เล่ห์วังวน กลเสน่หา (Rerun)

ตอนที่ 25 : ปางตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 ม.ค. 60


ตอนที่ 25

อิชยาออกไปทำงานนอกพื้นที่ หญิงสาวขับรถไปพัทยากับลูกน้องอีกสองคน เมื่อมาถึงสตูดิโอถ่ายทำโฆษณา อิชยาก็มุ่งมั่นสนใจงานอย่างจริงจัง ไม่มีการพูดคุยหยอกล้อกับทีมงานเหมือนทุกๆ ครั้ง หลังจากทำงานเสร็จเธอและลูกน้องจึงลาทุกคนกลับ ทว่าก่อนกลับพี่เต้ยผู้จัดการค่ายเพลงกลับรั้งไว้

ไทม์จะรีบไปไหน อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิ น้องๆ คงเหนื่อยกันมาทั้งวัน

ไม่ล่ะค่ะพี่เต้ย ไทม์เหนื่อยอยากกลับไปนอนพัก

ไปเถอะไทม์ นี่ก็เย็นแล้วนะ น้องๆ คงหิวกันแย่ จริงไหมจ๊ะเด็กๆ

อิชยาหันมามองลูกน้องทั้งสอง ฝ่ายนั้นพยักหน้ายิ้มๆ เป็นคำตอบ เมื่อเลี่ยงไม่ได้จึงต้องไปร่วมรับประทานอาหารกับทีมงาน หากเมื่อไปถึงอิชยากลับเศร้าซึมจนทุกคนสงสัย เธอเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างล่องลอย จากกับศราวินแค่หนึ่งวันมันนานราวหนึ่งปี เพียงแค่คิดถึงเขาน้ำใสๆ ก็เอ่อคลอเบ้าตา วันนี้ทั้งวันพี่บิ๊กยังไม่ติดต่อมาเลย

ไทม์อาหารไม่อร่อยหรือเปล่าทำไมไม่กินเลยล่ะ

เอ่อ...คือไทม์ไม่หิวค่ะ ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ

อิชยาลุกไปเข้าห้องน้ำท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนที่โต๊ะ ปกติดีไซน์เนอร์คนสวยจะร่าเริงสดใส พูดเก่ง แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร อิชยาไม่พูดนอกเรื่องกับใครเลย เจ้าหล่อนคุยกับทุกคนแค่เรื่องงานเท่านั้น เมื่อมาถึงห้องน้ำ น้ำตาที่พยายามกักเก็บเอาไว้ก็ถูกปล่อยออกมาจนหมดสิ้น ร่างระหงสะอื้นตัวโยนที่หน้ากระจกบานใหญ่ ดวงตาสวยเฉี่ยวแดงช้ำ อะไรบางอย่างบอกเธอได้ดีว่าศราวินไม่ปกติ อยู่ๆ จะมาเดินทางไปต่างประเทศกะทันหันโดยไม่บอกเธอสักคำได้อย่างไรกัน อิชยาปล่อยกายปล่อยใจ ฝ่ามือทั้งสองปิดใบหน้าร้องไห้ด้วยความเสียใจ น้อยใจ

อุรัสยาขยับกายเบาๆ เธอหิวน้ำเหลือเกิน แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย ความปวดร้าวกระจายไปทั่วทั้งตัว ใจกลางความเป็นหญิงบอบช้ำจนต้องนอนนิ่งๆ ดวงตาคนป่วยลืมสู้แสงจากโคมไฟ

ตื่นแล้วหรือ

เวทิศมองหน้าคนป่วยยิ้มๆ ผู้หญิงคนนี้ต่างจากอิชยายิ่งนัก เธอตรงหน้ามักทำอะไรเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้ตัว แต่อิชยามักแสดงออกสิ่งที่ต้องการให้เขารู้เสมอ รายนั้นไม่เก็บอาการใดๆ เลยสักนิด หญิงสาวเมินหน้าหนีน้ำตาหยด ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของเธอ เกลียด...เธอเกลียดผู้ชายคนนี้  

อุรัสยาดีขึ้นหรือยัง

เวทิศถามต่อไป หากสิ่งที่ตอบกลับมาไม่มีอะไรนอกจากเสียงสะอื้นน้อยๆ ของอีกฝ่าย หญิงสาวหลับตาลงพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด ตั้งแต่เกิดมาเป็นคนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนช่างเลวร้ายจนเธออยากฆ่าตัวตาย และหนีหายไปจากทุกคน

