นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย FIC Detective Conan | Kaito Home | KaiShin

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้












FIC Detective Conan | Kaito Home | KaiShin

กื้ดดดดด มาอีกแล้วกับฟิคไคชินอันที่สอง ก่าาาาาา ชั้นห้ามแป้นตัวเองมะดั่ยยย







ข้อมูลเกี่ยวกับฟิค
- เนื้อหา ชxช อย่าเบือดกันน้าาา
- เรท 15+ กรุบกริบ ยะฮู้ววว
- กาวจัดเลย5555+

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ก.ค. 63 / 19:49


 

 

Kaito Home

Fic Detective Conan : One Shot

Kaito kid x Edogawa conan

Warning : Stay at Home อยากเห็นเค้าอยู่ด้วยกันเฉยๆ แง้วว

คำเตือนนิดหน่อย : กาวหนักมากแบบไม่ไหวแล้ว มีคุกตารางลอยมาอีกแล้วคราวนี้เบาๆกริบๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

 

อิจฉา...

 

คุโรบะ ไคโตะ กำลังอิจฉา ผ้าคลุม

 

แล้วทำไมต้องอิจฉาทั้งที่มันเป็นแค่ผ้าคลุมโง่ๆ สร้างเอกลักษณ์ให้เขาเป็นจอมโจรรูปงามจนใครหลายคนหลงเสน่ห์

 

ใช่! เขาจะไม่อิจฉาไอ้สิ่งของที่ไม่มีชีวิตนี่เลย ถ้าคนบนเตียงไม่สนใจมันขนาดที่นอนกอดได้ทั้งวัน!!

 

"อือ.." เอโดงาวะ โคนัน หรือพ่อยอดนักสืบของเขากำลังมีสัมพันธ์สวาทกับเจ้าผ้าคลุม ทั้งที่แต่ก่อนเอาแต่เรียกร้องหาเขาแต่ตอนนี้กลับสนใจแต่เจ้าผ้าคลุมเฮงซวย!

 

ใบหน้าเล็กซุกเนื้อผ้าห่ม สักพักก็ยิ้มออกมา ไคโตะสังเกตเห็นออร่าดอกไม้รอบตัวอีกคน เขาฟันธงว่าเขาไม่ได้ตาฟาดไปแน่ๆ

 

"เฮ้..มันเปื้อนนะ" จริงๆแล้วมันก็ไม่มีหรอก รอยเปื้อนน่ะ

 

"อือ..หอมจัง"

 

"อ่านหนังสือไหมคุณนักสืบ?" ฝ่ามือเสกนวนิยายเล่มโปรดของอีกคนออกมา เด็กน้อยชะเง้อมองแล้วกลับไปนอนซุกผ้าคลุมต่อ

 

เดี๋ยวนะ!?ผ้าคลุมสวาทนี่มันน่าสนใจกว่าหนังสือโฮมส์งั้นหรอ

 

"ถ้าเอาไปซักมันจะหอมกว่านี้นะ เพราะงั้น..." ไคโตะเอื้อมมือไปดึงชายผ้าคลุม หวังจะใช้โอกาสที่คนบนเตียงเผลอ กระชากมันออกมาซะ แต่ก็ถูกมือเล็กคว้าไว้เสียก่อน

 

"ออกไป จะนอน" เท้าเล็กถีบเอวของจอมโจรจนหงายหลังตกเตียง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วทิ้งตัวลงนอน

 

"ฮือ...โคนันคุง" เขารู้สึกอยากร้องไห้ อะไรกันที่ทำให้คุณนักสืบของเขาหลงเจ้าผ้าคลุมสีขาวได้ถึงขนาดนั้น

 

ขืนเป็นแบบนี้ ตัวเขาก็จะกลายเป็นตัวเอกตกกระป๋องแหงๆ(เสียชาติเกิดชะมัด พ่ายแพ้ผ้าคลุม)

 

"อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลยนะ"

 

"อ้ะ! ไคโตะอย่า!!" เมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้แข็ง ต่างคนต่างดึงเยื้อผ้าคลุมจนยับยู่ยี่ แน่นอนว่าแรงของเจ้าหนูสู้แรงเด็กหนุ่มวัยรุ่นอย่างเขาไม่ได้

 

"ในที่สุด!" ไคโตะลุกเต้นดีใจ ผ้าคลุมที่เขาหมั่นไส้เขาได้มันมาแล้ว ที่เหลือก็แค่จับยัดเข้าเตาเผาเท่านั้น

 

"ไคโตะ!!" เด็กน้อยเขวี้ยงหมอนใส่เต็มรัก แต่อีกคนก็ไม่ได้สะทกสะท้าน ยังเต้นท่าประหลาดรอบห้องเป็นการล้อเลียนเขาอีกต่างหาก

 

"ยะฮู้ว~" 

 

"ไคโตะ! เอาคืนมา" เด็กน้อยเริ่มงอแงเมื่อไม่มีผ้าคลุมอยู่ในอ้อมกอด

 

กึก! เข็มยาสลบบนนาฬิกาข้อมือยกขึ้นเล็งเป้าแม่นยำ ระยะห่างระหว่างเตียงนอนกับประตูไม่ไกลกันมากนัก และเด็กน้อยมั่นใจว่ามันจะยิงโดนใบหน้ายียวนกวนประสาทอย่างแน่นอน

 

"เอาคืนมา" คนตัวเล็กกดเสียงต่ำ

 

เป็นรอบที่สามที่คุโรบะ ไคโตะ อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไคโตะลงมือทำมื้อกลางวันหลังจากผ่านสงครามแย่งชิงผ้าคลุมสวาทสิ้นสุดลง แทบลากเลือด เขาไม่นึกเลยว่าอีกคนจะคึกถึงขนาดกระโดดถีบสองขาใส่ว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของตัวเอง ส่วนเจ้าตัวก็นอนหลับปุ๋ยบนโซฟาของห้องรับแขก แน่นอนว่าคุณนักสืบของเขานอนห่มผ้าคลุมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัด

 

