POKEMON | LIKE | #AlanSato

โดย Awake-Alive

อลันรู้ตัวว่าชอบ ซาโตชิไม่แน่ใจว่าชอบเป็นแบบไหน

ยอดวิวรวม

171

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


171

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 เม.ย. 65 / 08:27 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

อลันรู้ตัวดีว่าชอบ

ซาโตชิไม่แน่ใจว่าชอบเป็นแบบไหน

 

CHIN–

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 เม.ย. 65 / 08:27


 

LIKE

Pokemon xy

: Alan/Alain x Satoshi/ash

 

ตัวของอลันออกเดินทางด้วยเงื่อนไขที่เรียกว่าภารกิจและสิ่งที่ต้องทำ เขาต้องทำภารกิจเพื่อพลังแห่งการวิวัฒนาการร่างเมก้า หรือจะเรียกว่าเพื่อคาลอส เพื่อโลกใบนี้ ก้าวต่อไปพร้อมกับลิซาด้อนและอุดมการณ์ของท่านผู้นำ

อลันหยิบโปเกบอลของคู่หูออกมาจากกระเป๋า

เขาเดินทางออกมาจากศูนย์วิจัยของด็อกเตอร์พลาตันมาได้พักใหญ่แล้ว ที่นั่นเป็นเปรียบเสมือนบ้านอันแสนอบอุ่นและมีอ้อมกอดของทุกคนที่พร้อมต้อนรับ แต่ทว่ากลับเป็นบ้านที่เขาในตอนนี้ไม่สามารถเดินกลับไปได้อีกแล้ว

ความคิดแปลกประหลาดบางอย่างนั้นแล่นเข้ามาซ้ำๆ ก่อนที่เขาจะสะบัดมันทิ้งไปพร้อมกับดวงตาสีฟ้าสว่างที่หม่นหมองลง

การคิดถึงถึงแต่เรื่องเก่าๆ รังแต่จะทำให้ความรู้สึกไม่มั่นคง

รายงานสถานการณ์จากเมืองมีอาเร่ เหนือท้องฟ้าของปรึซึมทาวเวอร์ที่มีกาเบรียสอาละวาดอยู่ค่ะคุณผู้ชม!

อลันเงยหน้าขึ้น เอี้ยวตัวมองหาต้นตอของเสียง ก่อนสายตาจะประจวบเหมาะลงที่หน้าจอรายงานข่าวสด นักข่าวสาวเจ้าของเสียงประกาศที่เจื้อยแจ้วฉะฉานเบี่ยงตัวให้กล้องเก็บภาพเหนือ กระแสลมด้านบนรุนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อลำแสงทำลายล้างกระจายตัวออก

"กาเบรียส .."

ที่ศูนย์วิจัย .. ที่เมืองมีอาเร่ ..

หัวใจของเขากระตุกวูบเหมือนถูกช็อตอย่างแรง ท่าทางทรมานของกาเบรียสทำให้เขาลุกพรวดด้วยความวิตก ผู้คนภายในร้านหันมามองด้วยสายตาฉงนทว่าตัวอลันเองก็ไม่ได้สนใจ

"หรือว่าจะเป็นกาเบรียส"

ในใจเขาภาวนา

ขอให้ไม่ใช่กาเบรียสที่นึกถึง

อานุภาพรุนแรงมากพอจะตีเข้ากับอากาศรอบด้านทำให้เฮลิคอปเตอร์สำนักข่าวโคลงเคลงยากจะควบคุม การรายงานข่าวจึงเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย

ภาพเมืองที่ถูกกาเบียสทำลายจนเกิดความเสียหายดูระส่ำระส่ายเกิดความวุ่นวายไปหมดถูกฉายขึ้นบนหน้าจอท่ามกลางการรายงานข่าวของนักข่าวสาว ก่อนที่กล้องจะเบี่ยงไปจับภาพบริเวณปรึซึมทาวเวอร์อีกครั้ง

อันตราย อันตรายค่ะ! ทุกๆ ท่านดูตรงนั้นสิคะ มีเด็กหนุ่มกำลังปีนขึ้นไปค่ะ หรือจะเป็นเทรนเนอร์ของกาเบรียสกันนะ!

