นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย FIC Detective Conan | SKY { kaito x conan }

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







FIC Detective Conan | SKY { kaito x conan }

 


งอกออกมาจนได้ อุแง้ววว เกิดจากการมโนล้วนๆเลย ว้ากกกก ใครเรือนี้ก็อินจอยนะคะ



 


ข้อมูลเกี่ยวกับฟิค

-เนื้อหา ชxช เพราะฉะนั้นเลือกให้ดีว่าจะอ่านหรือไม่

-เรท 15+ ซอฟๆ กรุบกริบ ฮิฮิ

-บิดเบือนจากมูฟวี่ 14 นะคะ

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 มิ.ย. 63 / 17:07


 

 

SKY

Fic Detective Conan : One shot

Kaito kid x Edogawa conan

Warning : ความสูงที่ไม่มีความหวาดกลัว แค่นี้จริงๆ5555+

คำเตือนนิดหน่อย : มีเนื้อหา ชxช อาจมีคุกมีตารางให้เห็นลางๆ ปล.เบือนบิดเล็กน้อย(มั้ง)จากเดอะมูฟวี่ 14 นอกนั้นก็กาวเต็มที่เลยครับผ้มมม

.

.

.

.

.

.

.

.

 

คุโด้ ชินอิจิ ชอบที่สูง

 

 

ไม่ใช่เพราะทำให้เลือดลมสูบฉีด แต่มันมีความหมายมากกว่านั้น นักสืบหนุ่มมัธยมปลายไม่รู้ตัวเลยว่ามีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

 

มันเริ่มตั้งแต่ที่เขายังคงเป็นเด็กน้อยวัย 7 ขวบ ไม่สิ..เรียกว่ากลับไปเป็น เอโดงาวะ โคนัน เพราะยา APTX4869 ทำให้ชินอิจิกลับกลายเป็นเด็กอีกครั้งและได้อาศัยอยู่กับด็อกเตอร์อากาสะ เขายังทำหน้าที่ในการเป็นนักสืบที่ดีแม้ว่าจะเป็นการยืมมือคนอื่นไขคดี

 

 

จนได้เจอผู้ชายคนหนึ่ง

 

 

จอมโจรคิด ชื่อเรียกของเขาล่ะ 

 

 

คนที่ไล่ไปขโมยอัญมณีแล้วเอากลับมาคืนเจ้าของ โดยอ้างว่าไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการแล้วก็หายวับไปทุกที เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยจนมีครั้งหนึ่งที่ยอดนักสืบจิ๋วตัดสินใจตามจอมโจรคิดขึ้นไปยังดาดฟ้าเพื่อจับกุม เหมือนกับทุกครั้งที่ชายหนุ่มคืนอัญมณีแล้วบินหนีไป

 

 

กึก!

 

 

“!?” ท่ามกลางความตกใจของทั้งสอง ตอนนั้นเองที่เด็กน้อยรับรู้ถึงกระแสลมที่ปะทะเข้ากับร่างกาย ดวงตาสีน้ำเงินสะท้อนภาพพระจันทร์เต็มดวงพร้อมหมู่ดาวระยิบระยับ ร่างกายเบาหวิวจนหัวใจเต้นระรัว ลมหายใจหยุดชะงักไปชั่วครู่

 

 

จนสัมผัสอุ่นโอบอุ้มร่างของเด็กน้อยไว้ ใบหน้าซุกเข้ากับสูทสีขาวสะอาดสะอ้าน มือเล็กกำเนื้อผ้าที่ทั้งนุ่มและหอมชวนเคลิบเคลิ้ม ท่อนแขนประคองบั้นท้ายร่างเล็กอย่างระมัดระวังไม่ให้คนในอ้อมกอดตกลงไป ชินอิจิได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงกว่าตนเป็นร้อยเท่าจนกลัวว่ามันจะระเบิดออกมา ไม่ก็อาจทำให้คนที่อุ้มเขาอยู่หัวใจวายเฉียบพลัน

 

 

ใบหน้าคล้ายฝาแฝดของชินอิจิเต็มไปด้วยความกังวล เหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าของจอมโจรอันเลื่องชื่อแห่งโตเกียว เด็กน้อยไม่คิดว่านั้นเป็นเพราะความร้อนหรอก

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าคุณนักสืบ?” เสียงทุ้มนุ่มนวลที่เด็กน้อยปรารถนาบัดนี้ถูกเอ่ยอย่างง่ายดาย ความร้อนผ่าวบนใบหน้าเล็กๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อ สองมือยกขึ้นสัมผัสผิวหน้าของจอมโจรคิดหรือก็คือคู่ปรับตลอดกาลของเขา

 

 