ที่ยอมลงมาก็เพราะว่าไคโตะเสนอจะให้อภิสิทธิ์ผ้าคลุมตลอดวันและจะต้องไม่ไปยุ่งย่ามกับผ้าห่มจำเป็นเด็ดขาด นั่นแหละคือสาเหตุที่จอมโจรเลื่องชื่อแห่งโตเกียวยังไม่ถูกเข็มยาสลบยิงแสกหน้า

 

"ลุกขึ้นมาทานข้าวได้แล้วคุณนักสืบ" จานข้าวแกงกะหรี่สองจานส่งกลิ่นหอมฉุย ไคโตะถือมาวางไว้บนโต๊ะพับหน้าทีวี

 

"อือ...หอม"

 

"อุบ!..ก่อนพูดก็ช่วยลืมตาก่อนสิ" ท่าทีคล้ายหนอนขี้เกียจของอีกคนทำให้ไคโตะกลั้นขำ 

 

น่ารักอะไรแบบนี้นะ

 

"ไม่ตื่นจะจูบจริงนะ"

 

"อือ...ฮิฮิ" ไม่ไหวแล้ว จอมโจรคิดไม่อาจกลั้นขำได้อีกต่อไป เขายอมรับแล้วว่าเจ้าผ้าคลุมสีขาวสะอาดของเขาสามารถทำให้คุณนักสืบเพี้ยนไปแล้ว 

 

ฟอดดด

 

ในเมื่อได้โอกาสมีหรือจะไม่คว้าไว้ โอกาสที่เจ้าหนูปล่อยเนื้อปล่อยตัวไม่ใช่มีให้เห็นกันง่ายๆ เด็กหนุ่มจูบแก้มนุ่มของคนตัวเล็กสลับซ้ายขวา 

 

"พอแล้ว..พอแล้ว" เด็กน้อยที่ตื่นสนิทยันใบหน้าซุกซนด้วยฝ่ามือเล็ก ริมฝีปากคลี่ยิ้มเบาๆ

 

"รายการข่าว" คนบนโซฟาสั่ง พร้อมกับตักแกงกะหรี่เข้าปาก

 

ยังไม่เลิกห่มผ้าคลุมอีก น่าหงุดหงิดชะมัด ไคโตะคิดในใจทั้งที่คิ้วขมวด

 

"แต่ฉันจะดูทีวีโชว์" มื้อกลางวันที่ยังหมดไม่ถึงครึ่งมีแววว่าจะได้ทิ้ง เด็กน้อยหันมาส่งยิ้มเย็นยะเยือก แต่มีหรือท่านจอมโจรคิดคนนี้จะยอม!

 

"ไม่มีทาง! ฮ่า!" นิ้วเรียวกดปุ่มเลือกช่องที่เขาต้องการอย่างแรง ยังไงตอนนี้เขาก็ถือไพ่เหนือกว่า!

 

ปั้ก!

 

 

 

 

 

 

 

"กดอีกช่องสิ"

 

"ครับผม" หลังจากโดนทั้งช้อนทั้งส้อมตีหัวเป็นว่าเล่น สภาพของคุณหนูตระกูลคุโรบะก็ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

 

ของใช้ทานอาหารยังเอามาเป็นอาวุธได้ เชื่อเขาเลย!

 

ตอนนี้เขาเหมือนนางเอกโรงละครไม่มีผิด ราวกับมีแสงสปอร์ตไลท์ปริศนาส่องลงมายังร่างกาย นึกสภาพจอมโจรคิดแสนสง่านั่งจุ้มปุ๊กอยู่กลางเวที โดยมีผู้ชมนับล้านกำลังดูการแสดง

 

"ไคโตะ..ทำไมยังทานไม่หมด" เด็กน้อยเอียงคอมอง ท่าทีไร้เดียงสาดูจอมปลอมเสียจริง! ในใจก็คงกำลังสะใจที่ คุโรบะ ไคโตะคนนี้หมดมาดสินะ

 

"ไม่หิว" เขาตอบปัดๆ

 

ทำร้ายร่างกายแล้วทำมาเป็นห่วง แบบนี้มันตบหัวแล้วลูบหลังชัดๆ!

 

"งั้นหรอ" คนตัวเล็กพยักหน้า "ถ้างั้นขอกินด้วยนะ ฉันหิวจัดเลยล่ะ" ไม่พูดเปล่ายังฉกของกินไปต่อหน้าต่อตา อ้าปากกว้างหม่ำแล้วเหลือบมองเขาด้วยแววตาเหนือกว่า

 

กรื้ดดดดด ตอนนี้ไคโตะคงกลายเป็นภาพเสียงกรีดร้องไปแล้ว

 

"ใจร้ายจังนะ"

 

"เลิกพูดมากได้แล้ว ว้าว!คดีฆาตกรรม" เอโดงาวะหันไปสนใจรายการข่าว ทำเหมือนไม่เห็นหัวเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อย

 

อะไรกัน...ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย ข่าวคนฆ่ากันตายมันน่าสนุกกว่าโชว์ตลกตรงไหน? 

 

"คนร้ายใช้เอ็นตกปลารัดคอ"

 

"ห้ะ?"

 

"เชือกธรรมดาไม่มีทางสร้างรอยแผลลึกขนาดนั้นหรอก อย่างมากก็ม่วงๆ ช้ำๆ"

 

ไคโตะอึ้ง ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณนักสืบตัวน้อยของเขาจะชาญฉลาดขนาดที่มองแวบแรกก็นึกออก สมกับเป็นยอดนักสืบมัธยมปลายอย่างที่ผู้คนล่ำลือ

 

"ขั้นพื้นฐานของการฆาตกรรมเลยนะ" เด็กน้อยเอียงคอเมื่อเห็นว่าไคโตะทำหน้างงงวย "ไม่รู้หรอกหรอ?"

 

"จอมโจรคิดไม่เคยฆ่าคนสักหน่อย ใครจะไปรู้เล่าพ่อคนเก่ง"

 

"นั่นสิ วันๆเอาแต่เล่นมายากล"

 

ฟึ่บ!

