☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 35 : บทที่ 30 ปีศาจกระต่าย ยูซากิ [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62



บทที่ 30 ปีศาจกระต่าย ยูซากิ


       "เอาล่ะนะริคุโอะมองเห็นปู่รึเปล่า?"นูระริเฮียงเอ่ยถามขณะที่ร่างของเขาจะพรางหายไปริคุโอะที่เห็นก็ได้เพียงแค่อึ้งก่อนจะโดนสันดาบของชายแก่กระแทกไปที่กลางอกอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มจะล้มลงกับพื้นหญ้า


       "การต่อสู้ระหว่างปีศาจก็ไม่ต่างจากการแข่งกันหลอกหลอน หากทำให้อีกฝ่ายกลัวได้ เมื่อนั้นผลแพ้ชนะก็ปรากฏแล้วนั่นล่ะคือขั้นตอนกงแรกในการต่อสู้ของพวกปีศาจ"


       ริคุโอะที่ได้ยินก็ไม่สนใจคว้าดาบที่อยู่บนพื้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วฟันไปที่ร่างของชายแก่


       วูบ!


       "เอ้า ไม่ใช่ทางนั้น ริคุโอะ"นูระริเฮียงเอ่ยเสียงยียวนขณะที่ตนเองก็หลบคบดาบของหลานอย่างรวดเร็ว


       "ย้ากกก!!!"


       "แค่อาศัยครูพักลักจำ ยังทำได้ไม่เลว แต่ก็คงได้แค่นี้ล่ะนะ"


       ระหว่างที่ริคุโอะกำลังฟาดฟันดาบไปที่ร่างของชายแก่ก็ต้องชงักขึ้นมาเมื่อร่างของนูระริเฮียงปรากฏมาที่ด้านหน้าของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว


       "ปีศาจในสมัยก่อนจะก้าวข้ามไปสู่ขั้นถัดไป"


       ตู้ม!!!!!


       เกิดการระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงโดยฝีมือของนูระริเฮียงจนโดยรอบต้องเกิดฝุ่นควันขึันมาเมื่อฝุ่นควันจางหายลงปรากฏร่างของริคุโอะที่นอนลงกับพื้นพร้อมกับสายตาตกตะลึง


       "ถึงเจ้าจะไปเกียวโตตอนนี้ ก็ยังทำอะไรไม่ได้อยู่ดี...ข้าพูดถึงเจ้าด้วยนะ ริคุโตะ"ชายแก่กล่าวพร้อมกับเหลือบตามองไปยังร่างของริคุโตะที่นั่งสูบกล้องยาสูบจากบนหลังคาบ้านอย่างสบายอารมณ์


       "อา...ว่าแล้วเชียวว่าต้องโดนจับได้ แต่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ตาแก่..."


       ตึง


       ริคุโตะกระโดดลงมาจากบนหลังคาก่อนจะว่าต่อ"เพราะว่าผมน่ะรู้วิธีการตัดความเกรงขามแล้ว"


       ริคุโอะได้ยินก็ดวงตาเบิกกว้างพร้อมหันไปมองร่างสูงที่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์


       "โห๋...งั้นก็ต้องโชว์ให้เห็นกับตา"


       เพล้ง! เพล้ง!


       ริคุโตะหันหลังกลับพร้อมกับควักดาบออกมากันการโจมตีของชายแก่ที่โผล่มาอยู่ด้านหลังก่อนที่ดาบของเด็กหนุ่มจะทะลุผ่านตัวของนูระริเฮียงไป ชายแก่ที่ได้จังหวะก็ฟันดาบไปที่ร่างของคนตรงหน้า


       ฟึ่บ!


       ริคุโอะที่เห็นก็ตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าเมื่อร่างของพี่ชายหายไปจากคมดาบของปู่ของเขา พรางที่ร่างของริคุโตะจะปรากฏตัวจากด้านหลังของชายแก่พร้อมกับฟาดดาบลงไป ก่อนที่นูระริเฮียงจะกลับหลังหันพร้อมยกดาบป้องกัน


       'การต่อสู้นี่มันอะไร เหมือนกับว่าพวกเขากำลังต่อสู้ด้วยกันจริง ด้วยความสามารถอะไรซักอย่าง นี่คืออะไร!!?'ริคุโอะกล่าวในใจเมื่อมองไปยังทั้งสองอย่างสงสัย


       นูระริเฮียงยิ้มที่มุมปากระหว่างรับคมดาบจากอีกฝ่ายพรางจะพูดขึ้นว่า


       "การที่เจ้าสามารถใช้ เคียวกะซุยเง็ตสึ ได้แล้วนั้นแสดงว่าเจ้าก็สามารถใช้เมย์เคียวชิซุยได้เหมือนกันสินะ"


       "ใช่เพราะงั้นข้าก็ต้องไปเกียวโตได้ แล้วจะจัดการยัยจิ้งจอกนั่น เลือดในกายของข้ามันเร่าร้อนเหลือเกินตาแก่"


       "ใช่ดูเหมือนเจ้าจะมีคุณสมบัติในการได้ไปจัดการปีศาจที่นั่นแล้ว…"


       ริคุโตะคลี่ยิ้มขึ้นมา เขาไม่คิดเลยว่ามันจะง่ายขนาดนี้


       "แต่ว่า เจ้าทระนงตนมากเกินไป ขืนไปที่นั่นทั้งๆที่ยังเป็นแบบนี้อยู่ เจ้าได้โดนปีศาจที่นั่นรุมฆ่าแน่ และเจ้าก็จะต้องตายอย่างน่าเวทนา"


       ริคุโตะเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อร่างของชายแก่หายตัวไปดูเหมือนจะใช้เมย์เคียวชิซุยลบตัวตนอยู่ เขาต้องระวังตัวมากขึ้น ริคุโตะยกดาบขี้นมาเตรียมป้องกันตลอดเวลา


       "ข้าอยู่นี่"


       เสียงของนูระริเฮียงมาจากด้านหน้าของเขา เขาต้องเบิกตากว้างเมื่อร่างของนูระริเฮียงอยู่ตรงช่วงท้องของเขาเพราะมันใกล้แค่เอื้อมเอง ริคุโตะรีบฟันดาบไปที่ร่างของชายร่างเล็กโดยทันที


       วูบ!


