☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 36 : บทที่ 31 ริคุโตะ ปะทะ ปีศาจเกียวโต คิโดมารุ [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

       แอ๊ด…


       ท่ามกลางต้นไมัในป่าใหญ่เสียงประตูก็ดังออกมาจากกระถ่อมหลังนึงพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่สวมหน้ากากกระต่ายสีดำ


       "....."


       ริคุโตะที่เห็นชายตรงหน้าก็จับดาบในมือแน่นเขาพร้อมที่จะสู้กับยูซากิ หลังจากที่เขาฝึกฝนตนเองกับการเรียนรู้จิตและซ้อมต่อสู้กับคนในโทโนะ เขาก็อยากเรียนรู้ฝีมือกับคนเบื้องหน้าเช่นกัน ยูซากินั้นมีพลังความเร็วที่เหลือเชื่อมาก เขาต้องตั้งสมาธิตลอดเวลา


       "ยูซากิเข้ามาเลย"


       "......"


       ฟึ่บ! วูบ--!!! ยูซากิเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเจ้าตัวเคลื่อนที่มาอยู่ด้านหลังของริคุโตะพร้อมฟันดาบไปที่ร่างของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็วแต่เมื่อฟันไปแล้วร่างของคนตรงหน้าก็หันหน้ามายิ้มให้เขาพรางร่างนั้นจะสลายหายไป


       ยูซากิหรี่ตาลงเมื่อร่างของริคุโตะปรากฏที่ด้านหลังของตัวเองชายหนุ่มที่สัมผัสได้เขาก็ฟันดาบไปทางด้านหลังแต่เมื่อร่างนั้นสัมผัสกับตัวดาบร่างของเจ้าของนัยย์ตาสีแดงก็หายไป


       "ได้ข่าวว่าเจ้าไม่ค่อยพูดน่าจะเป็นเรื่องจริงแฮะ"ริคุโตะปรากฏตัวขึ้นมาที่หน้ากระท่อมพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกฝ่าย


       "....."


       ยูซากิมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นยะเยือกพรางยกดาบขึ้นสูงก่อนจะเอาดาบแทงร่างของตัวเอง


       ฉึก—!


       ริคุโตะเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนเผลอปลดความเกรงขามออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนที่เขาจะวิ่งไปที่ร่างของยูซากิเพื่อดูอาการ


       "นี่เจ้าทำไมถึงทำแบบนั้นกัน!?"


       ฉึก—!!! ริคุโตะเบิกตากว้างก่อนจะมองลงไปแล้วเห็นดาบจากอีกฝ่ายแทงเข้ามาที่ท้องของเขา


       "ชิคาราฟูชิเอะโนะฟูคาสึ(รื้อฟื้นจากความตายคืนสู่การเป็นอมตะ)"เสียงของยูซากิดังขึ้นมาพรางร่างที่นอนอยู่จะลุกขึ้นยืนพร้อมกับออร่าสีดำอมน้ำเงินที่ลอยออกมาจากตัวของเขา


       'นี่เราโดนหลอกงั้นเหรอ...นิสัยพระเอกทำไมมันถึงต้องมาทำงานด้วยฟระ?'ริคุโตะเอ่ยในใจพรางนำมือของตนเองสัมผัสกับแผลที่โดนแทงก่อนที่บาดแผลจะหายไป


       "พักนีัข้าชักจะใจอ่อนไปแล้ว—"ริคุโตะพูดพร้อมกับพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นยืนแต่ยังไม่ทันจะได้พูดจบคนตรงหน้าก็พุ่งมาทางเขาอย่างรวดเร็วพร้อมกับแทงดาบเข้ามา ร่างของเด็กหนุ่มสลายหายไปก่อนจะปรากฏตัวที่ด้านหลังยูซากิพร้อมกับแทงดาบเข้าไปที่อกอย่างรุนแรง


       ริคุโตะเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเอ่ยออกไป"นี่เจ้า?"


       ยูซากิหันหน้ามาทางเขาด้วยใบหน้าที่เฉยชาเหมือนอย่างเคยพร้อมกับแทงดาบไปที่ร่างขิงเด็กหนุ่ม


       ริคุโตะใช้เคียวกะซุยเง็ตซึหลบออกมาพร้อมกล่าวในใจ'อะไรกัน? เราก็แทงดาบไปที่ร่างของเจ้านั่นแล้ว แต่ทำไม…?'


       ยูซากิหันร่างมาทางริคุโตะก่อนที่เด็กหนุ่มจะตกตะลึงเมื่อบาดแผลที่เขาแทงไปยังอยู่แถมยังเป็นรูใหญ่เสียด้วยแต่ร่างของยูซากิกลับไม่เป็นอะไรพร้อมกับเดินมาทางเขาอย่างไม่รีบร้อน


       'บาดแผลยังอยู่แต่ท่าทางใบหน้ากับไม่แสดงถึงอารมณ์ หรือว่า ความเกรงขามของเขาจะไม่ใช่ความเร็วแต่คือการเป็นอมตะ!?'


       ริคุโตะลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกดาบขึ้นมาทป้องกันการพุ่งมาโจมตีจากอีกฝ่าย ยูซากิกระหน่ำฟาดฟันดาบมาทางเขาอย่างรวดเร็ว จนเขาที่ตามความเร็วไม่ทันก็จำเป็นต้องใช้เคียวกะซุยเง็ตซึสร้างเงาจำแลงขึ้น แล้วเร้นกายคอยจับจังหวะของอีกฝ่าย


       'แม้ว่าร่างกายจะโดนโจมตีแต่กับไม่มีความรูัสึกนี่มันเป็นซอมบี้รึไงเนี่ย!? แล้วเราควรจะจัดการมันยังไงดีวะเนี่ย'ริคุโตะกล่าวในใจพร้อมกับคิดหาวิธีจัดการยูซากิ


       ยูซากิที่ยังคงฟาดฟันร่างของริคุโตะต่อเนื่องแต่ถึงอย่างไรก็ตามเมื่อจัดการไปร่างนึงก็มีอีกร่างนึงโผล่ขึ้นมาอีกเหมือนจุดที่ไม่สิ้นสุด


      ขณะเดียวกันริคุโตะก็ยกยิ้มขึ้นมาจากที่ไหนซักที่นึงเขาคิดออกแล้วว่าจะจัดการกับยูซากิอย่างไรดี แต่เมื่อคิดออกปีศาจเจ้าเล่ห์อย่างเขาก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาเช่นกัน


       "ยูซากิ ข้ามีข้อเสนอมาให้กับเจ้า"ริคุโตะเอ่ยขึ้นมาตรงหน้าของยูซากิก่อนจะโดนคนตรงหน้าฟันดาบมาทางเขา แต่ร่างของเขาก็สลายหายไปอยู่ดี


       "ถ้าเจ้าสามารถสัมผัสหรือจัดการข้าได้ ข้าจะไม่มายุ่งกับเจ้าและข้าจะคว้านท้องต่อหน้าปีศาจโทโนะเพื่อเป็นการประจานตัวเองว่าข้านั้นน่าสมเพชแค่ไหน"ยูซากิพุ่งเข้ามาฟันไปที่ร่างของริคุโตะก่อนที่ร่างของเเด็กหนุ่มจะสลายหายไปเมื่อสัมผัสกับดาบ


       "แต่ถ้าข้าสามารถจัดการเจ้าได้...เจ้าต้องมาเป็นลูกน้องของข้า"


       กึก! ยูซากิเมื่อได้ยินคำพูดจากอีกฝ่ายก็ชงักขึ้นมาทันใดนั้นร่างของริคุโตะก็ปรากฏตัวที่ตรงข้ามจากเขาระยะทางประมาณ 300 เมตร


       "ข้าต้องการเจ้ายูซากิเพื่อกำจัดปีศาจของฮะโกโรโมะ กิตสึเนะ และสัตว์ประหลาดที่กำลังจะเกิดขึ้นมา"


       ยูซากิแสดงใบหน้าจริงจังขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของริคุโตะชายหนุ่มเอาดาบผาดบ่าก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมา


       "เอาอย่างนั้นก็ได้ ข้าก็เกลียดปีศาจจากเกียวโตเหมือนกัน ถ้าข้าแพ้เจ้าผู้มีสายเลือดของมนุษย์ข้าจะยอมเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ แต่ถ้าเจ้าแพ้ก็ทำตามที่พูดด้วยก็แล้วกัน หลานของนูระริเฮียง"


       ริคุโตะได้ยินคำพูดที่แสนจะเฉยชาจากอีกฝ่ายก็ยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะหันดาบไปทางเขา


       "ได้! และเจ้าก็ไม่ต้องกังวลเพราะร่างที่อยู่ตรงหนัาของเจ้าคือร่างจริงไม่ใช่เงาจำแลงเชิญโจมตีมาได้เลย"


       "เมย์เคียวชิซุยอาเกะโฮโน"


       พรึ่บ! ริคุโตะกล่าวพร้อมกับสบัดดาบทันใดนั้นเองก็มีเปลวเพลิงสีแดงฉานออกมาจากตัวดาบยูซากิที่เห็นก็หรี่ตาลงก่อนจะถือดาบแบบซามูไร


       "วิญญาณผู้กลับคืนสู่ถิ่นโปรดเข้ามาสถิตอยู่ในกายดาบของข้า ชิเนะโนคาตาริ"


       วูบ...เมื่อกล่าวจบตัวดาบของยูซากิก็มีออร่าสีม่วงน้ำเงินเกิดขึ้นพร้อมกับร่างของวิญญาณที่เป็นมนุษย์ผู้ชายอยู่ในตัวดาบกำลังกรี้ดร้องด้วยเสียงที่ทรมาน


       วูบ...สายลมเกิดขึันมาท่ามกลางบรรยากาศของความตึงเครียดก่อนที่จะมีใบไม้ลอยลงมาจากต้นไม้ใหญ่เมื่อมันสัมผัสกับพื้นทั้งสองก็พุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็วพร้อมกับโจมตีอีกฝ่ายภายในดาบเดียว


      


       ฉัวะ—!!! ฉัวะ—!!!