 

"เอ๊ะ!?ไคโตะ!" เจ้าของบ้านทำการม้วนผ้าคลุมใส่เด็กน้อยจนคล้ายกับโรลม้วนที่วางขายตามร้านสะดวกซื้อ ต่อด้วยการหอมแก้มจนคนในผ้าคลุมร้องโวยวาย "ปล่อยนะ!"

 

"หึ้ย หมั่นเขี้ยว" ว่าแล้วก็ดึงแก้มนุ่มเล่น เพลินมืออย่างบอกไม่ถูก คนในอ้อมกอดร้องงอแงเมื่อทำอะไรอีกคนไม่ได้ กลับกันไคโตะหัวเราะชอบใจเป็นบ้าเป็นหลัง

 

 

 

มื้อกลางวันผ่านไปได้ด้วยดี พวกเขาสงบศึกด้วยการดวลมายากล แน่นอนว่าไคโตะชนะแล้วก็โดนเตะปลายคางไปแบบจุกๆ

 

นี่มันวันเจ็บตัวแห่งชาติหรือไง? เขาบ่นในใจ

 

ไคโตะใช้น้ำแข็งประคบเย็น นอนหมดแรงอยู่บนโซฟาห้องรับแขก สถานที่เดียวกับที่เขาโดนซ้อมนั่นแหละ จะบ้าตาย

 

ในขณะที่เด็กน้อยล้างทำความสะอาดจานอาหาร ไคโตะก็ขอพักเอาแรงสักหน่อย แทนที่วันหยุดทำงานโจรกรรม จะได้นอนเป็นผักอยู่บนห้อง กลับต้องมาเป็นสนามอารมณ์เด็ก 7 ขวบซะงั้น

 

เกิดเป็นไคโตะนี่มันลำบากจริงๆ

 

"ไคโตะ" เสียงเด็กน้อยดังข้างๆหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือเล็กทาบลงบนใบหน้าของเขา

 

"ว่าไง" เจ้าของบ้านเอ่ยเสียงอ่อย หงุดหงิดเล็กน้อยที่ลืมตาแล้วยังเห็นอีกคนห่มผ้าคลุมเจ้าปัญหา

 

"เจ็บหรอ?"

 

"ไม่เลย! แค่นี้สบายมาก อู้ย~" ไคโตะเผลอขยับกรามมากจนความรู้สึกเจ็บแปล็บแล่นเข้ามา ดวงตาสีน้ำเงินฉายแววกังวลที่เห็นเขาแสดงท่าทีเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด 

 

"แค่นี้เบาๆ หนักกว่านี้ก็เคยมาแล้ว" เมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง ประโยคหลังไคโตะไม่อยากพูดให้อีกคนคิดมาก

 

"โกหก"

 

"จริงๆนะคุณนักสืบ" เด็กหนุ่มทำสายตาวิ้งๆ ถึงจะโกหกไม่เนียนก็เถอะ

 

คนตัวเล็กมุดตัวใต้แขนแกร่ง เบียดตัวเข้ามาพร้อมกับผ้าคลุม เอาใบหน้าเล็กๆซุกเข้ากับเสื้อกันหนาว 

 

"ขอโทษนะ"

 

"ไม่ระคายผิวสักนิด ด้วยเกียรติของจอมโจร-โอ้ยๆ! อย่ากด!"

 

"นี่ไง"

 

"..." โอเคเขายอมแพ้ดวงตามุ่งมั่นจ้องจับผิดนั้นเหลือเกิน ไคโตะหยิบทิชชู่มาโบกเป็นเชิงของพ่ายแพ้แต่โดยดี

 

"ยังจะเล่นอีก" คุณนักสืบตีมือเขาดังแป๊ะ 

 

"เอาน่า" ไคโตะดึงแก้มนุ่มของคนในอ้อมกอด "มันก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว"

 

"ตรงไหน? ฉันทำนายเจ็บตัว"

 

"ก็ถ้าไม่เจ็บตัว คุณนักสืบจะเป็นห่วงผมหรอครับ?" ปลายจมูกกดลงบนแก้มเล็กๆ สักพักแก้มนุ่มก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

 

น่ารักเสียจริง 

 

"เขินสิท่า"

 

"อยากเจ็บตัวอีกใช่ไหม?"

 

อ้าว ไหงเป็นงี้ล่ะ

 

"ว้า เปลี่ยนโหมดซะแล้ว" ไคโตะถอนหายใจ เขาเลือกที่จะกอดอีกคนแน่นขึ้นมากกว่าพูดจามั่วซั่วไม่เข้าหูคุณยอดนักสืบ

 

"อยากกินข้าวห่อไข่" พอเลิกคึกก็สมองแล่นเชียว เรื่องอาหารน่ะนะ ไคโตะยกยิ้ม 

 

สองมือเล็กบีบๆนวดๆนิ้วไคโตะเล่น ทำหน้าทำตาก่อนจะหัวเราะแหะๆ เขาชอบเวลาที่อีกคนอยู่กับเขานะ ทำไมน่ะหรอ? ก็เพราะน่ารักน่าเอ็นดูอย่างไรเล่า

 

หากเป็นเมื่อก่อน พวกเขาต่างยืนอยู่คนละฝั่ง อีกคนเป็นถึงยอดนักสืบ อีกคนก็ใช่ย่อยเป็นถึงจอมโจรโจรกรรมในตำนาน ดูยังไงก็ไม่น่าจะเข้ากันได้สักนิดราวน้ำกับน้ำมัน

 

ไม่คิดว่าจะได้มาอยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าอีกคนจะมาแค่ช่วงเฉพาะวันหยุดก็ตาม

 

ไคโตะเองก็ไม่อยากปฏิเสธแต่คุณนักสืบของเขาน่ะดูดี ในร่างของ คุโด้ ชินอิจิ ก็มีเสน่ห์ ราวกับเจ้าตัวสามารถสั่งให้ทุกสายตาจดจ้องเขาตอนไขคดีได้อย่างสง่างาม ส่วนตอนเป็น เอโดงาวะ โคนัน ก็น่ารักน่าชัง ถึงจะชอบทำตัวเกินอายุไปหน่อย ตัวเล็กพอดีมือ พาไปไหนได้สะดวกอย่างกับหม้อต้มบะหมี่แบบพกพา แถมยังพ่วงตำแหน่งเกาะติดสถานการณ์ยอดเยี่ยมอีกต่างหาก