       "เจ้าน่ะดูถูกพลังของคนอื่นมาเกินไป ริคุโตะ"


       นูระริเฮียงเอ่ยขณะที่ดาบของริคุโตะก็ฟันโดนของตัวชายแก่ เขาที่เห็นแบบนั้นก็กระหน่ำแทงกระหน่ำฟันไปที่ร่างของชายร่างเล็กอย่างรวดเร็วแต่คนตรงหน้าก็ทะลุผ่านดาบของเขาได้หมดเลย ริคุโตะที่เห็นว่ามันแปลกๆก็เลิกคิ้วขึ้นมา


       'มันมีอะไรแปลกๆนี่ไม่เชิงเคียวกะซุยเง็ตซึ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น...หรือว่า'


       ระหว่างที่ริคุโตะกำลังคบคิดขึ้นมานั่นเองนูระริเฮียงก็ฟันดาบไปที่ร่างของเขาจนร่างของเด็กหนุ่มกระเด็นไปทางริคุโอะที่นอนอยู่


       "อ๊ากกก!!!"


       ตึง!


       "แค่กๆ"ริคุโตะไอขึ้นมาก่อนจะสำลักเป็นเลือดพรางมองไปที่ร่างของ ชายแก่ที่เดินออกไป


       'การสำแดงความเกรงขาม…?'ริคุโตะเอ่ยในใจขณะที่นัยย์ตาของเขาจะหลับลงพร้อมกับริคุโอะ


       พักโฆษณาสักครู่


        เมย์เคียวชิซุย (สงบดุจน้ำนิ่ง)

ใช้ความเกรงขามสะกดศัตรู ให้ไม่สามารถรับรู้การมีตัวตนของผู้ใช้วิชาได้


       เคียวกะ ซุยเง็ตสึ (พร่างบุปผา เงาจันทรา)

ใช้ความเกรงขามสะกดปีศาจฝ่ายตรงข้าม ด้วยการสร้างเงาจำแลงให้เหมือนกับว่าโจมตีโดนเจ้าตัวแต่การโจมตีนั้นทะลุผ่านร่างกายไป หรือเรียกได้ว่าทิ้งภาพลวงตาของตัวเองไว้เพื่อหลอกศัตรูนั่นเอง


       การสำแดงความเกรงขาม

ทำให้เห็นร่าง แต่ไม่สามารถสัมผัสตัวได้ นั่นคือในสายตาของศัตรูจะเห็นเหมือนว่าได้ฟันร่างของเราไปแล้ว แต่ที่ฟันไปเป็นเพียงภาพลวงตา (หลอกและพรางตัวจากทัศนวิสัยของศัตรู) เป็นความสามารถที่แท้จริงของสายเลือดนูราริเฮียง



       กลับสู่เนื้อเรื่อง


       สองวันต่อมาหลังจากที่ริคุโตะและริคุโอะนอนหลับสลบเพราะฝีมือของตาแก่ไปก็มีปีศาจกลุ่มนึงเดินทางมายังบ้านใหญ่กลุ่มนูระในเวลายามค่ำคืน


       "ไม่ได้พบกันเสียนานนะขอรับ ท่านนูระริเฮียง แน่ใจแล้วรึ ขอรับ? อาจจะเสียทายาทคนสำคัญทั้งสองคนไปก็ได้นะ"


       "ตามสบาย ทำตามใจพวกเจ้าเถอะ เจ้าพวกนั่นเองก็ต้องการอย่างนั้นอยู่แล้ว"นูระริเฮียงกล่าวไปทางบุคคลที่แต่งตัวโดยเสื้อกิโมโนสีขาวทับด้วยหมวกฝางปกปิดใบหน้า


       …


       "นายท่าน…"สึซึโมะกุมมือร่างที่นอนแน่นิ่งมาสองวันแล้วโดยไม่รู้ว่าจะฟื้นมาเมื่อไหร่ข้างๆกันก็มีร่างของริคุโอะที่นอนอยู่เช่นเดียวกันพร้อมกับซึราระที่คอยดูแล


       "หลับยาวมาตั้งสองวันแล้ว ถ้าเกิดไม่ตื่นขั้นมาอีกจะทำยังไงดี?"ซึราระเอ่ยขึ้นมาอย่างกังวล


       "ไม่หรอกน่าพวกท่านทั้งสองก็ต่างมีพลังภูติแฝงอยู่ ไม่มีทางที่จะไม่ตื่น"โมโมกิพูดขึ้นเพื่อทำให้หญิงสาวทั้งสองสบายใจ


       "แต่ว่าเป็นปู่หลานกันแท้ๆไม่เห็นจำเป็นต้องทำอย่างนี้เลยนี่นา โหดร้ายไปแล้ว"นัตสึเมะว่าออกมาอย่างอารมณ์เสียก่อนที่ร่างของแมวอ้วนจะพูดขัดขึ้นมา


       "ที่นูระริเฮียงทำอย่างนั้นอาจมีเหตุผลก็ได้"


       ตึกๆๆๆ


       เสียงฝีเท้าดังขึ้นก่อนที่คุบินาชิจะเปิดประตูเข้ามาในห้องที่พวกเขาอยู่พร้อมกล่าวอย่างร้อนรน


       "เฮ้ย! พวกเจ้าน่ะ รีบซ่อนท่านริคุโตะกับท่านริคุโอะเร็วเข้า!"


       "เกิดอะไรขึ้นเหรอ คุณคุบินาชิ?"นัตสึเมะถามออกไป


       "รีบๆเถอะน่าเจ้าพวกนั้นกำลังมาแล้ว!"


       พ่าม!


       ก่อนที่จะปรากฏร่างยักษ์สองตนขึ้นมา ตนนึงมีผิวกายสีน้ำเงินส่วนอีกตนมีผิวกายสีแดง


       "เด็กอ่อนแออยู่ที่ไหน?"


       "ฟุดฟิต...กลิ่นนี้มันมนุษย์นี่"


       ยักษ์ทั้งสองเดินมาที่ร่างของริคุโตะและริคุโอะก่อนจะยกตัวทั้งสองไปสึซึโมะเบิกตากว้างทันที


       "จะพาตัวนายท่านไปไหน!อย่าเอาเขาไปนะ!"