       ยูซากิเบิกตากว้างพร้อมกับขาทั้งสองข้างที่ทรุดลงกับพื้นไม้ชายหนุ่มมองไปยังแผลที่โดนฟันทึ่เป็นรอยขีดและยังคงมีเปลวเพลิงสีแดงอยู่ เขารู้สึกทรมานเป็นอย่างมากเมื่อโดนเปลวไฟนี้ ทั้งๆที่เขานั้นไม่มีความรู้สึกเจ็บ


       "นี่...มัน...อะไร...กัน?"


       "เปลวเพลิงบริสุทธิ์ที่มีไว้เพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายของปีศาจ นั่นแหละ...คือพลังของมัน"ริคุโตะเอ่ยออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบาก่อนที่ตัวของเขานั้นจะล้มลงไปนอนกับพื้น


       ยูซากิเหลือบตามองร่างที่นอนอยู่ก่อนที่เขาจะหลับตาและนอนสลบไป


       2 วันต่อมา


       ริคุโตะลืมตาตื่นแล้วหันหัวมองไปรอบๆห้องก่อนจะเห็นร่างของชายหนุ่มหน้าสวยนั่งหลับตาเฝ้าเขาอยู่ เขาที่เห็นก็ยกยิ้มขึันเล็กน้อย


       "อาวาชิมะเจ้าเป็นหญิงหรือชายกันแน่?"ริคุโตะกล่าวเล็กน้อยก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องพยาบาลไป เขาเห็นภูติผีมากมายต่างมองมาทางเขาด้วยสายตาเดียวกันคือ ความเชิดชู


       "เจ้าจริงเหรอที่เอาชนะยูซากิได้!"


       "ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเจ้าหนูนี่สามารถจัดการเจ้ากระต่ายนั่นได้"


       'นี่มันอะไรกัน? พวกเขารู้เรื่องแล้วเหรอ นี่มันผ่านมากี่วันแล้วเนี่ย?'ริคุโตะพูดในใจด้วยความกังวลเล็กน้อยก่อนจะมีปีศาจตนนึงมาแตะไหล่เขาพร้อมกล่าวว่า


       "นี่ไหนๆเจ้าก็ตื่นแล้วก็ไปช่วยน้องเจ้าซักผ้าซะ!"


       "หา?"


       ตรงริมแม่น้ำร่างของเด็กหนุ่มผมสีขาวแซมดำยาวนัยย์ตาสีแดงกำลังซักผ้าด้วยอารมณ์ที่เบื่อหน่าย


       ชายหนุ่มใบหน้าหล่อกำลังซุ่มดูอยู่บนต้นไม้ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่นัก


       ฟึ่บ!


       "อิตากุ ถึงเจ้าจะแอบมองน้องชายของข้าแต่อย่าคิดเลยนะว่าข้าจะให้พวกเจ้าทั้งสองซี่กัน"อิตากุเหลือบตามองไปทางข้างหลังก่อนจะเห็นริคุโตะยืนพิงต้นไมัสูบกล้องยาสูบอยู่


        อิตากุ

       "ตื่นแล้วรึ?"

       

        ริคุโตะ

       "อาข้าตื่นแล้วรู้สึกเต็มอิ่มชมัด"


        อิตากุ

       "ยูซากิตอนนี้กำลังรอเจ้าอยู่"


       ริคุโตะที่ได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นมาพรางมองไปยังน้องชายของตนที่กำลังซักผ้าอิตากุที่รู้สึกได้ถึงความรู้สึกเป็นห่วงจากอีกฝ่ายก็เอ่ยออกไป


        อิตากุ

       "เรื่องน้องเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะสอนให้อย่างดีเลย"


        ริคุโตะ

       "ข้าไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นซักหน่อยแต่ถึงยังไงก็ฝากด้วยล่ะกัน"


       ริคุโตะกล่าวจบก็กระโดดออกไปแล้วเดินทางไปยังภูเขาที่ยูซากิอาศัยอยู่จนเขาได้พบกับกระท่อมเล็กหลังนั้น เขามองไปรอบๆก่อนจะเดินตรงเข้าไปและเคาะประตู


       ก๊อกๆ


       "ข้าเข้าไปนะ"ริคุโตะพูดจบก็เปิดประตูเข้าไปก่อนจะพบยูซากินั่งรอเขาอยู่ที่หน้าประตูด้วยใบหน้าที่เข้มขรึม


       "ยูซากิ เจ้าทำอะไร?"


