【 FIC ONE PIECE 】: ขอโทษครับที่ผมฆ่าไม่ตาย

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 : เอส ซาโบ้ เจอวิกฤติ อาคิระ มิตรหรือศัตรู ? [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 434 ครั้ง
    6 เม.ย. 63

ไม่กี่วันต่อมาหลังจากกลุ่มโจรสลัดผมแดงได้ออกเรือไปแล้วก็มีร่างของชายวัยชราในชุดเสื้อสูทสีดำพร้อมกับเสื้อคลุมสีขาวที่มีคำว่ายุติธรรมเขียนอยู่ด้านหลังกำลังก้าวเท้าเดินไปยังสถานที่แห่งนึงภายในหมู่บ้านแต่ก็ต้องชงักเมื่อเห็นร่างของเด็กผู้ชายสองคนวัยไล่เลี่ยกันกำลังจะทำอะไรซักอย่าง

"เข้ามาเลยลูฟี่" อาคิระเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพลางกวักมือเรียกให้คนตรงหน้าพุ่งเข้ามา

"ได้เลย! หมัดปืนยางยืด-!!" ลูฟี่ตะโกนพร้อมกับยืดแขนยาวออกไปแต่ด้วยความที่ยังควบคุมไม่ได้มันกับเลยร่างของอีกฝ่ายและพุ่งไปทางคนคนนึง

หมับ! แขนของลูฟี่ถูกจับก่อนที่ร่างของเขาจะโดนกระชากออกไปอาคิระที่เห็นก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้าของร่างที่ฉุดตัวของลูฟี่ไป

"ทำไมแกถึงมีร่างกายแบบนี้กันห๊ะลูฟี่!!!" การ์ปผลเรือโทแห่งกองทัพเรือถามพร้อมกับเขกหัวไปยังหลานของตน

"ปะ...ปู่!!?"

'การ์ป พอมาเห็นตัวจริงดูน่ากลัวจังแฮะ' อาคิระคิดในใจขณะที่มองชายวัยชราร่างยักษ์ตรงหน้า

"การที่มีร่างกายแบบนี้การเป็นทหารเรือของแกก็ลำบากขึ้นน่ะสิ!!"

"ไม่! ฉันจะเป็นโจรสลัด!!"

โป๊ก!!

"พูดบ้าอะไรของแก? ไปติดเชื้อจากไอผมแดงจนเพี้ยนไปแล้วรึไง!?"

"อย่ามาว่าแชงคูสนะ!" ลูฟี่ตะคอกออดไปพร้อมทำใบหน้าเอาเรื่อง

"หา? อยู่ข้างมันมากว่าฉันหรอ!"

การ์ปตะคอกกลับพร้อมกับเขกหัวซ้ำจนร่างของเด็กผู้ชายร่างเล็กลงไปนอนกับพื้นในสภาพหมดสภาพ ก่อนที่ชายชราจะหันไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงของเด็กชายตรงหน้า

"นี่แกจำไม่ผิดเด็กที่อยู่กับผมแดงหนิ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กัน?" การ์ปถามออกไป

"เรื่องฉันอย่ายุ่งได้ป้ะ ไอแก่" อาคิระกล่าวด้วยใบหน้าราบเรียบ

โป๊ก! โป๊ก!

"เฮือก!" ร่างของอาคิระล้มไปนอนหลังจากโดนชายตรงหน้าเขกหัว

"สงสัยฉันคงต้องสั่งสอนเด็กมีปัญหาสองคนนี้ซักหน่อยแล้วล่ะ"

บนภูเขาที่ห่างไกลบ้านเมืองการ์ปได้ฉุดกระชากเด็กทั้งสองมายังบ้านหลังนึงก่อนจะเคาะประตูเรียกคนที่อยู่ข้างใน

"ดาดัน!!"