       หญิงสาวตะโกนพร้อมกับจับขาของปีศาจยักษ์สีแดงที่ยกตัวของริคุโตะอยู่ก่อนที่ปีศาจยักษ์สึแดงจะยกเท้าขึ้นมาหมายจะเตะไปที่ร่างของเธอ


       "เกะเกะน่า!"


       "สึซึโมะ!"มาดาระแปลงเป็นจิ้งจอกเงินพร้อมดึงตัวของเธอออกมาจากยักษ์สีแดงก่อนที่เท้าของมันจะโดนตัวเธอ


       "นายน้อย!"ซึราระตะโกนออกไปก่อนที่ยักษ์สีน้ำเงินจะฟาดขวาเล่มยักษ์ลงพื้น


       "เด็กไม่ดีอย่ามาเกะเกะ!"


       วูบ---!!


       เกิดคลื่นลมอย่างรุนแรงทุกคนในห้องต่างตกจะลึงว่านี่มันพลังอะไรกันอย่างรุนแรงเหลือเกินก่อนที่พวกมันสองตนจะพาร่างของริคุโตะและริคุโอะออกไป


       "นายน้อย!/นายท่าน!"


       "พอได้แล้ว! นี่เป็นคำสั่งของท่านหัวหน้าใหญ่นะ"คุโรตะโบเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาทุกคนที่ได้ยินก็แปลกใจสงสัยขึ้นมา


       "ถ้าเช่นน้้น ขอรับตัวหลานท่านไปล่ะนะ ไปกับพวกเรา โอชูโทโนะ"กลุ่มของปีศาจโทโนะกล่าวลาไปทางนูระริเฮียงก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางสายฟนที่ตกลงมาอย่างโหมกระหน่ำ



      ...


       เฮือก! ริคุโตะลีมตาพรางสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะเห็นภูติผีปีศาจที่ยืนเรียงรอบตัวเขากับร่างของริคุโอะที่นอนสลบอยู่


       "ที่นี่มัน...หรือว่า ริคุโอะ!"ริคุโตะเขย่าไปทางร่างที่นอนสลบอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาได้เลย


       "ตื่นได้ซักทีนะแก"ริคุโตะหันไปตามเสียงแล้วพบกับยักษ์สีแดงตัวใหญ่ที่แยกเขี้ยวมาทางเขาอยู่


       'นี่มันอากะโอนิ ยักษ์สีแดงแห่งความพิโรธ'เด็กหนุ่มเอ่ยในใจพรางนึกถึงโลกก่อนที่เขาเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับภูติผี


       "นี่หรือหลานของนูระริเฮียงจริงๆรึ?"


       "เจ้านี่เป็นลูกครึ่งปีศาจสินะส่วนตัวน้องเป็นปีศาจแค่หนึ่งในสี่ ชิ ไม่สมประกอบจริงๆ"


       "เพราะงั้นเลยดูอ่อนแอสินะ"


       ริคุโตะที่ได้ยินเสียงดูถูกดูแคลนของเหล่าปีศาจก็กัดฟันพร้อมกับลุกขึ้นยืน


       "เงียบไปเลยนะ! เจ้าพวกตาแก่!"


       "ตื่นขึ้นมาแล้วยังโวยวายอีก!"


       อั๊ก!


       ยักษ์สีแดงตวาดพร้อมกับเตะร่างของเด็กหนุ่มไปทางปีศาจตรงหน้า


       "เอ้า! ทักทายท่านอาคะกัปปะซะสิ"


       "เจ้าน่ะรึ หลานที่ว่า"


       ริคุโตะเงยหน้าแล้วพบกับปีศาจผิวกายสีน้ำตาลแดงรูปร่างใหญ่บนหัวของชายยักษ์นั้นล้านเหมือนกับกัปปะส่วนตรงปากก็มีหนวดเต็มไปหมด เด็กหนุ่มที่เห็นก็หรี่ตาลง พร้อมเอ่ยในใจ


       'ท่านผู้นี้ อาคะกัปปะเป็นกัปปะที่มีอายุยืนยาวที่สุดในโลกของเหล่าภูติและยังเป็นศัตรูและคนรู้จักของนูระริเฮียง'


       "มีส่วนคล้ายอยู่นะ แต่เจ้าคล้ายพ่อของเจ้ามากกว่าอีกเหมือนได้เห็นเจ้านั่นตอนมาที่นี่ครั้งแรกเลย"


       "นี่ริ-พ่อเคยมาฝึกที่นี่ด้วยงั้นรึ?"


       "ใช่แล้วก็เล่นดึงตัวปีศาจเก่งๆของเราออกไปเหมือนกับปู่ของเจ้า ทำเอาพวกเราสูญเสียกำลังไปไม่น้อย น่ารังเกียจซะจริง"


       "เอาน่ามีพบก็ต้องมีจากที่พวกเขาไปกับปู่และพ่อเพราะว่าอาจจะมีอนาคตที่ดีกว่าที่นี่ก็ได้"ริคุโตะพูดพร้อมกับยิ้มเหนือไปทางปีศาจตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว


       "เฮ้ย! แกพูดอะไรวะ! อยากตายรึไง!"


       "เจ้านี่ดูเหมือนต้องสั่งสอน!"


       "มาสิพวกตาแก่ทั้งหลายเรื่องทำร้ายคนแก่ข้าถนัดอยู่แล้ว!"ริคุโตะกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วคว้าดาบที่เอว...เด็กหนุ่มชะโงกมองไปที่เอวของตนก่อนจะพบว่าดาบคาเงะโมโนตาริของเขานั้นหายไป


       "หายไป!!!!!"


       "หาเจ้านี่อยู่งั้นเหรอ?"ริคุโตะเงยหน้าก่อนจะพบกับปีศาจที่มีหน้าเป็นไก่รูปร่างเป็นคนกำลังถือดาบของเขาอยู่


       "เอาคืนมานะ เดี๋ยวก็จับทำไก่ย่างซักเลย!"ริคุโตะตะโกนพร้อมกับพุ่งไปทางปีศาจเบื้องหน้า แต่ก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อปีศาจไก่ขยายหัวใหญ่ขึ้นพร้อมพุ่งมาทางเขา


       วูบ!!