       "ข้า ยูซากิ ปีศาจบุปผากระต่ายยอมรับนูระริคุโตะเป็นนาย โปรดน้อมรับด้วย"ยูซากิกล่าวพร้อมกับแบมือไปทางริคุโตะเด็กหนุ่มที่เห็นการกระทำของคนตรงหนัาที่จริงจังก็ประมาทขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่เขาจะจับมือของยูซากิเพื่อเป็นน้อมรับ


       "ต่อจากนี้เจ้าคือ ยูซากิ แห่งกลุ่มหวาดหวั่นของข้า"ประกาศจบยูซากิก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้มหัวให้อีกฝ่าย


       "นายท่าน..."


       "เงยหัวของเจ้าขึ้นซะ ยูซากิ พวกเรามีที่ที่ต้องไปกัน"ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม


       ณ.สนามฝึกต่อสู้ของปีศาจโทโนะ ริคุโอะได้คำแนะนำจากอิตากุให้ลองแสดงความเกรงขามออกมาคนอื่นๆที่เห็นก็ไม่ได้ตกใจหรือแปลกใจอะไรเพราะเคยเห็นของริคุโตะมาก่อนแล้ว


       อิตากุแสดงความเกรงขามออกมาก่อนจะเขวี้ยงเคียวออกไปหลังจากนั้นไม่นานต้นไม้โดยรอบก็ล้มละเนละนาดริคุโอะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก่อนที่ตัวของเขาจะปรากฏต่อสายตาคนอื่น


       "นั่นคือการข่มความเกรงขามถ้าทำให้อีกฝ่ายสามารถหวาดกลัวก่อนได้ก็ถือว่าชนะ"อิตากุเอ่ยขณะที่ตัวเองเก็บเคียวใส่เอว


       "ดูเหมือนจะดูแลจริงๆแฮะ"


       ริคุโอะและคนอื่นๆที่ได้ยินเสียงก็มองขึ้นไปบนต้นไมัก่อนจะเห็นร่างของริคุโตะและยูซากิ


        ริคุโอะ

       "ริคุโตะ!"

      

       ริคุโตะและยูซากิโดดลงมาจากต้นไม้แล้วเดินไปยังที่ที่ริคุโอะและคนอื่นๆอยู่ปีศาจโทโนะที่เห็นร่างของชายหนุ่มสวมหน้ากากกระต่ายสีดำก็ประหลาดใจขึ้นมา


        โดฮิโกะ

       "ยูซากินี่นา! นั่นยูซากิจริงๆด้วย!"


        เรย์ระ

       "ตายจริงออกมาโลกภายนอกได้ด้วย"


        อาเมะโซ

       "งั้นก็แสดงว่าจริงสิที่เจ้านั่นกลายเป็นลูกน้องของเจ้าริคุโตะไปแล้ว ฮ่าฮ่าๆๆ"


        อาวาชิมะ

       "เห็นไหมข้าบอกแล้วว่า ริคุโตะน่ะเก่งแค่ไหน เอาเงินที่ข้าพนันมาเลย อิตากุ!"


        อิตากุ

       "......."



       "ริคุโตะนี่นายฟื้นแล้วเหรอ?"ริคุโอะพูดไปยังร่างที่เดินเข้ามา


       "ไง..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะริคุโอะ..."ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากก่อนจะว่าต่อ"เรื่องความเกรงขามเจ้าไปถึงไหนแล้วล่ะ?"


       "ก็...เคยเห็นที่ตาแก่ทำแบบนั้นกับพวกเราแล้วข้าก็นึกออกขึ้นมาน่ะ"


       "เห...ดันไปนึกถึงตอนโดนกระทืบซะได้เจ้านี่มันมแปลกเสียจริง"


       "งั้นเจ้าก็ช่วยบอกข้าหน่อยสิว่าควรควบคุมมันยังไง"


       ริคุโตะที่ได้ยินก็เหลือบมองไปทางอิตากุก่อนจะหันกลับมามองทางริคุโตะแล้วเอ่ยกลับไป


       "นั่นมันไม่ใช่หน้าที่ข้า ข้าไม่ใช่ครูของเจ้า แต่ว่าที่ข้ามาเพราะอยากเล่นสนุกก็เท่านั้นเอง!"ริคุโตะกล่าวจบก็พุ่งไปทางริคุโอะพร้อมกับวาดดาบในมือออกไป


       วูบ! ริคุโอะเบี่ยงตัวหลบก่อนจะตวาดออกไป


       "เล่นบ้าอะไรเนี่ย!?"


