นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

14,615

ยอดวิวเดือนนี้

37

ยอดวิวรวม


14,615

ความคิดเห็น


56

คนติดตาม


794
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ส.ค. 62 / 11:40 น.
นิยาย Ҩѷ EP.51

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เป็นฟิคที่เกิดจากความกาว
เป็นตอนที่ต่อจากฉากสุดท้ายในซีรีส์ EP.50

@bbrave_92




ฟิคนี้ ส่วนหนึ่งเกิดจากความเอ๊ะ ว่าทำไม?
ก่อนแยกกันอิงอิงใส่ชุดนี้



แต่พอตอนเป่าขลุ่ยแล้วพี่วั่งเรียก
หันกลับมาอิงอิงใส่อีกชุด



อาจเป็นไปได้ว่า เวลาผ่านไปสักพัก
ถึงได้กลับมาเป่าขลุ่ยที่เดิมอีกค่ะ

ทั้งนี้ทั้งนั้นใช้วิจารณญาณกันนะคะ อุอิ
เราจะมีสติและกาวไปด้วยกัน


เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ส.ค. 62 / 11:40


  






       เสียงขลุ่ยก้องกังวาลบรรเลงเพลงที่ทำให้หวนคิดถึงใครบางคนที่แต่งเพลงนี้ขึ้น เว่ยอู๋เซี่ยนหวังว่าการกลับมาครั้งนี้จะทำให้เขาได้พบกับคนที่คิดถึงอีกครั้ง การท่องยุทธภพเดียวดายแม้ว่าจะสนุกอย่างที่คิดไว้ แต่ก็ไร้ซึ่งความสุขดั่งเช่นยามที่ได้อยู่เคียงข้างคนผู้นั้น ตลอดเวลามีทั้งความโหยหาและคิดถึง ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะได้ยินเสียงขลุ่ยที่เป่าให้ฟังอยู่นี้หรือไม่...

       "เว่ยอิง"

       เว่ยอู๋เซี่ยนชะงัก 

       หยุดเป่าขลุ่ยในมือของตนเองจนเสียงเพลงเงียบหาย แปรเปลี่ยนเป็นเสียงลมพัดเบาๆ เพราะตอนนี้เขาและเสี่ยวผิงกั่วเพื่อนรักยืนอยู่บนหน้าผาสูงเหนือน้ำตกแห่งกูซู ที่ซึ่งเขาเคยแยกจากใครอีกคน ไปตามทางของตนเอง

      "เจ้ามาช้านะ... หลานจ้าน"

      เมื่อหันกลับมา พบหน้าคนที่เรียกชื่อเขา ก็ทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนมีรอยยิ้มที่เกิดจากความสุขอย่างแท้จริง บุรุษในชุดขาวที่เขามักล้อเลียนว่าเป็นชุดไว้ทุกข์ ยืนส่งยิ้มบางๆมาให้กับเขา สายตาที่มองมายังอ่อนโยนไม่เปลี่ยนแปลง

      "สามปีที่ผ่านมา สบายดีหรือไม่"

      หลานวั่งจีเป็นฝ่ายถาม น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มน่าฟังเช่นเคยในความคิดของเว่ยอู๋เซี่ยน

      "ท่องยุทธภพ เดินทางไปเรื่อยๆย่อมสนุกอยู่แล้ว ข้าได้ทำความดีช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนมากมาย ไร้เรื่องละอายใจตามที่ได้ให้สัญญา"
      "เจ้ากลับมาที่นี่"
      "อื้ม ข้ากลับมา"

      หลานวั่งจียิ้ม

      "เวลาสามปีผ่านไปอย่างเชื่องช้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้างหลานจ้าน มีความสุขดีหรือไม่"
      "ไม่"

      ทำไมเขาถึงได้ตอบเช่นนี้

      "การรับตำแหน่งเซียนตูของข้า เพื่อขจัดความขัดแย้งและความโลภ ให้เกิดความผาสุข จึงมีภารกิจให้ทำมากมายในทุกๆวัน สิ่งที่ข้าเคยทำ บำเพ็ญเพียร ฝึกดนตรีบำบัด สอนหนังสือศิษย์สำนักจึงถูกลดทอนลงไป อีกทั้ง เวลาที่ข้าจะสืบเรื่องราวของเจ้าก็แทบไม่มี"

      "สืบเรื่องราวของข้า?"