 

ถ้าถามว่าเขาชอบคนไหนมากกว่าก็คงตอบไม่ได้หรอก

 

เพราะทั้งคู่ต่างเป็นคนสำคัญของเขาหนิ

 

ไคโตะเผลอจ้องหน้าเด็กน้อยนานจนอีกคนจับสังเกตได้ เอโดงาวะตัวน้อยใช้มือทั้งสองข้างสัมผัสใบหน้าคล้ายฝาแฝดของตน เอียงคอมองด้วยความสงสัยที่จู่ๆ คุณจอมโจรดันเงียบเอาดื้อๆ

 

"เฮ้!ไคโตะ"

 

"..."

 

"ตาบ้า! แปะ!" ใช้มือตบเบาๆเรียกให้เด็กหนุ่มสนใจ

 

"ห้ะ!? โทษที พอดีกำลังคิดว่าจะใช้ซอสอะไรดี?"

 

"ของแบบนี้ก็ต้องใช้ซอสมะเขือเทศสิ!" ไคโตะเห็นสีหน้าโล่งอกของคนตัวเล็ก เขากลั้นขำจนแก้มป่องเลยโดนอีกคนจ้องเขม็ง ชนิดที่ว่าจะกินเลือดกินเนื้อกันเลยทีเดียว

 

"โอเคๆ ตกลงข้าวห่อไข่นะคุณนักสืบ"

 

"อื้อ!" เมื่อเห็นไคโตะยอมทำตามก็เผยยิ้มออกมา สองแขนยกขึ้นกอดร่างโปร่งหลวมๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อื้อ..." เด็กน้อยในชุดนอนลายทางเหยียดตัวคลายความเมื่อย ทันทีที่มือเล็กตบลงบนเตียงนุ่ม คิ้วเล็กก็เริ่มขมวดเป็นปม

 

"ไคโตะ?" ดวงตาสีสวยลืมขึ้น สีหน้างุนงงเนื่องจากไม่มีร่างของเจ้าของบ้านนอนอยู่ข้างกายอย่างเคย คนตัวเล็กดันตัวเองขึ้นเพื่อสอดส่องมองหาคุณจอมโจรของเขา

 

มีเพียงผ้าคลุมสีขาวซึ่งเป็นตัวแทนเท่านั้นที่อยู่บนร่างของเด็กน้อย มือเล็กกระชับผ้าคลุมแล้วลุกออกจากเตียง

 

เด็กน้อยเดินลงจากชั้นบนมายังชั้นล่างของบ้าน กลิ่นหอมอ่อนๆของโก้โก้ทำให้เขาเดินตรงดิ่งไปยังห้องครัวที่มีแสงไฟเปิดอยู่

 

เขาถอนหายใจเมื่อเห็นอีกคนยังคงอยู่ในบ้าน ไม่ได้หนีไปไหนไกล 

 

"อ้าว? ทำให้ตื่นหรอ" ไคโตะที่สวมผ้ากันเปื้อนลายหวานแววหันมาถาม 

 

"เปล่าหรอก แล้วนี่ทำอะไรอยู่?" 

 

"โก้โก้ร้อนน่ะ พอดีเห็นในคลิปแล้วอยากกิน" เขาพูดไปพลางใส่ส่วนผสมไปด้วย แต่เจ้ากรรมดวงตาซุกซนกลับเหลือบไปเห็นผ้าคลุมเจ้าปัญหา 

 

"ยังจะห่มมันมาอีกนะ" ไคโตะอดพูดเหน็บแหนมไม่ได้

 

"ห้ะ?" คนตัวเล็กหลุดจากความคิดเพราะไคโตะเอาแต่พึมพำไม่เป็นศัพท์ สีหน้ากวนประสาทมองมาที่ชินอิจิก่อนจะเชิดหน้ากลับไปจัดการเครื่องดื่มร้อนในกาต้มน้ำ

 

เดี๋ยวๆ..อะไรอีกล่ะเนี้ย? คนตัวเล็กคิด

 

"หมายถึงผ้าคลุมน่ะหรอ?"

 

"ขึ้นไปเถอะ เดี๋ยวผ้ามันสกปรกนายจะป่วยเอา" น้ำเสียงของคุณจอมโจรชัดเจนได้ว่าไม่สบอารมณ์สุดๆ ไหนจะใบหน้าเคร่งเครียดนั่นอีก

 

เก็บอาการหน่อยก็ดีพ่อคุณ เด็กน้อยยกยิ้ม

 

"ผ้าคลุมนายมันอุ่นดี แถมหอมอีกต่างหาก" ไม่พูดเปล่าพลางใช้ใบหน้าถูไถเข้ากับผ้าคลุมสีขาวนุ่ม ชินอิจิอยากจะลองดูปฏิกิริยาของอีกคน

 

ได้ผลเกินคาด ทั้งสีหน้าท่าทางทั้งรังสีอำมหิตมาครบเซตเลย

 

"เอามาร์ชเมลโล่ด้วยนะ ขอเยอะๆเลย" เด็กน้อยเมินใบหน้าน่ากลัว(ปนฮา) สู้ใช้รอยยิ้มพิฆาตสวนกลับไปอีกต่างหาก

 

"ผ้าคลุมล้างสมองนายไปแล้วจริงๆหรอเนี้ย!?" จากสีหน้าตึงเครียดกลายเป็นสีหน้าติ๊งต๊องแทน ไคโตะคุกเข่ากอดเด็กน้อยแน่น ทำเสียงเล็กเสียงน้อยหวังจะอ้อนวอนคนในอ้อมกอด

 

"อะไร?"