“ตกใจหรอ? ฉันเปลี่ยนให้ใบพัดสามารถบินแนวตั้งได้แล้ว เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัว” ว่าแล้วก็ประทับริมฝีปากตรงกลุ่มเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม สัมผัสอ่อนโยนยิ่งทำให้ใบหน้าของเด็กน้อยซึมซาบสีแดงจนอีกคนหลุดยิ้ม

 

 

รอยยิ้มกวนประสาทแบบฉบับจอมโจรคิดไม่ได้ทำให้เอโดงาวะคุงหัวเสียเหมือนคราวก่อนๆ กลับกันเขาอยากจะหยุดเวลาตอนนี้เอาไว้

 

 

ให้พวกกรมตำรวจบาลโอซาก้าไล่จับหุ่นจอมโจรคิดตัวปลอม ให้ผู้คนแตกตื่นอยู่อย่างนั้นจดเช้า แทนที่ชินอิจิจะทำหน้าที่ของนักสืบที่มีส่วนร่วมกับตำรวจ ด้วยการฉวยโอกาสยิงเข็มยาสลบแล้วจับกุมบุรุษหนุ่มแห่งรัตติกาล แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ความรู้สึกส่วนตัวจะชนะอุดมการณ์ของเขาขาดลอย

 

 

“หน้าแดงเชียว ไม่สบายหรือไง?”

 

 

ดูไม่ออกหรือแกล้งโง่กันนะ?

 

 

“ไม่ดิ้นด้วยแฮะ ถ้างั้นสนใจเที่ยวชมเมืองด้วยกันไหม?”

 

 

“…” เอโดงาวะไม่ได้ตอบ เขาเอาแต่ซุกใบหน้าเล็กๆ เข้ากับเนื้อผ้าสูทที่ทั้งนุ่มและหอม กลิ่นอ่อนๆ ของดอกไม้ชนิดหนึ่งปลอบประโลมสติของเด็กน้อยให้สงบลง

 

 

“ฉันมีเวลาให้นายได้ทั้งคืน พ่อยอดนักสืบของฉัน” อีกคนกระชับอ้อมกอดเบาๆ

 

 

ตอนนี้ คุโด้ ชินอิจิ ควรทำเช่นไรกับความรู้สึกแบบนี้ดี?

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันทำคนเดียว พวกเขาไม่เกี่ยวด้วย” ใบหน้าของผู้บุกรุกเต็มไปด้วยความโมโห เห็นได้ชัดว่าหัวเสียอย่างมาก เพราะระเบิดที่ติดตั้งภายในตัวเรือเหาะถูกตัดสายระเบิดทั้งหมด

 

 

คนที่สวมเสื้อเกราะสีดำและมีปืนรอบตัวเดินเข้ามาใกล้ตัวเด็กน้อย ชินอิจิไม่เกรงกลัวต่อสายตาอันเกรี้ยวกราดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แตกต่างจากแก็งนักสืบเยาวชนที่ใช้เขาเป็นโล่กำบัง

 

 

“หึ ใจกล้าดีหนิ”

 

 

ฟึ่บ!

 

 

“โคนันคุง!” คอเสื้อของเขาถูกกระชากจนตัวลอย ชายคนนั้นเปิดบานกระจกออกแล้วโยนเขาลงกลางเรือเหาะที่กำลังลอยตัวสูงจากผืนน้ำทะเล สติของเขาหายไปชั่วครู่ รู้สึกตัวอีกทีก็ลอยอยู่กลางอากาศเสียแล้ว เขาได้ยินเสียงโวยวายของเพื่อนสนิทในวัยเด็ก ก่อนที่ดวงตาสีน้ำเงินจะสะท้อนภาพใครคนหนึ่งที่กระโดดตามลงมา

 

 

เป็นคนที่เขาคาดไม่ถึง จอมโจรคิดที่ปลอมตัวเป็นพนักงานประจำเรือเหาะ 

 

 

ทั้งความสูงและความเร็วระดับนี้ หากตกลงไปในน้ำก็ไม่ต่างจากที่ตกจากตึกสูงราว 70 ชั้นหรืออาจจะมากกว่านั้น

 

 

อีกครั้งที่เอโดงาวะสังเกตใบหน้าที่เต็มด้วยหยาดเหงื่อ สองแขนพยายามคว้าตัวเด็กน้อยแต่เพราะระยะห่างทำให้การเคลื่อนไหวในอากาศยากเย็นเหลือเกิน

 

 

“ยื่นมือมา!” ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่..เพราะอะไรกัน?

 

 

กลัวว่าเขาจะร่วงจนถึงน้ำ?

