[ Fic Conan ] Bourbon and Merlot Secret Love

ตอนที่ 4 : Chapter 4 Part-time teacher

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    11 ธ.ค. 62

วันนี้โคนันและรันก็เตรียมตัวออกไปเรียนตามปกติในระหว่างทางก็พบกับโซโนโกะที่กำลังเดินไปโรงเรียนพอดี ถึงแม้จะเป็นถึงลูกคุณหนูตระกูลซึซึกิแต่เธอก็เป็นคนใช้ชีวิตเรียบง่าย ติดดิน ผิดกับฐานะทางบ้านสุดๆ และระหว่างทางก็ได้พบกับขบวนการนักสืบเยาวชนอีก โคนันจึงขอแยกตัวไปโรงเรียนกับเพื่อนๆเลย

“นี่ๆ รันเธอได้ข่าวหรือเปล่า”

“ข่าวอะไรเหรอ โซโนโกะ” รันถามเพื่อนสาวด้วยความแปลกใจ

“ก็เขาว่ากันว่าวันนี้จะมีอาจารย์สอนพาร์ทไทม์คนใหม่เข้ามาสอนน่ะสิ”

“หมายถึงอาจารย์สอนวิชาสังคมคนใหม่น่ะเหรอ...”เธอเองก็ได้ยินคนในห้องพูดมาเหมือนกันแต่ก็เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา จึงไม่ได้สนใจอะไรนัก

“จะเป็นครูผู้หญิงหรือครูผู้ชายกันนะ...ไม่สิ ถ้าเป็นครูผู้ชายหล่อๆก็ดีสิน้าาา”โซโนโกะทำท่าทางเพ้อฝัน จนรันได้แต่เหงื่อตก


 

ณ โรงเรียนมัธยมปลายเทย์ตัน...

ม.5 ห้อง B

เสียงซุบซิบคุยกันเสียงดังของนักเรียนในห้องบ้างก็คุยกันเรื่องเกม หนังตามประสาผู้ชายหรือบ้างก็คุยกันเรื่องแฟชั่นเสื้อผ้าตามประสาผู้หญิงแต่เรื่องที่ถูกพูดถึงมากที่สุดก็คงไม่พ้นเรื่องครูสอนพาร์ทไทม์คนใหม่ที่มาแทนคุณครูคนเก่าที่ลาออกไป ซึ่งพวกเด็กผู้ชายก็มีท่าทางตื่นเต้นกันใหญ่

“นี่เขาว่ากันว่าอาจารย์สอนพาร์ทไทม์คนใหม่น่ะเป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยนะ”

“จริงเหรอ!!! ฉันอยากเห็นเร็วๆจังอยากรู้ว่าจะสวยแค่ไหน”

“นั่นสินะ...”

เสียงพวกผู้ชายคุยกันถึงเรื่องอาจารย์คนใหม่กันดังลั่นเสียจนพวกผู้หญิงในห้องอดหมั่นไส้ไม่ได้

“ชิ...อาจารย์คนใหม่เป็นผู้หญิงหรอกเหรอเนี่ย น่าเสียดายชะมัด”โซโนโกะบ่น

“นี่ เธอยังหวังเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ”รันถาม

“แต่ว่า...จะสวยสู้ท่านโซโนโกะผู้นี้ได้ยังไงกัน โฮะๆๆๆ”หญิงสาวพูดออกมาด้วยความมั่นใจ จนนักเรียนชายในห้องคนหนึ่งตะโกนขัดขึ้น

“สวยกว่าเป็นร้อยล้านเท่าเลยล่ะ!!!”

“หนอย นี่นายว่าไงนะ!!!”โซโนโกะเตรียมลุกจากโต๊ะเตรียมเดินไปหาเด็กผู้ชายที่พูดประโยคเมื่อครู่ แต่ถูกรันห้ามไว้เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ครูเดินเข้ามาในห้องพอดี

“เอาล่ะ ทุกคนนั่งที่ให้เรียบร้อย”ครูวัยกลางคนออกคำสั่งกับเหล่านักเรียนที่ดูจะกำลังวุ่นวาย

“วันนี้มีคุณครูสังคมคนใหม่ซึ่งเป็นครูพาร์ทไทม์เข้ามาสอนแทนอาจารย์คนเก่าที่ลาออกไปนะ...เชิญเลยครับ”อาจารย์พูดเกริ่นนำเล็กน้อยก่อนที่จะผายมือเพื่อให้อาจารย์คนใหม่เดินเข้ามาในห้องเพื่อแนะนำตัว

