Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 22 : หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 389 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

"อ้าววแคน " 

ทาม กำลังเดินเข้าร้านมาพอดี


"เป็นไงเมื่อวานวันหยุด ไปเที่ยวไหนมาป่ะ"

ทามเดินมาแตะไหล่ผมเบาๆ 


เราสองคนเดินไปคุยไป


"อยู่บ้านอะ กินข้าวกะที่บ้านไม่ได้ไปไหนเลย" 

ผมตอบพร้อมมองไปที่ลานจอดรถ


"ติณณ์มาร้านเร็วนะช่วงนี้ แถมมาทุกวันอีกต่างหาก ปกติเห็นจะเข้าดึกตลอดบางวันก็ไม่เข้า ไม่รู้ช่วงนี้ขยันอะไร"

ทามมองไปที่รถติณณ์พร้อมกันกับผม


"คงกลัวฉันหนีหนี้มั๊ง เข้าข้างในเหอะจะสายละ" 

ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบสายตาเวลาทามมองติณณ์เลย


ผมว่ามันดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ แปลกๆ



คงไม่มั๊ง..

หรือบางมีผมอาจจะคิดมากไปเอง


-------------------------------------------------------------------------------



"ทาม ทำไมยอดขายถึงตกละ จากเดือนที่แล้วมันลดมาเกือบ 10%เลยนะ"

 ติณณ์ ยื่นแฟ้มบัญชีร้ายรับรายจ่ายของร้านให้กับทาม


"ก็มันมีร้านใหม่ๆ ผุดขึ้นมาเยอะแยะ ราคาถูกกว่า บรรยากาศพอได้ บางทีลูกค้ามันก็ออกไปลองของใหม่ๆ เป็นธรรมดาของคนเที่ยวนะ" 


ทามไม่สนใจแฟ้มตรงหน้า

แถมยังปิดแฟ้มแล้วยื่นคืนให้ติณณ์อีกต่างหาก


"โอเค ถ้าร้านมันจะขายไม่ออก แถมมีท่าที่ว่าจะขาดทุน ฉันก็จะได้ขายมันทิ้งซะเลย นายก็จะได้หมดหนี้ ฉันก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งดูแล กะอีแค่เศษเงินไม่เท่าไหร่" 

ติณณ์หยิบแฟ้มโยนทิ้งถังขยะแบบไม่ใส่ใจ


"นี่มันร้านของพ่อฉันนะติณณ์ นายไม่มีสิทธิ์" 

ทามกำมือแน่นพยายามสะกดอารมณ์โมโหเอาไว้


"ใช่ร้านพ่อนายที่เป็นหนี้ฉัน!! ฉันอุตส่าห์หาวิธีแก้ปัญหา ในแบบที่เจ้าหนี้คนอื่นเค้าไม่ทำ  อุตส่าห์ใจดีมีน้ำใจเอาร้านมาบริหารเพื่อลบหนี้ให้ เพราะเห็นว่าเป็นเคยรู้จักกันแต่ถ้ายอมขนาดนี้แล้วยังไม่มีอะไรดี ทำไมฉันต้องทนใจดี ให้กับคนที่ไม่แม้แต่จะมีประโยชน์อะไรต่อฉัน.....นายออกไปได้ละ ฉันมีอย่างอื่นต้องทำ"


"แล้วถ้ายังหาวิธีแก้ปัญหาไม่ได้ ก็เตรียมตัวปิดร้านนี้ไปได้เลย" ติณณ์พูดส่งท้าย 

ก่อนจะเปิดเอกสารแฟ้มอื่นๆ

โดยไม่สนใจท่าทีที่กำลังโกรธจัดของ ทาม สักนิด


ปัง!!!!! ทามปิดประตูเสียงดัง

 ก่อนจะออกมายืนกำหมัดแน่น

สายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น


"อย่าให้ถึงคราวกูละกัน ไอ้ติณณ์"


-----------------------------------------------------------------------------


(Line message)

ติณณ์ : ขึ้นมาหาฉันที่ห้องทำงานหน่อย


"เดี๋ยวมานะ"

ทันทีที่ผมเห็นข้อความจากในมือถือ ก็หันไปบอกเพื่อนพนักงานเสิร์ฟ ก่อนจะเดินออกมา


ไม่ใช่ว่าผมอยากจะไปหาตามที่มันเรียกหรอกนะ 

แต่เมื่อกี้ผมแอบเห็น 

ทามเดินออกมาจากห้องทำงานของไอ้ติณณ์ด้วยท่าทางแปลกๆ ราวกับไปมีเรื่องกันมา


สายตาทามดูโมโหแล้วก็น่ากลัวมาก ผมอดเป็นห่วงไม่ได้


เออ นั่นแหละ ผมกำลังเป็นห่วงมัน


"อ้าวทาม" ผมเดินสวนกับทาม ที่กำลังเดินลงมาพอดี


"แคน ...จะไปไหนหรอ" ทาม ถามผมกลับ


"พอดี..ติณณ์เรียกให้ไปหาอะ..คงจะคุยถึงเรื่องหนี้แหละ" ผมตอบไม่เต็มเสียง เพราะไม่รู้จะบอกยังไงดี