อลันมองหน้าจอฉายภาพเด็กหนุ่มปริศนาที่กำลังปีนตามกาเบรียสขึ้นไปบนยอดปรึซึมทาวเวอร์ บนบ่ามีโปเกม่อนสองตัวตามขึ้นไปด้วยไม่ห่าง

เด็กหนุ่มที่มาพร้อมกับพิคาจูและเคโรมัตสึกำลังจะทำอะไร

เขาบีบมือเข้าหากัน

ไม่รู้ว่าความรู้สึกในอกที่แปรปรวนไปมาเหมือนคลื่นทะเลนี่มันคืออะไรกันแน่ แต่ดวงตาสีฟ้ากลับจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังยันตัวขึ้นยืนท่ามกลางกระแสลมที่เริ่มรุนแรง

อลันไม่แน่ใจ

แต่เด็กคนนั้นกำลังพูดอะไรอยู่แน่ๆ

"นายกำลังทำอะไรกันแน่"

"ให้พวกเ–"

"มันคงเจ็บปวดสินะ"

มีเพียงประโยคนี้เท่านั้นที่เขาจับใจความได้ เด็กหนุ่มคนนั้น –เทรนเนอร์คนนั้นพูดเกลี้ยกล่อมกาเบรียสที่กำลังคลุ้มคลั่ง หมอนั่นเอาความมั่นใจกับความกล้าเหล่านั้นมาจากไหนกัน

การตั้งคำถามที่ไม่มีคำตอบ

และมันก็ประสบผลสำเร็จ กาเบรียสสงบลงพร้อมกับสถานการณ์ที่ควรจะคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย ทว่าพิคาชูของเด็กคนนั้นกลับเสียหลักตกลงมาจากบนฐานยืน ความสูงแบบนั้น แม้แต่คนหรือโปเกม่อนก็ยากที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์ได้

กรี้ด!

และเทรนเนอร์คนนั้นก็กระโดดตามลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอีกฝ่าย ก่อนจะไปพบกันอีกครั้งที่โปเกม่อนเซนเตอร์แห่งหนึ่งในเมือง ทั้งความสดใสที่ดึงดูดผู้คน อุดมการณ์ที่มั่นคง หรือความกล้าหาญ มันล้วนเป็นสิ่งที่อลันไม่มี

อลันคิดเพ้อพร่ำว่าบางทีอีกฝ่ายอาจจะเป็นคนที่ต่างกับเขามากที่สุดในโลกก็เป็นได้ แต่ถึงอย่างนั้นนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้กับคนแปลกหน้าด้วยความสัตย์จริง

บางทีเขาอาจจะชอบ

 

 

"คุณอลัน!"

ซาโตชิโบกมือทักทายด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง เจ้าตัวกระโดดโหยง พลังงานล้นเหลือแม้ตัวเองพึ่งจะผ่านการแบทเทิลรอบ 4 คนสุดท้ายมาหมาดๆ แม้จะเป็นการแข่งขันที่ขับเขี้ยวพอดูแต่เจ้าตัวก็ยังร่าเริง นอกจากจะร่าเริงสดใสตามประสาแต่ก็ให้เกียรติและชื่นชมเด็กคนนั้นที่เป็นคู่แข่งเช่นกัน

อลันไม่เข้าใจตัวเอง

แต่เขาภูมิใจในนิสัยเช่นนั้นของอีกฝ่าย

"ไง"

เขาขานรับขณะเบี่ยงตัวให้หันไปสบกับสายตามุ่งมั่นของเทรนเนอร์รุ่นเยาว์

"เป็นการแบทเทิลที่ดีมาก"

"ขอบคุณครับ เพราะโชตะก็แบทเทิลได้เยี่ยมสุดๆ มันตื่นเต้นแล้วก็สนุกมาก ใช่มั้ยพิคาชู"

เด็กหนุ่มหันไปพยักหน้าถามกับโปเกม่อนหนูไฟฟ้าบนไหล่ พิคาชูขานรับเสียงสดใสก่อนจะดันตัวคลอเคลียกับแก้มเทรนเนอร์ของตัวเอง บ้างก็ว่าตัวเทรนเนอร์อาจจะคิดไปเองกับการตอบรับของโปเกม่อนแต่อลันเชื่อว่านี่คือความสนิทสนมอย่างแท้จริง

ที่สำคัญพิคาชูก็ดูไม่มีท่าทางอ่อนล้าเลยสักนิด

ไม่แปลกใจเลย สำหรับคู่หูเทรนเนอร์คู่นี้

ดวงตาสีฟ้าทอประกายอ่อนลงขณะสบกับดวงตาสีน้ำตาลสดใสเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เขากระแอมไอกับตัวเองก่อนจะสะดุ้งตัวเบาๆ แล้วเอ่ยปากถาม