ร่างบางของหญิงสาวผมยาวสีส้มอ่อนในชุดเดรสแขนยาวสีดำสวมรองเท้าส้นสูงสีดำเดินเข้ามาในห้องและหยิบชอลก์มาเขียนชื่อของตนลงบนกระดานก่อนจะหันมาแนะนำตัวกับนักเรียน

“ครูชื่อ คุโรชิยะ นานามิ ขอฝากตัวด้วยนะคะ”หญิงสาวแนะนำตัวก่อนจะค้อมหัวลงเล็กน้อยและส่งยิ้มให้นักเรียนอย่างเป็นมิตร

นักเรียนในห้องต่างนั่งเงียบเพราะตะลึงในความสวยของหญิงสาวตรงหน้าราวกับนางฟ้านางสวรรค์ นี่สินะที่เรียกว่าพระเจ้าลำเอียง นักเรียนหญิงหลายคนคิดเช่นนั้น

“ฉันขอถอนคำพูด สวยสุดๆไปเลย”โซโนโกะหันมากระซิบกับรัน

“อืม นั่นสิ”รันเองก็เห็นด้วย หญิงสาวตรงหน้าเธอมีใบหน้าขาวเนียน ดวงตากลมโตสีม่วงอมเทาเป็นประกายดูลึกลับ น่าค้นหา ริมฝีปากอวบอิ่ม คิ้วสวยรับกับโครงหน้า รูปร่างสมส่วนยิ่งใส่ชุดเดรสกับรองเท้าส้นสูงสีดำก็ยิ่งขับผิวขาวให้ดูดียิ่งขึ้นไปอีกเรียกว่าเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบเลยทีเดียว แต่ทำไมเธอรู้สึกคุ้นเคยกับผู้หญิงคนนี้จังนะ

“เอาล่ะ งั้นเรามาเริ่มเรียนกันดีกว่านะ”

เสียงของอาจารย์คนใหม่ทำให้เธอหลุดจากห้วงความคิดและกลับมาตั้งใจเรียนเหมือนเดิม

พอช่วงตกเย็นหลังเลิกเรียนรันและโซโนโกะก็เดินกลับบ้านกันตามปกติแต่วันนี้พวกเธอตกลงกันว่าจะไปหาอะไรดื่มที่ร้านปัวโรต์กันเสียหน่อยโดยมีโคนันติดสอยห้อยตามมาด้วย

“นี่ รันเธอคิดว่า อาจารย์สอนสังคมคนใหม่น่ะเป็นยังไง”ในระหว่างที่เดินไปที่ร้านปัวโรต์เพื่อนสาวคนสนิทก็ชวนเธอคุยเรื่องอาจารย์พาร์ทไทม์คนใหม่

“เขาก็สอนเข้าใจดีนะ”รันตอบตามตรง

“ไม่ใช่ๆเรื่องนั้น”

“เอ๊ะ?”หญิงสาวทำหน้างง

“ก็อาจารย์คนนั้นน่ะสวยจะตายไปนี่นา พวกนักเรียนชายมองกันตาละห้อยเลยล่ะ แล้วเธอคิดว่าอาจารย์คนนั้นมีแฟนหรือยังล่ะ”

“แล้วฉันจะไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไงกันล่ะ”

“แต่ดูท่าทางครอบครัวอาจารย์เขาน่าจะมีฐานะอยู่นะ”

“เธอรู้ได้ไงน่ะ โซโนโกะ”

“ก็เธอไม่เห็นหรือไงชุดที่อาจารย์เขาใส่มาทำงานวันนี้น่ะ”

“มันทำไมเหรอ”รันยังคงทำหน้าสงสัย

“ชุดแบบนั้นเป็นของมียี่ห้อติดแบรนด์ทั้งนั้น แถมสไตล์การแต่งตัวก็ดูไฮโซสุดๆไปเลยล่ะ”

“งะ...งั้นเหรอ”

“แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าไม่ใช่อาจารย์หนุ่มหล่อๆ ฉันก็ไม่คิดจะสนใจหรอก”

นี่ขนาดไม่สนใจยังพูดถึงเขาน้ำไหลไฟดับขนาดนี้ ถ้าสนใจขึ้นมาจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย โคนันคิดในใจขณะที่ฟังโซโนโกะพูดพล่ามถึงอาจารย์คนใหม่อยู่นาน

“แต่ว่า...ฉันรู้สึกเหมือนเคยเจออาจารย์ที่ไหนมาก่อนนะ”