"เอ่อออ ป่ะไปนะ  เห้ยยยยยยย"  

ไม่รู้เพราะรีบหรือรนกันแน่


 ผมเดินสะดุดขั้นบันไดจนเกือบหงายหลังตกลงไป 

ดีที่ว่า ทาม จับผมไว้ทัน 


มันดึงผมเต็มแรงด้วยความกลัวว่าผมจะหล่น

ดีที่มือข้างนึง ทามเกาะราวบันไดเอาไว้แน่น

ไม่งั้นคงร่วงมาด้วยกันทั้งสองคน


แต่แรงเหวี่ยงจากการออกแรงดึง

ทำเอาทั้งผม และ ทาม ล้มลงไปนั่งทั้งคู่


"เจ็บมั้ยนั่น เกือบไปไม่ถึงห้องติณณ์แล้วมั้ยละ" 

โชคดีซินะ ผมยังใจหายเลย ขืนตกลงไปทั้งคู่คงคอหักแน่ๆ


"เอ่อออ ขอบใจนะ" ผม กับ ทาม ลุกขึ้นพร้อมกัน


"ไหน เจ็บตรงไหนป่ะนิ" ทามจับตัวผมพลิกไปมา

เพื่อสำรวจว่าผมไม่ได้เจ็บตรงไหน


แอบรู้สึกแปลกๆเหมือนกัน ที่มาโดนทำอะไรแบบนี้

ก็ปกติผมไม่ค่อยให้ใครมาจับหน้า จับผมอะไรแบบนี้

ยิ่งไม่สนิท มันยิ่งแปลกๆ


"เห้ยยไม่เป็นไร ขอบใจนะ ไปก่อนละ" 

ผมรีบเขยิบตัวออก ก่อนจะหันเดินขึ้นด้านบน


แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเงยขึ้นไปเห็นไอ้ติณณ์ยืนมองอยู่


"อ้าว ติณณ์ เนี้ยกู...เอ่อออ ฉันกำลังจะไปหานายพอดี"

 ผมพูดตะกุกตะกัก

 เพราะปกติผมก็ไม่เคยพูดเพราะๆกับมันสักเท่าไหร่


แต่นี่มันอยู่ในเวลางานผมก็เป็นคนมีมารยาทคนนึง 

ก็ต้องให้เกียรติมันในฐานะเจ้านาย


"ฉันส่งข้อความไปตั้งนาน จนต้องออกมาดูเอง ว่าสรุปงานยุ่งจนขึ้นมาหาฉันไม่ได้ หรือทำอะไรอยู่กันแน่" 

ไอ้ติณณ์เหลือบตามองทาม ที่ยืนอยู่ข้างๆผม


"งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ" 

ทามไม่ตอบอะไร ก่อนจะเดินลงไป


"ทำอะไรกัน" ไอ้ติณณ์หันมาเอาเรื่องผมทันที


"ไม่ได้ทำอะไร กูก็แค่จะล้ม ทามเค้าก็ช่วยไว้" 

ผมตอบไปตามความจริง


"ช่วยอะไร มีจับหน้าจับตัว"

"แคน นายกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า รู้ตัวมั้ยมานี่เลยแคนตาลูป" ไอ้ติณณ์ไม่ฟังเหตุผลใดๆ


มันตรงมาลากแขนผมแล้วพาขึ้นบันได 

ผมต้องเร่งเท้าให้ทันมัน ไม่งั้นได้หัวทิ่มตกยันไดอีกรอบ 


มึงเป็นบ้าอะไรของมึงเนี้ยยยยยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 389 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #176 aochontichaa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 19:24

    งื่อออมันค้างงง อัปให้ทีน้าาา please...
    #176
    1
    • #176-1 Beside_11(จากตอนที่ 22)
      11 ธันวาคม 2561 / 20:50
      งื้ออ จะพยายามอัพให้เรวที่สุดน้าาา
      #176-1
  2. #172 ิbask (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 12:56

    สนุกมา๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบๆๆๆๆๆ

    #172
    0
  3. #169 Ninewzee1996 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 01:22

    มีค้างคาใจรีบมาต่อนะค่ะ
    #169
    0
  4. #167 toon2004 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:08

    ต่อหน่อยย อารมณ์มันค้างงงงงง
    #167
    0
  5. #166 reer1595 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 09:10
    รอๆๆๆๆกำลังมันส์​พอดีเลยรีบๆลงน้า
    #166
    0
  6. #165 manggabei (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 08:57
    มาต่ออีกนะคะ ติดตามๆ
    #165
    0
  7. #163 joy_jaruwan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 07:13
    ขอบคุณนะไรท์ มาต่อเร็วๆน๊าาาาา
    #163
    0