"ใครเรียกกันห๊ะ!?" ผู้หญิงวัยกลางคนที่ร่างกายใหญ่เปิดประตูพร้อมกับตวาดออกมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าถอดสีเมื่อเห็นการ์ปอยู่ตรงหน้า

"ฉันขอฝากไอ้เจ้าสองคนนี้ทีสิ"

"แต่แค่เจ้าเอสคนเดียวก็เกินเยียวยาแล้วนะ" ดาดันตอบออกไปอย่างลำบากใจ

"ไม่ได้เหรอ?" การ์ปเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นข่มขู่

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ได้สิได้แน่นอน" ดาดันรีบเปลี่ยนคำพูดทันทีเพราะกลัวโดนอีกฝ่ายเขกหัว

ฟึ่บ! อาคิระเอียงหัวหลบของเหลวสีใสที่พุ่งเข้ามาก่อนที่มันจะโดนหน้าของลูฟี่เต็มๆ

"อี๋! สกปรก ใครทำน่ะออกมานะ!" ลูฟี่เมื่อโดนน้ำลายเข้าเต็มแก้มก็ตะโกนพร้อมกับวิ่งหาเจ้าของร่างที่ทำแบบนึ้

"..." อาคิระหันหน้าไปมองเงาในป่าก่อนจะเดินเข้าไปแล้วเห็นร่างของเด็กชายผมสีดำใบหน้ามีกระขึ้นที่แก้มทั้งสองข้างมองเขาด้วยสายตาจริงจัง

"เมื้อกี้นายหลบได้สินะ?" เด็กชายตรงหน้าถามขึ้นมา

"เออ น้ำลายของนาย นี่มันกระจอกชมัดทำอะไรฉันคนนี้ไม่ได้เลยซักนิด หรือว่าชอบเล่นงานคนอื่นแบบนี้งั้นหรอ?" อาคิระกล่าวออกไปพร้อมใบหน้ายิ้มระรื่น

"หึ ที่หลบได้ก็แค่ฟลุ๊คนั่นแหละ ใช่มั้ย?" เอสเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาก่อนจะมองไปยังดาบที่เน็บไว้ตรงเอวของคนตรงหน้าแล้วถามขึ้น"นั่นดาบจริงรึเปล่า?"

"แล้วนึกว่าดาบของเล่นรึไง? ดูถ้าสมองนายจะกระทบกระเทือนนะ ได้กินยาบ้างรึเปล่า?" อาคิระถามออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

"คนที่ควรกินน่ะมันนายตังหาก!" เอสพุ่งเข้าหมายจะชิงดาบของอีกฝ่าย

"อาราย~ คิดว่าฉันจะให้นายชิงมันไปได้รึยังไงกัน ฉันไม่หมูขนาดโดนชิงของไปต่อหน้าหรอกนะ" อาคิระกล่าวออกไปพร้อมกับยิ้มเยาะ

"นายมันน่ารำคาญ" เอสเอ่ยก่อนจะพุ่งเข้ามาชกใส่และกระหน่ำต่อยและคว้าตัวของอาคิระ

"ฮ่าฮ่า แน่จริงทำให้ได้สิ"

อาคิระเอ่ยพลางเอียงตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาก่อนที่เขาจะอ้อมไปด้านหลังของอีกฝ่ายและจับหลังเสื้อจากนั้นก็เอามันมาคลุมหนัาของเอสพร้อมกับเตะดัดขาจนร่างของเด็กชายใบหน้ากระล้มลงไป

"เล่น ขี้โกงนี่นายน่ะ!" เอสเอาเสื้อที่คลุมหน้าลงและกล่าวออกไปด้วยใบหน้าไม่พอใจ

"ขี้โกง? สถานการณ์จริงเขาไม่มาพูดแบบนี้กันหรอกนะ" อาคิระเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท

"หน่อย..!" เอสพุ่งเข้าหวังต่อยอีกครั้ง

"อาคิระหรือว่านายจะเป็นคนถ่มน้ำลายใส่ฉันกัน!?"

ทันใดนั้นร่างของลูฟี่ก็พุ่งเข้าทำให้ใบหน้าของเอสและเขาแนบติดกัน จนน้ำลายที่ติดใบหน้าของลูฟี่จะมาติดที่หน้าของเอส

"นี่! อยู่ๆ อย่าพุ่งเข้ามาเส้!" เอสตวาดทันทีพลางเช็ดน้ำลายที่ติด

"นายคือคนที่ถ่มน้ำลายใส่ใช่มั้ย ขอโทษเดี๋ยวนี้ มันสกปรกนะ!" ลูฟี่ตวาดกลับ

"โอ้ๆ อยู่นี่กันเองหรอกหรอ ว่าไงเอสไม่ได้เจอกันนานนะ" ทันใดนั้นเองการ์ปก็เดินเข้ามาหาทั้งสาม

"เชอะ!" เอสลุกขึ้นยืนและเดินผ่านพวกเขาและเข้าไปในบ้านของดาดัน

"ดาดันยังไงก็ฝากทั้งสามด้วย ฉันจะแวะมาเยี่ยมเป็นครั้งคราว" การ์ปออกคำสั่งและเดินออกจากที่พักของโจรภูเขา