 

 

หรือ..จอมโจรคิดเป็นโรคกลัวความสูง? ไม่สิ..ไม่งั้นคนตรงหน้าคงไม่ใช่จอมโจรคิดหรอก

 

 

อยู่ๆ เขาก็อยากกลายเป็นเด็กดื้อขึ้นมาเสียอย่างนั้น ชินอิจิในร่างเอโดงาวะ โคนัน ไม่ยอมเอื้อมมือไปตามที่อีกคนบอก เด็กน้อยได้ยินชายหนุ่มสบถคำบางอย่าง

 

 

ผ้าคลุมสีขาวถูกปล่อยให้ปลิวไสวตามกระแสลม เครื่องแบบจอมโจรคิดที่เด็กน้อยคุ้นเคยอย่างดี มือที่สวมถุงมือสีขาวสะอาดคว้าแขนเขาดังหมับ แรงบีบบ่งบอกอารมณ์ของบุรุษแห่งรัตติกาล ทั้งที่ไม่เคยแม้แต่จะทำรุนแรงกับเขาเลยด้วยซ้ำ ชินอิจิยังคงดื้อดึง แรงดิ้นส่งผลให้เครื่องร่อนที่เคยเป็นผ้าคลุมส่ายไปมา

 

 

ถ้าเกิดว่าเขาตกลงไปอีกล่ะ

 

 

 

ถ้าเกิดว่าเขาตกลงไปในน้ำ ผู้ชายคนนั้นจะตามมาไหมนะ?

 

 

 

ฟังดูตลกดีที่เขาคิดแบบนั้น

 

 

 

"เฮ้!" 

 

ตู้ม!

 

 

น้ำหนักของเด็กน้อยยิ่งเบามากขึ้นเมื่ออยู่ในน้ำ หัวใจดวงน้อยไม่ได้หวาดหวั่นต่อความมืดภายใต้ผืนน้ำ ดวงตาสีเดียวกันกับน้ำทะเลเหม่อมองแสงอาทิตย์ที่เจือจาง 

 

 

อุณหภูมิของน้ำทะเลต่ำกว่าที่ชินอิจิคาดคิดไว้มาก ทั้งที่เป็นฤดูร้อน

 

 

เวลาผ่านไปไม่รู้เท่าไหร่แต่เด็กน้อยรู้สึกว่ามันนานเหลือเกิน ไม่มีวี่แววของจอมโจรที่เขานึกถึง ไม่มีคลื่นน้ำเป็นวงกลม ไม่มีแม้แต่ร่างของชายหนุ่ม

 

 

แน่ล่ะ ใครจะบ้าตามลงมาทั้งที่ใส่สูทเล่า

 

 

นึกสมเพชกับความคิดเด็กๆของตัวเองทั้งที่อายุจริงตั้ง 17 ไม่น่าสำคัญตัวผิดถึงขนาดทดสอบอีกคน ผลลัพธ์แบบนี้มันก็สมควรแล้ว

 

 

ตู้ม!

 

 

สัมผัสคลื่นน้ำกระทบใบหน้า ดวงตาที่ปิดตาลืมขึ้นเพื่อสังเกตบางอย่างที่ผิดปกติ

 

 

ดวงตาสีครามภายใต้แว่นขาเดียวเป็นประกาย แวบแรกที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่สิ่งที่ชินอิจิไม่คาดคิดคือสัมผัสจากริมฝีปากที่ทาบทับลงมาปิดริมฝีปากเล็ก เด็กน้อยตกใจจนเบิกตากว้าง เริ่มผ่อนคลายเมื่อคนอายุมากกว่าขยับกลีบปาก เอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อนำลมอ่อนๆเข้าไปอย่างนุ่มนวล

 

 

หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพียงครู่เดียว บัดนี้มันกลับเต้นผิดจังหวะเข้าไปใหญ่ เด็กน้อยหูอื้อจนได้ยินเพียงแค่เสียงหัวใจที่เต้นรัว ฝ่ามือของจอมโจรรวบเอวเล็กก่อนจะพาขึ้นมาบนผิวน้ำ

 

 

เฮือก!

 

 

ทั้งสองสูดลมหายใจเข้าออกสักพัก เป็นจอมโจรคิดที่เปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิด

 

 

"มันอันตรายนะรู้ไหม!?" คำพูดนั้นทำให้ชินอิจิรู้สึกผิด เขาไม่น่าทดสอบอีกคนด้วยวิธีนี้ ความคิดไม่สมกับเป็นยอดนักสืบเอาเสียเลย นึกแล้วก็รู้สึกผิดเลยเลือกที่จะเบือนหน้าหนี

 

 

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบไปเลยตัดสินใจพาว่ายขึ้นฝั่ง จอมโจรแห่งโตเกียวจำต้องถอดสูทออกแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีดำแทน ไม่ลืมที่จะไปซื้อเสื้อผ้าสำหรับเด็กมาให้อีกคน

 

 

พวกเขาไม่ได้พูดคุยหรือปรับความเข้าใจกันอีกเลยจนคดีเรือเหาะถูกคลี่คลายและกลับมาอยู่ในความปลอดภัยอีกครั้ง

 

 

จนชินอิจิได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นขณะที่กำลังขึ้นไปสำรวจชั้นบนสุดของเรือเหาะ

 

 

"ชินอิจิ! มอบตัวเถอะนะ ฉันขอร้อง" หญิงสาวเพื่อนสมัยเด็กของเขา โมริ รัน วิ่งเข้ากอดชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

 

 

เด็กน้อยสังเกตเห็นถึงแก้มที่ขึ้นสีจางๆของทั้งสอง จอมโจรคิดหันมาเผชิญหน้ากับเธอพร้อมกับเยื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จน..