 

"แงงงงงงงง~" คนตัวสูงซบหน้าลงบนแผ่นหลังเล็กๆ พร้อมกับงอแงออกมาราวกับเด็กโดยไม่อายสายตาของใครอีกคน

 

"นายนอกใจฉัน" ไคโตะยื่นหน้าเข้าใกล้ น้ำเสียงและสีหน้าเต็มด้วยความจริงจัง "จะนอกใจจอมโจรคิดสุดหล่องั้นหรอ ห้ะ!?"

 

"โห พูดมาได้" เด็กน้อยพึมพำแต่ก็ไม่อาจเล็ดลอดหูของไคโตะได้

 

"เปลี่ยนไป..นายเปลี่ยนไป!"

 

"..." จุดนี้ยอดนักสืบมัธยมปลายไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

 

"นายนอกใจฉัน..กระซิก!...ปันใจไปให้ผ้าคลุมขี้เหร่งั้นหรอ!?...เสียแรงที่ฉันรักนายมาก! กระซิก!...กระซิก!....มากจนเผลอให้ไปทั้งใ- โอ้ย!ๆ ล้อเล่น!ๆ อย่าตี โอ้ย!"

 

บทละครดราม่าฉบับจอมโจรคิดยังไม่ถึงครึ่งเรื่องก็โดนเด็ก 7 ขวบล่มไม่เป็นท่า สองมือเล็กเรียกให้เจ้าของบ้านหลุดออกจากห้วงความคิดสร้างสรรค์ ด้วยการเขกเข้าที่ศีรษะสลับกันไปมา ความแรงก็แล้วแต่อารมณ์ของเด็กน้อย แต่ชินอิจิรับรองว่าแรงทุกดอก!

 

"เลิกบ้าสักที ทำตัวเป็นเด็กไปได้!" คุณจอมโจรรวบข้อมือเล็กเพื่อไม่ให้สร้างแผลช้ำในแก่ตน แต่ก็ยังมีหน้ายิ้มจนตาหยี

 

"ก็เหมือนกันนั้นแหละน่า ดูนายสิยังทำตัวเกินเด็กเลย! โอ้ย! ขอโทษคร้าบ~" อุตส่าห์รวบมือได้แล้วก็ยังโดนเหยียบเท้า เวรกรรมของจอมโจรคิดจริงๆ

 

"หึงผ้าคลุมเนี้ยนะ? ยังสติดีอยู่ใช่ไหม?"

 

"ไม่ได้หึงผ้าคลุม หึงโคนันคุงของผมมากกว่า -แปะ!- โอ้ย! พูดอะไรผิดอีกล่ะครับเนี้ย!?" 

 

โคนันคุงของผมใช้ฝ่ามือตีเข้าใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเขาแก้เขิน แก้มนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ความร้อนผ่าวทั่วใบหน้าทั้งที่เป็นฤดูหนาว

 

"เขินหรอ?" ไคโตะเอ่ยเมื่อเห็นคนตัวเล็กซ่อนใบหน้าแดงด้วยการหลบหน้า

 

"ไปไกลๆเลย" 

 

"คิคิ~" นอกจากจะไม่ทำตามแล้วไคโตะยังรวบคนตัวเล็กเข้าไปกอด จงใจเบียดใบหน้าเข้ากับแก้มนุ่มที่เขาชอบจูบ การกระทำนั้นยิ่งเรียกความร้อนผ่าวบนใบหน้าของคนถูกกอดหนักเข้าไปใหญ่

 

"จอมโจรคิดทะเลาะกับผ้าคลุมตัวเอง เหอะ ฮาแตกเลยแฮะ" ชินอิจิเอ่ยเสียงเรียบปนหงุดหงิดที่อีกคนยังใช้แก้มถูไถหน้าของตน

 

"ก็ฉันกลัวนายจะติดเจ้านั่นเกินไป ไม่แน่นะนายอาจจะตกลงใช้ชีวิตคู่กับมันเลยก็ได้!" ไคโตะตอบกลัวด้วยน้ำเสียงจริงจังและสีหน้าที่มุ่งมั่น

 

"ความคิดคนเรา" มือเล็กลูบผมสีดำนุ่มเบาๆ "โทษทีนะ ฉันไม่แต่งงานกับสิ่งของ"

 

"ไม่แน่"

 

"ยังจะเถียง" เด็กน้อยถอนหายใจกับท่าทีของอีกคน ริมฝีปากยกยิ้มเมื่อคนตัวสูงกว่าเริ่มงอแงใส่อีกรอบ

 

"ทั้งวันนายสนใจแต่มันอ่า"

 

"..."

 

"หันมามองเจ้าของบ้างสิ" 

 

หมดมาดจอมโจรอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะ Poker faec หายไปไหนแล้วล่ะพ่อคุณ

 

"ก็มันนุ่มดี"

 

"ตัวฉันก็นุ่มนะ ไม่เชื่อลองกอดตอบดูสิ" ใบหน้ากวนประสาทฉายแววเจ้าเล่ห์ พร้อมส่งสายตาร้ายกาจราวกับตัวร้ายในตัวการ์ตูน

 

"ง่วงแล้ว" เงียบไปสักพัก ไคโตะก็พูดออกมา เป็นประโยคที่คนฟังขมวดคิ้ว

 

"แล้วโกโก้?" ไคโตะเงยหน้ามองคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม นิ้วเรียวสองข้างหยิกแก้มนุ่มแล้วจูบเบาๆ

 

"ให้ทายว่ามีอะไรน่าสนใจกว่า"

 

"..."

 

"เร็วเข้า ไม่งั้นแก้มช้ำไม่รู้ด้วยน้า" น้ำเสียงติดเล่นบวกกับจมูกที่ถูไถ้แก้มยิ่งทำให้ใบหน้าเล็กร้อนผ่าว

 

ถึงจะรู้คำตอบก็เถอะ แต่มันก็น่าอายหากพูดออกไป เขาไม่ได้ตายด้านเหมือนคุณจอมโจรสักหน่อย!