"เป็นอะไรรึเปล่าลูฟี่?" อาคิระถามพร้อมกับยื่นมือไปทางร่างที่ล้มลง

"ไม่เป็นไรๆ" ลูฟี่ตอบพลางขยับหมวกฝางที่ได้มาจากแชงคูสให้เข้าที่และจับมือของคนตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืน

อาคิระหันไปมองดาดันและน่าจะเป็นรองหัวหน้าโจรภูเขานะที่ตัวค่อนข้างเล็กเดินกลับเข้าไปในบ้านดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจเขาและลูฟี่ซักเท่าไหร่

"เข้าไปกันเถอะ ลูฟี่"

"ขอรบกวนหน่อยนะคร้าบ~"

ขณะที่เอ่ยร่างของลูฟี่ก็เดินเข้าประตูไปแล้วอาคิระจึงตะโกนออกไปอย่างโมโห

"รอฉันด้วยเส้!"

ก่อนที่ตัวของเขาจะวิ่งตามลูฟี่เข้าไปในบ้านหลังนั้นแล้วเห็นเหล่าโจรภูเขากระโจนไปแย่งเนื้อย่างที่วางตั้งไว้อยู่

สายตาสีแดงหรี่ลงก่อนจะกระโดดเหยียบหัวของเหล่าโจรภูเขาและหยิบเนื่อจำนวนมากออกมาจากวงล้อม พวกโจรภูเขาที่เห็นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"นั่นมันเนื้อของพวกเรานะ!!"

"ของแบบนี้ใครดีใครได้! ถ้ามีปัญญาก็มาแย่งจากมือฉันสิ ถ้าทันเวลาล่ะนะ" พูดจบอาคิระก็ยัดเนื้อจำนวนมากเข้าปากทันทีเหล่าโจรภูเขาที่เห็นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"อาคิระ ทำไมนายไม่เหลือให้ฉันเลย! ขี้โกง!" ลูฟี่โวยวายออกมา

"ไหนบอกอยากเป็นโจรสลัด เมื่อมีโอกาสตรงหน้าเราก็ต้องรีบคว้ามันต่อให้จะใช้วิธีการแบบไหนก็ตาม เข้าใจที่พูดมั้ยลูฟี่?" อาคิระกล่าวพร้อมรอยยิ้มมุมปากไปทางเด็กชายตรงหน้า

"...." เอสหลังจากกินเนื้อที่ตาหามาได้ก็เดินออกจากที่แห่งนึ้ทันทีลูฟี่ที่เห็นก็วิ่งตามไปทันที

"นี่เราถูกเมินงั้นหรอ...ชิ ไม่สบอารมณ์เอาซะเลยทำเป็นเก๊กไปได้เจ้าเอสนั่น" อาคิระบ่นออกมาถึงแม้จะชื่นชอบในตัวละครเอสซักเพียงใดแต่พอมาเจอตัวจริงเขากลับไม่อยากยุ่งด้วยเลย

"งั้นชั่งมันล่ะกัน…นี่ลุงมีที่นอนบ้างเปล่า?" อาคิระหันไปทางดาดัน

"เรียกใครว่าลุงกัน! ฉันเป็นผู้หญิงนะ!!

ถ้าอยากนอนก็หาเอาเองสิ ที่นี่ไม่มีใครคอยประคบประหงมให้แกหรอกนะ ไอ้เด็กเปตร!" ดาดันกล่าวออกไปด้วยใบหน้าส่อแววไม่พอใจ

"อ้อ หรอ งั้นฉันไปนอนล่ะ" อาคิระกล่าวก่อนจะเดินไปหาที่นอนอย่างสบายๆเมื่อหาได้ก็ล้มตัวลงนอนทันที

"นั่นมันที่นอนฉันนะ?!" รองหัวหน้าโจรภูเขาบอกด้วยสีหน้าตกใจ

"คร่อกฟิ้วว~ คร่อกฟิ้ว~" ร่างนั้นได้หลับลงไปแล้วอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจอะไรทิ้งสิ้น

หลายวันต่อมาก็เปลี่ยนเป็นหลายเดือนอาคิระเห็นบาดแผลเต็มตัวของลูฟี่และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ลูฟี่ตามเอสไปดวงตาสีแดงฉายแววเบื่อหน่ายออกมาก่อนจะเดินเข้าไปในจับไหล่ของลูฟี่

"อาคิระ มาจับฉันทำไมเนี่ย?"