       "ช่วยเจ้าไง เตรียมตัวให้ดีล่ะ!"ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับเคลื่อนตัวมาอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย


       ตู้ม!!!


       …


       พอตกกลางคืนริคุโตะก็เดินขึ้นเขามาคนเดียวเพื่อมาแช่น้ำร้อนให้ผ่อนคลาย เด็กหนุ่มปลดเสื้อผ้าออกแล้วเดินลงไปยังบ่อน้ำ


       "อาห์…"ริคุโตะครางออกด้วยเสียงที่ผ่อนคลายก่อนจะมองไปรอบๆแล้วเคลื่อนตัวไปยังแท่งหินใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางบ่อ


       แมะ ริคุโตะรู้สึกสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่นุ่มมากก่อนที่เขาจะหันไปมองหลังหินแล้วพบกับร่างของภูติหิมะสาวเรือนผมสีชมพูนอนหลับตาอยู่


       "เรย์ระ…?"ริคุโตะเผลอเรียกชื่อเธอออกมาแต่กลับไม่มีการตอบสนองเด็กหนุ่มจึงมองไปที่เรือนร่างของเธอที่ผิวเป็นสีแดง ก่อนที่เขาจะหน้าแดงขึ้นมา


       "นี่เรามองร่างของเธอได้ไงเนี่ยถ้าใครมาเห็น...ว่าแต่ผิวของเธอเป็นสีแดงแบบนี้เลยรึ? จะว่าไปภูติหิมะเขาแช่บ่อน้ำร้อนกันได้เหรอ!?"


       กล่าวถึงตรงนี้ริคุโตะก็นำมือของตนเองไปสัมผัสกับหน้าผากของเธอก่อนจะพบว่ามันร้อนมากเด็กหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วยกร่างของเธอขึ้นมา


       "อย่ามอง...อย่ามอง...อย่ามอง...มองซักนิดก็ได้"ริคุโตะลืมตามองหน้าอกของเธอก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นฟ้า"เกือบไม่ใช่พระเอกล่ะ"ว่าจบเขาก็พาร่างของเธอออกจากบ่อน้ำร้อน


       เรย์ระลืมตาขึ้นมาด้วยสภาพสะลึมสะลือก่อนจะเห็นร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำยาวนัยย์ตาสีแดงกำลังแบกเธออยู่ แต่เห็นได้ไม่นานเธอก็หลับต่อ


       จนท้ายที่สุดริคุโตะก็พาเรย์ระไปยังห้องพักฟื้นของปีศาจโทโนะ กลุ่มของเธอที่ได้ยินก็เข้ามาหาร่างของเธอใหญ่โดยเฉพาะยูคาริที่วิ่งร้องไห้เข้ามา


        ยูคาริ

       "เธอ...เป็นอะไรน่ะ? คิโฮะๆ"


       "ไม่มีอะไรมากหรอกแค่เป็นลมเพราะว่าแช่น้ำนานเกินไปน่ะ"ริคุโตะตอบออกไปเพื่อให้เด็กสาวตัวเล็กคนนี้สบายใจ


        อาวาชิมะ

       "แต่ว่าไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้วล่ะ ข้าสงสัยจริงๆว่าเธอจะไปแช่ทำไมรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นภูติหิมะ       


       ริคุโตะเหลือบตามองไปทางอาวาชิมะที่แต่งตัวโดยใส่แค่ยูกาตะสีขาวที่ไม่ผูกอะไรเลย เขาที่เห็นก็ถอนหายใจเหนื่อยเล็กน้อย


       "ก็อาจจะเพราะอยากได้ประสบการณ์ก็ได้มั้ง ก็ต้องมีสักครั้งนึงในชีวิตที่เราอยากลองทำอะไรถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่ทำไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"ริคุโตะเอ่ยออกไปด้วยเสียงเรียบๆทำให้ทุกคนในห้องต่างหันมอง


        อาวาชิมะ

       "ริคุโตะเจ้าพูดเหมือนกับมนุษย์เลย"


        ริคุโตะ

       "ก็ข้าเป็นมนุษย์นี่หว่า!!"


       วันต่อมา เวลา บ่าย 3


       ริคุโตะได้รับหน้าที่ให้ไปซักผ้าให้ปีศาจในโทโนะซึ่งเขาก็ต้องขึ้นเขาลงเขาเป็นว่าเล่นไหนต้องขยี้ผ้าอีก โลกก่อนเขาเป็นลูกคุณหนูแสนเพอร์เฟคของแก็งยากูซ่า มาโลกนี้เขาก็ได้เป็นนายน้อยแห่งกลุ่มนูระ แต่ตอนนี้เขากลับต้องมาซักผ้าที่แม่น้ำ


       "เวลานี้ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินสึซึโมะ…"ริคุโตะกล่าวพร้อมกับนึกถึงภาพของหญิงสาวเรือนผมสีน้ำตาลนัยย์ตาสีชมพูส่งรอยยิ้มให้


       'นายท่านพยายามเข้านะคะ!'