"พร้อมสำหรับรอบชิงพรุ่งนี้ใช่มั้ย"

"พร้อมสุดๆ ไปเลย"

ซาโตชิตอบด้วยท่าทางพร้อมรับมือ ยกกำปั้นขึ้นมาในระดับอกอย่างรวดเร็วพร้อมกับส่งเสียงและพิคาชูก็ทำท่าไม่ต่างกัน ดูเหมือนอะดรีนาลีนจากการแบทเทิลในวันนี้ยังคงส่งผลต่อเนื่องดีเสียเหลือเกิน แต่มันก็ส่งผลดีต่อเขาที่เป็นคนนอกอย่างแปลกประหลาด

เขาตอบรับ

"ฉันก็ตื่นเต้นที่จะได้สู้กับนายเหมือนกัน"

และเห็นดวงตาคู่นั้นประกายสดใสมากขึ้นเหมือนเด็กน้อยที่ได้รับคำชมแสนหวาน แสงตะวันที่ดึงดูดผู้คนเป็นสิ่งที่เขาไม่มี แต่ในขณะเดียวกัน แทนที่เขาจะชิงชังแต่กลับเป็นหนึ่งในคนที่ถูกดึงดูดเข้าหาเอาเสียเอง

เพียงแค่เฝ้ารอการแบทเทิลอีกครั้งและมองอีกฝ่ายอยู่ในสนาม นั่นก็เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่เขายิ้มให้กับคนแปลกหน้า

เขาคงจะชอบจริงๆ

 

 

"อลัน! ไง มาน่อนกับคุณฮาริล่ะ"

อลันถอนหายใจขณะมองไปยังต้นตอเจ้าของเสียงบนเตียงพัก

"ยังจะถามหาคนอื่นอีก"

"เอ๊ะ"

ซาโตชิชะงัก ดวงตาสองคู่ของเทรนเนอร์และพิคาชูสบกันกะพริบปริบแล้วหันกลับมามองเขาอีกรอบ

"ไม่ได้หรอ? "

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนที่อลันจะหันไปดึงบานประตูปิดให้เรียบร้อย เทรนเนอร์ของเมก้าลิซาด้อนนั่งลงที่ข้างเตียงขณะมองอีกฝ่ายและคู่หูหนูไฟฟ้าสีเหลืองบนตัก ดูท่าทางแล้วการจบเรื่องการป้องกันนาฬิกาแดดจะสร้างความเหนื่อยล้าให้ซาโตชิได้แค่ทางร่างกายเท่านั้นจริงๆ

"มาน่อนอยู่อีกห้อง"

"งั้นหรอ!"

จบประโยคความเงียบก็เข้าครอบคลุมทั้งห้องสี่เหลี่ยม

อลันไม่ใช่คนพูดมาก และซาโตชิก็ดูเหมือนจะเหนื่อย

การที่เขาเลือกจะเข้ามาเยี่ยมอีกฝ่ายอาจจะเป็นความคิดที่ผิดก็เป็นได้

เสียงโบกสะบัดของผ้าม่านและเสียงลมหายใจของตนเองที่ปลายจมูกกล่อมให้ความเงียบเริ่มผ่อนคลาย อลันมองปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่กำลังลูบใบหูและเกาข้างแก้มของพิคาชูอย่างแผ่วเบา เสียงร้องอย่างอารมณ์ดีของหนูไฟฟ้าทำให้ความหนักอึ้งที่บ่าหายไปถนัดตา

"นายคงอึดอัด"

"ไม่ๆ " ซาโตชิรีบหันมาปฏิเสธทันที

"แค่ –เอ่อ เหนื่อยนิดหน่อย แต่สบายมากนะ อลันล่ะไม่ไปพักหรอ"

"อยากมาหานายก่อน"

ความเงียบเกาะที่ปลายลิ้นอีกรอบ

"พูดตรงชะมัดเลย!"