      "อืม" หลานวี่งจีพยักหน้าช้าๆ

      "เจ้าตายจากข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่อาจให้เป็นเช่นนั้นได้อีก ถึงข้าจะปล่อยให้เจ้าเผชิญโลกกว้างอยู่เพียงผู้เดียว เพราะข้ายอมรับการตัดสินใจของเจ้า แต่ข้าก็ไม่อาจปล่อยให้ข่าวคราวของเจ้าเงียบหายดั่งสายลม"
      "หลานจ้าน..."
      "เว่ยอิง สามปีมานี้ขอบคุณที่เจ้าดูแลรักษาชีวิตของตนเอง ไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามใจร้อนอย่างที่เคยเป็น"

      เว่ยอู๋เซี่ยนหัวเราะ

      "เพราะข้ารู้ว่ายังมีคนที่ข้าต้องการกลับมาพบหน้า คนๆนั้นคงกำลังรอคอยข้าให้กลับมาหา เหมือนที่เคยรอมาหลายปีอย่างมีความหวัง"

      ทั้งสองสบตากันราวกับเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายดี

      "จริงสิหลานจ้าน เจ้ารีบมาที่นี่เพราะได้ยินเสียงขลุ่ยของข้าใช่หรือไม่ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าคงผิดหวังแย่"
      "ไม่ผิด ข้าได้ยินเสียงขลุ่ยของเจ้า เพลงนี้ข้าเป็นคนแต่งเอง ย่อมต้องให้ความสนใจ"

       เว่ยอู๋เซี่ยนยิ้มอย่างพอใจสำหรับคำตอบของอีกฝ่าย เขาได้ทำสิ่งที่ตั้งใจสำเร็จลุล่วง เขาจงใจเป่าขลุ่ยเป็นเพลงนี้เพื่อหลอกล่อให้หลานวั่งจีออกมาพบกัน

      "แต่เพลงวั่งเซี่ยนเจ้าไม่ควรบรรเลงมันคนเดียว หากเจ้าของเพลงอีกคนไม่ได้ร่วมเล่นด้วย"
      "ทำไมล่ะหลานจ้าน ข้าเล่นเพลงนี้ออกจะบ่อย ตอนที่ข้าคิดถึง..." 
      
      หลานวั่งจีเลิกคิ้วมองมาทางเขา 

      "เอ่อ... คิดถึงเรื่องราวในอดีตน่ะ" เว่ยอู๋เซี่ยนรีบแก้คำพูดโดยเร็ว เพราะเขินอายหากเผลอตัวบอกความจริงออกไปว่าแท้ที่จริงแล้ว เขามักจะเล่นเพลงนี้ยามที่คิดถึงใครอีกคน คงไม่รู้จะเอาหน้าแดงๆของตนเองไปไว้ที่ใดหากหลานวั่งจีรู้ความจริงเข้า

       "ตะ--แต่เดี๋ยวนะหลานจ้าน เมื่อครู่เจ้าเรียกชื่อเพลงนี้ว่า วั่งเซี่ยน?"
       "ใช่"
       "ทำไมข้าถามเจ้าเท่าไหร่เจ้าก็ไม่เคยยอมบอก ตอนนี้กลับบอกออกมาง่ายๆ"

       ใบหน้าแง่งอนขอเว่ยอู๋เซี่ยนทำให้หลานวั่งอดอมยิ้มเล็กๆที่มุมปากไม่ได้

      "ข้าเคยบอกเจ้าที่ถ้ำเสวียนอู่ แต่เจ้าคงลืมไปแล้ว บางทีมันอาจไม่ได้สำคัญต่อเจ้า"
      "ไม่นะ! หลานจ้าน เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น เพลงนี้ของเจ้ามีความหมายต่อข้า ตอนนั้นที่เจ้าบอกข้า ข้าอาจกำลังเคลิ้มหลับเพราะอ่อนเพลีย แต่หลังจากนั้นข้าก็เอาแต่ถามเจ้าหลายต่อหลายครั้งไม่ใช่หรือ"

      หลานวั่งจียิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อฟังคำแก้ตัวของอีกคนที่กล่าวอย่างร้อนอกร้อนใจ

