[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 3 : Chapter 3 First Meeting

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62

ในช่วงบ่ายแมร์โลก็เตรียมตัวออกไปหาชายหนุ่มผมบลอนด์ตามที่ได้ตกลงกันไว้โดยเธอเลือกที่จะขับมอเตอร์ไซค์เพราะมันสะดวกสบายกว่าการขับรถยนต์มากและอีกอย่างเธอก็ไม่อยากเป็นจุดสนใจมากนัก ในช่วงบ่ายนี้อากาศร้อนของเมืองเบกะทำให้เธอหงุดหงิดไม่ใช่น้อยเพราะเธอเลือกที่จะใส่เสื้อแขนยาวและกางเกงเอวสูงสีดำรวมทั้งรองเท้าบูทสั้นส้นสูงทำให้มีเหงื่ออกมาก หญิงสาวจึงเร่งคันเร่งมอเตอร์ไซค์ให้ไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด เมื่อมาถึงหน้าร้านปัวโรต์เธอก็เลือกจอดมอเตอร์ไซค์ไว้แถวนั้นและเดินเข้าร้าน


 

กริ๊ง กริ๊ง


 

เมื่อกระดิ่งที่แขวนไว้หน้าประตูดังขึ้นพนักงานชายของร้านก็หันไปมองและกล่าวคำต้อนรับตามปกติ

“ยินดีต้อนรับครับ...แมร์โล” อามุโร่เมื่อเห็นลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้านคือร่างบางของหญิงสาวผมสีส้มอ่อนที่ตั้งตารออยู่นั้นก็เผลอคลี่ยิ้มออกมา

“ไง เบอร์เบิ้นไม่เจอกันนานนะ ไม่สิ...แค่สามเดือนเอง”

“แต่สำหรับฉันเหมือนนานเป็นปีเลยล่ะ”ชายหนุ่มเอ่ยหยอกเย้าและหันไปชงกาแฟให้หญิงสาวอย่างรู้งานโดยที่ไม่ต้องสั่ง

ตอนนี้เป็นเวลาช่วงบ่ายถ้าเป็นนักเรียนก็คงจะอยู่ที่โรงเรียนถ้าเป็นคนวัยทำงานก็คงจะนั่งทำงานกันอยู่เพราะฉะนั้นในร้านปัวโรต์ตอนนี้ก็ไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่เลยส่วนอาซึสะพนักงานสาวก็ออกไปซื้อของข้างนอกพวกเขาจึงคุยกันได้ตามปกติไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเรื่องที่คุยกัน

“หึๆๆ งั้นเหรอ”ร่างบางหัวเราะน้อยๆก่อนที่จะยกกาแฟที่ชายหนุ่มนำมาเสริฟ์ขึ้นจิบเล็กน้อย

“นายชงกาแฟได้อร่อยเหมือนเดิมเลยนะ”แมร์โลเอ่ยชม

“ขอบคุณ ก็กาแฟรสชาติแบบที่เธอชอบนั่นแหละ”

“จริงสิ ฉันมาเพราะมีเรื่องจะบอกกับนายน่ะ”เธอวางแก้วกาแฟไว้บนจานรองก่อนจะเกริ่นเข้าเรื่องสำคัญ

“หืม?”

“ต่อจากนี้นายไม่ต้องทำงานคู่กับเบลม็อทแล้ว...ฉันจะกลับมาทำงานคู่กับนายเหมือนเดิม”

“งั้นเหรอ...ฉันคิดว่ารัมจะให้เธอไปทำงานข้างเขาซะอีกนะ”

“นายดูไม่ดีใจเลยนะ...หรือว่าตอนที่ฉันไม่อยู่นายเกิดไปหลงเสน่ห์คุณแม่มดสาวพันหน้าเข้าแล้ว”หญิงสาวพูดอย่างจับผิด

“จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงกันล่ะ แน่นอน...ฉันดีใจสิ อีกอย่างหนึ่งเสน่ห์ของเบลม็อทไม่มีผลกับฉันหรอกนะ”ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีม่วงอมเทาของอีกฝ่าย