พูดอะไรหน่อยได้ไหม เธอต้องการอะไรบอกพี่สิ

เท็นอยากกลับบ้าน

นั่นเป็นสิ่งที่พี่ให้เธอไม่ได้

ทำไม

เพราะเธอยังไม่สบาย จะกลับบ้านได้ยังไง

เท็นอยากกลับบ้าน ให้เท็นกลับบ้านได้ไหมคะ

เธอจะกลับบ้านได้ก็ต่อเมื่อหายดีแล้วเท่านั้น

คนฟังโมโหใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบเวทิศเต็มแรง แต่อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านใดๆ ตรงกันข้ามเขาหัวเราะชอบใจที่เธอทำเช่นนี้ใส่เขา

เท็นอยากเข้าห้องน้ำ

หญิงสาวยันกายขึ้นจากที่นอน ในเวลานี้ทุกอย่างช่างยากลำบากไปเสียหมด และเหมือนเวทิศจะเข้าใจ เขารวบร่างระหงไว้ในอ้อมกอดเร็วไว อีกฝ่ายตกใจแต่ไม่มีแรงดิ้น

ปล่อยเท็น! เท็นไปเองได้

กว่าจะถึงห้องน้ำก็คงพรุ่งนี้สายๆ อยู่นิ่งๆ เถอะพี่จะพาเธอไปเอง

อุรัสยาหน้างอง้ำด้วยความโมโห เธอมองไปที่อื่นอย่างขัดใจ เวทิศยิ้มชอบใจไม่ว่าคนในอ้อมกอดจะทำอะไรก็น่ารักน่าเอ็นดูในสายตาเขา

อิชยาใช้เวลาในห้องน้ำนานกว่าสิบนาที หลังจากแต่งหน้าแต่งตาให้สวยเหมือนเดิมหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ทว่ายังไม่ทันจะก้าวไปถึงที่โต๊ะ สายตาของเธอดันมองไปเห็นอะไรที่น่าตกใจ สิ่งที่เห็นทำให้ร่างระหงตัวชาวาบ นัยน์ตามีน้ำตาคลออีกครั้ง ริมฝีปากสวยเม้มแน่นเข้าหากัน มือทั้งสองกำเกร็งอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

ขอบคุณครับ โอกาสต่อไปหวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีก

ขอบคุณพี่บิ๊กเช่นกันค่ะเสียดายจังวันนี้แฟนทรายมาไม่ได้ ลำบากพี่บิ๊กต้องมารับทรายที่สนามบิน และยังพามาทานอาหารก่อนกลับอีก ขอบคุณนะคะ

ไม่เป็นไรครับ ทรายเป็นลูกค้าพี่นี่ โอกาสหน้าพี่กับคุณเก้าคงมีโอกาสได้เจอกัน

ถ้าพี่บิ๊กลงไปใต้เมื่อไหร่ได้เจอแน่นอนค่ะ รีสอร์ตของเรายินดีต้อนรับเสมอ

รอยยิ้มของคนทั้งคู่ทำให้อิชยาน้ำตาไหลพราก เธอเดินดุ่มๆ เข้าไปยังคนทั้งสองด้วยความโมโหที่บรรยายออกมาไม่ได้ ทุกย่างก้าวของอิชยาอัดแน่นไปด้วยความเสียใจและโกรธในตัวของศราวิน...พี่บิ๊กหลอกเธอ

กลับมาจากออสเตรเลียแล้วหรือคะ

ศราวินหันไปยังเสียงหวานที่สั่นเครือ เอื้อมทรายลูกค้าคนสวยหน้าเหวอ เธอมองผู้หญิงแปลกหน้ากับชายตรงหน้าสลับกันไปมา

ทรายพี่ขอตัวก่อนนะ...ไทม์ออกมาคุยข้างนอก

ไม่ไป! ทำไมคะไทม์จะคุยตรงนี้

อิชยาสลัดมือออกจากการจับกุมของเขา ศราวินมองหน้าน้องนางด้วยความอดทนอดกลั้น เขาตัดสินใจจับข้อมือเล็กอีกหน คราวนี้อิชยาไม่อึกอักเธอยอมให้เขาลากออกไปจากระเบียงอาหารริมทะเลท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อในร้าน

คุณเอื้อมทราย เขาเป็นลูกค้าของพี่

โกหกไทม์ทำไม

ศราวินปากหนักพูดอะไรไม่ออก โดนจับได้คาหนังคาเขาอย่างนี้จะแก้ตัวได้อย่างไร ดวงตาคมมองดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยความเจ็บปวด

แล้วไทม์โกหกพี่ทำไม

ไทม์โกหกอะไร

เรื่องที่ไปเจอบิว

คราวนี้อิชยาถึงกับอึ้งหนัก นี่เขารู้ทุกอย่างแต่ทำเป็นไม่รู้อย่างนั้นหรือ...