"พอซักที ฉันทนเห็นนายตามตูดมันไม่ไหวแล้วนะ ทำไมถึงอยากเป็นเพื่อนกับมันขนาดนั้นกัน?"

"ก็ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเอสนี่นา! นี่อาคิระเราก็ตามเอสไปกันเถอะ!" ลูฟี่กล่าวด้วยแววตาเปล่งประกายอย่างคาดหวัง

"เฮ้อ...นายไปก่อนเลยเดี๋ยวฉันตามไป" อาคิระเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจพลางถอนหายใจ

"อื้อ! แล้วเจอกันนะ"พูดจบร่างจัวจ้อยก็วิ่งเข้าไปในป่าทึบ

เด็กชายเรือนผมสีดำยาวเดินเขัาไปในป่าลึกที่ทั้งสองเดินเข้าไปและหลับดวงตาสีแดงลงพร้อมกับเพ่งสมาธิออกไป ก่อนจะรู้ตำแหน่งของลูฟี่และเอส อย่าคิดเลยว่าเขาจะขอร้องเอสให้ช่วยเล่นเป็นเพื่อนลูฟี่ เพราะเป้าหมายของเขาก็คือ…

อาคิระกระโดดไปยังบนกิ่งไม้และกระโดดไปยังกิ่งไม้ถัดๆไปโดยที่ที่เขาจะไปก็คือที่ที่เด็กคนนั้นอยู่

แกร็ก!!

ขณะที่กระโดดไปตามต้นไม้กิ่งไม้ที่เขายืนอยู่ก็หักลงมาตัวของเด็กชายกลิ้งหลุนๆไปตามพื้นหญ้าทันทีก่อนที่ศีรษะจะกระแทกเข้ากับโขกหินดับอนาถ

"เอาล่ะทีนี้ก็ครบแล้ว…" เด็กชายผมสีเหลืองเอ่ยขณะนับเพชรนิลจินดาลงในกระสอบ

"เปล่ามันขาดไปอันนึง นี่ไง" มือเล็กขาวซีดยื่นสร้อยคอทองคำให้กับเด็กชาย

"ขอบใจ" เด็กชายรับมันพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตะโกนถามออกไป"นี่แกเป็นใครน่ะ?!"

"ก่อนจะถามชื่อคนอื่นควรบอกชื่อตัวเองก่อนสิ" เด็กชายดวงตาสีดำเรือนผมยาวสีดำใบหนัาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ

เมื่อได้ยินแบบนั้นคนผมเหลืองก็คิดว่าคนตรงหน้าเป็นคนมีการศึกษาและอาจจะเป็นลูกของขุนนางภายในเกาะนี่ก็ได้

"หัวนายไปโดนอะไรมาน่ะ?"

"งั้นหรอ ฉันชื่อ อาคิระ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ไม่ได้ถามเรื่องนั้นโว้ยย!"

เอสพร้อมในมือที่ถือถุงกระสอบเดินเข้ามาณ.ต้นไมัใหญ่ในป่าก่อนจะตะโกนออกไป

"ซาโบ้ อยู่รึเปล่า?"

"อยู่จ้าา" เสียงเล็กตอบพร้อมเดินออกมาจากหลังต้นไมั

"!?" เอสเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนของเขาโดนดาบยาวจ่อคออยู่และเจ้าของดาบนั่นคือคนที่เขารู้จักดี

"เอส ซาโบ้ เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ!"

อาคิระในแววตาเลศนัยกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มหวานพลางที่ทั้งสองจะรู้สึกขนลุกซู่เมื่อเห็นรอยยิ้มนั่น

"เอสหมอนี่มันเป็นใครกันเนี่ย!?" 

"ก็เจ้าบ้าที่ฉันเคยพูดถึงไง อาคิระ นายต้องการอะไรปล่อยหมอนั่นเดี๋ยวนี้!"

"ไม่!" อาคิระปฏิเสธด้วยสีหน้าราบเรียบ

"พูดไม่รู้เรื่องนักใช่มั้ย!!" 

เอสพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับท่อแป๊ปในมือก่อนจะชงักเมื่อเห็นมือของอาคิระขยับ เด็กชายใบหน้สกระกัดฟันและทิ้งอาวุธในมือลงพื้น

"นายต้องการอะไร?"

