คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

91

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


91

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ส.ค. 63 / 21:24 น.
นิยาย - THIS CHRISTMAS IS FOR YOU - [ SEULRENE ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 - THIS CHRISTMAS IS FOR YOU -

[ SEULRENE ]


ถึง.. เบจูฮยอน ผู้เป็นที่รัก

 

..คริสต์มาสที่ไม่มีของขวัญกองโต

ช็อคโกแลตอุ่น ๆ

ต้นสนที่ประดับด้วยสีสันสดใส

หรือแม้กระทั่งไอเย็นของหิมะจากภายนอก

ก็คงจะไม่น่าเสียดายเท่า..

คริสต์มาสที่ไม่มี ' คุณ '

..หากไม่ว่าอะไร เราขอใช้คริสต์มาสปีนี้อยู่กับคุณก็แล้วกัน

 

จาก.. คังซึลกิ 


#คริสต์มาสของเบจูฮยอน  


-At Home-

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ส.ค. 63 / 21:24


 - THIS CHRISTMAS IS FOR YOU -

[ SEULRENE ]

 

#เรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการที่ถูกสร้างขึ้น 

ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีหรือต้องการจะกระทำการไม่ดีใดต่อตัวศิลปิน

หากมีข้อผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

 

 

 

..พอลองอ่านไปด้วย ฟังเพลงไปด้วย ก็รู้สึกได้ถึงเทศกาลของคริสต์มาสไม่น้อยเลยล่ะ..

 

. .

 

 

sds

( ภาพถ่ายโดย Jill Wellington จาก Pexels )

 

ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอรักคริสต์มาสขนาดไหน..เพียงแต่เขาไม่รู้

และใช่

เขาคนนั้นคือ " คังซึลกิ "

ผู้เป็นของขวัญในวันคริสต์มาสที่คุณซานต้าประทานพรให้แก่เธอ

.

.

.

.

.

วันนี้คือวันที่ 25 ในเดือนสุดท้ายของปี วันธรรมดา ๆ ที่ใครหลายคนต่างพากันตื่นเต้นอย่างออกหน้าออกตา

ยกเว้น เธอ " คังซึลกิ "

พนักงานแผนกกราฟิกดีไซน์ของบริษัทมีเดียเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในกรุงโซล

โซล คือเมืองหลวงที่เธอใฝ่ฝันว่าสักวันจะได้มาใช้ชีวิตที่นี่ และบัดนี้เธอก็ได้ทำตามที่ฝันสำเร็จ

เมื่อการอาศัยอยู่ที่ห้องพักคนเดียวเพียงลำพังในเมืองที่เต็มผู้คนทั้งแสง สี และเสียงพ่วงมาด้วยความศิวิไลซ์และความสะดวกสบายที่มีตลอดวัน จนแทบลืมเวลาที่เดินไปตามเข็มนาฬิกาทีเดียว ทำให้เธอรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ช่วงเวลาที่ผลัดเปลี่ยนไปตามวันเวลาอย่างราบรื่น จนกระทั่งช่วงหน้าหนาวมาถึง..

 ณ เวลานี้ที่เมืองสุดครึกครื้นกลับเงียบเหงา ไม่แม้แต่จะทิ้งร่องรอยความสนุกสนานในช่วงหน้าร้อนให้คิดถึง

พายุหิมะที่พาความหนาวเหน็บพัดเข้ามาปกคลุมอากาศ แม่น้ำหรือแม้กระทั่งเมืองหลวงแห่งนี้ จนขาวโพลนไปทั่วบริเวณ

โชคดีที่ผู้คนในเมืองยังคงรักในความสนุกสนานของไฟประดับเทศกาล ทำให้สีสันสดใสของแสงไฟคอยสอดแทรกอยู่ตามก้อนสีขาวอยู่บ้าง พาให้สีสันช่วยทำให้อุ่นใจได้หน่อย

แต่ถึงแม้จะอุ่นใจ มันก็ไม่ได้ทำให้เธอสนใจในเทศกาลนี้มากกว่าเทศกาลอื่นด้วยซ้ำ..

อย่างว่า..เธอไม่เคยถือว่าวันไหน ๆ เป็นวันพิเศษของปี

ทุกวันก็เป็นเพียงแค่วันธรรมดา ๆ วันหนึ่งที่บังเอิญได้หยุดพักผ่อนชดเชยความเหนื่อยอ่อนตามที่ทางราชการกำหนดไว้เท่านั้นเอง

วันนี้ก็เช่นกัน ก็แค่ " คริสต์มาส " ธรรมดา ๆ ไม่ได้มีอะไรต่างไปจากวันอื่นที่ต้องใช้ชีวิตวนลูปนัก หากมีข้อดีที่ดูจะดีเหนือวันหยุดอื่น ๆ หน่อย ก็คงจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของปี ก่อนที่จะหยุดยาวลากไปถึงหลังปีใหม่ก็แค่นั้น

 

เวลาพักผ่อนต่างหากที่เธอสนใจ..

เทศกาลพวกนั้นน่ะ ไร้สาระจะตาย..

เธอไม่คิดจะมาสนใจให้เสียเวลาด้วยซ้ำ..

.

.

.

.

ใช่

เธอเคยคิดอย่างนั้น..