 

ไคโตะเห็นคนตัวเล็กทำหน้าเครียดก็หลุดขำออกมา ริมฝีปากจูบลงบนคิ้วที่ขมวดเป็นโบว์อย่างแผ่วเบา พยายามอดกลั้นความต้องการเอาไว้บนตาชังแห่งความเป็นธรรม

 

ทั้งสองข้างถ่วงด้วยหินสองก้อนขนาดพอๆกับจานตาชั่ง ข้อความเล็กๆสีดำเขียนตัวอักษรทั้งสองข้าง

 

โกโก้อุ่นๆพร้อมกับมารช์เมลโล่หรือจะเป็นพ่อยอดนักสืบตัวน้อยน่าขย้ำ

 

เดี๋ยวนะ!? น่าขย้ำงั้นหรอ!! คิดอะไรอยู่กันเนี้ยเรา!? ไคโตะคิดในใจ

 

"ทำหน้าตลกอีกแล้ว" มือเล็กบีบจมูกไคโตะเบาๆ ใบหน้าที่แสดงรอยยิ้มแต่ดวงตากลับแข็งกระด้างแบบนั้นมันน่าหัวเราะยิ่งกว่าอะไรในความคิดของนักสืบจิ๋ว

 

"ถ้างั้นไปนอนกัน" เจ้าของบ้านทำเสียงจริงจัง ไคโตะอุ้มอีกคนก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องนอน 

 

"เดี๋ยว..เอาผ้าคลุมไปด้วยสิ" เขาหันขวับมองคนในอ้อมกอด เรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวเล็กได้ดี

 

"ยังอาวรณ์มันงั้นหรอ!?"

 

"ไม่เอาน่าคุณจอมโจร"

 

อ้ากก!! อย่าเรียกเขาด้วยใบหน้าแบบนั้นเส้ น้ำเสียงนั้นด้วย!!

 

เส้นความอดทนของไคโตะใกล้ขาดเต็มที่ ความอดทนที่ทนมาทั้งวันจะสูญเปล่าหากคุณนักสืบของเขาใช้ไม้ตายเด็ด จุดอ่อนที่จอมโจรคิดอย่างเขาจะต้องพ่ายแพ้

 

"ไคโตะคุง"

 

"หยุดเลยนะ.." เขาได้แต่กรีดร้องในใจ 

 

ตายแน่ ตายแน่ ตายแน่ เขาได้ตายแบบสงบแน่ๆ

 

"ฮะๆ ไม่แกล้งแล้ว" ชินอิจิหลุดขำ มือเล็กจิ้มลงบนคิ้วขมวดให้คลายออก 

 

"แสบนักนะ" ไคโตะลงโทษอีกคนด้วยการพรมจูบไปทั่วใบหน้าเล็ก คนอะไรน่าฟัดขนาดนี้ เขาเองก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูน จะมีความคิดแบบผู้ใหญ่โผล่เข้ามาก็ไม่แปลก

 

นี่ไงเผลอคิดอีกแล้ว...

 

"คุณนักสืบคือว่า..." เมื่อไหร่จะคืนร่างเดิม ประโยคหลังเป็นหมันเนื่องจากคนในอ้อมกอดพูดแทรกซะก่อน

 

"ทำไมไม่เรียกว่าโคนัน?" เด็กน้อยหรี่ตามองไคโตะอย่างจับผิด ผสมปนเปกับความไม่พอใจเล็กๆ

 

"ห้ะ?"

 

"ไม่ต้องมาห้ะเลย เอาแต่เรียกคุณนักสืบอยู่นั่นแหละ ฉันคงไม่สนิทขนาดนั้นสำหรับนายสินะ" แก้มขาวป่องขึ้นโดยไม่รู้ตัวตามนิสัยขี้งอนในเรื่องเล็กๆน้อยๆ

 

แต่เอ๊ะ?จะว่าไปเขาก็เป็นเหมือนกันหนิ

 

"ฉันก็เคยเรียกอยู่นะ อย่างตอนเช้าไง"

 

"คุณ-นัก-สืบ บ่อยกว่า" เด็กน้อยเน้นคำต่อคำทำเอาเจ้าของบ้านกลืนน้ำลายดังอึก 

 

"นึกว่าไม่ชอบก็เลยไม่เรียก ฮะๆ" ไคโตะหัวเราะกลบเกลือน แต่สายตาอาฆาต(ถึงจะน่ารักมากกว่าก็เถอะ)ที่จ้องเขม็งมายังเขาสามารถหยุดเสียงหัวเราะได้ในทันที

 

"เรื่องจริงหรอเนี้ย?"

 

"ไคโตะ!"

 

ป้าบ!

 

ท่าทางที่บ่งบอกว่าไม่เคยรู้มาก่อนยิ่งทำให้แก้มป่องๆแดงขึ้นจากความโกรธ เด็กน้อยหันหน้าไปทางอื่นเพราะทนดูความโง่ซ้ำโง่ซ้อนของคุณจอมโจรไม่ไหว

 

"เดี๋ยวสิ!ฉันไม่ใช่หรอที่ต้องงอน ไม่ใช่คุณนั-โคนันคุงสักหน่อย!"  เกือบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน คราวนี้คนตัวเล็กหน้าแดงหนักกว่าเดิมแต่ไม่ใช่อาการโกรธหากเป็นอาการเขินอายแทน

 

แต่ก็ขอเก๊กอีกสักนิดก็แล้วกัน จนกว่าจะรู้ตัว ชิ!

 

ไคโตะก้มหน้างุดด้วยความเหนื่อย เขาตัดสินใจพาอีกคนขึ้นไปบนห้อง เพราะพวกเขายืนทำสงครามประสาทมานานมาก

 

ทันทีที่ไคโตะวางเด็กน้อยลงบนเตียง เขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ภายในหัวคิดแผนการง้อถึงจะไม่รู้ว่าทำไมต้องง้อ แต่ถ้าหากจอมโจรคิดทำคุณนัก-โคนันคุงงอน เขาก็จะตามง้อจนลากเลือด!