ซาโตชิโพล่งขึ้นพร้อมกับเสียงเล็กแหลมของพิคาชูที่คล้ายกับกำลังหัวเราะ

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะสังเกตถึงแรงสั่นจากเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าเสื้อ บนหน้าจอมีรายชื่อระบุ ' ดร.พลาตัน ' ซาโตชิมองท่าทางนั้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากถาม

"ด็อกเตอร์พลาตันหรอ? "

"อืม"

เพียงคำตอบง่ายๆ ก็ทำให้เข้าใจกันทั้งสองฝ่าย

หมดเวลาเยี่ยมแล้ว

อลันลุกขึ้นยืนขณะสบกับดวงตาสีน้ำตาลสดใส เมื่อครู่ความเหนื่อยล้าก็หายไปเพียงประโยคที่ได้พูดคุยกันไม่กี่ประโยค

"ดูแลตัวเองให้ดี"

ซาโตชิมองตามเจ้าของประโยคที่เอื้อมมือมาดึงผ้าห่มให้คลุมถึงช่วงตักคนนั่งบนเตียง ดวงตาสีฟ้าไล่สบสายตาไม่ลดละราวกับตักตวงเวลายิ่งทำให้อากาศร้อนอบเพราะความคิดชวนเข้าข้างตัวเองอย่างแปลกประหลาด

"พักผ่อนนะ"

เสียงนั้นอ่อนและนุ่มลงราวกับโทนเสียงอ่อนหวาน

อลันเลิกคิ้วเมื่อมองเห็นรอยริ้วแดงบนข้างแก้มของอีกฝ่าย

"อ– โอเค อลันก็เหมือนกัน"

ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะคลี่ยิ้มเล็กๆ ให้กับคนขวยเขินบนเตียงพัก อลันอาจจะเพี้ยนไปสักหน่อยที่คิดว่าซาโตชิกำลังเขินอายหรือแก้มสีแดงนั่นเองก็ดูดีเช่นกัน

เขาชอบนะ

 

 

ซาโตชิมองตามแผ่นหลังของคนอายุมากกว่าที่ค่อยๆ หายไปขณะฟังเสียงลูกบิดที่ปิดลงพร้อมกับความเงียบภายในห้องที่หลงเหลือเพียงตัวคนเดียวกับคู่หูบนตัก

เด็กหนุ่มชันเข่าขึ้นมาบดบังความร้อนผ่าวบนใบหน้าและถอนหายใจกลบเสียงเต้นรัวที่อกข้างซ้าย หนูไฟฟ้ามองคู่หูของตนก่อนจะส่งเสียงเล็กแหลมราวกับคำถาม

เขาชักจะบ้าไปแล้วล่ะมั้ง

 

 

ซาโตชินอนแผ่อยู่ที่บ้านเป็นส่วนมาก ใช้เวลาส่วนใหญ่หลังจากกลับมาจากคาลอสช่วยพวกดูแลโปเกม่อนที่ด็อกเตอร์โอกิโดะรับฝากเอาไว้ มันอาจจะดูธรรมดาและไม่ตื่นเต้นมากนักแต่ก็เป็นการพักผ่อนที่ทำให้เขาผ่อนคลายมากเช่นกัน

แต่หนึ่งสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจเสมอมา

ปลายนิ้วแตะลงที่ริมฝีปากช้าๆ ด้วยความสงสัย ลมหวิวพัดเสียดสีที่ข้างใบหูทำให้อากาศเย็นสบายน่านอน แม้แต่พิคาชูที่นอนอยู่บนตัวของซาโตชิก็ยังเข้าสู่ห้วงฝันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ทิ้งให้เทรนเนอร์ของมันครุ่นคิดอย่างแปลกใจ

ซาโตชิคิดว่าเซเรน่าอาจจะชอบอย่างที่แม่เอ่ยปาก

แต่ซาโตชิไม่แน่ใจว่าชอบในที่ว่าคือแบบไหน

จนกระทั่งด็อกเตอร์โอกิโดะหัวเราะลั่นใส่หน้าและเอาแต่บอกว่าเขาเป็นหนุ่มน้อยไร้เดียงสา ทั้งยังบอกว่าถ้าชอบใครหัวใจจะเต้นแรงเหมือนตอนที่แบทเทิลและรู้สึกร้อนเหมือนออกกำลังกาย

และถ้าชอบนายจะนึกถึงแต่เขา

"อืม"

ซาโตชินึกถึงเพื่อนที่ร่วมเดินทางทุกคน ไม่มีทางลืมใครได้ แม้แต่ชินจิที่ทำตัวให้น่าออกปากต่อสู้กันด้วยคำพูดบ่อยๆ หรือโซตะที่เรียบร้อยและแข็งแกร่ง คนที่แตกต่างสุดขั้วแบบนั้นซาโตชิก็ไม่เคยลืม