"....เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆแฮะ" อาคิระกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบพลางเก็บดาบเข้าฝัก

ซาโบ้ที่เป็นอิสระก็รีบวิ่งมาทางเอสทันทีพร้อมกับรู้สึกระแวงคนตรงหน้ามากๆ

"มาเป็นเพื่อนกับพวกฉันได้มั้ย? ฉันเองก็อยากจะเป็นโจรสลัดเหมือนกัน!" อาคิระกล่าวพร้อมฉีกยิ้มกว้าง

"หา?" ทั้งสองเมื่อได้ยินก็ชงัก

"เอสเจ้าหมอนี่รู้เรื่องสมบัติแล้วด้วยนะ เอาไงดี?" ซาโบ้กระซิบขึ้นมา

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องฆ่ามันแล้วล่ะ" เอสกระซิบออกไปด้วยใบหน้าจริงจัง

"ตกลง แต่ว่ามันมีดาบนะ" ซาโบ้

"แต่ยังไงมันก็เป็นเด็กเหมือนเรามันไม่กล้าฆ่าคนหรอก" เอส

ทั้งสองประชุมกันอย่างเงียบๆขณะที่อาคิระก็เอียงคอมองอย่างสงสัยทันใดนั้นเองก็มีเสียงเล็กเสียงนึงตะโกนขึ้นมา

"โอ้ว! เจอเอสแล้ววว!!"

เด็กทั้งสองสะดุ้งโหยงพลางหันไปมองร่างที่ส่งเสียงก่อนจะพบกับเด็กชายสวมหมวกฝางที่ฉีกยิ้มอยู่

"เงียบๆหน่อยดิเฮ้ย!!" เอสเขกหัวไปยังคนตะโกน

"ต้องตอนนี้แหละ!" ซาโบ้พุ่งไปชกหน้าของอาคิระจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ระวังตัว

ผัวะ!

เพียงพริบตาเดียวเอสและซาโบ้ก็มัดร่างของเด็กทั้งสองเข้ากับต้นไม้พร้อมกับแสดงสีหน้าคุกคามออกมา

"มันรู้เรื่องของเราแล้ว ต้องฆ่าทิ้งเท่านั้น" เอสเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นยะเยือก

"ดาบนี้ต้องราคาดีแน่ๆ แต่เห็นที่คงต้องเป็นดาบมือสองแล้วล่ะ" ซาโบ้กล่าวพร้อมแสยะยิ้มขณะที่ชักดาบออกจากฝัก

"เราเป็นเพื่อนกันคงจะไม่ฆ่าพวกเราหรอกใช่มั้ย แต่เสียใจด้วยนะพวกเราสองคนน่ะ ใจแข็งกว่าที่พวกนายคิด ความตายน่ะฉันไม่กลัวหรอก" อาคิระพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยอย่างมั่นใจ

"แงงงงง!! ม่ายนะ! อย่าฆ่าฉันเลย!! ไม่เอาฉันยังไม่อยากตายแงงงงง!!!! แง!!!! ไม่นะ!!ไม่นะ!! อย่าจับฉันลงน้ำนะ!! ฮืออออ!!!" ลูฟี่ขอร้องออกไปพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง

อาคิระที่กำลังยิ้มมั่นใจก็เปลี่ยนใบหน้าเสียก่อนจะตะคอกไปทางร่างที่โวยวายเหมือนเด็ก

"อย่าแหกปากสิเว้ย!! เดี๋ยวพวกมันก็ได้ใจหรอก!! ไอ้เจ้าบ้าา!!!"

"แงงง!! อย่าฆ่าฉัน! อย่าฆ่าฉัน!! ฆ่าฉันฆ่าอาคิระยังจะดีกว่าซักกว่า ฮือๆ"

"อ้าวเฮ้ย?! ไอ้คนทรยศ!!"

เอสและซาโบ้ที่ได้ยินเสียงตะโกนที่เสียงดังของทั้งสองพวกเขาก็รีบเอาเท้าปิดปากร่างที่แหกปากทันที

"อย่าส่งเสียงดังสิเฟ้ย ถ้ามีคนได้ยินได้เกิดเรื่องแน่" เอสกล่าวออกไป

"ฉันได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กในนี้" เสียงของผู้มาเยือนดังขึ้นมาทั้งสองเบิกตากว้างก่อนจะกระซิบกระซาบกัน

"เอาไงดี ดูเหมือนจะมีคนมาแล้วนะ"