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอจะได้ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ

" เบจูฮยอน "

หล่อนเป็นหญิงสาวธรรมดาทั่วไป แต่กลับหลงรักวันคริสต์มาสเป็นชีวิตจิตใจ

จนทำให้เธอที่ไม่เคยคิดจะสนใจในวันธรรมดา ๆ นี้ กลับรอคอยการมาถึงของวันคริสต์มาสมาตั้งแต่ต้นปี..

 

..เพียงเพื่อรอยยิ้มของหล่อน

.

.

.

.

" ทำโอทีไหม วันนี้?? "

เสียงใสของ " ซนซึงวาน " เพื่อนร่วมงานตัวเล็ก ผู้พ่วงตำแหน่งเพื่อนซี้ของเธอดังขึ้นถาม ทันทีที่มือเล็กเอื้อมมาสะกิดแขนหล่อนเบา ๆ จากเก้าอี้ประจำตัวได้สำเร็จ

" ไม่ล่ะ จะกลับห้องแล้ว "

เธอตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ หากแต่เจ้าหล่อนกลับอ้าปากกว้างด้วยท่าทีแปลกใจอย่างเวอร์วัง ก่อนจะเอ่ยออกมาราวกับไม่เชื่อหูตัวเองนัก

" ห๊ะ?! เป็นไปได้หรอเนี่ย? คังซึลกิ พนักงานผู้ขยันทำโอทีในทุกเทศกาลกำลังจะกลับห้อง! "

เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ

" ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ก็นี่มันวันคริสต์มาสไม่ใช่รึไง? "

" นั่นแหละที่แปลก เพราะวันนี้คือคริสต์มาสไง "

" ยังไงนะ? "

เก้าอี้หมุนถูกสาวเข้ามาใกล้เธอจนชิดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสาวผมบลอนด์ที่ยังคงทำหน้าแปลกใจไม่หาย

" นี่ ปกติเธอน่ะ ไม่เคยพลาดไม่ใช่หรอ? โอทีในวันหยุดเทศกาลแบบนี้น่ะ "

" ก็ใช่..แล้ว? "

" มันแปลกไง! ปกติฉันน่ะชวนเธอไปเที่ยวในเทศกาลทีไร ก็เอาแต่บอกว่าทำโอทีเก็บเงินดีกว่าไปเที่ยวเล่นแท้ ๆ "

" ...อ่าฮ้ะ "

" แล้วทำไมล่ะ? "

" เธอหมายถึงอะไรกันแน่ เวนดี้ " เธอถามออกมาอย่างไม่เข้าใจคนตรงหน้าเท่าไหร่นัก

" ก็ทำไมถึงไม่ทำโอทีล่ะ? ปีนี้เกิดติดใจอะไรขึ้นมารึไง? "

" ...ก็คงใช่ " 

" ...ห๊ะ?! " หล่อนอ้าปากออกมากว้างกว่าเดิม " หมายความว่ายังไงนะ ซึลกิ! "

" หมายถึง..ฉันจะไม่ทำโอทีแล้วจะกลับห้องไปฉลองคริสต์มาสล่ะ "

" ห๊ะ?! ยังไงนะ? พูดอีกทีสิ "

" ฉันจะกลับห้องไปฉลองวันคริสต์มาส "

" อะไรกัน?! ไม่เชื่อ ๆ " หล่อนส่ายหัวไป มาจนผมสีบลอนด์พัดไหวไปตามแรง " นี่ไม่ใช่ซึลกิ "

แก้มกลมของเธอถูกหล่อนดึง ยืดไป มาอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่สายตาแปลกใจปนเปไปด้วยจับผิดอย่างเห็นได้ชัดก็ถูกใช้สอดส่องไปทั่วร่างกาย ราวกับว่าเธอเป็นอาชญากรอย่างไรอย่างนั้น..อะไรกันแค่จะไปฉลองคริสต์มาสแท้ ๆ

.

.

กว่าเธอจะได้ลุกจากโต๊ะทำงานตามใจหวังก็เล่นเอาเสียเวลาไปนับครึ่งชั่วโมง เพราะบทสัมภาษณ์จำเป็นที่ถูกยกขึ้นเอ่ยถามอย่างจับผิดจากสาวผมบลอนด์ ราวกับเจ้าตัวกำลังรับบทบาทเป็นเจ้าหน้าที่คอยสืบสวนผู้กระทำความผิด

จนเธอต้องเผยความลับที่ว่ามีของขวัญชิ้นโบแดงกำลังรอการกลับไปของเธออยู่ออกมา ซึ่งเดิมทีเวนดี้ก็เกือบจะแยกเธอออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยซ้ำทันทีที่เอ่ยอย่างนั้นออกไป

โชคดีที่สายเรียกเข้าโทรศัพท์จากคนรักของหล่อนดังขึ้นก่อน ทำให้ตัวเธอรอดออกมาได้อย่างหวุดหวิด

" ฉันนัดกับจอยไว้ว่าจะไปฉลองคริสต์มาสด้วยกันน่ะ " หล่อนพูดออกมาด้วยท่าทางดี๊ด๊าต่างจากเมื่อครู่ ก่อนจะรีบกวาดข้าวของลงกระเป๋าอย่างรีบร้อน