 

 

 

"หึ" ความรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจ น่าแปลกดี 

 

 

ทำให้ชินอิจิเลือกที่จะไม่สังเกตการณ์ต่อ ไม่รู้ว่าหวงเพื่อนสนิทหรือหวงจอมโจรเจ้าเล่ห์ ชินอิจิรู้แค่ว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เขาจะไม่เข้าไปยุ่งกับความสัมพันธ์อันแสนแน่นแฟ้นของทั้งคู่

 

 

ไม่ว่าจะเป็น เอโดงาวะ โคนัน หรือ คุโด้ ชินอิจิ

 

 

 

 

 

 

เหตุการณ์แมวสยามสีชาดบุกเรือเหาะแถมยังสร้างความปั่นป่วนทั่วเมืองโอซาก้า สุดท้ายทุกคนก็ต้องกลับโตเกียวเพราะระบบของเมืองที่ไม่พร้อมรับผู้โดยสาร

 

 

ชินอิจิตัดสินใจค้างที่บ้านของด็อกเตอร์อากาสะ ส่วนหนึ่งยังไม่พร้อมเจอหน้ารัน อีกส่วนหนึ่งก็อยากจะใช้เวลาอยู่คนเดียวสักพัก ทั้งด็อกเตอร์และไฮบาระไม่คิดถามเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งคู่เพียงแค่ส่งยิ้มให้กำลังใจก็เท่านั้น

 

 

ให้ตายสิ..เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

 

 

ชินอิจิพยายามผ่อนคลายและเลิกคิดฟุ้งซ่าน แต่ภาพที่คนสองคนใกล้ชิดกันมันติดตาจนนอนแทบไม่หลับ ทั้งที่วันนี้ล้ามาทั้งวัน ไหนจะตัดระเบิด ไหนจะโดนยิง ไขคดีอีกต่างหาก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

 

 

แต่ในเมื่อร่างกายไม่ยอมพัก เขาเลยตัดสินใจนอนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแทน แสงจากดวงจันทร์ตกกระทบใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตาสีน้ำเงินสวยเหม่อมองแสงสว่าง จนไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้าง

 

 

"เฮ้ คุณนักสืบ" ทั้งผ้าคลุมยาวและเสียงนุ่มทำให้ชินอิจิหมดอารมณ์สุนทรีย์ มือเล็กเอื้อมปิดหน้าต่างหวังจะไล่ แต่ก็ถูกแขนของอีกคนกั้นขอบบานหน้าต่างเอาไว้

 

 

"เจ็บแผลหรือเปล่า?" รอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวเรียกคะแนนความหมั่นไส้ ชินอิจิกระแทกหน้าต่างเข้ากับฝ่ามือของจอมโจรคิดเป็นค่าสั่งสอนจนได้ยินเสียงร้องโอดโอย

 

 

"ไปไหนก็ไป"

 

 

"นอนไม่หลับสินะ เล่านิทานให้ฟังไหม?"

 

 

"ฉันจะไม่พูดซ้ำคิด" เด็กน้อยกดเสียงต่ำ ใช่..เขาไม่พอใจที่อีกคนทำทีมาสนใจ ทั้งที่พึ่งไปพัฒนาความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทวัยเด็กของเขามาหมาดๆ

 

 

"เฮ้ นายเป็นอะไรเนี้ย? ตอนตกน้ำก็ทีนึงแล้วนะ"

 

 

"..."

 

 

"มันลำบากรู้ไหม? ยิ่งเสื้อมันดูดน้ำ-โอ้ย!" หน้าต่างปิดกระทันหันด้วยแรงจากคนตัวเล็ก ทำเอาจอมโจรคิดถึงกับหน้าเจื่อน โชคดีที่เขาเอาแขนออกทัน ไม่งั้นได้กลายเป็นจอมโจรแขนด้วนแน่

 

 

"ถ้ามันลำบากก็ไม่ต้องคอยช่วย ไปไหนก็ไป!" ว่าแล้วก็ปิดม่านก่อนจะล้มตัวลงนอน ความจริงแล้วเขาอยากได้เสียงตะโกนทักท้วง เสียงเคาะหรือเสียงกระแทกหน้าต่างก็ยังดี แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงความเงียบ

 

 

คิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

 

 

คาดหวังอะไรกัน..กับคนแบบนั้นน่ะ

 

 

จิตใจของยอดนักสืบสับสน..สับสนจนเขาร้องไห้ ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นแต่ทำไงได้ ตอนนี้เขาอ่อนแอมากๆ และอยากให้มีคนคอยอยู่เคียงข้าง หมอนนุ่มยกขึ้นปิดใบหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตา เสียงสะอึ้นและมือที่สั่นเทา จนสุดท้ายก็ผล็อยหลับไป โดยมีบุรุษแห่งรัตติกาลเฝ้ามองอยู่ใกล้ๆ

 

 

 

 

 

 

 

งานแสดงอัญมณีล้ำค่าถูกจัดขึ้นที่พิพิธภัณฑ์เบกะ คราวนี้เป็นของหายากอย่าง Blue ocean ซึ่งคุณ ซึซึกิ จิโรคิจิ ประมูลมาในราคาสูงลิ่ว แน่นอนว่าเจ้าของอัญมณีส่งสาสน์ท้าไปหาจอมโจรคิด กรมตำรวจทั้งบาลโตเกียวและบาลโอซาก้าจำต้องร่วมมือกันจับจอมโจรคิดเข้าตารางให้ได้

 

 

"คิดคิลเลอร์ ช่วยฉันแก้คำใบ้ของเจ้าจอมโจรคิดหน่อยสิ" คุณจิโรจิโกะส่งมอบการ์ดสีขาวที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปจอมโจรคิดติดที่มุมกระดาษ

 

 

เห็นแค่นี้ก็อารมณ์ขึ้นแล้ว..ให้ตายสิ เขาไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลยแฮะ

 

 

ยามดวงจันทร์ไร้เมฆครึ้มบดบัง มหาสมุทรไร้ลูกคลื่นให้ปั่นป่วน ยามพู่กันแต่งแต้มผ้าใบให้มีสีสัน เมื่อนั้นขอสานรอยร้าวของอัญมณีให้งดงามอีกครา

 

จอมโจรคิด

 

 

"คำใบ้ครั้งนี้มัน..แปลกจังเลยนะครับคุณลุง"

 

 

"ฉันก็คิดเหมือนเธอ หรือว่าเจ้าจอมโจรคิดมันจะเล่นแผนอื่น? ขโมยก่อนเวลางั้นหรอ"

 

 

ไม่ใช่หรอก...จอมโจรคิดน่ะลงมือตามเวลาที่แจ้งในสาสน์เตือนเสมอ ไม่มีทางเล่นตุกติก(ยกเว้นวิธีขโมยของน่ะนะ) คำใบ้รอบนี้ทำให้คิ้วทั้งสองขมวดแทบเป็นปม ยามที่ดวงจันทร์ไร้เมฆครึ้มบดบังก็พอเข้าใจได้ อาจจะระบุเวลาเป็นประมาณเที่ยงคืนที่พระจันทร์เต็มดวง นอกนั้นก็มืดทุกด้าน

 

 

เป็นครั้งแรกที่ยอดนักสืบหัวหมุนกับคำใบ้รอบนี้ ยิ่งอ่านยิ่งคิดก็ยิ่งงง

 

 

จะเอาคืนเขาหรือไงกันนะ!?

 

 

ฟึ่บ!

 

 

ฟิ้ว!ปัง!

 

 

ไฟทุกดวงภายในห้องจัดแสดงดับลง เสียงโหวกเหวกโวยวายคือสิ่งที่ตามมาพร้อมกับสารวัตรนากาโมริที่ออกคำสั่งให้ทุกคนระวังตัว

 

 

สัมผัสอุ่นกุมมือเล็กของเขาไว้ ทีแรกก็ตกใจแต่พอได้เห็นร่างสูงอันคุ้นเคย หัวใจของชินอิจิตัวน้อยก็เต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

 

 

"ตามมานะ..ได้โปรด" เป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นสวมหมวกปกปิดใบหน้า น้ำเสียงติดอ้อนเล็กน้อยเรียกความร้อนผ่าวขึ้นแก้มสีขาว

 

 

"บนดาดฟ้า ฉันจะรอ" ชินอิจิพยักหน้ารับ ไฟทุกดวงกลับมาสว่างอีกครั้ง พวกตำรวจแตกตื่นและพากันงงงวยที่อัญมณียังคงอยู่ที่แท่นจัดแสดง

 

 

ส่วนคิดคิลเลอร์ก็หายไปตามนัดเป็นที่เรียบร้อย

 

 

 

 

 

“ลมแรงดีนะ”

 

 

“มีอะไรก็ว่ามา”

 

 

30 นาที 1ชั่วโมง..ไม่สิ 1ชั่วโมง30นาที เจ้าหนูนักสืบกับคุณจอมโจรคิดขึ้นมาบนดาดฟ้าแล้วพากันนั่งแช่อยู่ตรงระเบียงนานมากแล้ว คืนนี้ค่อนข้างแปลกที่ชินอิจิไม่ได้เห็นสูทสีขาวบนร่างของอีกคน

 

 

“ไม่ทำตามในสาสน์เตือน ระวังเสียฐานแฟนคลับหรอก”

 

 

“ก็กำลังทำตามอยู่นี่ไง” อีกคนยิ้ม ยิ่งทำให้ชินอิจิงงไปใหญ่

 

 

อะไรกัน?