"ปล่อยเจ้าพวกนี้ไม่ได้ด้วยเดี๋ยวมันจะปากโป้ง เอาเป็นว่าเอามันมาหลบด้วยแล้วกัน"

เมื่อตัดสินใจกันได้ซาโบ้ก็เอาดาบตัดเชือกที่มัดตัวของทั้งสองก่อนที่เอสจะกระชากร่างของลูฟี่เข้าพุ่มไม้ ส่วนอาคิระก็โดนซาโบ้ดึงแขนเข้าไปแอบตาม

"เด็กเหลือขอเอสกับซาโบ้ใช่ไหมที่ขโมยเงินพวกนายไปถ้าเกิดกัปตันบูลแจมรู้เรื่องเข้าพวกเราได้หัวขาดแน่"

"เอสนายเป็นคนขโมยเงินมาจากพวกนั้นหรอ?" ซาโบ้ถาม

"ใช่ ดันไปยุ่งกับเงินอันตรายเข้าซักได้ไอ้คนที่ถือดาบนั่นคือคนส่งเงินของบูลแจม รู้สึกจะชื่อพอลเชมี่" เอสกล่าว

"เจ้านั่นมันจอมคลั่งเลยรู้เปล่าใครที่เคยไปสู้แล้วแพ้มัน มันจะตัดร่างนั้นเป็นชิ้นๆเลยนะ" ซาโบ้

"เอาเป็นว่าเรารอดูสถานการณ์เงียบๆกันดีกว่า" เอสเสนอแนะซึ่งซาโบ้ก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ลูฟี่ นายก็อย่าเข้าไป---" อาคิระหันไปพูดกับร่างเล็ก

"ฉันจะจัดการเจ้านั่น!!" ลูฟี่พุ่งออกไปแต่อาคิระกระชากร่างนั้นกลับเข้าพุ่มไม้

แซกๆ

"ใครอยู่ตรงนั้น?" พอลเชมี่กล่าวพร้อมกับจ่อดาบไปทางพุ่มไม้ตรงหนัา

"แย่ล่ะ ไม่รอดแน่เรา--" เอสเอ่ยขึ้นอย่างกังวลก่อนจะตกตะลึงเมื่อเห็นร่างๆนึงออกจากพุ่มไม้

"นี่แกเด็กแถวนี้หรอ?" พอลเชมี่ถามไปยังเด็กชายเรือนผมสีดำนัยน์ตาสีแดงดวงหน้าสวย

'นี่เราทำบ้าอะไร...ทำไมถึงต้องปกป้องเจ้าพวกนี้ด้วยนะ จริงสิ มีลูฟี่อยู่ด้วย ยังไงร่างกายเราก็ไม่เป็นอะไร ขอร้องล่ะลูฟี่อย่าตามฉันมาเลยนะ'

อาคิระคิดในใจพลางเดินไปทางพอลเชมี่ก่อนที่มันจะเอ่ยขึ้นด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

"เอสกับซาโบ้อยู่ที่ไหน ฉันรู้ว่าแกเป็นเพื่อนกับพวกมัน บอกมาซ่ะไม่งั้น…" พอลเชมี่จ่อดาบไปที่ลำคอของเด็กชาย

"อาคิระ!!!" ลูฟี่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้พร้อมกับแสดงสีหนัาตกใจ

'เรานี่โง่จริงๆ หรือฉันแค่อยากแสดงบทพระเอกออกมาแค่นั้นหรอ? ของแบบนั้นน่ะ…'

"นี่แกเด็กอีกคน---" ขณะที่พอลเชมี่หันไปมองลูฟี่ร่างของอาคิระก็กระโดดลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่ายก่อนที่หมัดของเด็กชายที่เคลือบไปด้วยหมึกสีดำจะชกไปที่หน้าของพอลเชมี่จนร่างของมันกระเด็นเข้าไปในป่าลึก

โครมมมมม!!!!

"มันไม่เหมาะกับตัวฉันเลยซักนิด!" อาคิระตะโกนออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มขณะสายตาของเอสกับซาโบ้และพวกกุ๊ยที่อยู่กับพอลเชมี่เห็นฉากนี้ก็แสดงใบหน้าซีดเผือดออกมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างจนดวงตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า

"ต่อยไปแล้วววววว!!!?"

ร่างของอาคิระลงสู่พื้นก่อนจะมองพวกกุ๊ยตรงหนัาด้วยแววตาเย็นชา

"จะเอาด้วยมั้ย?"