" ไว้จบคืนนี้แล้ว ฉันจะมาเค้นเธอต่อนะ ซึลกิ "

" ปล่อยมันไปก็ได้นะ "

" ไม่! อยากจะรู้จริง ๆ ว่าอะไรทำให้เพื่อนรักของฉันเปลี่ยนไปได้ "

" เวลาไง "

" เหอะ! ตลกน่า " หล่อนแสยะยิ้มออกมาน้อย ๆ " เวลาไม่เคยทำให้เธอเปลี่ยนไปได้หรอกนะเพื่อน "

" เธอก็พูดเกินไป เวนดี้ "

" พูดจริงต่างหากย่ะ ! " ร่างเล็กเอ่ยย้อนออกมาทันที ก่อนจะหันมาอำลากันด้วยท่าทีเร่งรีบอย่างหนัก เมื่อได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพทืที่ถืออยู่ไว้ในมือแน่นอีกครั้ง " ไปก่อนนะ ไว้เรามาฉลองปีใหม่ด้วยกัน "

 " ได้เลย " เธอยิ้มกว้างให้เพื่อนสาวแล้วโบกมือลาจนสุดแขน " ฉลองให้สนุกนะเพื่อน สุขสันต์วันคริสต์มาส! "

" เช่นกัน สุขสันต์วันคริสต์มาส! "

พูดจบ ร่างเล็กก็แทบจะวิ่งสวนทางไปหาสาวร่างสูงอีกคนที่ยืนอยู่ปลายทางอีกฝั่งทันที เธอหัวเราะเบา ๆ ให้กับท่าทีของเพื่อนซี้ตัวเล็กอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปตามทางที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลนอีกทางเช่นกัน

อากาศที่หนาวเหน็บพาให้ฝ่ามือและเท้าที่แม้ว่าจะมีผ้าไหมถักอุ่น ๆ คลุมแต่ก็ยังคงเย็นเฉียบ จนทำให้ต้องเร่งฝีเท้าให้ถี่ขึ้น เพื่อหวังจะช่วยให้ถึงสถานีรถไฟได้โดยเร็วไว

โชคดีที่เธอเองก็เตรียมพร้อมสำหรับฤดูนี้ไม่เบา เสื้อสเวตเตอร์ตัวหนาสีเทาถูกหยิบยกขึ้นมาสวม แล้วคลุมด้วยเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อนอีกที ไหนจะผ้าพันคอไหมพรมสีแดงสดที่พันอยู่ไม่ห่างคอเธอตลอดวันนี่อีก ช่วยบรรเทาอาการสั่นให้เธอได้ต้านลมหนาวนานได้มากพอตัวเลยล่ะ

.

.

.

' ตื่นเต้นจัง ' เธอบอกกับตัวเองเบา ๆ หลังจากเดินทางมาถึงหน้าห้อง ๆ หนึ่ง ณ คอนโดแห่งหนึ่งที่ไกลออกจากที่ทำงานเธอได้นับ 5 กิโล หากแต่ใช้เวลาไม่นานนักก็เดินทางมาถึงได้โดยเร็ว

' 510 '  ห้องที่เปรียบได้เหมือนบ้านอีกหลังในชีวิต เพราะความผูกพันธ์ที่มีมานานหลายปี ตั้งแต่วันแรกที่ได้ก้าวเข้ามาเป็นเจ้าของ ซึ่งนั้นได้รวมไปถึงวันแรกที่เธอได้เข้ามาใช้ชีวิตลำพังในเมืองหลวงแห่งนี้ด้วย..

..แต่น่าแปลก ณ เวลานี้ เจ้าของอย่างเธอกำลังรู้สึกตื่นเต้นจนมือไม้ที่หนาวเหน็บเป็นทุนเดิมกำลังสั่นมากขึ้นตามอารมณ์ที่ก่อตัว

' ของขวัญในวันคริสต์มาส '  ที่เธอรอคอยอยู่เพียงหลังบานประตูเท่านั้น หากแต่ใจที่ไม่กล้า ทำให้ลูกบิดที่ดูจะเปิดออกอย่างง่ายดายในเวลานี้ กลับเป็นปริศนายากจะแก้ ราวกับเธอเป็นเด็กวัยเตาะแตะที่บิดลูกบิดออกได้ด้วยความยากลำบากจนต้องตั้งสติอยู่นาน

เธอรวบรวมความกล้าอยู่สักพัก ก่อนจะเคาะประตูห้องเบา ๆ เป็นสัญญาณแล้วแตะคีย์การ์ดเข้าห้องไปอย่างเช่นทุกวัน

" กลับมาแล้วจ้า "

เสียงใสเอ่ยขึ้นตามปกติ ก่อนที่ปลายจมูกจะได้รับกลิ่นหอมของช็อกโกแลตที่ลอยเข้ามากระทบกับใบหน้าทันทีที่ประตูถูกปิดลง พร้อมกับเสียงเฮฮาจากรายการโทรทัศน์ชื่อดังที่เปิดเคล้าคลอไม่ดังนัก

" กลับมาแล้วหรอคะ? "