 

เมื่อเรียบเรียงคำพูดเสร็จสรรพก็ถึงเวลาจริง แต่สิ่งที่ไคโตะเห็นหลังจากเปิดประตูห้องน้ำคือก้อนขนมโรลตามร้านค้าบนเตียง จริงๆมันก็ไม่ตรงตัวหรอก แต่โคนันคุงของเขาดันม้วนผ้าห่มกับตัวเองจนแทบไม่เหลือให้เขาห่มเลยแม้แต่น้อย

 

ชายผ้ายังเก็บซะมิด เชื่อเขาเลย!

 

"ไม่หนักหรอ?" ไคโตะทิ้งตัวลงบนเตียง ใช้ศอกดันร่างตัวเองไว้ ชะเง้อมองอีกคนที่นอนขดเป็นโรลม้วน "ร้อนนะน่ะ ถึงจะเป็นฤดูหนาว"

 

เก๊กขรึมเข้าไว้ เรื่องนี้เขาไม่ได้ผิดเลยสักหน่อย อดกลั้นความเอ็นดูเอาไว้ ฉันรู้นายทำได้! Poker Face ต้องกลับมาอย่างสง่างามแน่นอน

 

"นอนไปเลย ไอ้จอมโจรบ้า" เสียงอู้อี้ดังขึ้นภายใต้ผ้าห่มพร้อมกับกระแทกตัวใส่อีกคนหวังให้ตกเตียง

 

อาจจะดูเหมือนว่าไคโตะไม่สะทกสะท้าน ใช่! ไม่สะทกสะท้านกับร่างกาย แต่จิตใจเนี้ยสิ!

 

ราวกับโคนันตัวน้อยในชุดกามเทพสื่อรัก ค่อยๆยิงลูกดอกใส่เขาอย่างช้าๆ บ้าเอ้ย!

 

"หันมา"

 

"ไม่" น้ำเสียงงอนๆทำเอาไคโตะแอบยิ้มชั่วร้าย เด็กหนุ่มกระโจนเข้ากอดโรลชิ้นใหญ่ จับพลิกไปพลิกมาจนคนข้างในร้องโวยวาย

 

"ดูสิ! โรลเค้กสอดไส้โคนันคุง~ หง่ำๆๆๆ" คนตัวสูงซุกหน้าเข้ากับผ้าห่มที่ห่อเด็กน้อย เรียกเสียงหัวเราะได้ดีทีเดียว

 

"ฮะ! ไคโตะมันจั๊กจี้ ฮะๆ"

 

"มาให้ฟัดเดี๋ยวนี้เลย~ฮิฮิ" บางทีเขาก็รู้สึกว่าตัวเองน่ากลัว แต่ช่างเถอะ ก็ตอนนี้เขาอยากจะฟัดคนตัวเล็กจริงๆนี่หน่า

 

เล่นกันอยู่นานในที่สุดคุณนักสืบตัวน้อยก็โผล่ออกจากผ้าห่ม ผมสีน้ำตาลเข้มยับฟู่แทบไม่เป็นทรง อัญมณีสีน้ำเงินภายใต้กรอบแว่นเริ่มปิดลงนิดๆ 

 

"อย่าพึ่งหลับสิ หายงอนก่อน" ฝ่ามือกระชับใบหน้าเล็กให้มองตรงที่เขา นิ้วเรียวเกลี่ยปลายเส้นผมที่ลงมาปรกใบหน้า ไคโตะยิ้มแก้มปริด้วยความเอ็นดู

 

"ไม่มี..ทาง"

 

"โฮมล์ล่าสุด? ข้าวแกงกะหรี่สูตรพิเศษ?"

 

"ฉันไม่ได้เห็นแก่กินขนาดนั้น" ชินอิจิเอื้อมมือเล็กไปจัดทรงผมให้อีกคน ระหว่างที่ทำเจ้าของบ้านก็คุกคามด้วยการเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ หวังส่งมอบจูบเล็กๆให้

 

เด็กน้อยดับฝันด้วยการดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง พร้อมกับรอยยิ้มอำมหิตที่ส่งกลับไปหาคนฉวยโอกาสแบบไม่ปราณี

 

"นิดหน่อยนะ" ไคโตะทำเสียงอ้อน ดวงตาสีครามส่องประกายวิงๆ กะพริบตาถี่จนน่าหมั่นไส้ แถมยังยิ้มได้หน้าตาเฉย

 

"ไม่" เด็กน้อยตอบอย่างหนักแน่น

 

"จะลักหลับให้ดู-โอ๊ย!" เป็นอีกครั้งที่เจ้าบ้านโดนตบอย่างแรง

 

แรงคนง่วงมันเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี้ย! ไคโตะคิด ขณะที่พยายามหลบฝ่ามือพิฆาตของอีกคนอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

สุดท้ายพวกเขาตัดสินใจสงบศึกจริงๆจังๆก่อนที่จะมีเรื่องบาดหมาง(ถึงจะเรื่องขี้ปะติ๋ว)มากกว่านี้

 

ไคโตะเหลือบมองอีกคน เผยยิ้มชั่วร้ายแล้วคว้าร่างเล็กมากอดหอมแบบที่ชินอิจิไม่ทันตั้งตัว

 

"ไคโตะ!"

 

"อย่าพึ่งฉุนเฉียวไป นู้น~ดูบนเพดานสิ สะอาดดีเนอะ" คำพูดกวนประสาททำให้คนใต้อ้อมกอดกัดฟันข่มความโมโห ถึงอยากจะขัดขืนแต่เพราะเพิ่งแลกหมัดแลกจูบ(?)กันไปเลยหมดแรงเสียแล้ว

 

"ปล่อย" กดเสียงต่ำขู่ให้ดูน่ากลัว แต่ไคโตะกลับหัวเราะหน้าระรื่น

 

เด็กหนุ่มกดปุ่มบนรีโมต ทั้งผ้าม่านและแสงจากโคมไฟดับลง แสงอ่อนๆเริ่มปรากฏขึ้นบนเพดานห้อง กระดาษเรืองแสงรูปดวงดาวเห็นชัดมากขึ้น ตอนนี้ทั้งห้องราวกับท้องฟ้าจำลอง ถึงจะสู้ของจริงไม่ได้แต่มันก็สวยงามพอที่จะสะกดคุณนักสืบของเขาได้