“ให้มันจริงล่ะกัน อ่อ อีกเรื่องหนึ่งยินให้ฉันสืบหาตัวเชอร์รี่เพราะงั้นเรื่องนี้ฉันจะช่วยนายสืบเอง”

“ยินเหรอ...ฉันเห็นว่าเขาอยากได้เธอไปทำงานข้างๆจนตัวสั่น”

“นายคิดว่าฉันจะทำงานกับคนอย่างยินได้งั้นเหรอ...คนเลือดเย็นที่ฆ่าได้แม้กระทั่งพวกเดียวกันเองแบบนั้นถ้าขืนฉันไปทำงานด้วยสักวันคงได้ถูกเป่าสมองแน่ ถ้าเกิดทำอะไรไม่ถูกใจหมอนั่นขึ้นมา”เมื่อเอ่ยนึกถึงชายหนุ่มผมสีเงินในชุดโค้ทยาวสีดำคนนั้นขึ้นมาก็กลับทำให้เธอขนลุกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“นั่นสินะ แต่ว่า เดิมทีแล้วยินก็เป็นคนขี้ระแวงอยู่แล้วนี่นา”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าไอ้นิสัยที่ชอบหวาดระแวงคนอื่นไปทั่วแบบนั้นเมื่อไหร่มันจะแก้หายสักที...นี่! ฉันไม่ได้มาหานายถึงที่นี่เพื่อมาคุยเรื่องยินนะ”หญิงสาวรีบขัดก่อนที่เรื่องจะออกทะเลไปมากกว่านี้

“แล้วมีเรื่องอะไรอีกล่ะ...”อามุโร่รีบกลับเข้าเรื่อง เขาไม่น่าพูดถึงยินเลยจริงๆ

“เบลม็อทให้ฉันจับตาดูเด็กคนหนึ่งน่ะ รู้สึกว่าจะชื่อ เอโดงาวะ โคนันเป็นเด็กที่อยู่กับนักสืบโมริ นายรู้จักหรือเปล่า”

“อ่า...รู้จักสิเป็นเด็กประถมที่อาศัยอยู่กับอาจารย์โมริข้างบนสำนักงานนักสืบนี่แหละ”

“ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าทำไมเบลม็อทถึงได้สนใจเด็กคนนี้ขึ้นมาแต่ว่าถ้าได้รู้จักก็คงจะรู้เหตุผลนั้นแหละนะ เพราะงั้น...ฉันคิดว่าจะไปทำงานเป็นอาจารย์สอนพาร์ทไทม์ที่โรงเรียนมัธยมปลายเทย์ตันน่ะ”

“คงจะไม่ค่อยเข้ากับเธอเท่าไหร่นะ”ชายหนุ่มออกความเห็น

“แต่ฉันคิดว่านี่เป็นวิธีเดียวที่เข้าถึงตัวเด็กนั่น แล้วก็จะได้ทำงานไม่ห่างจากนายมากด้วยเวลาตามสืบหรือเก็บข้อมูลอะไรจะได้ง่ายขึ้น”

“อย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องอยู่ห่างเธอด้วย”

“อีกอย่าง...การเป็นครูพาร์ทไทม์มันก็ไม่ใช่งานหนักอะไรนักหรอกแค่สอนนักเรียนตามเวลาเท่านั้นเอง”

“งั้นคราวหน้าที่เจอกันเราต้องเป็นคนแปลกหน้ากันงั้นสินะ”อามุโร่ก็แอบเสียดายเล็กๆที่เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักหญิงสาวแต่ว่าคำพูดต่อมาของเธอก็ทำให้เขาใจชื้นขึ้น

“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก ก็บอกแล้วไงว่าฉันมาในฐานะเพื่อนของอามุโร่ โทโอรุ ที่ชื่อ คุโรชิยะ นานามิน่ะ”

“อ่า...นั่นสินะ”

“ขอบคุณสำหรับกาแฟนะ”ร่างบางหยิบกระเป๋าเงินของตัวเองออกมาเพื่อจ่ายเงินค่ากาแฟแต่อามุโร่ยกมือเป็นเชิงห้ามไว้