เสียงหวานบนโซฟาเบดสีแดงเลือดหมูดังขึ้นอย่างสดใส ก่อนที่ใบหน้าสวยจะละสายตาจากจอแก้วแล้วหันมายิ้มตาหยีใส่กันอย่างสดใส พาให้เธอต้องยิ้มตามความน่ารักของคนตรงหน้าอย่างเก็บกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่

มือบางคว้าเสื้อคลุมตัวหนาออกมาแขวนไว้บนราว เหลือเพียงผ้าพันคอกับเสื้อตัวในไว้ แล้วรีบตรงดิ่งไปยังโซฟากว้างทันที

เธออ้าแขนกว้าง ก่อนจะกระโดดกอดร่างบางบนโซฟาด้วยความคิดถึงทันที จนร่างบางเผลอเอนตัวล้มลงตามแนวราบด้วยความไม่ทันตั้งตัว กลายเป็นพวกเธอทั้งคู่เสียเองที่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นโซฟา แต่อ้อมกอดอุ่นก็ไม่แม้แต่จะคลายออกกลับกัน กลับกันมันแน่นขึ้น ราวกับว่าำวกเรากำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเสียด้วยซ้ำ

หล่อนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความสนุกสนาน จนทำเธอเองหัวเราะตามเสียงหัวเราะเอกลักษณ์ของเจ้าหล่อนไปด้วย ก่อนที่หัวทุยจะเบนซุกเข้ากับลำคอขาว เพราะกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำกลิ่นหอมแสนน่าหลงใหลของหล่อนกำลังยั่วยวนให้เข้าใกล้ด้วยโหยหา ซึ่งคนด้านล่างเองก็ไม่คิดจะขัดความประสงค์ของคนอายุน้อยกว่า กลับกันมือเรียวยังคงคอยลูบหัวทุย ๆ อยู่ไม่ห่าง เพื่อหวังให้เธอผ่อนคลาย

" นี่ พันผ้าพันคอนี่ทั้งวันเลยหรอ? " ปลายผ้าพันคอถูกหยิบขึ้นส่ายไป มา

" อืม ใช่ " เสียงเธอดังขึ้นอู้อี้ เพราะจมูกที่กดทับเข้ากับพื้นโซฟา ทำให้ยากจะหายใจออก

" พูดอีกทีสิ " หล่อนดันตัวเธอเบา ๆ เป็นเชิงให้ลุกขึ้น เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก

เธอจึงค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นช้า ๆ อย่างระมัดระวัง เพราะเกรงว่าหล่อนจะปวดเมื่อยกับน้ำหนักที่ถูกทับถมเข้าที่ลำตัว ก่อนจะเอ่ยตอบอีกครั้งด้วยความภาคภูมิใจ " ใช่แล้ว ก็พี่เป็นคนถักให้นี่นา "

" หรอ ? " น้ำเสียงที่เรียบเฉยเอ่ยออกมาราวกับไม่สนใจในคำตอบนัก หากแต่ใบหน้าสวยของคนอายุเยอะกว่ากลับยิ้มหวาน พลางพยักหน้าด้วยความพอใจอย่างปิดไม่มิด

จนอดไม่ได้ที่จะมองตาคนขี้เขินแล้วยิ้มล้อเลียนด้วยความสนุกสนาน ก่อนจะถูกคนข้าง ๆ ลงโทษด้วยการยืดแก้มกลมออกด้วยความหมั่นไส้ในท่าทีแสนน่ารักของคนข้างกาย

" โอ๊ย เจ็บนะ! " เธอร้องเสียงหลง แต่ก็ไม่ได้ปัดป่ายนิ้วเรียวของหล่อนที่เต็มไปด้วยแก้มนุ่มของเธอออก เพราะรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย ทำให้เธอเองยอมไปเสียทุกอย่าง

ไม่นานนักจากแรงดึงก็กลายเป็นความอ่อนโยนจากแรงเกลี่ยที่ผิวนุ่มนิ่มแทน ก่อนที่หัวทุย ๆ ของคนข้าง ๆ จะซบลงบนไหล่มนที่ถูกคลุมด้วยเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมสีเทาด้วยความอ้อยอิ่ง

เธอโอบไหล่คนข้างกายแล้วลูบเบา ๆ จนใบหน้าสวยอมยิ้มออกด้วยความพออกพอใจ

" วันนี้พี่สวยจังเลยค่ะ "

เพราะถ้อยคำหวานที่เอ่ยออกมาตามความจริง ทำให้เธอถูกฝ่ามือของคนขี้เขินข้างกายฟาดด้วยฝ่ามืออย่างเต็มแรง

หล่อนแสร้งทำใบหน้าเรียบเฉย แต่แก้มใสกลับขึ้นสีแดงฝาดด้วยความขัดเขิน แล้วทำเป็นเสสายตาหันไปมองทางอื่นทันที จนเธอเองที่จับจ้องคนข้างกายไม่ละสายตา ต้องหลุดหัวเราะร่าออกมา ก่อนจะยกมือลูบต้นแขนปรอย ๆ หวังบรรเทาอาการแสบ ๆ คัน ๆ ที่เกิดขึ้น

หล่อนในวันนี้ แม้จะสวมเพียงเสื้อสเวตเตอร์แขนยาวสีแดงสลับเขียวกับกางเกงผ้ายืดสีดำ ประดับด้วยหมวกซานต้าสีแดง แต่กลับน่ารักกว่าวันไหน ๆ ที่ผ่านมา