 

 

ท่าทางแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?

 

 

“แอบนินทาฉันในใจงั้นสิ คิ้วขมวดเชียว” ปลายนิ้วกดลงระหว่างคิ้วเล็ก “อย่างน้อยก็ทำนิสัยให้เป็นเด็กปกติเหมือนคนอื่นบ้างไม่ได้หรือไง?”

 

 

ตั้งแต่ที่ขึ้นมาบนดาดฟ้าชายหนุ่มก็เอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระ ไม่ยอมเข้าเรื่องสักที อากาศเริ่มหนาวขึ้นและอุณหภูมิจะต่ำลงเรื่อยๆ เป็นไปได้ก็อยากจะใช้มือเล็กๆ ทั้งสองข้างง้างปากอีกคนให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่แล้วเด็กน้อยก็คิดวิธีได้

 

 

“จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ตั้งใจมาขโม-เฮ้!? จะทำอะไรน่ะ!?” คนอายุมากกว่า(จริงๆแล้วก็เท่ากันนั่นแหละ)ตื่นตระหนกเมื่อเห็นคนตัวเล็กขึ้นไปยืนบนรั้วกั้น ดวงตาสีน้ำเงินเช่นเดียวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนสบตากับดวงตาสีคราม

 

 

เด็กน้อยทิ้งร่างตัวเองให้ตกลงไป ชินอิจิมองดูสถานการณ์แม้ว่าตัวเองก็ลอยอยู่กลางอากาศ คิดว่าถ้าหากตกลงไปคงเจ็บน่าดู อีกอย่างศพก็คงไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่ในระดับความสูงนี้

 

 

ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มเมื่อเห็นร่างในชุดสูทสีขาวพร้อมกับแฮงไกลเดอร์ แววตาภายใต้แว่นขาเดียวเบิกกว้าง ชินอิจิเห็นอีกคนกดปุ่มอะไรบางอย่าง ใบพัดข้างหลังเพิ่มความเร็วจนคว้าร่างเขาได้ทัน

 

 

“แบบนี้อีกแล้ว! ให้ตายสิหยุดทำให้เป็นห่วงสักทีไ-โอ้ยๆ เจ็บๆ!” ไม่ทันได้ว่า คนตัวเล็กก็ส่งสองมือบีบแก้มของจอมโจรคิดแทบเสียมาด

 

 

“ไม่ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะพูดออกมาเล่า!”

 

 

“อย่ากระโดดแบบนั้นอีกเลยนะ ถือว่าฉันขอ” หัวใจของจอมโจรคิดตกลงทะลุร่างกายชนิดที่ว่าตาตุ่มก็เอาไม่อยู่ เหงื่อผุดเต็มใบหน้าหล่อเหลาที่สาวๆ ชื่นชอบ

 

 

“โดดเอาๆ ทำอย่างกับท้องฟ้าติดกับดิน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อยทำเอาคนในอ้อมกอดเผลอหลุดขำ

 

 

“เมื่อคืนก่อน ฉันขอโทษ” ใบหน้าของบุรุษรัตติกาลเริ่มจริงจังถึงดวงตาจะเศร้าหมองลงหน่อย ชินอิจิรู้สึกว่าอีกคนกระชับอ้อมกอดแน่น ใช้ฝ่ามือพยุงร่างของเด็กน้อยให้นั่งบนแขนแกร่งได้สะดวกมากขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินสะท้อนแสงไฟในตัวเมืองเป็นประกายสวยงาม

 

 

“มันไม่ได้ลำบากขนาดนั้น อ่า..ไม่สิ ไม่ลำบากเลยที่ฉันช่วยนาย” เด็กน้อยสังเกตเห็นรอยแดงจางๆ ใต้ปีกหมวกสีขาว ถึงมันจะดูยากแต่ด้วยนิสัยของนักสืบหรือจะมองผ่านจุดสังเกตเล็กๆ น้อยๆ

 

 

“จะพูดยังไงดี คือมัน...”