 

"ตรงโน้นน่ะ ดาว1412" คนตัวโตกระชับกอด กลุ่มผมสีดำซบบนบ่าเล็กพร้อมกับนิ้วที่ชี้ไปตรงมุมห้อง

 

"ดาวสิ้นคิด"

 

"ไม่เอาน่า นู้น~ดาวลูกเกด" ชินอิจิตวัดสายตาอำมหิตใส่ทันที แต่ไคโตะก็ไม่ได้สะทกสะท้าน

 

"ซ้ายมุมคือดาวปลา"

 

"ง่ะ! ไม่เอางี้สิ ขนลุกเลยนะเนี้ย" ว่าแล้วก็ยกมือลูบแขนตัวเอง เด็กน้อยที่เห็นแบบนั้นแสยะยิ้มพึงพอใจ

 

"อันนั้นของสารวัตรนากาโมริ" ไคโตะชี้ไปที่ดาวบานประตู

 

"ทำไม?" คนตัวเล็กถามด้วยความงุนงง

 

"เพราะดาวของสารวัตรมันห่างจากดาว1412มากที่สุด" เจ้าของฉายาจอมโจรยิ้มแฉ่ง "ชาตินี้ก็จับฉันไม่ได้หรอก"

 

"ฉันจะช่วยสารวัตรจับนายเอง"

 

"ไม่เอางี้สิ ฮะๆ" ปลายจมูกคุณจอมโจรกดลงบนแก้มนุ่ม คนโดนหอมแก้มใบหน้าขึ้นสี ริมฝีปากเล็กอ้าพะงาบๆพยายามสรรหาคำด่าทอ แต่ก็ถูกคนไม่รู้สำนึกพูดขัด

 

"กลางห้องคือดาวไอศกรีมช็อคโกแลต!"

 

"มองเป็นตูดเป็ดยังจะเหมาะกว่า" ชินอิจิเอาคืน

 

"ให้อารมณ์ร่วมหน่อยได้ไหม? มองยังไงเป็นตูดเป็ดมิทราบ" เด็กหนุ่มส่ายหน้ากับความคิดแปลกประหลาดของคนในอ้อมกอด

 

"ดาวบะหมี่ถ้วย"

 

"..."

 

"ดาวข้าวแกงกะหรี่ มีหมูทงคตซึด้วย"

 

"..."

 

"ดาวไก่ทอด"

 

"โคนันคุงหิวหรอ~" เขารู้สึกเหมือนโดนคนตัวเล็กประชดประชันยังไงยังงั้น 

 

หาววว~

 

ชินอิจิเริ่มง่วงอีกครั้ง เวลาตอนนี้ก็ดึกมากก็แล้ว เด็กน้อยดันหมอนออกแล้วดึงท่อนแขนคุณจอมโจรมาใช้เป็นหมอนหนุนแทน

 

"เดี๋ยวเมื่อยคอหรอก" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ไคโตะก็ห่มผ้าให้ ใบหน้าเล็กซุกอกอุ่นๆของจอมโจรเจ้าเล่ห์ ซักพักลมหายใจคนตัวเล็กเริ่มสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าหลับสนิท

 

อะไรกัน ทั้งที่เมื่อกี้กำลังคุยกับเขาแท้ๆ โอกาสที่จะถูกจอมโจรคิดจีบมันมีน้อยยิ่งกว่าน้อย แต่ดูผู้โชคดีทำเข้าสิ

 

บางทีไคโตะก็อยากให้คุณนักสืบของเขาเป็นคนฉวยโอกาส

 

แต่แบบนี้แหละที่เขาหลงนักหลงหนา 

 

" Good Night  " 

 

 

 

 

วันต่อมา

 

“ไคโตะ ผ้าคลุมหายไปไหน?”

 

“หืม?”

FIN

 

หาตอนจบไม่ลงตัวเลยขอตัดแบบนี้เลยก็แล้วกัน5555+ เอาอีกแล้วฟิคโคนันงอกอีกแล้วววว ง่าาาา เรือไคชินนี่มันดีจริงๆ ใช่ค่ะตอนนี้ติดแบบไม่ไหวแล้วอุแง้ววววว 

ตอนนี้ก็เกิดจากความกาวอีกแล้ว ชอบให้เค้าอยู่ด้วยกันน่ะแม่555+ มโนในสมองไม่พอก็ต้องให้คนอื่นอ่านด้วยในฐานะลูกเรือด้วยกัน จะมีมาอีกมั้ยก็ต้องลุ้นกันอีกนะคะ เพราะตอนพิมพ์อยู่ก็ยังฟังน้อนไขคดีอยู่เลย ฮิฮิฮิ

ผลงานอื่นๆ ของ Lily in the dark

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Lukpla1886 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 22:34
    โอ๊ยยย ต้าวคิด ต้าวชินนน เอะหรือต้าวโคนัน ทำไมน่ารักแบบนี้น้าาา งือๆๆๆๆ
    #3
    0
  2. #2 Yeanny1971 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 10:18
    อ่ย นุ่มฟูมากค่ะ ฮือ~ เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้เลย เป็นคู่ที่เด็ดจริงๆ-w-~
    #2
    1
    • #2-1 BBlackJack(จากตอนที่ 1)
      9 สิงหาคม 2563 / 18:32
      เนอะๆ หาอ่านยิ่งยากอยู่ด้วยคู่นี้ ขอบคุณสำหรับการแสดงความคิดเห็นนะคะ
      #2-1
  3. วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 09:24

    จากที่ยิ้มแบบฟินๆ ถึงกับหลุดขำเมื่อเห็นสองบรรทัดสุดท้าย


    สงสัยคิดจะเอามันไปเผาแล้วล่ะโคนันคุง


    สนุกๆ

    #1
    1
    • #1-1 BBlackJack
      7 กรกฎาคม 2563 / 12:06
      มันคือมาตราอันเด็ดขาดของ1412!!5555+ ขอบคุณมากๆสำหรับการแสดงความคิดเห็นน้าาา
      #1-1