“พี่แต่งห้องเองหรอเนี่ย สวยจัง”

“ก็คริสต์มาสทั้งทีนี่นา” หล่อนว่า

ถุงเท้าคู่ยักษ์หลากสีถูกแขวนอยู่บนลูกบิดประตูห้องทั้งหลาย รวมไปถึงต้นสนปลอมขนาดกลาง ๆ ที่วางอยู่ข้างโซฟาเองก็ถูกประดับด้วยลูกบอลพลาสติกสีสดใสและเส้นสายไฟที่ระยิบระยับด้วยแสงสี warm light อย่างสวยงาม

พวงหรีดคริสต์มาสทั้ง 2 พวงเองก็ถูกติดไว้บนประตูกระจกที่กั้นกลางระหว่างห้องนั่งเล่นกับระเบียงกว้าง และยังคงมีของประดับกระจุกกระจิกที่วางอยู่บนโต๊ะหรือชั้นวางของต่าง ๆ วางไว้ให้เห็นทุกทางที่สายตาหันไปเห็น

ทำให้ห้องของพวกเธอในเวลานี้ดูเหมือนจะกลายเป็นห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศจากเทศกาลคริสต์มาสเต็มเปี่ยม ราวกับว่าอยู่ในประเทศทางตะวันตกเสียเอง

" นี่ สวมเอาไว้สิ "

ที่คาดผมรูปเขากวางถูกยื่นมาทางเธอที่นั่งมองรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น

คริสต์มาสมันดีอย่างนี้นี่เอง’

“เขากวาง?”

" เร็วสิ นี่มันคริสต์มาสนะ! " หล่อนพยักพเยิดให้เธอรับมันไปสวมอีกครั้ง 

" ..ก็ได้ " เธอเอ่ยออกมาเสียงเบา

เมื่อเขากวางบนหัวถูกตั้งตรง หล่อนก็ตบมือชอบใจใหญ่ จนเธอเองนึกสงสัย..ว่าทำไมหล่อนได้เป็นถึงแซนตี้สาว ในขณะที่ตัวเธอเองเป็นได้เพียงแค่กวางลากเลื่อนธรรมดา ๆ กัน

พูดได้ทันจบ หล่อนก็ยื่นบางอย่างที่ดูคล้ายก้อนฟองน้ำตกลม ๆ นิ่ม ๆ สีแดงมาให้

" อ๊ะ สวมอันนี้ด้วย! "

' พร็อพเยอะจริงแม่คุณ ' เธอคิดอยู่ในใจ ก่อนจะยอมรับก้อนกลม ๆ นั่นมาถือไว้ในมือด้วยความสงสัย

" มันคืออะไรอะ? "

" รูดอฟไง!! " นิ้วเรียวแตะไปที่ปลายจมูกของเธอเบา ๆ ก่อนจะคว้าสายคล้องขึ้นมาสวมให้เธอทันที

เป็นอันว่าจากคนธรรมดา ๆ  เธอได้กลายเป็นรูดอฟ กวางนำทางที่คอยลากเลื่อนให้คุณลุงซานต้าครอสอย่างสมบูรณ์แบบ ( แม้ว่าจะไม่ได้เต็มใจขนาดนั้นก็เถอะ )

แชะ!

เสียงแฟลชที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้เธอตกใจ จนเผลอหันใบหน้าเหลอหลากลับไปมองคนที่กำลังหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ข้าง ๆ

" ถอดได้ไหม? " เธอทำท่าจะดึงออก แต่หล่อนกลับจับมือเอาไว้แน่นแทน

" ถอดทำไมเล่า? "

" ..ก็มันตลก ดูสิ! พี่ขำไม่หยุดเลย! "

" ไม่ ๆ มันน่ารักดี เธอใส่ไว้เถอะ ซึลกิ "

หล่อนยังคงส่งเสียงหัวเราะออกมาไม่หยุด แม้ว่าจะเอ่ยชมว่ามันน่ารักออกมาก็ตาม

' ย้อนแย้งชะมัด '

" ข้างนอกหนาวมากไหม? "

หล่อนปาดน้ำตาที่คลออยู่ที่หางตาออก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง แม้ว่ารอยยิ้มล้อเลียนยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวยไม่ห่าง

" มาก ดูสิ! มือเย็นไปหมดเลย! "

เธอชูมือขึ้นสูงต่อหน้าคนข้างกาย จนถูกมือบางจับไว้แน่น เพื่อเป็นการพิสูจน์

ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นเดินห่างจากโซฟาไป โดยมีสายตาของเธอของจดจ้องทุกอิริยาบถอยู่ไม่คลาดสายตาด้วยความสงสัย

แก้วกาแฟสีแดงสดพร้อมกับไอร้อนที่ลอยโผล่พ้นออกมาจากปากแก้ว ทำเธอตบมือแปะ ๆ ด้วยความตื่นเต้น

' ช็อกโกแลตแน่ ๆ '

เธอท่องหวังอยู่ในใจ จนยิ้มกว้างออกมา เมื่อแก้วใบใหญ่เคลื่อนใกล้เข้าหา ก่อนที่มือเรียวจะลดลงอย่างผิดหวัง เมื่อสิ่งที่อยู่ภายในเป็นเพียงน้ำอุ่นธรรมดา ๆ