      "ถ้าเจ้าอยากเล่นเพลงนี้อีก ก็จงอยู่ที่นี่ กลับกูซูไปกับข้า" หลานวั่งจีบอกเช่นนี้ทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนมีท่าทีสับสน แต่เริ่มเดิมทีเขาตั้งใจว่าจะแค่กลับมาเยี่ยมคนที่เขานึกถึงอยู่เสมอเท่านั้น

      "เอ่อ.. คือเรื่องนี้ หลานจ้าน เจ้าก็รู้ดีว่ากูซูไม่เหมาะกับข้าหากอยู่ที่นี่เกรงว่าข้าจะทำให้เจ้าปวดหัวไม่เว้นวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่านอาเจ้าที่ไม่ค่อยชอบข้า"

      "สามปีไม่พอหรือสำหรับท่องยุทธภพ"
      "จะพอได้อย่างไรกัน ยังมีอีกหลายที่ที่ข้าอยากไป" ... กับเจ้า 

      เว่ยอิงอยากจะพูดออกไป หากแต่ว่าเขาก็ไม่กล้าพอและคิดว่าคงไม่สมควร เขารู้ว่าหลานวั่งจีมีภาระหน้าที่ในฐานะเซียนตูที่ต้องแบกรับ ทุกอย่าง ถึงอย่างไรก็คงไปกับเขาไม่ได้

       หลานวั่งจีนิ่งเงียบไป ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา คงเป็นเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าคำตอบของเว่ยอู๋เซี่ยนต่อเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร

       "ถึงอย่างไรก็ต้องไปกูซู"
       "ทำไมล่ะหลานจ้าน ข้าบอกเจ้าแล้วไง--"

       "ข้ามีเรื่องที่ต้องสะสางให้เรียบร้อย"
       "สะสางหรือ?"

       "ตำแหน่งเซียนตูต้องมีผู้ดูแลแทน หากต้องไปท่องยุทธภพกับเจ้า"
       "หลานจ้าน นี่เจ้า!!?"

       หลานวั่งจีพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

       "ความจริง เรื่องทางนี้ไม่มีสิ่งใดที่น่าเป็นห่วงสำหรับข้าอีกแล้ว คงถึงเวลาที่ข้าต้องไปกับเจ้าและทำตามสัญญาบ้าง" เว่ยอู๋เซี่ยนยิ้มกว้าง 

       แต่แล้วจู่ๆก็หุบยิ้มลง

       "แล้วท่านอาเจ้าล่ะหลานจ้าน เขาจะยอมหรือ แค่เจ้ารับข้าเป็นสหายเขาก็เคืองเจ้าจะแย่แล้ว แล้วนี่ข้ายังจะพาหลานชายเขาออกจากตระกูลไปด้วย ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่เลิกเกลียดข้าแน่ๆ" พูดจบก็เอานิ้วชี้ปัดปลายจมูกอย่างที่ชอบทำ หลานวั่งจีเมื่อเห็นเว่ยอู๋เซี่ยนไม่สบายใจก็ตอบให้ได้หายกังวล

       "ตอนนี้ท่านอาปล่อยข้ามากขึ้นแล้ว อาจเป็นเพราะไม่อยากยุ่งเรื่องของข้าอีก ท่านอาปล่อยให้ข้าตัดสินใจอะไรเองหลายๆอย่าง บางทีเรื่องนี้อาจไม่เลวร้ายถึงขั้นที่เจ้าว่า"

       "ขอให้จริงเถอะ"

   

       อวิ๋นเซินปู้จือฉู่


        "ไม่ได้! อย่างไรก็ไม่ได้ เจ้าจะคบหากับเว่ยอู๋เซี่ยนข้าก็ไม่ห้ามเจ้า แต่ห้ามเจ้าออกจากอวิ๋นเซิ่นปู้จือฉู่เด็ดขาด วั่งจี" หลานฉี่เหรินตะโกนเสียงดังทำเอาศิษย์อื่นๆของตระกูลมามุงดูกันหน้าประตูห้องสงบใจ

        "อาหลานคู่นี้มีเรื่องอะไรกันอีกแล้ว" จิ่งอี๋ที่ยืนอยู่ภายนอกกอดอกถามด้วยความสงสัย