       "แต่มันเป็นความจริงนี่เนอะ เหอะๆ"ริคุโตะเอ่ยเสียงเศร้าพรางคอตกก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างแล้วหยิบดาบสั้นออกมาจากเสื้อยูกาตะจากนั้นก็หมุนตัวไปด้านหลังเพื่อป้องกันคมดาบที่เข้ามา


       เพล้ง—!


       "เห...ว่าแล้วเชียวนี่เจ้าเป็นหลานของมันสินะ"


       ริคุโตะมองไปยังบุคคลตรงหน้าที่เป็นชายร่างสูงใบหน้าแก่ผมสีขาวยาวในชุดสูทผู้ดี ซึ่งเขาก็จำผู้ชายคนนี้ได้ เป็นคนที่นับถือฮะโกโรโมะ กิตสึเนะ เท่าชีวิต


       "คิโดมารุ ปีศาจแห่งเกียวโต!?"





.       ริคุโตะกล่าวชื่อออกไปเจ้าตัวที่ได้ยินก็หรี่ตามองมาทางเขา


       "นี่เจ้ารู้จักชื่อของข้าด้วยงั้นรึ? เจ้านั่นคงจะเล่ามาสินะ"


       "ย๊ากกก!!!"ชายร่างยักษ์โผล่มาจากทางด้านข้างริคุโตะที่เห็นก็ยกดาบขึ้นมาป้องกันมือที่ทุบเข้ามา


       ปัง! ปัง! 'ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?'ริคุโตะเอ่ยในใจก่อนจะใช้เมย์เคียวชิซุยหายตัวไป คิโดมารุ และชายร่างยักษ์ที่คาดว่าน่าจะเป็นลูกน้องก็ต่างตกตะลึงขึ้นมา


       "หายไปแล้ว?"ชายร่างยักษ์เอ่ยขึ้นมาด้วยความกังวล


       "อย่าโดนมันหลอก"คิโดมารุพูดเตือนขึ้นมาแต่ก็คงจะไม่ทันแล้ว


       ฉัวะ—!! "อ๊ากกกก!!!!"


       แขนทั้งสองข้างของชายร่างยักษ์หลุดออกจากตัวเลือดไหลออกมาเป็นสายน้ำก่อนที่ร่างของริคุโตะจะปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่เฉยชา


       "ตัวประกอบอย่างแกก็แค่ตัวประดับฉากที่ให้ข้าจัดการเล่น"ริคุโตะหันไปพูดกับชายร่างยักษ์พร้อมกับยกดาบสูงขึ้น


       "หายไปซะ!" ชายหนุ่มผมสีขาวพุ่งมาจากทางด้านหลังของริคุโตะพร้อมกับใช้ดาบสั้นแทงไปที่ร่างของเด็กหนุ่ม แต่ปีศาจจากเกียวโตก็ต้องตกตะลึงเมื่อร่างของเขานั้นหายไปเมื่อสัมผัสกับคมดาบ ก่อนจะปรากฏตัวที่ด้านหลังของพวกเขา


       "อะไรกัน? ไม่รู้สึกว่าฟันโดนเลย?"ชายผมขาวกล่าวก่อนจะหันไปทางด้านหลังเมื่อเห็นร่างของริคุโตะแต่พอหันไปร่างนั้นก็ไม่อยู่แล้ว"นี่มันเกิดอะไรขึันก็เห็นว่ามันอยู่นั้นนี่หว่า"


       "ใช่สัมผัสถูกมันไม่ได้ทั้งๆที่มันอยู่ตรงนั้น! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"ชายร่างยักษ์กล่าวเสริมขณะเดียวกันพวกเขาก็เห็นร่างของริคุโตะนั้นเคลื่อนที่ตลอดเวลา


       "ไม่ได้การ...เจ้าพวกนี้เริ่มเสียขวัญแล้ว!"คิโดมารุกล่าวในใจเมื่อเห็นลูกน้องของตัวเองมีความรู้สึกกลัวขึ้นมา


       ฟึ่บ! ร่างของริคุโตะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับฟาดดาบไปทางทั้งสองคนอย่างรุนแรงจนเกิดลมกระโชกขึ้นมา


       ฉัวะ—! วูบ—!!!!!