“เอ๊ะ? ที่ไหนเหรอครับพี่รัน”โคนันเริ่มสนใจสิ่งที่หญิงสาวพูด

“พี่ก็นึกไม่ออกนะ แต่มันรู้สึกคุ้นๆน่ะ”

“เธอคงจะคิดมากไปล่ะมั้ง รัน”โซโนโกะว่า

“ก็คงจะใช่มั้ง”

เมื่อเดินคุยกันมาเรื่อยๆรู้ตัวอีกทีพวกเขาทั้งสามคนก็มาอยู่ที่หน้าร้านปัวโรต์เสียแล้ว เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปก็เลือกที่จะสั่งอาหารมาทานเล่นอย่างสองอย่างก่อนจะนั่งพูดคุยเรื่องจิปาถะ ซึ่งส่วนใหญ่โซโนโกะจะเป็นคนเริ่มเรื่องเสียมากกว่า โดยมีโคนันนั่งดูดน้ำส้มทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่ข้างๆรัน

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงกระดิ่งดังเป็นสัญญาณว่ามีลูกค้าเข้าร้าน

“ยินดีต้อนรับครับ”อามุโร่ที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็กล่าวคำต้อนรับตามปกติ โดยที่พวกรันก็ไม่ได้สนใจลูกค้าใหม่ที่เดินเข้ามาในร้านสักเท่าไหร่

ลูกค้าคนนั้นสั่งแซนด์วิชและกาแฟตามปกติจนกระทั่งบทสนทนาของอามุโร่และลูกค้าคนนั้นดึงความสนใจของพวกเธอ

“ว่าแต่ไปสอนนักเรียนวันแรกเป็นยังไงบ้างล่ะ”ชายหนุ่มถามหลังจากที่เขาเสริฟ์กาแฟให้ลูกค้าแล้ว

“อืม ก็ดีนะไม่มีปัญหาอะไรแต่ก็กำลังยุ่งอยู่กับแผนการสอนน่ะ”

“งั้นเหรอ...”


 

“นี่ เดี๋ยวสิ รัน นั่นมัน...”โซโนโกะยื่นหน้ามากระซิบกับรัน

“นั่นมัน...อาจารย์นานามิไม่ใช่เหรอ”

“ทำไมอาจารย์ถึงมาอยู่แถวนี้ล่ะ”

“นั่นสิ”

โคนันที่ได้ยินบทสนทนาของรันและโซโนโกะก็หันไปมองหญิงที่นั่งโต๊ะห่างกันไปหนึ่งโต๊ะและกำลังคุยกับอามุโร่อย่างสนิทสนม นั่นน่ะเหรออาจารย์คนใหม่ก็สวยจริงๆอย่างที่โซโนโกะว่านั่นแหละ

“ดูเหมือนจะเป็นคนรู้จักของคุณอามุโร่ด้วยนะครับ”โคนันพูดขึ้น

“ดูท่าทางเขาจะสนิทกันมากนะเนี่ย”โซโนโกะจับสังเกต

โคนันที่มีนิสัยอยากรู้อยากเห็นของนักสืบก็อดสงสัยกับท่าทางที่สนิทสนมของสองคนนั้นเหมือนกันจึงตัดสินใจถามออกไป

“นี่ พี่อามุโร่ครับคนรู้จักของพี่เหรอ”

ทำให้คนถูกเรียกและคู่สนทนาหันมามองเด็กแว่นชั้นประถมที่เอ่ยถามคำถามนั้นด้วยท่าทีไร้เดียงสาของเด็กวัยอยากรู้อยากเห็น ทำเอารันกับโซโนโกะสะดุ้งสุดตัวเพราะเพิ่งจะพูดถึงคู่สนทนาของอามุโร่ไปเมื่อกี้นี้เอง

“อ่า...ใช่แล้วล่ะเธอเป็นเพื่อนของฉันเองน่ะ”ชายหนุ่มตอบ

“สวัสดีจ๊ะ...ฉันชื่อคุโรชิยะ นานามิ”หญิงสาวหันไปแนะนำตัวกับเด็กน้อยอย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับ เอโดงาวะ โคนันครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ ว่าแต่นั่นคุณโมริกับคุณซึซึกิไม่ใช่เหรอ”นานามาหันไปทักลูกศิษย์ทั้งสองที่นั่งโต๊ะเดียวกับเด็กแว่น

“สะ...สวัสดีค่ะ อาจารย์”รันทักทายกลับ

“บังเอิญจังเลยนะคะที่อาจารย์มาอยู่ที่นี่”โซโนโกะพูด

“ที่พักของอาจารย์อยู่แถวนี้น่ะจ๊ะ”ร่างบางพูดและยกกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย

“เอ๋ งั้นเหรอคะ”

“นั่น น้องชายของเธอเหรอ”นานามิแกล้งถามแต่จริงๆเธอก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ ตอนนี้เธอเจอเด็กที่เบลม็อทขอให้จับตาดูไว้แล้วอยากจะรู้เหมือนกันว่าเด็กคนนี้มีอะไรน่าสนใจ

“อ่อ ไม่ใช่ค่ะ คือว่าคนรู้จักเขาฝากไว้น่ะค่ะ”รันตอบก่อนจะลูบหัวโคนันเบาๆ

“เหรอ ดูเขาเป็นเด็กฉลาดนะ”

“ก็แค่เด็กที่ชอบสอดรู้สอดเห็นไปทั่วเท่านั้นแหละค่ะ อาจารย์”หญิงสาวผมสีน้ำตาลพูดก่อนจะใช้สายตาจ้องเขม็งไปยังเด็กแว่นที่กำลังนั่งเหงื่อตกอยู่ฝั่งตรงข้าม


 

แล้วนี่ฉันทำอะไรผิดล่ะเนี่ย ถึงมาจ้องฉันแบบนี้ โคนันคิด


 

ก็ผิดที่ไปทักอาจารย์เขาก่อนไงล่ะ เจ้าเด็กแว่น


 

“ว่าแต่พวกคุณรันได้รู้จักกับเธอแล้วสินะครับ”อามุโร่ถามขณะยืนเช็ดจานอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์

“ค่ะ เรียนกับอาจารย์วันนี้วันแรกน่ะค่ะ”

“ว่าแต่ อาจารย์เนี่ยรู้จักกับคุณอามุโร่ด้วยเหรอครับ”โคนันถาม

“ใช่ ฉันกับอามุโร่รู้จักกันมาตั้งนานแล้วล่ะจ๊ะ”

“งั้นเหรอครับ...” โคนันรู้สึกคุ้นเคยกับผู้หญิงคนนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนแต่นึกเท่าไหร่เขาก็นึกไม่ออก

“อ๊ะ เดี๋ยวฉันต้องกลับแล้วล่ะ ไว้พบกันใหม่นะจ๊ะ”หญิงสาวก้มดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าเลยเวลามามากแล้ว

“แล้วก็...ขอบคุณสำหรับกาแฟกับแซนด์วิชนะ อามุโร่”

“อือ...”ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะรับเงินของหญิงสาวมาหลังจากนั้นเธอก็เตรียมจะเดินออกจากร้านแต่ก่อนจะไปนานามิหันมามองโคนันเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

ทำให้ด็กชายรู้สึกแปลกใจกับรอยยิ้มครั้งสุดท้ายนั้น แต่สิ่งที่โคนันคาใจที่สุดก็คือ การที่จู่ๆก็มีคนรู้จักของอามุโร่โผล่มาแถมยังรู้สึกเหมือนเคยเจอผู้หญิงคนนั้นที่ไหนมาก่อนด้วย แต่เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเด็กชาย

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของคนที่คุ้นเคยดี

‘อาจารย์โจดี้’

“พี่รันครับ ผมขอออกไปคุยโทรศัพท์หน่อยนะครับ”โคนันเอ่ยขออนุญาตก่อนจะเดินออกไปนอกร้าน เมื่อเดินออกมานอกร้านแล้วเด็กชายจึงกดรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล มีอะไรเหรอครับอาจารย์โจดี้”

“Hi cool kid ฉันโทรมาเพราะมีเรื่องสำคัญจะบอกน่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอครับอาจารย์”

การที่อาจารย์โจดี้โทรหาเขาแปลว่าต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างแน่ เรื่องของ เจ้าพวกนั้น ที่ทำให้เขากลายเป็นเด็กแบบนี้

———————————————————————————————————————


 

มาต่อเรียบร้อยค่ะ ตอนนี้อาจจะดูงงๆไปสักหน่อยนะคะ ถ้าไม่สนุกยังไงก็ขอโทษด้วย ฝากคอมเมนท์เป็นกำลังใจกันด้วยนะคะ


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

118 ความคิดเห็น

  1. #6 Plang2549 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:33

    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ ชอบมากเลยค่ะ
    #6
    0
  2. #5 No Name (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 08:12

    รีบๆมาต่อนะ รออ่านอยู่ สู้ๆนะเป็นกำลังใจให้

    #5
    0
  3. #4 rree5 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 00:09

    รออ่านตอนต่อไปน่ะค่ะ
    #4
    0