       เขาเอียงหัวหลบหน้าที่พุ่งเข้ามาพรางจะหายตัวไปต่อสายตาปีศาจพวกนั้น พวกมันเห็นก็ตกตะลึงเมื่อร่างของเด็กหนุ่มหายตัวไป เว้นเสียแต่อาคะกัปปะกับคนสนิทข้างกายที่รู้ว่าที่ริคุโตะหายไปเพราะมาจากความเกรงขามของนูระริเฮียง เมย์เคียวชิซุย


       "นี่มันอะไรกัน!?"


       "หรือว่านี่คือความเกรงขามของนูระริเฮียงงั้นรึ?"


       "มันอยู่ไหนกันเนี่ย!?"


       ท่ามกลางเสียงกังวลของเหล่าปีศาจมากมายอาคะกัปปะก็หยิบหมากที่ตัวเองกำลังเคี้ยวอยู่เอาออกมาจากปากแล้วเขวี้ยงไปทางปีศาจไก่ที่ยืนอ้ำอึ้งอยู่


       ป๊อก! "โอ้ย!" ก่อนที่ร่างของริคุโตะจะปรากฏตัวขึ้นมาจังหวะที่เด็กหนุ่มกำลังหยิบดาบจากอีกฝ่ายปีศาจในโทโนะต่างมองเขาด้วยสายตาเขม่น เขาที่เห็นก็ยิ้มแห้งๆออกมา


       "เมื่อกี้เมย์เคียวชิซุย เป็นความเกรงขามของนูระริเฮียง ถ้าเจ้าทำมันสำเร็จแล้วเจ้าจะมาที่นี่ทำไมกัน?"อาคะกัปปะกล่าวด้วยความสงสัยพรางมองลึกลงไปในตาของปีศาจตรงหน้า


       "ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน ว่าทำไมตาแก่นั่นถึงได้พาข้ามาที่นี่ทั้งๆที่ข้าก็สามารถทำทุกอย่างได้อยู่แล้ว"ริคุโตะว่าพร้อมกับยักไหล่ทั้งสองข้าง


       "จองหอง อวดดี ข้ารู้แล้วว่าทำไมเจ้านั่นถึงพาเจ้ามาที่นี่"


       "ว่าไงนะ!"


       "พาไอเด็กคนนี้ไปหายูซากิ"อาคะกัปปะเอ่ยขึ้นมาทุกคนที่นั้นต่างมองไปที่ร่างของหัวหน้าของพวกเขาด้วยสายตาเดียวกัน


       "โอ้ ท่านอาคะกัปปะเอาจริงเหรอ!"


       "เจ้าหนูนั่นตายแน่"


       "เดี๋ยวจะพาข้าไปไหนปล่อยนะเว้ย!"ริคุโตะตะโกนออกไปเมื่อปีศาจยักษ์แดงและยักษ์น้ำเงินลากเขาออกจากพื้นที่ตรงนั้น เด็กหนุ่มมองไปที่ร่างของริคุโอะที่ยังนอนสลบอยู่


       "อย่าทำอะไรน้องข้านะ!! อย่ากินเขานะ--อุป!"ขณะที่เขากำลังกล่าวยักษ์สีน้ำเงินก็เอาผ้ามาอุดปากของเขาไว้


       ลึกเข้าไปในป่าของหมู่บ้านโทโนะมีปีศาจที่กำลังสู้รบชิงตัดความเกรงขามของอีกฝ่ายกันอยู่พวกเขานั้นสู้กันอย่างดุเดือดเลือดพล่านเลยทีเดียว


       "หื้มน่ะมันอะไรกัน?"ชายหนุ่มที่มีรูปหน้าสวยกล่าวขึ้น หรือในนาม อาโนะจากุ พวกปีศาจที่ได้ยินก็หยุดการต่อสู้แล้วหันไปมองก่อนจะพบยักษ์สองตัวกำลังแบกร่างของเด็กหนุ่มเดินขึ้นไปบนเขา


       "นั่นมันสองพี่น้องยักษ์ไม่ใช่รึ?แล้วเอาใครไปที่ของยูซากิล่ะนั่น?"ปีศาจผิวกายสีเขียวรูปร่างสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเอ่ยเสริม ชื่อของเขาคือ อาเมะโซ


       "คงจะเป็นเด็กใหม่น่ะ เห็นว่าเป็นสายเลือดของ นูระริเฮียง"คามะอิทาจิ อิตากุ ชายหนุ่มรูปหล่อว่าพร้อมกับเก็บเคียวเข้ากระเป๋า


       ทุกคนที่ได้ยินก็อึ้งขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของนูระริเฮียง


       "หลานงั้นเหรอ…"


       ตุบ!


       "อั๊ก! วางเบาๆหน่อยสิ"ริคุโตะกล่าวออกไปแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับออกมาก่อนที่เด็กหนุ่มจะหันไปทางด้านหลังแล้วเห็นร่างของยักษ์สองตัวเดินออกไปเขาเบิกตากว้างขึ้นมา


       "เฮ้ย! จะไปไหน! มาแก้มัดให้ข้าก่อน!"เขาตะโกนออกไปแต่พวกนั้นก็ไม่หันหลังกลับมา เขาถอนหายใจยาวพร้อมกับมองรอบๆพื้นที่โดยรอบเป็นป่าใหญ่ที่ๆเขานอนอยู่เป็นด้านหน้าของกระท่อมเล็กหลังนึง เขาได้แต่สงสัยว่าพาเขามาที่นี่ทำไมกัน ก่อนที่เขาจะนึกชื่อนึงขึ้นมาได้


       'พาไอเด็กคนนี้ไปหายูซากิ'


       "ยูซากิ…?"