"ไม่ล่ะคร้าบบบ~~!!!" พวกกุ๊ยที่ได้ยินคำพูดของเด็กชายตรงหน้าก็รีบวิ่งหนีกระเจิงออกจากป่าทันทีเพราะกลัวพลังที่ยากจะคาดเดาได้จากอีกฝ่าย

"สะ...สุดยอด" ซาโบ้

"หมัดเดียวจอดเลย…" เอส

"อาคิระ เจ๋งสุดๆไปเลยย! ทำแบบนั้นได้ไงอ้ะ?" ลูฟี่วิ่งเข้ามาถามพร้อมใบหน้าตื่นเต้นก่อนจะถูกอีกฝ่ายเขกหัว

"ทีหลังก่อนจะทำอะไรหัดคิดซะบ้างเจ้าเบื้อกลูฟี่" อาคิระกล่าวออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบ

"ก็ฉันไม่อยากให้เอสกับซาโบ้แล้วก็อาคิระโดนพวกนั้นจับนี่นา" ลูฟี่เอ่ยพลางเอามือลูบหัว

"...?!" อาคิระกับเอสและซาโบ้ เมื่อได้ยินก็ตาโต ลูฟี่นั้นถึงแม้จะดูโง่แต่ก็ยอมปกป้องเพื่อนๆทำให้พวกเขาต้องตกใจรวมถึงตัวอาคิระที่รู้อยู่แล้วว่าเจ้าตัวจะมีนิสัยแบบนี้แต่พอมาได้ฟังเองเขากับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก 

"เจ้าโง่เอ้ย" อาคิระ,เอสและซาโบ้กล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"เอส เดี๋ยวก่อนนะ…" ซาโบ้เมื่อนึกขึ้นได้จึงเปิดปากขึ้นเอสหันไปมองอย่างสงสัยก่อนที่ซาโบ้จะพูดต่อ"ก่อนหน้านี้พวกเราจะฆ่าเจ้านี่ใช่มั้ย?"

"ใช่ ทำไมหรอ?"

"แต่ว่าตอนนี้มันหลุดมาได้แล้วก็ซัดเจ้านั่นร่วงไปแล้ว ถ้าอย่างนั้น รายต่อไปก็คือ...พวกเรา"

"เอส ซาโบ้ คุยอะไรกันอยู่น่ะ ใบหน้าเครียดเชียว?"

ทั้งสองชงักขึ้นมาก่อนที่หน้าจะซีดเมื่อได้ยินคำถามเสียงหวานมาจากอาคิระเขาหันไปมองช้าๆและเห็นรอยยิ้มหวานจากอีกฝ่าย

'ตายแน่พวกเรา' 

ทั้งสองคิดในใจพร้อมแสดงสีหน้าเป็นกังวลก่อนที่เอสจะเอื้อมไปหยิบท่อแป๊ปที่พื้น

"ถ้าจะต้องตายแบบนี้ ขอยอมสู้ตายดีกว่า ย๊ากก!"

"เดี๋ยวก่อน! เอสสสส~!"

พูดจบเอสก็พุ่งเข้าหาร่างของอาคิระโดยไม่ฟังเสียงห้ามของเพื่อนสนิทก่อนที่เขาจะฟาดท่อในมือออกไป

หมับ! 

"อันตรายนะเนี่ย เล่นอะไรของนายน่ะ?"

ดวงตาของแอสเบิกกว้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายรับการโจมตีของเขาด้วยมือเปล่าๆพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มหวานออกมา

"อยากเล่นก็ไม่บอกจะได้จัดให้~" 

โครมมม!!!

ร่างของเอสปลิวออกไปอีกคนด้วยหมัดธรรมดาของอาคิระซาโบ้ที่เห็นก็กระโดดไปรับร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศ

"เอสส!?"

"อย่ามาดูถูกคนที่ออกทะเลมาตั้ง3ปีอย่างฉันเชียวนะเฟ้ย!" 

อาคิระกล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มมุมปากซาโบ้และเอสที่ได้ยินก็ตกใจ

"นี่นายเคยออกทะเลงั้นหรอ?" ซาโบ้ถาม

"ข้างนอกนั่นเป็นยังไงบ้าง?" เอสถาม

"สนุกสุดๆไปเลยล่ะ…" 

หลังจากนั้นลูฟี่ เอส และซาโบ้ ก็นั่งฟังการผจญภัยในท้องทะเลที่อาคิระเคยอยู่บนเรือของแชงคูสให้ฟังส่วนนึง ทั้งสามที่ได้ยินก็แสดงสายตาเป็นประกายออกมาและหวังว่าสักวันพวกเขาต้องได้ออกทะเล

"เพราะอย่างนั้นค่าเล่าประสบการณ์จะให้ฉันสองคนเป็นเพื่อนกับพวกนายได้มั้ย?" 