' หรือว่าจะลืมใส่ผงช็อกโกแลต ' เธอได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ จนคนที่จดจ้องเธออยู่ผุดรอยยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

" ไม่งั้นเธอก็กินข้าวเย็นพี่ได้น้อยล่ะสิ "

" ไม่จริงนะ! พี่ทำอาหารอร่อยที่สุด! เรากินได้เยอะอยู่แล้ว! "

หล่อนเผยยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย หลังจากได้ยินคำชมจากปากคนอายุน้อยกว่า

" งั้น..หิวไหม? จะกินเลยหรือเปล่า? "

" กิน ๆ ๆ ๆ "

เธอเอ่ยออกมาอย่างกระตือรือร้น จนทำให้โดนยืดแก้มไปอีกหนึ่งแมทช์ด้วยความหมั่นไส้อีกครั้งไปตามระเบียบ

.

.

ไก่งวงอบตัวใหญ่ถูกตั้งอยู่กลางโต๊ะเรียกน้ำลายสอของคนอายุน้อยกว่าได้ดี ไหนจะซุปสาหร่ายร้อน ๆ ที่เสิร์ฟเคียงข้างเสียอีก น่ากินไปหมดจริง ๆ

" จะกินแล้วน้าาาา "

เธอเอ่ยออกมาเสียงใส โดยมีรอยยิ้มของคนที่นั่งข้าง ๆ คอยจ้องอย่างไม่วางตา

แม้ว่ามือเปล่าของเธอจะคว้าไปที่ปีกไก่ข้างหนึ่งแล้วช้อนเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย หล่อนก็ยังคงจับจ้องด้วยความเอ็นดูอยู่เช่นเคย

" อร่อยไหม? "

' อร่อย ' เธอยกยิ้มให้กับรสสัมผัสชั้นเลิศที่กลมกล่อมอยู่ในปาก จนต้องยกนิ้วพร้อมกับรอยยิ้มชื่นชมให้เป็นรางวัล ความรู้สึกที่ว่าอร่อยเหาะจนลอยได้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

" พี่ก็กินด้วยกันซิ "

" อื้ม " หล่อนค่อย ๆ ยกช้อนขึ้นทานซุปสาหร่ายพร้อมกับข้าวสวยไปเรื่อย ๆ โดยไม่คิดจะแตะไก่งวงรสเลิศ จนเป็นเธอเองที่ลืมไปเสียสนิทเลยว่าคนตรงหน้าไม่ทานเนื้อไก่

..งั้นก็หมายถึง หล่อนยอมทานซุปสาหร่ายเพียงอย่างเดียว เพื่อให้เธอได้ทานไก่งวงอย่างนั้นหรือ

" ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ? ไม่อร่อยแล้วหรอ? " หล่อนถามออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นปากเบะบนใบหน้ากลมของคนข้าง ๆ

" พี่ไม่กินไก่ แต่ทำไก่ให้เรากิน "

" ไม่เห็นเป็นไร.. " หล่อนตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย จนเป็นเธอเองที่รู้สึกผิด " ซุปสาหร่ายน่ะอร่อยจะตาย "

" ไม่ได้ซิ! วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับพี่นะ จะกินแค่ซุปสาหร่ายได้ยังไง "

" ช่างเถอะ แค่เธอกินแล้วอร่อย พี่ก็พอใจแล้ว "

" พี่.. "

" นี่ คังซึลกิ อย่ามาทำซึ้งนะ! กินไก่งวงไปซะ! "

" แต่พี่.. "

" อร่อยไม่ใช่รึไง? กินสิ ยังอุ่นอยู่เลยนะ " หล่อนว่า พลางหยิบน่องไก่ใส่จานที่เต็มไปด้วยเนื้ออกอยู่เต็มจานของเธอ

" อื้ม ขอบคุณนะคะ "

" เพื่อเธอ..ได้เสมอ "

.

.

หลังจากมื้ออาหารสุดซึ้งของเราทั้งคู่ แก้วที่เคยที่เต็มด้วยน้ำอุ่นของเธอก็ถูกเติมเต็มด้วยช็อกโกแลตร้อนอย่างที่ใจปรารถนา เสริมด้วยของหวานยอดฮิตในเทศกาลนี้อย่างคริสต์มาสพุดดิ้งและคริสต์มาสคุ้กกี้ ขนมปังรสเนยแสนอร่อยที่ตั้งอยู่ตรงหน้า โดยมีเจ้าของฝีมือเล่าถึงเรื่องราวระหว่างวันให้คนที่ต้องทำงานอย่างเธอฟังด้วยความสนุกสนาน

..ก็แน่ล่ะ เธอเล่นทำงานทั้งปี เพื่อที่จะใช้วันหยุดกับ 2 วันให้หลังก่อนวันหยุดยาว ด้วยเหตุผลที่ว่าหล่อนรักเทศกาลนี้ จึงอยากจะหยุดเพื่อซึมซับบรรยากาศให้ได้มากที่สุด