 

 

“รอยแดงบนหน้าผาก”

 

 

“ห้ะ?” ดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพเขาด้วยความใคร่รู้ ใบหน้าไร้เดียงสาภายใต้อ้อมกอดทำให้คุณจอมโจรถึงกับต้องเบือนใบหน้าหนี เพราะเขาไม่อยากให้คนตัวเล็กมองเห็นแก้มที่เปลี่ยนสีของตน “อ๋อ สงสัยตอนที่นายปิดหน้าต่างแล้วมันโดน ตะ..แต่ฉันไม่ได้จะโทษนายนะ!”

 

 

คิ้วเล็กขมวดเป็นปม มือเล็กขยับปีกหมวกเผยให้เห็นรอยแดงแถมบวมเล็กหน่อยบนหน้าผากของอีกคน ทำเอาชินอิจิรู้สึกผิดที่ลงไม้ลงมือแรงเกินไป

 

 

“จริงๆ ก็ไม่ได้เจ็บหรอก”

 

 

“โกหก..มันเจ็บมากเลยสินะ”

 

 

“เฮ้! อย่าคิดเองได้ไหม? ไม่เจ็บก็คือไม่เจ็บไง” เด็กน้อยถอนหายใจ ริมฝีปากเล็กจูบเบาๆ ตรงรอยแดง คนได้รับจูบโดยไม่ทันตั้งตัวนิ่งค้างราวกับรูปปั้น ปากเล็กไล่ประทับจูบตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตาบาง ปีกจมูก แล้วมาหยุดที่ริมฝีปากของจอมโจรคิด

 

 

มันเป็นจูบที่ไม่มีการล่วงเกินซึ่งกันและกัน เป็นจูบแทนคำกล่าวขอโทษจากคุณยอดนักสืบตัวเล็ก แผ่วเบาและอ่อนโยนจนคิดว่าตัวเขาเองกำลังติดอยู่ในห้วงความฝันที่ไม่อยากตื่น

 

 

“รู้สึกดีสุดๆ ไปเลย” จอมโจรมายากลพึมพำ ใบหน้าของทั้งสองขึ้นสีแดงระเรื่อโดยเฉพาะคนเริ่ม

 

 

“คงไม่รู้สึกดีเท่ารันหรอกมั้ง” พอพูดก็พาลโมโหขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

 

"นายเห็น?"

 

 

"ชิ" ชินอิจิเบือนหน้าหนี ไม่สบอารมณ์ทุกครั้งที่นึกถึงภาพเหตุการณ์บนเรือเหาะ

 

 

"ฉันไม่ได้จูบกับเธอสักหน่อย"

 

 

"เต็มสองตา" เด็กน้อยคัดค้านขั้นสุด แหงสิ สายตาระดับนี้ไม่มีพลาดแน่

 

 

"พอฉันจะจูบ เธอก็จับได้ แถมยังบิดแขนฉันเสียงดังเลยน้า" ฟังดูเป็นข้อแก้ตัว แต่อีกคนก็พยายามทำทุกวิถีทางให้เด็กน้อยเชื่อ

 

 

“นายเริ่มก่อนหรอห้ะ!?” ฟังจบเท่านั้นแหละ ชินอิจิไม่ลังเลที่จะประเคนฝ่ามือเข้ากับใบหน้าหล่อเหลากวนประสาท นึกเสียดายที่อุตส่าห์รวบรวมความกล้าทำเรื่องน่าอายเพื่อปลอบจอมโจรเจ้าเล่ห์ แต่อีกคนก็ดันรวบมือเขาทัน ทำให้ตอนนี้เด็กน้อยเลือกที่จะนั่งงอนอยู่เฉยๆ

 

 

"ไม่เอาหน่า" แก้มเล็กพองขึ้นเล็กน้อย จอมโจรคิดใช้ฝ่ามือดึงแก้มน้อยๆด้วยความเอ็นดู เขาฉวยโอกาสหอมแก้มคนตัวเล็กดังฟอด

 

 

"คิด!"

 

 

"ฉันทำแบบนี้กับนายคนเดียวนะ คุณนักสืบ" ไล่หอมแก้มข้างซ้ายทีขวาทีจนเจ้าตัวเขินหน้าแดง ฝ่ามือเล็กดันใบหน้าซุกซนสร้างระยะห่าง

 

 

"สัญญาว่าจะไม่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว" จอมโจรคิดยกยิ้ม

 

 

"ใครร้องมิทราบ!?"