ไม่เคยลืมแม้แต่สายตามุ่งมั่นของอลันตอนที่แบทเทิล ซาโตชิคิดว่าอีกฝ่ายเท่และสุขุม แต่เวลาแบทเทิลก็เร่าร้อนจนทำให้เขาตื่นเต้นไปหมด

ไม่เคยลืมแม้แต่ตอนที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายคลี่ยิ้มอ่อนหวานจนทำให้หัวใจเต้นระรัวด้วยความแปลกใจ เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

และซาโตชิก็คิดว่าอาจจะลืมมันไปได้พอๆ กับความสงสัยในเรื่องของชอบ

จนกระทั่งตอนนี้ที่หน้าประตูบ้านมีอลันยืนอยู่

 

 

อลันมักเห็นมาน่อนเอาแต่พูดคุยติดต่อกับน้องสาวของยิมลีดเดอร์เมืองมีอาเร่ ดูเหมือนนิสัยของทั้งสองคนที่แสนจะช่างจ้อจะเข้ากันได้อย่างแปลกประหลาด และผลกระทบบางส่วนตกลงที่เขา

"อลันนี่ปากแข็งจังเลย"

เขาพับแขนเสื้อเข้าหากัน

"ชอบก็บอกไปสิว่าชอบ"

พับตัวเสื้อทบกันทีละชั้น

"ทีท้าแบทเทิลล่ะพูดได้ทีแบบนี้ไหงพูดไม่ได้เนี่ย"

หยิบเสื้อที่พับเรียบร้อยวางทบกัน

"เจ้าคนปากแข็ง"

อลันมองเสื้อที่พับเป็นระเบียบด้วยสายตาเหนื่อยอ่อน

"ทีเซเรน่ายังกล้าจูบเลยแท้ๆ "

และกองเสื้อที่พับอย่างเป็นระเบียบก็เสียศูนย์และล้มระเนระนาดเหมือนถูกลมพัดแรงเป่า

อลันปรายสายตาไปมองเด็กช่างจ้อก่อนจะถอนหายใจ มาน่อนเอาแต่พูดเรื่องซ้ำๆ อย่างการที่บอกว่าเขาปากแข็งหรือยกตัวอย่างการบอกลาด้วยจูบแสนหวานของเซเรน่าที่มาน่อนบอกว่ามันน่ารักแล้วก็โรแมนติกสุดๆ

"เอาแต่พูดเรื่องนี้ไม่เบื่อรึไง"

"ไม่เบื่อ!"

มาน่อนตอบสุดเสียง

"อลันไม่รู้สึกหึงบ้างหรอ!"

ไม่เคย

ก็แย่

 

อลันยังสงสัยตัวเองว่าการถูกรบเร้าจากมาน่อนทำให้เขามาโผล่อยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือเพราะด็อกเตอร์พลาตันเอาแต่หัวเราะและบอกว่าลองมาพบด็อกเตอร์โอกิโดะดู หลังจากนั้นก็ถูกชี้ทางและนำพามาหน้าบานประตูในตอนค่ำเช่นนี้

"อลัน!"

ซาโตชิส่งเสียงเรียก ร่างของเด็กหนุ่มที่แยกกันไปราวประมาณ 2 เดือนยังคงเหมือนเดิมเท่าที่เขาจำได้

"อืม ฉันเอง"

เจ้าตัวทำหน้าตกใจ นอกจากเครื่องแต่งกายที่เป็นชุดเสื้อยืดธรรมดาที่เตรียมเอาไว้ในบ้านทุกอย่างก็เหมือนเก่า และพิคาชูที่ส่งเสียงร้องคล้ายกับถามมาจากในครัว

"ซาโตชิ ใครมาหรอ"

เสียงของหญิงสาวดังมาจากบริเวณเดียวกัน อลันทายว่าคงเป็นแม่ของซาโตชิ

"เพื่อนครับแม่! อลันเข้ามาข้างก่อนสิ"

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะกลับแล้ว"

อลันปฏิเสธทันควัน เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองดันด้นมาทำไม แต่ความรู้สึกดีใจที่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายเป็นเรื่องจริงและคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องแย่เลยแม้แต่น้อย

แต่การมาเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเดียวก็ดูจะแปลกประหลาดมากกว่าน่าดีใจแน่ๆ

"ซาโตชิ"

เจ้าของชื่อเอียงศีรษะ อลันอยากบอกว่ามันน่ารักแต่ช่างก่อน เขายื่นมือออกไประหว่างคนสองคน มันเคยเป็นการยื่นมือออกมาจับแสดงความยินดีและเป็นการบอกลาจากกันครั้งสุดท้าย