พี่บิ๊กรู้ว่าไทม์ไปเจอพี่บิว

พี่รู้ตั้งแต่ไทม์ยังไม่ออกไปเจอบิว รู้ว่าไทม์โกหกพี่เพื่ออยากไปหาบิว

ไม่ใช่ ไทม์ไม่ได้อยากไปหาเขา ไทม์แค่...

พอเถอะไทม์ ถ้าเธอตัดสินใจว่าจะกลับไปหาบิวพี่ก็พร้อมจะออกไปเอง

พี่บิ๊ก...

อิชยาเรียกชื่อเขาทั้งน้ำตา มือเรียวเล็กเกาะแขนเขาไว้แน่น ศราวินมองการกระทำของอีกฝ่ายด้วยความเจ็บปวด

พี่รักเธอนะอิชยา รักมาก....และจะยังรักตลอดไป แต่ถ้าเธอไม่แน่ใจเรื่องของบิว ก็กลับไปหาหมอนั่นเถอะ บิวยังรักและรอเธอเสมอ

พี่บิ๊กพูดอะไรออกมา จะยกไทม์ให้คนอื่นงั้นเหรอ

พี่ไม่มีสิทธิ์ไปยกเธอให้ใคร

ก็ใช่ไง ไม่มีสิทธิ์ยกไทม์ให้กับใครแล้วพูดอะไรออกมา มาสั่งไทม์ทำไมว่าต้องทำอะไรห๊า

อิชยาทุบที่ร่างหนาด้วยความโกรธ ศราวินยืนนิ่งให้เธอทุบจนกว่าจะพอใจ ภาพน้ำตาที่ไหลพรากของอีกฝ่ายทำเขาหลับตาลงหนีมัน อิชยาร้องไห้ทีไรเขาต้องปวดใจอยู่ร่ำไป

พี่ต้องไปแล้ว

พี่บิ๊กจะไปไหนเรายังคุยกันไม่จบ

พี่ต้องไปส่งคุณเอื้อมทราย

ไทม์ไม่ให้ไป ให้คนอื่นไปส่งเขาสิ

ไม่ได้ เรามากันแค่สองคน

พี่บิ๊กกำลังละเลยหน้าที่ของคนรักนะคะ พี่บิ๊กกำลังทำไทม์เสียใจนะ

แต่พี่จะละเลยเรื่องงานไม่ได้ แยกมันออกจากกันด้วยอิชยา

แค่ไทม์ไม่ได้บอกพี่บิ๊กเรื่องพี่บิว มันทำให้พี่บิ๊กโกรธได้มากขนาดนี้เลยเหรอคะ อยากเลิกกับไทม์เลยไหมล่ะ...เอาสิ เลิกกันไปเลยก็ได้

อิชยาจีบปากจีบคอท้าเขา ศราวินมองหน้าหญิงสาวด้วยความน้อยใจ เธอเป็นฝ่ายโกหกเขาแท้ๆ แต่ยังมีหน้ามาพูดจากวนประสาทอีก หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เธอต้องการ เธอจงใจจะบอกเลิกเขาอยู่แล้วสินะ

ไม่ช้าหรือเร็ววันนี้ก็ต้องมาถึง บิวกลับมาแล้วนี่ เธอสองคนคงกลับไปรักกัน

อิชยาหน้านิ่วคิ้วขมวด สิ่งที่ได้ยินทำให้คนฟังอ้าปากค้างน้ำตาไหลพรากๆ ศราวินมองหน้าน้องนางด้วยความเจ็บช้ำก่อนจะพูดต่อ

ก็ได้อิชยา เราเลิกกันเถอะ

เหมือนโลกถล่มลงมาตรงหน้า สิ่งที่ได้ยินกับร่างสูงที่เดินจากไปทำให้อิชยาประคองสติไม่อยู่ หญิงสาวร้องกรี๊ดเสียงดัง

อย่าไป! ห้ามเดินหันหลังให้ไทม์ อย่าทำอย่างนั้น

ศราวินหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่อิชยาปล่อยโฮออกมา เขาไม่ได้หันหลังกลับมามองเธอ น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินด้วยความปวดใจเหลือคณา