เรานั่งคู่กันอยู่บนโซฟาตัวเดิม พร้อมกับจิบช็อคโกแลตร้อนและดูการ์ตูนเรื่องยาวที่เนื้อหาเกี่ยวกับการปกป้องคริสต์มาสอย่าง Rise of the Guardian ด้วยความอบอุ่นหัวใจ

" ' Jack Frost ' นี่หล่อเนอะ " หล่อนพูดออกมาเบา ๆ ราวกับพึมพำกับตัวเอง

" เราหล่อกว่าอีก "

" ชิ! ลูกหมีตัวนี้นี่ "

หล่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะจรดปากลงบนแก้วกาแฟสีขาวช้า ๆ

" ไม่สิ ตอนนี้เธอเป็นลูกหมีที่สวมชุดกวางเรนเดียร์ล่ะ "

" จ้า แม่แซนตี้แสนสวย " รอยยิ้มกว้างถูกหุบอย่างรวดเร็วหลังได้เย็นคำหวาน

หล่อนเป็นพวกขี้เขิน จนทำให้เก็บอาการเก่งไปในตัว ยกเว้น ในเวลาที่อยู่ลำพังกับเธอแบบนี้ล่ะนะ

มือเรียวผลักเธอเบา ๆ ก่อนจะแผดเสียงออกมาเสียงดัง " ดูหนังไปเลย! "

.

.

เข็มยาวของนาฬิกาบนผนังชี้ไปที่เลข 11 ส่วนเข็มสั้นชี้ไปทางเกือบ ๆ จะถึงเลข 12 และแน่นอนว่าเข็มวินาทียังคงก้าวเดินไปตามเส้นทางอย่างไม่มีหยุดพัก

" นี่ จะเที่ยงคืนแล้วนะ " หล่อนพูดออกมาเบา ๆ หลังจากที่เห็นเธอเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับเสื้อยืดสีเทาและกางเกงลายสก็อตสีแดงคาดเขียวที่เธอตั้งใจเลือกให้เข้ากับบรรยากาศของเทศกาล หลังจากชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อย

" หึ? "

" ก็..เคาท์ดาวน์กันไง "

" ... "

" อีกแค่ 5 นาที คริสต์มาสก็จะกลายเป็นแค่เรื่องของเมื่อวาน "

" ... "

" ต้องรออีกทีปีหน้าแหนะ กว่าคริสต์มาสจะมาถึงเหมือนวันนี้..อยากให้มีคริสต์มาสทั้งปีจัง " น้ำเสียงเสียดายถูกพ่นออกมาจากริมฝีบางสีแดงระเรื่อ จนเธอเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความเห็นของหล่อน

" ..ก็จริงค่ะ "

" ไประเบียงกันเถอะ " หล่อนพูดด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางระเบียงทันที ราวกับเป็นเด็กตัวน้อย ๆ จนเธออดไม่ได้ที่จะมอบรอยยิ้มเอ็นดูให้คนอายุเยอะกว่า

ลมเย็นที่บรรทุกความหนาวเหน็บไว้เต็มที่พุ่งเข้าใส่พวกเธอทันทีที่ประตูกระจกถูกเลื่อนออกช้า ๆ

เสื้อคลุมตัวหนาที่พกติดมือมาถูกยกขึ้นสวมให้คนที่มองก้อนหิมะโปรยปรายอยู่เงียบ ๆ เพราะเกรงว่าลมหนาวจะทำหล่อนป่วย ก่อนจะยืนเคียงข้าง พลางมองดวงดาวที่แพรวพราวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้ากว้าง

“นับพร้อมกันนะ”

“อื้ม!”

 

" ..3 "


 

เสียงหวานเอ่ยออกมาดสียงแผ่วเบา ก่อนจะหันมาจดจ้องใบหน้าของกันและกัน สายตาหวานจากดวงตากลมกำลังจดจ้องมายังดวงตาเฉี่ยวของเธออย่างไม่วางตา หล่อนคงไม่รู้ว่ามันช่วยสร้างความอบอุ่นในใจเธอได้มากทีเดียว จนคิดอยากจะพกหล่อนไปทุก ๆ ทีที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวใจ

 

" ..2 "


 

รอยยิ้มกว้างของคนตรงหน้า ทำให้เธอตกหลุมรักไม่หยุดกับความน่ารักที่ก่อตัวมากขึ้นในทุก ๆ วัน โดยเฉพาะยามที่หล่อนขยับตัวเข้ามาสวมกอดกันด้วยความโหยหากันอย่างเช่นตอนนี้ ช่วยให้อบอุ่นทั้งกายและใจ บรรเทาอาการหนาวเหน็บจนแทบจะลืมไปด้วยซ้ำกับความรู้สึกชาที่เกาะกุมฝ่ามือเย็นเฉียบ

 

" ..1 "


 

“…”

 

" Merry Christmas , my dear "


 

เธอกระซิบข้างใบหูเล็กของหล่อนเบา ๆ ก่อนที่ความอ่อนโยนจากรสสัมผัสที่แนบชิดด้วยริมฝีปากบางกำลังมอบความอบอุ่นให้เธออย่างไม่ขาดสาย เป็นสัมผัสที่ทำให้เธอหลงใหลในตัวหล่อนทุกครั้งที่ได้รับและดูเหมือนมันจะทวีคูณเพิ่มมากขึ้นทุกครั้ง ราวกับว่าเป็นเด็กที่ไม่รู้จักพอ