       แอ๊ด--ๆ


       ริคุโตะเอ่ยชื่อออกไปก่อนจะมีร่างนึงเดินออกมาจากกระท่อมเด็กหนุ่มพยายามสังเกตไปทางคนที่เดินเข้ามาแต่มันก็ยากลำบากพอสมควรเพราะ เขานั้นสวมหน้ากากกระต่ายสีดำทำให้ไม่สามารถรู้ได้ว่าอายุเท่าไหร่ส่วนเสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นกิโมโนสีดำด้านในเป็นสีขาวตัดสลับน้ำเงินซึ่งมันก็ลงตัวกับผิวที่ขาวซีดของเขา แล้วก็ที่เอวก็มีดาบคาตานะเล่มนึงคาดไว้อยู่


       "นี่เจ้าคือ...ยูซากิงั้นเหรอ?"


       "......"


       ฉึบ!


       ริคุโตะเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อเชือกที่รัดตัวเขาอยู่มันขาดออกในพริบตา ทั้งๆที่ตัวเขาหรือคนตรงหน้าไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลย เด็กหนุ่มพยุงตัวขึ้นพร้อมกับมองไปที่หน้าที่เฉยชาของคนเบื้องหน้า


       "ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนที่จะสู้กับข้าสินะ"ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับลักยิ้มขึ้นมาขณะเดียวกันยูซากิก็คว้ามือเข้าไปในเสื้อยูกาตะก่อนจะหยิบดาบสั้นออกมาแล้วโยนมาทางเขา


       "แสดงว่าใช่สินะ"


       "......."


       "พี่ดุนะ หนูไหวเหรอ?"ริคุโตะกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มไปทางคนตรงหน้าที่ทำหน้าตายออกมาตลอดเวลา เด็กหนุ่มหรี่ตาลงพร้อมจับดาบในมือแน่น


       ฉึก—!


       'เราจะใช้เมย์เคียวชิซุยแล้วก็จัดการมัน ก่อนที่มันจะใช้ความเกรงขามของมันก่อน แต่ว่าเจ้านี่ทำไมมันนิ่งจัง? เอ๊ะ? มันเดินไปไหนน่ะ? เรากำลังจะสู้กันนะ…'


       ร่างของริคุโตะล้มลงพร้อมกับบาดแผลที่ท้องที่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึันเมื่อไหร่แต่มันเร็วมาก ส่วนยูซากิก็เดินกลับเข้ากระท่อมของตัวเองไปโดยไม่หันมามองร่างของเด็กหนุ่มเลยแม้แต่น้อย        






       "เจ้าว่าเขาตายรึยัง?"


       "ไม่นะดูสิถึงแม้บาดแผลที่ท้องจะลึกแต่ว่าร่างกายกลับฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว นี่มันเหลือเชื่อเลยจริงๆ"


       อะไรน่ะ...หนวกหูชมัด


       "โอ้! ดูเหมือนจะตื่นแล้วล่ะ!"


       "เฮ้ย! ไอเด็กใหม่!"


       อืม...ริคุโตะลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบปีศาจหลายตนยืนมุงมาที่เขาอยู่ เขาลุกขึ้นนั่งพรางกุมขมับที่หัว


       "เฮ้ เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า?"อาเมะโซถามไถ่ไปที่ร่างของเด็กหนุ่ม


       "ไม่...ผมไม่เป็นอะไร"ริคุโตะเงยหน้าไปทางคนถามก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมา"จ๊ากกก!!!"


       "จ๊ากกกก!!?" อาเมะโซ


      "แล้วเจ้าจะร้องตามมันทำไม?" อาวะชิมะ


       "ข้าก็ไม่รู้ก็ก็เห็นเจ้านี่ร้องนี่นา" อาเมะโซ


       "ที่เขาร้องเพราะว่าเห็นใบหน้าเจ้าเสียกว่ามั้ง" โดฮิโกะ


       'นี่มันถ้าในเนื้อเรื่องเจ้าพวกนี้เป็นสหายที่ร่วมต่อสู้ฝ่าฟันอุปสรรคกับริคุโอะนี่นา?'ริคุโตะเอ่ยในใจขณะที่มองดูพวกปีศาจหยอกล้อกันก่อนที่จะมีมือหนาของชายหนุ่มยื่นมือมาทางเขา เขามองไปทางบุรุษที่ยื่นมือมา คือ อิตากุ เขาจับมือของอีกฝ่ายพรางพยุงตัวขึ้นยืน


       "พวกเจ้า ปีศาจของโทโนะรึ?"ริคุโตะถามออกไปเพื่อทำความรู้จัก


       "คามะอิทาจิ อิตากุ"


       "ส่วนข้าเป็นกัปปะหนองน้ำ ชื่อว่า อาเมะโซ"


       "ข้าอามาโนะจากุ หรือจะเรียกว่า อาวาชิมะ ก็ได้"


       "ข้าเป็นภูติหิมะชื่อ เรย์ระ ส่วนนี่ก็ซาชิกิวาราชิ ชื่อว่า ยูคาริ"ปีศาจสาวที่ผมเรือนผมสีชมพูนัยย์ตาสีอำพัน เรย์ระเอ่ยแนะนำตัวให้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ริคุโตะที่เห็นก็พยักหน้า


       "ข้าเป็นวานรสมิงชื่อ โดฮิโกะ"


       ริคุโตะที่เห็นพวกเขาแนะนำตัวเอง ก็พยักหน้าพร้อมกล่าวชื่อออกไป"นูระ ริคุโตะ ฝากตัวด้วย"


       "ฝากตัวด้วย"ทุกคนกล่าวออกมาพร้อมกัน


       "เจ้ามาจากกลุ่มนูระจริงเหรอ?" เรย์ระ


       "เป็นหลานของนูระริเฮียงจริงรึ?" โดฮิโกะ


       "อา ข้าเป็นหลานของตาแก่นั่นเอง"ริคุโตะที่ได้ยินคำถามจากอีกฝ่ายก็ตอบตรงๆออกไป


       "แล้วความเกรงขามของเจ้าคืออะไร?"อาวาชิมะ


       "ก็...ถ้าอยากรู้พวกเจ้าก็มาพิสูจน์กันสิ"ริคุโตะว่าออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คนอื่นๆที่ได้ยินก็หรี่ตามองมาทางเขา


       "เห...น่าสนใจนิ ข้าชักอยากพิสูจน์ซักแล้วสิ"อาวาชิมะเอ่ยพร้อมยกยิ้มขึ้นมาพรางจับดาบที่เอว