อย่าทำเหมือนฉันไร้ค่า คุณเป็นคนเริ่มต้นทุกอย่างด้วยตัวเอง เป็นคนทำให้ฉันรักคุณ ถ้ามันจะต้องจบฉันขอเป็นคนหยุดมันได้ไหม อย่าเดินจากฉันไป....คุณต่างหากที่ต้องเห็นฉันเดินจากไป

ศราวินยืนนิ่งไม่ไหวติง อิชยาร้องไห้เสียงดัง ร่างเล็กทรุดลงบนผืนทรายชายทะเล ผู้ชายคนนี้ทำเธอเจ็บปวดมากกว่าเวทิศร้อยเท่าพันเท่า...มันเกิดขึ้นได้ยังไง

ลุกขึ้นมาเถอะ

ฝ่ามือที่อบอุ่นสำหรับเธอยื่นมาตรงหน้า อิชยามองมันทั้งน้ำตาด้วยความรวดร้าว เธอปัดมือเขาเต็มแรงด้วยความโมโหฝังจิตฝังใจ

ฉันไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารหรือเห็นใจ เลิกๆ กันไปก็ดี ผู้ชายโง่เง่าแบบคุณไม่คู่ควรกับคนอย่างฉัน พอกันทีสำหรับเรื่องราวทุกอย่าง แปดเดือนที่ผ่านมาไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น คุณไปง่ายๆ ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้กลับไปหาพี่บิวสักที

อิชยายืนขึ้นอีกครั้ง เธอมองดวงหน้าคนรักทั้งน้ำตา สายตาเจ็บช้ำส่งให้ศราวินไปจนหมด เขาจะรู้บ้างไหมว่าสิ่งที่เธอเอ่ยออกมานั้นไม่จริงเลยแม้แต่น้อย จะรู้บ้างไหมว่าเธอประชดประชันเขาอยู่ และต้องการให้เขาพูดง้อเหมือนทุกครั้ง

เธอกลับไปหาบิวก็ดี งั้นสร้อยเส้นนี้คงไม่มีความจำเป็นที่เธอจะสวมไว้อีกแล้ว

กรี๊ดดด!”

อิชยาร้องกรี๊ดเมื่อเขากระตุกสร้อยสุดรักสุดหวงออกจากลำคอขาว ความแสบร้อนเป็นแนวยาว เทียบไม่ได้เลยกับรอยร้าวกลางดวงใจ

เดินไปซะอิชยา ออกไปจากชีวิตของฉันซะ

เขาไล่เสียงห้วน อิชยาสะอื้นโฮด้วยความทรมาน กี่ครั้งกี่หนแล้วที่ผู้ชายคนนี้ไล่เธอ ไม่มีใครกล้าทำกับเธอเช่นนี้ ปากบอกจะไม่ทำให้เสียใจ แต่นี่อะไรกัน...สิ่งที่เธอเป็นอยู่มันเรียกว่าความเสียใจไม่ใช่หรือ

พี่บิ๊กเคยสัญญาว่าจะไม่มีวันกระชากสร้อยเส้นนี้ออกไปจากไทม์

เสียงหวานอู้อี้จากการร้องไห้หนัก เธอตั้งสติก่อนจะพูดสิ่งที่อยากจะบอก ศราวินตาแดงเถือก เขาเองก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกัน แต่จะทำอย่างไรได้...คนจะไปต่อให้เอาอะไรมารั้งก็ไม่อยู่

อย่าเที่ยวไปทำให้ใครรักแบบนี้อีกนะคะ มันเป็นนิสัยที่ไม่ดีเลยรู้ไหม

อิชยาหลับตาลงพร้อมหยาดน้ำตา สิ่งที่คิดว่าจะพูดบอกเขาถูกกลืนหายไปหมดแค่เพียงสบตา รัก...เธอรักผู้ชายอบอุ่นคนนี้ รัก...เธออยากให้เขาดูแลไปตลอดชีวิต รัก...เธออยากให้คำๆ นี้กับเขาคนเดียวเท่านั้น ร่างระหงเดินผ่านร่างของอีกฝ่ายไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ไม่มีอีกแล้วความทรงจำดีๆ ร่วมกับเขา ทุกอย่างจบลงแล้ว...มันพังลงตรงที่เขาไม่เชื่อใจเธอ