คงจะต้องโทษลุงซานต้าที่ส่งผู้หญิงที่ชื่อ ‘ เบจูฮยอน ’ มาให้เธอในวันที่แสนเหน็บหนาวเช่นนี้

เราค่อย ๆ ผละออกจากกันช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง ก่อนที่นิ้วหัวแม่มือของเธอเองจะลูบปัดป้ายไปบนริมฝีบางของคนตรงหน้าเบา ๆ ด้วยความทะนุถนอม

“พี่มีของขวัญให้เธอด้วยแหละ”

หล่อนยิ้มกว้าง ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของคนตรงหน้าแล้วลากกลับเข้ามาข้างในด้วยความรวดเร็ว

กล่องของขวัญขนาดไม่ใหญ่มากนักถูกเผยออกมาจากที่ซ่อน ท่ามกลางสายตาสุดประหลาดใจของเธอ กล่องเหลี่ยมถูกนำมันออกมาจากกระเป๋าผ้าสีขาวที่ซ้อนเอาไว้อย่างแนบเนียน จนเธอแทบจะไม่สังเกตด้วยซ้ำว่ามีกระเป๋าใบนี้อยู่ในห้องด้วย

“ส่วนนี่ของพี่”

เธอเองก็มอบกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพายที่พกติดตัวไว้ทั้งวันให้หล่อนรับไปถือด้วยความดีใจปนสงสัยอย่างอารมณ์ดี

“เปิดพร้อมกันนะ”

“อื้ม!”

โบสีเขียวที่พันอยู่รอบกล่องสีแดงบนมือเธอถูกดึงออกอย่างง่ายดาย ก่อนที่ฝากล่องจะถูกเปิดออก เผยให้เห็นเสื้อคลุมไหมพรมสีเขียวเข้มตัวขนาดไม่ใหญ่มาก แต่ดูอบอุ่นเกินขนาด พร้อมกับเส้นไหมที่ปักเป็นชื่อเธอเป็นตัวพิมพ์เขียนสีขาวว่า ‘ KangSeulgi ’ ทำให้เธอทราบได้โดยไม่ต้องเดาว่าคนตรงหน้าคงถักให้เธอเป็นแน่

“ขอบคุณนะคะ พี่จูฮยอน” เธอยกเสื้อขึ้นสวมให้คนตรงหน้าเห็น ก่อนจะหมุนไปรอบ ๆ แสดงให้เห็นว่าเธอดีใจมากแค่ไหนที่ได้ของขวัญชิ้นนี้จากหล่อน

“ขอบคุณเหมือนกันนะ ซึลกิ” หล่อนเผยรอยยิ้มกว้างออกมา หลังจากเงียบได้นับนาทีทันทีเปิดฝากล่องออกมา

โปสต์การ์ดอวยพรเล็ก ๆ ที่เธอแนบไปกับกล่องทำคนตรงหน้าน้ำตาคลอเบ้าด้วยความลึกซึ้ง จนเธอต้องดึงหล่อนไปกอดไว้แนบอกเป็นเชิงปลอบโยน ก่อนจะยิ้มกว้างให้หล่อน เมื่อเราสบสายตากัน

‘ แหวนแกะสลัก ’  ที่นิ้วนางข้างซ้ายของหล่อน ทำให้เธอใจฟูอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปก็ตาม

“ทำไมถึงสลักคำนี้ล่ะ” หล่อนถามออกมาด้วยความแปลกใจ ซึ่งเธอเองก็ได้แต่ยิ้มให้หล่อน ยามเมื่อนึกถึงที่มาของของว่า

‘ YOU ARE MY CHRISTMAS ’  ที่สลักไว้บนแหวนอย่างสวยงาม แทนชื่อของตัวเองหรือชื่อของคู่เราเหมือนกับคู่อื่น ๆ

 

ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน..

ก็ในเมื่อเบจูฮยอนชอบคริสต์มาส ส่วนเธอเองก็ชอบเบจูฮยอน

.

.

.

“เพราะงั้น..ต่อไปนี้คริสต์มาสของคังซึลกิก็จะเป็นของผู้หญิงที่ชื่อเบจูฮยอนค่ะ” 

.

.

.

.

.


 

- THIS CHRISMAS IS FOR BAE JUHYUN -

 

- THE END -

 

. . . . .

 

- At Home -

ถ้าให้เลือกเทศกาลเพียงหนึ่งเดียว ก็คงจะเลือกคริสต์มาสนี่แหละค่ะ

ถึงวันนี้จะไม่ใช่วันคริสต์มาสแต่ก็จะรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้นึกถึง

เพราะงั้นขอให้ในทุกวันรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหมือนได้อยู่ในวัน CHRISTMAS จริง ๆ ของทุกคนนะคะ
 

- I'm Christmasing with you -

.

.

- Merry Christmas To All Of You -

 

#คริสต์มาสของเบจูฮยอน

 

ผลงานอื่นๆ ของ At_Home

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 09:10
    เนื้อเรื่องน่ารักมากๆเลยย
    #2
    0
  2. #1 june_p (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 21:51
    น่ารักมากเลยค่ะ ใจฟูเลย
    #1
    0