       "ข้าขอก่อนไม่ได้รึ? เจ้าน่ะไว้ที่หลัง"อาเมะโซ


       "ข้าต้องได้ก่อน!!" โดฮิโกะ


       "พวกเจ้าจะเข้ามาพร้อมกันก็ได้นะ"ริคุโตะกล่าวขึ้นมาพวกเขาที่ได้ยินก็หันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนหาวอยู่ สำหรับพวกเขาการกระทำแบบนี้มันเหมือนหยามกันต่อหน้า


       "เจ้าน่ะจะดูถูกพวกเราไปรึเปล่า?"อิตากุพูดขึ้นแต่ตัวของริคุโตะก็เอียงคอไปทางเขา


       "เจ้าหมายความว่าไง?" ริคุโตะ


       "โดนยูซากิจัดการมาแท้ๆแต่ยังทำปากเก่งไง"อิตากุ


       ใบหน้าของริคุโตะเปลี่ยนเป็นเฉยชาก่อนจะเอ่ยออกไป"เจ้านั่นมันเป็นใครกัน?"


       "ถ้าเจ้าอยากที่จะรู้ล่ะก็ ก็มาสู้กับข้าสิ แล้วถ้าเจ้าชนะข้าจะบอกเอง"อิตากุว่าพร้อมถือเคียวสองเล่มออกมา


       "เจ้าพูดเองนะ"สายตาของริคุโตะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากตัวของเด็กหนุ่ม


       "ข้าจะให้สัญญาณถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลย"อาวาชิมะเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นสูง


       3


       อิตากุมองไปทางร่างของเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าจริงจังก่อนที่จะหลับตา เขาที่เห็นก็หรี่ตาลงพร้อมกับจับเคียวในมือแน่น


       2

  

       'ที่ผ่านมาเพราะเราประมาทเกินไป เลยโดนเจ้ายูซากิอะไรนั่นจัดการเอาได้ง่ายๆ แต่ครั้งนี้ของจริงล่ะ'ริคุโตะเอ่ยในใจก่อนจะลืมตาแล้วหยิบดาบสั้นออกมาจากเสื้อยูกาตะ


      1


      เพล้ง----!!!


      ทั้งสองเมื่อเห็นอาวาคาชิเอามือลงก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันขณะที่อาวุทของพวกเขาก็เสียดสีเข้าหากัน ก่อนที่อิตากุจะเหวี่ยงเคียวมาทางริคุโตะ


      วูบ! ริคุโตะเอียงตัวหลบพร้อมกล่าวในใจ'เร็วมากสมกับเป็นปีศาจแห่งสายลม'


      อิตากุที่เห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าหลบได้ก็เขวี้ยงเคียวอีกเล่มไปทางเขา


      ควับ! ริคุโตะย่อตัวหลบเคียวที่เข้ามาก่อนที่เคียวจะวนมาทางตัวของเขาจากด้านหลัง เขายกดาบขึ้นมาป้องกันจากทางด้านหลัง ขณะเดียวกันอิตากุก็พุ่งเข้ามาทางด้านหน้าพร้อมกับเหวี่ยงเคียวในมือไปทางริคุโตะ


      'เมย์เคียวชิซุย'


      วูบ…


      "!!!"


      ปีศาจทุกตนในที่นั้นเห็นก็ตกตะลึงขึ้นมาเมื่อร่างของเด็กหนุ่มหายไป


      "หายไปแล้ว?"เรย์ระ


      "หรือว่านี่คือความเกรงขามของหมอนั่น!?"อาวาคาชิ


      "จับสัมผัสไม่ได้เลย"อาเมะโซ


      ริคุโตะมองไปทางอิตากุที่หันมองรอบๆด้วยความใจเย็นเด็กหนุ่มเห็นแบบนั้นก็เดินตรงไปที่ร่างของเขาอย่างไม่รีบร้อนพร้อมกับค่อยๆยกดาบสั้นขึ้นมา


      ตึง! นัยย์ตาของอิตากุเปลี่ยนเป็นสีเหลืองพร้อมกับวงตาที่เปลี่ยนเป็นสัตว์ป่าก่อนที่เขาจะยกเคียวทั้งสองเล่มขึ้นเหนือหัว


      ริคุโตะเบิกตากว้างเมื่อเห็นพลังงานสีดำอมเขียวรวบรวมไปยังเคียวทั้งสองเล่มของคนตรงหน้า'ความเกรงขามกำลังไปยังเคียวของหมอนั่น'


      ฉึ่บ---!!!!


      อิตากุวาดเคียวของตนออกไปก่อนจะเกิดแรงลมมหาศาลผ่านร่างของริคุโตะไปเวลาไม่นานต้นไม้บริเวณรอบๆก็ขาดครึ่งท่อนล้มละเนละนาดลงมา


      "อิตากุเจ้าจะพังสนามซ้อมรึยังไง?"อาวาชิมะ


      "เวลาหงุดหงิดหรือโมโหเป็นแบบนี้ทุกที"อาเมะโซ


      "......"อิตากุไม่พูดอะไรแต่ว่ายกเคียวทั้งสองเล่มขึ้นมาเพื่อนๆของเขาที่เห็นก็แปลกใจ


      "มีอะไรเหรอ อิตากุ?"เรย์ระเอ่ยถามออกมา


      "ความเกรงขามของหมอนั่นยังไม่ถูกตัด"อิตากุกล่าวขณะที่เขามองไปรอบๆตัวพร้อมคิดในใจ'นี่มันอะไรกัน ถ้าเจ้านั่นลบตัวตนออกไป สายลมของเราก็น่าจะโดนตัวนั่นสิ? หรือว่าเจ้านั่นหลบทัน'


      วูบ…ร่างของริคุโตะปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของชายหนุ่มก่อนจะยกดาบแทงไปที่ร่าง


      "อิตากุ!"


      เสียงของเรย์ระดังขึ้นมาอิตากุหันไปทางด้านหลังก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของริคุโตะกำลังแทงดาบเข้ามา เขารีบยกเคียวขึ้นป้องกันทันที


      เพล้ง!!


      "เจ้าถือว่าเก่งมากที่หลบความเกรงขามของข้าได้"


      "......."