อาคิระถามออกไปทั้งสองที่ได้ยินก็ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มบางๆออกมาพลางกล่าว

"พวกนายสองคนช่วยพวกฉันกับสมบัติไว้ถึงแม้ลูฟี่จะเป็นคนทำเสียเรื่องก็ตามเหอะ แต่ว่าหนี้ครั้งนี้พวกเราต้องขอบคุณจริงๆ" ซาโบ้

"เพราะงั้น ทำไมจะเป็นเพื่อนด้วยกันไม่ได้ล่ะ" เอส

"สำเร็จ!!" 

ลูฟี่ตะโกนพร้อมกับดีดตัวแสดงสีหน้ามีความสุขส่วนอาคิระก็ยิ้มมุมปากเงียบๆพลางหลับสายตาลง

✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤

จบไปกับบทที่2 แล้วนะครับ คิดว่าตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างครับ สำหรับผมการเริ่มต้นแบบนี้ก็ไม่ได้แย่ซักเท่าไหร่ แต่จะคิดหนักกับตอนต่อไปนี่แหละ ว่าจะให้อาคิระเป็นพี่ใหญ่ หรือพี่รอง หรือเป็นพี่สาม ดีเพราะว่าทั้งสามนั้นอายุเท่ากันอาคิระดูแล้วไม่น่าจะเป็นพี่ใครได้ อีกอย่างบทน้องเล็กลูฟี่ก็เอาไปแล้วด้วย

แล้วก็ขอแจ้งเรื่องสถานะอาคิระกับกลุ่มโจรสลัดผมแดงหน่อยนะ ผมกลัวจะเข้าใจผิดกัน หลายคนยังคงเข้าใจผิดอยู่คิดว่า อาคิระเป็นลูกเรือของแชงค์ ไม่เชิงว่าเป็นครับ แต่ที่แชงค์บอกแบบนั้น คือความสัมพันธ์ครับ ประมาณว่า "ต่อให้นายจะแยกทางหรือออกจากกลุ่มไปนายก็จะเป็นลูกเรือของฉันตลอดไป" แล้วก็ที่พูดแบบนั้นเพราะอาคิระเคยร่วมผจญภัยไปกับกลุ่มผมแดง เป็นเวลา 3 ปีนั่นเอง แต่ก็นะอาคิระอาจฝึกฝนตนเองและกลับไปเป็นลูกเรือของแชงค์ก็ได้แต่มาพร้อมกับกลุ่มโจรสลัดของตัวเองเพื่อเป็นพันธมิตร กันก็ได้ครับแต่เรื่องนัันไม่ต้องสนใจก็ได้ครับผมคิดได้แล้วล่ะว่าจะให้อาคิระเดินเส้นทางไหน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 434 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #125 Aekieiezaaaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 11:37
    ขออีกกกก
    #125
    0
  2. #122 Mypari (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:23
    สนุกอ่ะะะ ชอบบบบ
    #122
    0
  3. #119 โลลิค่อน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 13:15
    เป็นเพื่อนกันแล้ววว
    #119
    0
  4. #113 God_FAST (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 18:17

    ตอบไม่ตรงคำถามซะงั้น

    #113
    0
  5. #112 โลลิค่อน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 18:02
    สนุกมากค่าาาา
    #112
    0
  6. #110 MindDe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 17:13
    จะเท่อยู่แล้ว5555
    #110
    0
  7. #109 [Shiro-san] (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 16:39
    น้องกวนส้นดีอะชอบๆ😂~✨
    #109
    0
  8. #107 Conan4869 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 15:48

    เดี๋ยวก่อนนะไรท์ลูฟี่เจอเอสตอนอายุ7ขวบนะ

    #107
    2
    • #107-2 1412 (จากตอนที่ 5)
      17 เมษายน 2563 / 10:21
      แต่แชงครูสเจอกับลูฟี่ตอนนั้นลูฟี่5ขวบนะ
      #107-2
  9. #106 เมงาเนะ เรียว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 15:47
    555555
    #106
    0
  10. #105 pitchypai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 15:32

    รอต่อจ้าา

    #105
    0