       คิโดมารุยกดาบขึ้นมาป้องกันแรงลมหลังจากนัันตรงอากาศก็เกิดรอยแยกขึ้นมา ชายแก่ที่เห็นก็ตกตะลึงพร้อมคิดในใจ


       'แย่ล่ะ ความเกรงขามของหมู่บ้านถูกทำลาย อีกไม่นานจะมีปีศาจมาที่นี่'


       คิโดมารุมองไปยังริคุโตะที่ถือดาบสั้นผาดบ่าของตนพร้อมกับหันหน้ามามองเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์


       'เมื่อกี้คงจะเป็น เคียวกะซุยเง็ตซึ แม้จะมองเห็นแต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าอยู่ที่นั่น ยิ่งไม่สัมผัสก็จะยิ่งรับรู้ถึงตัวตน เป็นความเกรงขามที่อันตรายเกินคาดก็เท่ากับว่าปีศาจนูระริเฮียงใช้การเบี่ยงเบนการรับรู้เพื่อตัดความเกรงขามของอีกฝ่าย'คิโดมารุเอ่ยในใจด้วยความรู้สึกเคร่งเครียดพรางจ้องมองไปยังร่างของเด็กหนุ่ม


       ริคุโตะยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะปลดความเกรงขามออกคิโดมารุที่เห็นก็เบิกตากว้างก่อนจะพุ่งเข้ามาโจมตี


       "ข้าล้อเล่น"ริคุโตะกล่าวด้วยน้ำเสียงขี้เล่นก่อนที่ตัวของเขาจะหายไปเมื่อโดนคิโดมารุเอาดาบฟันร่าง


       วูบ… 'นี่มันอะไรกัน? อย่าบอกนะเมื้อกี้ที่ปลดความเกรงขามออกมาเพื่อล่อให้เรามาโจมตีและขณะเดียวกันก็พร้อมที่จะแสดงความเกรงขามออกมา หัวหมอจริง'คิโดมารุพูดในใจพร้อมกับมองไปรอบๆก็เห็นร่างของริคุโตะเดินไปรอบๆตัวพร้อมหัวเราะเยาะเย้ยมาทางเขา


       "ข้าไม่หลงกลเจ้าหรอก"คิโดมารุเอ่ยเสียงเรียบออกมาพร้อมใบหน้าที่จริงจังตลอดเวลา


       วูบ..!! "ระวังตัวให้ดี!" ริคุโตะกล่าวพร้อมกับพุ่งมาทางด้านข้างคิโดมารุที่เห็นก็ฟันดาบไปที่ร่างของเด็กหนุ่ม แต่ร่างของเขาก็สลายหายไป ก่อนจะปรากฏตัวที่ด้านหลังของชายแก่พร้อมยกดาบขี้น


       "ดาบผ่ามิติ"คิโดมารุเอ่ยพร้อมกับวาดดาบออกไปเป็นวงกว้างริคุโตะที่เห็นก็เบิกตากว้างก่อนจะหลบออกมาโดยใช้เคียวกะซุยเง็ตซึ


       'อันตรายจริงๆแฮะขืนโดนพลังนั่นเข้าไปตายแน่ อีกอย่างตอนนี้ ระดับพลังมันก็โคตรจะต่างกันเลย'ริคุโตะกล่าวในใจพรางจะยิ้มที่มุมปากก่อนจะยกดาบขึ้นมาผาดบ่าแล้วเอ่ยออกไป


        ริคุโตะ

       "เอาแบบนี้ไหมตาเฒ่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้าถ้าเจ้ายอมออกไปจากหมู่บ้านนี้ดีๆ"


        คิโดมารุเลิกคิ้วขี้นมา

       "ทำไมข้าต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วย เจ้าสายเลือดน่ารังเกียจ"


        ริคุโตะ

       "ยังไงพวกเราก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี ข้าว่าเจ้าควรจะรีบออกไปก่อนที่จะโดนปีศาจบริเวณนี้ฆ่าเอานะ"


       คิโดมารุที่ได้ยินก็เหลือบตามองไปรอบๆก่อนจะพบว่ามีปีศาจประมาณ6-7ตนกำลังมองเขาอยู่ เขาหันกลับมามองริคุโตะอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ


       "ถ้าอย่างนั้นเราก็ค่อยมาสู้กัน ข้าขอทราบชื่อของเจ้าหน่อย หลานของนูระริเฮียง"


       "นูระ ริคุโตะ หัวหน้าปีศาจกลุ่มหวาดหวั่น"ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับยิ้มไปทางชายแก่ตรงหน้า


       คิโดมารุยกดาบขึ้นมาก่อนจะใช้ความเกรงขามของตนฟันไปที่อากาศจนเกิดรอยแยกขึ้นมาจากนั้นเขาก็ยกร่างของลูกน้องของตนเข้าไปในนั้นพรางตัวของเขาจะเดินตามเข้าไป ก่อนที่รอยแยกของมิติจะสลายหายไป


       ริคุโตะหยิบกล้องยาสูบขึ้นมาอัดยาก่อนจะกล่าวขึ้นมา"พวกเจ้าออกมาได้แล้ว"


       