“กาแฟแก้วนี้ฉันเลี้ยงเอง”

“เนื่องในโอกาสอะไรล่ะ”

“ถือซะว่าแทนคำขอบคุณที่เธอกลับมาทำงานข้างฉันไง”ชายหนุ่มพูดพลางขยิบตาข้างหนึ่ง

“ขอบใจนะ เบอร์เบิ้น”หญิงสาวลุกออกจากเก้าอี้และเตรียมตัวเดินออกจากร้านแต่ก่อนจะไปเธอก็หันมาพูดทิ้งท้ายไว้

“ไว้พบกันใหม่นะ อามุโร่”เธอหันมาขยิบตาส่งให้ชายหนุ่ม

“อ่า...ไว้เจอกันนะ นานามิ” ร่างสูงส่งยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะเดินออกจากร้านไป

คราวหน้าที่เจอกันพวกเขาจะต้องเจอกันในฐานะนักสืบและอาจารย์สอนพาร์ทไทม์ที่เป็นเพื่อนกันเท่านั้น


 


 


 


 


 


 


 


 

“นี่ เบลม็อทเธอรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้แมร์โลกำลังทำอะไรอยู่”ยินถามในขณะที่จุดไฟแช็กเพื่อจะสูบบุหรี่ ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่บนรถปอร์เช่ 356A คันโปรดของยินโดยมีวอดก้าเป็นคนขับเนื่องจากหญิงสาวผมบลอนด์ที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังโทรให้เขาไปรับ

“หืม? ก็น่าจะตามสืบเรื่องเชอร์รี่ตามที่นายสั่งอยู่ไม่ใช่เหรอ”เบลม็อทตอบ ความจริงเธอก็ให้แมร์โลคอยจับตาดูกระสุนเงินสุดที่รักของเธออยู่ด้วยแต่ถ้าพูดออกไปยินคงสงสัยเธอแน่ดังนั้นเธอจะไม่ยอมปริปากบอกเด็ดขาด

“ไม่มีอะไร ก็แค่...คิดว่าช่วงนี้ยัยนั่นเงียบหายไปก็เท่านั้น”

“แค่นั้นเหรอ...ไม่ใช่ว่าตอนนี้นายกำลังคิดจะจับตาดูแม่นั่นอยู่หรอกนะ”

“....”

“นี่ ยินถ้านายทำอะไรมากเกินไปมันจะไม่ดีเอานะอย่าลืมสิว่าแม่นั่นเป็นคนที่บอสไว้ใจมาก ถ้านายเกิดไปหวาดระแวงเธอเข้าผลที่ตามมาอาจจะยิ่งแย่ก็ได้นะ”เบลม็อทเอ่ยเตือน

“แล้วมันต่างจากเธอตรงไหนกัน...”ที่ยินพูดคงจะหมายถึงการที่แมร์โลเป็นคนที่บอสไว้ใจนั่นอาจจะใกล้เคียงกับเธอที่เป็นคนโปรดของบอสก็ได้

“ต่างสิ...เพราะนอกจากจะเป็นคนที่บอสไว้ใจแล้วเธอก็ยังถือว่าเป็นคนของรัมด้วยและด้วยความสามารถที่เก่งกาจรวมถึงมันสมองที่ฉลาดหลักแหลมทำให้เธอไม่เคยทำงานพลาด รัมก็เลยไว้ใจให้เลือกที่จะทำงานกับคนในองค์กรด้วยตัวเอง”

“สุดท้าย...ยัยนั่นก็เลือกที่จะลดตัวไปทำงานคู่กับเจ้าสุนัขดมกลิ่นอย่างเบอร์เบิ้น”ยินพูดด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

“ก็ดูท่าทางเขาจะติดใจเบอร์เบิ้นขึ้นมาน่ะสิถึงได้อยากทำงานด้วย เพราะว่ามีอะไรหลายอย่างที่คล้ายๆกัน”

“เฮอะ...ทั้งๆที่ตอนแรกทำงานจับคู่กับมันเพราะคำสั่งของท่านผู้นั้นแท้ๆ”

“....”