      อิตากุพูดยอไปทางริคุโตะแต่อีกฝ่ายกลับไม่ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มก้มลงอยู่ อิตากุที่เห็นก็มองไปที่ร่างของเขา ก่อนจะสังเกตบาดแผลรอบตัวที่มีรอยโดนเฉือนเต็มไปหมด


      'เจ้านี่มันไม่ได้หลบแต่โดนความเกรงขามของเราไปเต็มๆแล้วอะไรที่ทำให้เจ้านี่ยังสู้ต่อได้? แรงฮึกเหรอ?'


      "ฉัน…ประมาทเกินไปอีกแล้ว!"ริคุโตะพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองอิตากุ ชายหนุ่มที่เห็นใบหน้าจริงจากฝ่ายตรงข้ามก็เบิกตากว้างขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงเคียวไปที่ร่างริคุโตะ


      'เคียวกะ ซุยเง็ตสึ'


      วูบ


      "!!!"


      อิตากุตกตะลึงขึ้นมาเมื่อเคียวของตนนั้นทะลุผ่านร่างของริคุโตะไป คนอื่นที่เห็นก็ต่างตกตะลึงเช่นเดียวกัน


      "อะไรน่ะ!?"


      "โดนฟันไปแล้วนี่นา"


      จริงสิ จะว่าไปแล้วตั้งแต่เรามาที่โลกนี้เรายังไม่เคยแพ้ใครมาก่อนเลยนี่นา เพราะงั้นในจิตใจของเราเลยหยิ่งยโสสินะ คิดว่าสามารถจัดการทุกคนได้ เพียงเพราะว่าเป็นตัวละครในอนิเมะ เรานี่มันโง่...จริงๆ


      อิตากุเห็นร่างของริคุโตะก็พุ่งเข้าไปฟันแต่ร่างนั้นกลับสลายหายไปก่อนจะเกิดร่างใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง เป็นแบบนี้ไม่จบไม่สิ้น


      เพราะงี้ นูระริเฮียงไม่สิ ตาแก่นั่นถึงได้ส่งเรามาที่นี่สินะ เพื่อทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น


      "นี่มันอะไรกัน? โจมตีไม่เข้าเลย!"อิตากุกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะพุ่งเข้าไปโจมตีร่างของริคุโตะที่ปรากฏขึ้นมา


      ฟึ่บ!


      "ข้าขอล่ะ…"ริคุโตะเอ่ยเสียงเรียบขณะที่เคียวของอิตากุโจมตีไปที่ร่างของเขา แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเงาจำแลงที่ริคุโตะสร้างขึ้นมา


      ฉัวะ—! ริคุโตะฟันดาบไปที่ร่างของอิตากุ ชายหนุ่มเบิกตากว้างก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงไปนอนกับพื้น


      ทุกคนที่เห็นก็ต่างตกตะลึงขึ้นมา ไม่คิดไม่ฝันว่าความเกรงขามของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าจะอันตรายเช่นนี้


      ริคุโตะเก็บดาบเข้าฝักก่อนจะย่อต้วลงแล้วเอื้อมมือไปยังแผลที่อิตากุโดนฟัน ทันใดนั้นก็มีแสงสีทองสว่างไสวขึ้นมาพร้อมกับบาดแผลของชายหนุ่มที่หายไป ปีศาจจากโทโนะที่เห็นก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม


      "นี่มันอะไรกัน?"อิตากุเอ่ยขี้นมาอย่างสงสัย


      "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"ริคุโตะกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน


      อิตากุที่เห็นแบบนั้นก็พยุงตัวขึ้นพร้อมมองไปที่หน้าของอีกฝ่ายที่แสดงใบหน้าเรียบเฉยออกมา


      "คงจะน่าเบื่อมากสินะ ที่สู้กับข้าน่ะ"


      "เจ้าพูดอะไร?"ริคุโตะเอ่ยพร้อมขมวดคิ้วสงสัยเมื่อได้ยินคำพูดจากอีกฝ่าย


      "ก็หน้าของเจ้ามันกำลังบ่งบอกว่าน่าเบื่อนี่นา"


      "ไม่จริงหรอก เจ้าทำให้ข้ารู้สึกเหมือนเมื่อก่อน ขอบคุณเจ้ามาก อิตากุ"


      "......"อิตากุนิ่งเงียบทันทีเมื่อได้ยินตำเอ่ยของอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะเบือนหน้าไปทางอื่น"อืมขอบใจ"



      "ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็เตรียมพร้อมจะสู้กับข้ารึยัง!"อาวาชิมะกล่าวพร้อมกระโจนเข้ามากอดคอริคุโตะ


      "อาวาชิมะ ถึงแม้กลางวันเจ้าจะเป็นผู้ชาย แต่เจ้าก็มีส่วนนึงเป็นหญิงสาวนะ ระวังหลงเสน่ห์ข้านะถ้าเข้ามาใกล้"ริคุโตะเอ่ยพร้อมขยิบตาให้อีกฝ่าย


      "อย่างเจ้านี่น่ะ เหอะ ข้าไปเอากับหมายังเร้าใจกว่าอีก!"อาวาชิมะพูดพร้อมกับรัดคอของริคุโตะแน่นขึ้น


      "ข้าจะตายแล้ว ปล่อยก่อน แค่กๆ"


      …


      ตกกลางคืนริคุโตะและปีศาจจากโทโนะก็ขึ้นมาแช่ออนเซ็นบนเขา เมื่อเด็กหนุ่มได้แช่ตัวลงไปในน้ำร้อน ใบหน้าของเขาก็ยิ้มผ่อนคลายออกมาทันที


      "อาได้แช่น้ำตอนซ้อมเสร็จนี่มันสบายที่สุดจริงๆ" ริคุโตะ


      "นั้นสิ...เออนี่ริคุโตะจะว่าไปทำไมนูระริเฮียงถึงส่งเจ้ามาที่นี่กัน?"อาเมะโซพูดขึ้นมา


      ริคุโตะที่ได้ยินคำถามจากอีกฝ่ายเขาก็ยกยิ้มขึ้นก่อนจะตอบออกไป"ก็น่าจะให้ข้าได้มาเรียนรู้โลกภายนอกล่ะมั้งว่ามันไม่ง่ายเลย ซึ่งมันก็ไม่ง่ายจริงๆนั่นแหละ ทุกคนที่นี่เก่งจริงๆต่างใช้ความสามารถของตัวเองต่อสูัอย่างสุดความ สามารถ"


      "เห……."