________________________________


   ก็ขอจบแต่เพียงเท่านี้นะครับพอดีวันนี้รมณ์ไม่ค่อยมีเท่าไหร่อ่อแล้วก็ข้อมูลของยูซากิเดี๋ยวผมเอาไปลงในกลุ่มหวาดหวั่นไปดูกันได้นะครับ หรือจะเอาตรงนี้ก็ไดั






ยูซากิ


อายุ 270 ปี


ในอดีตเขาเคยเป็นมนุษย์มาก่อนและเป็นมือสังหารรับจ้างภายหลังเขาได้เสียหลักให้กับเหยื่อมนุษย์ผู้หญิงคนนึงจนเธอหนีเขาเข้าไปในป่า เขาที่ได้รับงานมาก็ต้องทำให้สำเร็จ เมื่อเข้าไปในป่าเขาก็เห็น

มนุษย์ผู้หญิงคนนั้นตกเป็นเหยื่อให้กับปีศาจในป่าเขาไม่คิดจะหนีเขาพุ่งไปโจมตีปีศาจตนนั้นทันทีแต่เขาก็ไม่อาจสู้แรงของปีศาจได้เขาจึงปลีกชีพของตัวเองตรงนั้นแต่โชคชะตาเล่นตลก เมื่อเขาได้ตายลงเลือดของเขาได้ไปสะกิดสัตว์ปีศาจตัวนึงเข้าให้ตัวของมันเป็นกระต่ายนัยย์ตาสีน้ำเงินมันรีบกระโดดเข้าไปดื่มเลือดของเขาทันทีเมื่อกระต่ายได้ดื่มเลือดของเขา จิตวิญญาณของเขาและมันรวมเข้าด้วยกัน จึงทำให้เขาเข้าไปสิงในร่างกระต่ายตัวนั้นหลังจากนั้นเขาก็สังหารปีศาจทั้งหมดในบริเวณป่านั้น ปัจจุบัน เขายังอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านโทโนะ ก่อนจะได้รับให้เป็นครูสอนริคุโตะในการตัดความเกรงขาม ลักษะนิสัยเป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจาจะพยักหน้าซักส่วนใหญ่


ความสามารถคือ ความอมตะแม้ว่าร่างกายจะโดนทำร้ายแค่ไหนก็ไม่แสดงถึงความเจ็บปวดออกมาแต่จะมีผลกับพวกพลังบริสุทธิ์ที่สร้างความเจ็บปวดให้กับปีศาจได้




แล้วถ้าเข้าสู่ขั้นสอง กระต่ายจะเปลี่ยนเป็นกระต่ายวิญญาณที่จะสามารถเข้าควบคุมร่างของผู้อื่นได้



 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #784 napat2555666 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 11:46
    ยูซากิ:นายท่าน
    ริคุโตะ:ยูซากิเรามีงานต้องทำ(We have a Job to Do)
    #784
    0
  2. #715 kacu (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 01:21
    รออ่านนะคะ
    #715
    0
  3. #713 Aetep (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 18:17
    เอาอีก
    #713
    0
  4. #712 0815955596 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 17:14
    สมัยนี้ควรทำใจแหละเพื่อนเราบางคนคอแดงมาเชียว-พึ่ง17นะอี- ปีที่แล้วก้เคยได้ข่าวเพื่อนในรุ่นคนนึงจบม.3แล้วไปอยู่กินกับผัวเลยจ้า ไม่เรียนต่อ
    #712
    4
    • #712-1 Belphegor666(จากตอนที่ 36)
      7 มิถุนายน 2562 / 18:07
      แล้วเธอเป็นแบบเพื่อนเธอป่ะ? เพื่อนเราเกือบทั้งห้องก่อนจบม.3โดนไล่เกือบห้องรวมถึงตัวเราด้วย 😂
      #712-1
    • #712-2 opoji8888(จากตอนที่ 36)
      10 มิถุนายน 2562 / 09:06
      16-17?

      แถวบ้านผมหนักกว่าอีก 13-14แต่งออกจากบ้านแล้ว
      #712-2
  5. #711 Felyn♤ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:50
    ไวมากเลยนะนั่น.... 16เองด้วย😅😅
    #711
    0
  6. #710 Natsume_Nagi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:41
    เร็วอ่ะ ตกใจเลย เราอายุ15
    #710
    0
  7. #709 kacu (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 19:17
    รออ่านนะคะ
    #709
    0
  8. #707 เมงาเนะ เรียว (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 12:19
    โออออออ
    #707
    0
  9. #706 หมีผงาดฟ้า (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:53
    16เองเร็วดีทันใช้งาน
    #706
    0
  10. #705 doraemon-T1X (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:48
    ร้อนตัวรึเปล่าว่าเป็นลูกของตัวเอง?
    #705
    4
    • #705-1 2442546(จากตอนที่ 36)
      7 มิถุนายน 2562 / 17:21
      555เห็นด้วย
      #705-1
  11. #704 mamocgh000 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 11:36
    แรงมากแม่555
    #704
    0