“เพื่อที่จะคอยจับตาดูว่ามันเป็นหนูสกปรกที่แฝงตัวเข้ามาในองค์กรหรือเปล่า”

“เพราะว่าเพื่อนของหมอนั่นที่ถูกฆ่าตายไปน่ะเป็นน็อค หมอนั่นก็เลยถูกสงสัยว่าอาจจะเป็นน็อคด้วยหรือเปล่า บอสก็เลยมีคำสั่งให้แมร์โลไปทำงานคู่กับหมอนั่นเพื่อคอยจับตาดูเอาไว้น่ะสิแต่สุดท้ายหมอนั่นก็ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรก็เลยรอดตัวไปน่ะ รู้สึกว่าโค้ดเนมของคนที่ตายไปตอนนั้นจะเป็น....”หญิงสาวพยายามนึกถึงโค้ดเนมของคนที่ถูกฆ่าไปในตอนนั้น

“ใครจะไปสนกันล่ะ...ฉันน่ะไม่ชอบจำชื่อของคนที่ตายไปแล้วหรอกนะ”ยินขัดขึ้น

“จะว่าไป...ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วนะ...นายเอาแต่พูดถึงแมร์โลตลอดเลยแถมตอนพูดถึงเบอร์เบิ้นนายก็ดูหงุดหงิดมากด้วย มีอะไร...กับแม่นั่นงั้นเหรอ”เบลม็อทที่นั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ด้านหลังเอ่ยถามอย่างจับผิด

“เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก”ยินบอกปัด

“หรือว่าใจจริงแล้วนายก็อยากได้แม่นั่นมาทำงานข้างๆจนตัวสั่นเหมือนกัน ไม่สิ...อยากได้มาเป็น ‘ของเล่นฆ่าเวลา’มากกว่าล่ะมั้ง”ฝ่ายหญิงสาวพูดแทงใจดำโดยไม่สนท่าทีของชายหนุ่มที่กำลังหงุดหงิด

“หุบปากซะ! เบลม็อท”ยินสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ฮะๆๆ ถ้าอารมณ์เสียขนาดนั้นล่ะก็...”เบลม็อทเว้นจังหวะพูดเล็กน้อยก่อนจะยืดตัวไปด้านหน้าเพื่อกระซิบกับยิน

‘คืนนี้มาทำดราย มาร์ตินี่ ด้วยกันไหม คอนโดฉันว่างนะ’

ยินหันมามองหน้าหญิงสาวนิ่ง เขารู้ความหมายแฝงของคำพูดนั้น เบลม็อทก็คือเบลม็อทชอบทำตัวหว่านเสน่ห์ไปเรื่อย นิสัยแบบนี้แก้ไม่หายเสียที เขาเหยียดยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยคำพูดที่ทำให้เธอพอใจอยู่ไม่น้อย

“ถ้ามันจะทำให้ฉันหายเบื่อได้ล่ะก็นะ...”

“แน่นอนอยู่แล้ว หึๆๆ”หญิงสาวหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะกลับไปนั่งตามเดิม

เมื่อมาถึงคอนโดของเบลม็อทแล้วยินก็สั่งให้วอดก้าขับรถกลับไปคนเดียวเพราะเขามี ‘ธุระ’กับหญิงสาวผมบลอนด์นิดหน่อยซึ่งวอดก้าก็ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายไม่ได้สงสัยอะไร

_____________________________________________________

มาต่อแล้วค่าาาา คราวนี้แมร์โลกับอามุโร่ก็ได้เจอหน้ากันซะที แหมกว่าจะเจอกันได้ 555 ตอนต่อไปแมร์โลก็จะเริ่มมีบทบาทกับโคนันมากขึ้นแล้วนะคะ ฝากติดตามต่อด้วยค่ะ


 


 


 


 


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #94 icesupicha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 01:54

    เอ๊ะๆ ทำอะไรกันน๊าา

    #94
    0
  2. #40 Papaprincess (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:23
    ของเล่นฆ่าเวลานี่หมายความว่าไง

    ลุ้นๆ
    #40
    0