      'จะว่าไปแล้วเรายังไม่ได้เจอคนที่จะมาดูแลเราเลยนี่นา ของริคุโอะคืออิตากุ แล้วของเราล่ะเป็นใคร?'ริคุโตะคิดในใจด้วยความสงสัยก่อนจะถามออกไป


      "จะว่าไปคนที่มาเป็นคนฝึกสอนข้าคือใครงั้นเหรอ"ริคุโตะ


      ทุกคนที่ได้ยินก็หันมองหน้ากันพร้อมเอียงคอก่อนที่อิตากุจะตอบริคุโตะออกไป


      "นี่เจ้าไม่รู้งั้นรึ? คนที่จะมาฝึกสอนเจ้าคือปีศาจกระต่าย ยูซากิ"


      "เจ้านั่นงั้นรึ แต่ว่าปีศาจกระต่ายนี่มัน?"ริคุโตะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินชื่อเรียก เพราะมันออกจะน่ารักเกินไปหน่อย


      "ถึงข้อมูลเกี่ยวกับเขาจะน้อยไปหน่อยแต่ก็ถือว่าเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งมากๆเลยล่ะ เพราะมีความเร็วเป็นความเกรงขามเร็วกว่าข้าที่เป็ยคามะอิทาจิเสียอีก"


      'เพราะอย่างนี้สินะเราถึงโดนโจมตีในพริบตาถือว่าอันตรายมากๆยูซากิ'ริคุโตะกุมคางตัวเองพร้อมเอ่ยในใจเมื่อได้ยินคำกล่าวของอิตากุ


      "แต่ว่าความเกรงขามของยูซากิคือความเร็วจริงๆเหรอ?"อาเมะโซพูดขึ้นมาทำให้ริคุโตะต้องหันไปทางเขา


      "เจ้าหมายความว่าไง?"ริคุโตะ


      "ก็ข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้านั่นน่ะสามารถแปลงเป็นกระต่ายหรือเข้าไปสิงร่างของคนอื่นได้น่ะสิ"


      "ถ้าเป็นแบบนั้นข้าคงจะต้องเตรียมแครอทไว้แล้วล่ะไว้ดักเจ้ายูซากิให้มันมากิน"ริคุโตะเอ่ยขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็หัวเราะ


      "ฮ่าฮ่าๆๆ"


      "เฮ้ย! พวกเจ้า!"


      ทุกคนที่ได้ยินเสียงของหญิงสาวก็มองขึ้นไปบนหินก่อนจะเห็นร่างของอาวาชิมะยืนโป๊เปลือยอยู่ ริคุโตะที่เห็นเธอยืนอยู่ที่หินบนหัวของเขาก็ตกใจขึ้นมา


      "อาวาชิมะ!"


      "ข้าจะไปล่ะนะ!!"อาวาชิมะตะโกนก่อนจะกระโดดลงมาบนตัวของริคุโตะ ก่อนที่เขาจะรู้สึกเหมือนนกเขาจะสัมผัสเข้าไปในอะไรซักอย่าง


      "นี่เจ้าระวังหน่อยสิ มันเกิอบไปแล้วนะ!"ริคุโตะตวาดออกไป


      "เอาน่าเจ้าไม่เห็นต้องโมโหเลยนี่นา ริคุโตะเรามาสนิทกันมากขึ้นดีกว่า"อาวาชิมะกล่าวพร้อมกับกอดคอของริคุโตะก่อนที่เธอจะกระซิบข้างหูเขา


      "เมื่อกี้ไอนั่นของเจ้าสัมผัสกับไอนั่นของข้าด้วยล่ะเร้าใจสุดๆไปเลย"


      "ระ...เหรอ"ริคุโตะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินคำพูดของเธอก่อนที่เขาจะกล่าวในใจ'เจ้านี่มันไม่มีเพศริคุโตะนายอย่าไปรู้สึกอะไรเด็ดขาดนะ!'


      "ฟู่—"


      "นี่อาวาชิมะหยุดเป่าลมมาที่หูของข้าได้แล้ว!"ริคุโตะตวาดไปทางหญิงสาว แต่เธอกลับยิ้มออกมาก่อนจะพูดขี้นว่า


      "อะไรเจ้ากลัวรึไง?ไม่ลูกผู้ชายเลยนะ"


      "เรื่องของข้าน่า!!"


      วันต่อมา…


      ริคุโตะเดินขึ้นไปบนเขาที่ๆยูซากิอาศัยอยู่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหยิบดาบสั้นออกมาจากเสื้อยูกาตะแล้วเอามาพาดบ่าพร้อมก้บพูดขึ้นว่า


      "ยูซากิ ข้าขอมาท้าสู้กับเจ้า!"
















ก็ไม่มีอะไรจะบอกหรอกแค่อยากจะพูดว่าปวดฟันโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย         

      





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #708 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 12:53
    พี่ดุนะ น้องไหวเหรอ 55555
    #708
    0
  2. #702 jumushi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 08:08
    เอา สาวสองเพศด้วย5555 เชื่อข้าเถอะ มันดีต่อริคุโตะนะ!!!!
    #702
    0
  3. #701 god and devil (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:42
    ท้าปุ๊บก็สลบอีกรอบ 555+
    #701
    0
  4. #700 kacu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:52
    รอนะคะ ทำอะไรมาถึงปวดฟันคะ กินยาแก้ปวดด้วยนะ จะได้ดีขึ้น
    #700
    0
  5. #699 Lov3 Me :) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:42

    ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆ
    #699
    0
  6. #698 Kanthima_28 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:04
    ขอบคุณที่อัพค่ะ/ไรท์ไปหาหมอด้วยนะ
    #698
    0
  7. #697 NSavia (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 07:18
    เอาบังไคมาใส่ด้วยเลยครับ
    #697
    0
  8. #696 Fot800 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:56
    เจอก้าวพริบตา55
    #696
    0
  9. #694 AherZe (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 10:46
    เพลินๆ
    #694
    0