        "ข้าได้ยินมาว่าหลังจากเมื่อวานที่เซียนตู อ้อ! ไม่สิ หานกวงจิน ทำพิธีสละตำแหน่งให้ประมุขหลาน หานกวงจวินก็มาขออนุญาตท่านอาวุโสไปท่องยุทธภพกับเว่ยอู๋เซี่ยน"

        "หา!!" จิ่งอี๋เมื่อได้ฟังจากคำบอกเล่าของศิษย์ร่วมตระกูลก็ถึงกับตกใจ "หานกวงจวินคือแบบอย่างที่ดีจริงๆ!! แบบนี้สิดีมาก มีความคิดเป็นของตนเอง ไปกับเว่ยอู๋เซี่ยนแล้วทำไม? เขาออกจะเก่งกาจ และเว่ยอู๋เซี่ยนก็ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วด้วยว่า เขาไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ความจริงเขาเป็นคนดีแค่ไหน เรื่องนี้มีใครคัดค้านได้บ้าง? เพราะฉะนั้น หานกวงจวินจะไปกับเขา ไม่เห็นผิดตรงไหนเลย"

       "นั่นน่ะสิ ข้าก็คิดเหมือนกันกับเจ้า แล้วนี่... ผู้อาสุโสหลานไม่อนุญาตพวกเขาเช่นนี้ พวกเขาจะไปกันได้อย่างไรล่ะ?"

        ศิษย์กูซูต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครล่วงรู้ว่า บทสรุปจะออกมาเช่นไร...

        กล่าวกันว่าในเวลาต่อมา หลานวั่งจีไม่สนคำทัดทานของผู้เป็นอา เขากล่าวลาทำความเคารพอย่างนอบน้อมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจับข้อมือของเว่ยอู๋เซี่ยนที่คุกเข่าอยู่ข้างกายให้ลุกเดินออกไปพร้อมกัน พวกเขาไปบอกลาหลานซีเฉินที่เรือนด้วยกันและได้รับคำอวยพรกลับมา ก่อนจะพากันออกจากกูซูไป โดยมีคำด่าทอของผู้เป็นอาดังขึ้นตามหลัง

       เว่ยอู๋เซี่ยนรู้สึกตกใจระคนชื่นชมที่หลานวั่งจีลุกขึ้นมาเลือกสิ่งที่ตนเองต้องการโดยไม่สนกฎเกณฑ์ต่างๆและเลือกที่จะไปกับเขา ไม่ว่าหนทางข้างหน้าที่พวกเขาเดินทางไปจะเป็นอย่างไร แต่เว่ยอู๋เซี่ยนก็มั่นใจว่า หลานวั่งจีจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ไม่ทิ้งกัน...

       "หลานจ้าน หากเจ้าตัดสินใจเช่นนี้ เจ้ากับตระกูลของเจ้า จะไม่เหมือนเดิม"
       "ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมตั้งแต่ข้าพบกับเจ้า เว่ยอิงเจ้าอย่าได้กังวล ถึงอย่างไรท่านอาก็ยังคงเป็นท่านอาของข้า ถึงแม้จะได้รับคำด่าทอ แต่สำหรับข้า ข้ารู้ว่าในใจท่านอาอวยพรให้เรา"

       "ถ้าเช่นนั้น เราสองคนก็เดินทางไปจนสิ้นสุดแสงกันเถอะหลานจ้าน มีเจ้า มีข้า อ้อ! แล้วก็ยังมีเสี่ยวผิงกั่วอีกด้วย"
       "อื้ม"

       "เราจะไปไหนกันดี หลานจ้าน"   

       หลานวั่งจียิ้มบางๆก่อนตอบ "ข้าให้เจ้าเป็นคนเลือก เว่ยอิง"







จบบริบูรณ์.





