" 

ไอ้ติณณ์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง


"กูเห็นสีหน้าทาม ตอนออกมาจากห้องมึง ดูท่าทางโกรธมาก ยังไงก็ระวังหน่อยละกัน" ผมบอกด้วยความเป็นห่วง

"ทำม่ะ....นายเป็นห่วงฉันเหรอ" ไอ้ติณณ์ทำหน้าล้อเลียน

เดี๋ยวนี้กวนเก่งนักนะ

"เอออออ พอใจยัง กูไปทำงานละ" ผมดันตัวมันให้หลบ เพื่อจะดินกลับออกไปทำงาน

"คืนนี้กลับพร้อมกันนะ" เสียงไอ้ติณณ์พูดตามหลัง

ผมไม่ได้ตอบอะไรแค่พยักหน้ากลับไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 585 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #264 aoh19 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:04

    หวงเก่งงงงง ?????????

    #264
    0