 

 

บ้าเอ้ย! รู้เข้าจนได้ ชินอิจิคิดในใจ

 

 

ถุงมือขาวยกขึ้นลูบเปลือกตาบาง ปลายนิ้วกดเบาๆก่อนจะจูบอย่างแผ่วเบา ทำเอาเด็กน้อยอ้าปากค้าง ถึงดวงตาสีน้ำเงินสวยนั้นจะดูเกรี้ยวกราดมากก็ตาม

 

 

"รู้นะว่าหึง" จอมโจรกระซิบใบหูเล็กที่ขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ต่างจากแก้มนุ่ม

 

 

"หลงตัวเอง" ชินอิจิใช้มือดันใบหน้าที่กำลังคุกคามแก้มของเขา แต่อีกคนก็ไม่ยอม ดันจูบที่ฝ่ามือเล็กๆแทนเสียอย่างนั้น พวกเขาพลัดกันหอมพลัดกันตี(อย่างหลังคงเป็นเฉพาะคุณนักสืบ)

 

 

"แล้วอัญมณี.."

 

 

"ใครสน?" ร่างสูงกระชับเอวคุณยอดนักสืบของเขา "เริ่มหนาวแล้วแฮะ"

 

 

แหงล่ะ..บินมานานแล้วนิ

 

 

"?" คนในอ้อมกอดใช้แขนสองข้างรวบลำคอเจ้าของแฮงไกเดอร์ ใบหน้าซบลงบนบ่าที่สวมสูทดูดี ดวงตามองวิวตอนกลางคืนของเมืองเบกะ

 

 

"ให้ไปส่งไหม?"

 

 

"อืม" ชินอิจิหลับตา พลางยิ้มมุมปาก

 

 

"ง่วงแล้วล่ะสิ"

 

 

"อืม" เสียงทุ้มนุ่มเปรียบสเมือนเพลงบรรเลงกล่อมนอน เปลือกตาของเด็กน้อยอ่อนลงจนปิดทับดวงตาสีน้ำเงิน

 

 

ดวงตาที่จอมโจรคิดยอมแพ้หากจ้องเกิน 8 วินาที

 

 

"หึ" ผ้าผืนเล็กที่เสกออกมาจากฝ่ามือห่อเจ้าหนูตัวน้อยในอ้อมกอด แก้มขาวถูกจูบอีกครั้ง ในธรรมเนียมของจอมโจรคิด มันคือจูบราตรีสวัสดิ์

 

 

"ฝันดี คุณยอดนักสืบ"

 

 

ถึงแม้จะเป็นคู่ปรับ เห็นหน้ากันทีไรก็พาลจะมีเรื่องให้ท้าทายกันเสมอ 

 

 

แต่หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลำบากไม่ว่าจะเพราะเรื่องอะไร ชินอิจิเชื่อว่าอีกคนจะต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแน่นอน

 

 

นี่แหละคือสาเหตุที่คุโด้ ชินอิจิ ชอบที่สูง ไม่ใช่ทำให้เลือดลมสูบฉีด แต่เป็นเพราะมีคนคอยรับและมอบสัมผัสที่เขาโปรดปรานทุกครั้ง สัมผัสที่ว่าที่ต้องมาจากจอมโจรคิดคนเดียวเท่านั้น

 

 

"สรุปแล้วหึงจริงๆใช่ไหม?"

 

 

"เงียบไปเลย"

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ช่วยด้วยออกจากด้อมไม่ได้ อุแง้วว

กลับมาเขียนอีกครั้งหลังจากหายไปนาน ไม่ต้องสืบเลย ติดโคนันค่ะ5555+ ความไอ้ต้าวมันช่างงงงง ง่า มันงุ้ยไปหมดแล้วอ่า ไม่ไหวมากๆ โดนตกรัวๆ โดยเฉพาะท่านคิด กื้ดดดดด เป็นฟิคที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น อาจจะใช้คำแปลก ข้อมูลผิดพลาดไม่ตรงคาร์ยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ ฮือออออT T

 

 ปล.ฟิคสั้นไอเดนถามว่ายังแต่งอยู่มั้ย คำตอบก็คือยังแต่งอยู่นะคะแต่ไฟมันมอดแบบไม่มีทางที่จะจุดขึ้นมาได้อีกเลย ยิ่งอัพเดตปรับนู้นนี่ แทบจะเลิกเล่นไปแล้ว ยังไงก็จะพยายามจุดนะคะ5555+

ผลงานอื่นๆ ของ Lily in the dark

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Namijs (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 08:34
    ฟินสุดๆเลยค่ะขอบคุณที่เเต่งออกมาได้ดีขนาดนี้ เรือนุได้เเล่นกับเค้าที(☍﹏⁰)。
    #2
    1
    • #2-1 BBlackJack(จากตอนที่ 1)
      22 มิถุนายน 2563 / 18:45
      ด้วยความยินดีในฐานะลูกเรือหัดแต่งค่ะ5555+ เรือเราจะต้องถึงฝั่งฝันด้วยก้านนน
      #2-1
  2. วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 20:05
    ฟินอ่าาา
    สนุกมากค่ะไรท์
    #1
    1
    • #1-1 BBlackJack
      21 มิถุนายน 2563 / 22:21
      ขอบคุณมากเลยน้าาา
      #1-1