ผลงานอื่นๆ ของ bbrave92

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

56 ความคิดเห็น

  1. #56 สายชล มณีโชคิ
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 07:42

    จบอย่างมีความสุขทำให้ผู้ที่ติดตามดูมีความสุขตามไปด้วยจบไม่ดีไม่มีใครชอบหรอกค่ะ

    #56
    0
  2. #55 Sleepy😪 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 19:23
    อร้ายยยยยยย ดือมากค่าาาาาาา
    #55
    0
  3. #54 GoT7_My_sun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 02:42
    มันดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วร้องไห้ วันนี้ก็เป็นวันเกิดป๋อตี้กำลังรอจ้านเกอมาอวยพรอยู่แน่ๆ
    #54
    0
  4. #53 NongZaRa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 12:15
    ตายตากลับล่ะ🤣🤣🤣
    #53
    0
  5. #52 554910140 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 18:33

    ข้าให้เจ้าได้ทุกอย่างทั้ง
    คนจูงลา(เสี่ยวผิงกั่ว)
    ไล่หมา(เซียนจือ)
    รินเหล้า
    ขโมยไก่
    5555555 วีรกรรมเยอออออะ
    #52
    0
  6. #51 Moyt4589
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:19

    อ่านซ้ำอยู่5แล้ว
    #51
    0
  7. วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 16:52
    ฮืออออ สานฝันสุด ฝันที่ไม่กล้าฝัน ขอบคุณค่ะ!!
    #50
    0
  8. #49 Yoyeseara (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 17:43

    ต้องแบบนี้.....
    #49
    0
  9. #48 Somjit112 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:53
    มันต้องจบแบบนี้ซิถึงจะออกจากกูซูได้
    #48
    0
  10. #47 sasamama (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:48
    เป็นฉากจบที่ฟิน ไม่ค้างคาละ อิอิ
    #47
    0
  11. #46 Nutsu_Nutsu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:31
    คอมพรีทซะที
    #46
    0
  12. #45 puefai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 11:35

    ขอบคุณที่แต่งมากงับ แงงง
    #45
    0
  13. วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 13:26
    เฮ้อออ ในที่สุดก็ปลดล็อค หลังจากที่วนเวียนอยู่ในกูซูมานานนับปี จากนี้ไปทั้งคู่จะได้ดำเนินชีวิตต่อไปสักที
    #44
    2
    • 2 กรกฎาคม 2563 / 20:16
      อ่านตรงไหนอะคะ
      #44-1
    • 4 กรกฎาคม 2563 / 07:44
      เหมือนจะปิดไปแล้วนะคะ
      #44-2
  14. วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:50

    มูฟออนจากเรื่องนี้ไม่ได้ แง้งงงงง

    #43
    0
  15. #42 kanyaa85 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 20:19
    รักและคิดถึงทั้ง2คนเสมอคีะ
    #42
    0
  16. #41 dearly38
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 10:03
    จบสักที่ค่ะติดใจมานานหลังดูหนังจบว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป ขอบคุณนะค่ะ
    #41
    0
  17. #40 nuying88
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:12

    น่ารักมากกกกกกกกกกกก

    #40
    0
  18. #39 Yooree (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 16:37
    ซึ้งอ่ะยอมละทิ้งทุกอย่างเพื่อคนที่รัก
    #39
    0
  19. วันที่ 8 มกราคม 2563 / 14:38
    สำหรับเราอยากให้นางมาเปนฮูเยินแห่งกูซู ของเซียนตู่น่าสนุกกว่าแยะ
    #38
    0
  20. #37 maemod114 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 22:02
    ในที่สุดไปนางก็ตกผู้สำเร็จ 55555555
    #37
    0
  21. #36 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 20:02

    ชอบค่ะ มีต่ออีกจะชอบมากกกก
    #36
    0
  22. #35 chamin-doll (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 14:28
    นี่สิตอนจบที่สมบูรณ์แบบ--ตอนดูEP. 50ที่เค้าแยกกันนี่เหมือนใจสลาย--นั่งร้องไห้เลย
    #35
    0
  23. #34 J I N A - C H A N (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:50
    ฮือออ ไม่ว่าซีรี่ย์หรือนิยาย ก็สนุก ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่อยากให้จบเลยยย T^T
    #34
    0
  24. #33 0870163585 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 11:17
    จบบริบูรณ์จริงๆแล้วสินะ ขอให้นายและนายมีความสุข หนทางยังอีกยาวไกล
    #33
    0
  25. #32 Pimvas
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 10:46

    ความฝันเป็นจริงค่ะ เค้าได้มาเจอกันอีกรอบ(หลังดูตอน50จบ) ท่องยุทธภพร่วมกันฟินมากค่ะ♡☆

    #32
    0