มันไม่เหมือนจูบของเซเรน่าเลยแม้แต่นิด

ซาโตชิมองมือสลับกับใบหน้าของอลันก่อนจะยกยิ้มกว้าง ยื่นมือมาสัมผัสโดยไม่ลังเลเช่นกัน

แต่อลันไม่ได้ปล่อยมือเหมือนคราวที่แล้ว ปลายนิ้วที่สัมผัสกันหรือฝ่ามือไม่ได้มีถุงมือกั้นระหว่าง มันเป็นความอบอุ่นจากอุณหภูมิของร่างกายที่อลันคิดว่ามันอาจจะดีกว่าครั้งก่อนจริงๆ ก็ได้จนกระทั่งเขายกมืออีกฝ่ายขึ้นมาสูงขึ้น

ซาโตชิไม่พูดอะไร

และเขาไม่รังเกียจ

สอดปลายนิ้วระหว่างกันแม้ความแตกต่างระหว่างคนสองคนจะทำให้เงอะงะแต่ก็เรียกรอยแดงบนแก้มของเทรนเนอร์อายุน้อยกว่าได้เป็นอย่างดี

อลันก้มลงจูบที่ปลายนิ้วเล็กกว่าที่สอดประสานอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงย้ำๆ ที่นิ้วอีกฝ่ายเหมือนย้ำเตือนก่อนจะไล้ลมหายใจอุ่นสัมผัสกับหลังมือของซาโตชิ ทั้งร้อนและชวนให้ละลายไปกับไออุ่นที่แหวกผ่านอากาศหนาวเย็นยามค่ำ

ริมฝีปากบางเฉียดกับผิวเนื้อเหมือนหลอกล่อ

และอลันก็ผละออก

ทิ้งให้ไออุ่นร้อนและชีพจรที่เต้นรัวของอีกฝ่ายไว้เช่นนั้นเหมือนกลั่นแกล้ง

"มาบอกลาเฉยๆ น่ะ"

ซาโตชิสะดุ้ง

"หรอ –นั่นสินะ"

เทรนเนอร์อายุน้อยกว่าเก็บมือของตัวเองทันที อลันคิดว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดอยู่แล้วว่าการทำแบบนั้นมันคือการบอกลา

เพราะชอบ

เพราะอิสระคู่ควรกับซาโตชิมากที่สุด

อย่างน้อยตัวเขาที่ไม่สามารถไปกับอีกฝ่ายได้ทุกที่หรือยอมรับได้ว่าไม่สามารถดึงให้ซาโตชิที่รักอิสระกว่าใครจมปรักอยู่กับอะไรสักอย่างได้นานนัก

จะขอแค่อีกฝ่ายคิดถึงเขาที่อยู่อีกฟากโลกนึงก็เพียงพอ

 

 

ซาโตชิรู้สึกตัวตอนที่ประตูปิดลง อลันไม่ได้อยู่ที่หน้าประตูอีกต่อไป แต่ที่น่าแปลกคือตัวเขาเองที่รู้สึกเหมือนพลังงานที่เคยเอ่อล้นหายไปราวกับวิ่งเต้นไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แผ่นหลังเอนพิงกับบานประตูก่อนจะไหลตัวลงนั่งกับพื้น

ซาโตชิกุมมือตัวเองไว้แน่นพอๆกับที่หัวใจเริ่มเต้นแรงจนเหมือนจะได้ยินเสียงตึกตักที่ข้างหู

ใบหน้าร้อนเหมือนถูกแดดตอนช่วงฤดูร้อนแผดเผาในตอนที่ตะวันลับขอบฟ้า ชักจะทำเขาเสียศูนย์ไปทุกวัน

ทั้งสัมผัสที่ปลายนิ้วตอนที่จับกันหรือตอนที่ริมฝีปากอีกฝ่ายทิ้งไอร้อนและลมอุนวาบหวิวล้วนแตกต่าง มันส่งผลกระทบต่อเขามากเกินไปจนเข่าแทบทรุด

ซาโตชิไม่ได้เกลียด

เขาชอบ

แต่มันเหนื่อยที่หัวใจเต้นแรง

อย่างที่ด็อกเตอร์โอกิโดะพูด มันเหมือนกับว่าเราได้ออกกำลังกาย หัวใจเต้นแรงและมันก็ร้อน

 

บางที ซาโตชิคิดว่านี่อาจจะเป็นชอบจริงๆก็ได้

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×