คนยืนอยู่กับที่เจ็บไม่แพ้กัน ในมือของเขากำจี้รูปหัวใจไว้แน่น ดวงตาคมมีน้ำใสๆ คลอเบ้ารอการไหลริน การที่ผู้หญิงชื่ออิชยาเดินจากไปมันทำให้เขารวดร้าวได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ ร่างสูงใหญ่ล้มลงตรงผืนทราย ศราวินคุกเข่ามองทะเลสีดำด้วยสายตาพร่ามัว เสียงคลื่นซัดสาดยามราตรีช่างโหยหวนเหลือเกิน มันดังแว่วกรีดลงกลางใจหนุ่มให้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ปล่อยเท็นไปจากที่นี่

ร่างของหญิงสาวบนที่นอนร้องบอกเขา การเสียสาวให้กับคนเลวๆ ทำให้น้องเล็กขยะแขยงตัวเอง แต่คนที่ร้องไห้เก่งอย่างเธอก็มีมุมที่เข้มแข็ง การโอดครวญอะไรที่เสียไปแล้วไม่ใช่นิสัยของอุรัสยา

พี่บอกแล้วไงว่าถ้าเธอหายเมื่อไหร่พี่จะปล่อยเธอไป

เท็นต้องทำงาน

คนป่วยหยุดงานไม่ได้หรือไง จะไปทำงานทั้งๆ ที่คอมีรอยมือพี่น่ะหรือ...แล้วอีกอย่าง เธอเดินไหวเหรอ

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเท็นจะถือซะว่าทำทาน พี่บิวคงอดอยากมานาน

ช่างเป็นทานที่แสนหวานเหลือเกิน เธอนี่ใจบุญมากๆ เลยนะ อยากทำทานให้พี่อีกหรือเปล่าล่ะ

ฝ่ายชายจับผมยาวๆ มาดอมดมอย่างยั่วยวน อุรัสยาผวาหลบอย่างขยะแขยง ใบหน้าขาวใสงอง้ำด้วยความโมโห

เท็นต้องเขียนงาน ยังไงก็ต้องกลับไปห้องของตัวเอง

ก็ไปสิ แต่พี่จะตามไปด้วย

อุรัสยาถอนหายใจด้วยความระอา เวทิศประคองร่างอุรัสยาไปที่ห้องของเธอ เมื่อมาถึงห้องหญิงสาวจึงรีบเดินเข้าห้องนอนแล้วกดล็อกทันที เวทิศหน้าเหวอเมื่อถูกปล่อยเกาะอยู่ในส่วนของห้องรับแขก

ออกมาเถอะอุรัสยา ประตูแค่นี้พี่พังได้สบายมาก

เท็นไม่ไป เท็นจะอยู่ที่นี่

ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่พี่ก็ไม่ว่าอะไร ตามใจแล้วกัน

คนในห้องถอนหายใจด้วยความโล่งอก ปล่อยเธอไปแบบนี้เสียตั้งแต่แรกก็หมดเรื่องหมดราว สิ่งที่เขากระทำต่ำช้าใส่เมื่อคืนนี้เธอคงไม่เที่ยวไปโพทะนาบอกคนอื่นหรอก ผลเสียไม่ได้ตกอยู่ที่ใครเลย...เธอคนเดียวเท่านั้น หลังจากคลายใจได้เปราะหนึ่งแล้วร่างระหงก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที อุรัสยาให้เวลาอยู่ในห้องน้ำร่วมชั่วโมง ร่องรอยที่เขาจารึกว่ามันลบออกไปไม่ได้ ทั้งรอยรักและรอยชังเรียงรายหน้าสลอน

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสรรพคนป่วยก็รู้สึกหิว อาการตัวร้อนยังพอมีอยู่บ้าง หากเบาลงกว่าเมื่อช่วงบ่ายเยอะ สายตาเหลือบมองนาฬิกา นี่ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้ว...เสียงบานประตูเปิดออกจากห้องนอน เวทิศลุกทันทีที่เห็นคนที่เขาเฝ้ารอคอย

ออกมาได้แล้วหรือ

พี่บิว!”

อุรัสยาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เธอตั้งท่าจะร้องกรี๊ดเต็มที่ หากเวทิศไวกว่า ร่างหนาประชิดตัวร่างระหงเร็วรี่ พี่บิวประกบปากลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างอ่อนโยน ฝ่ามือข้างขวาลูบไล้เอวคอดอย่างปลุกเร้า หญิงสาวอ่อนระทวยราวขี้ผึ้งถูกไฟลน ขาแข้งอ่อนลงฉับพลันยามฝ่ามือร้อนเคล้นคลึงอกงามผ่านชุดนอนกระโปรงสีหวาน

อย่า! พี่บิว ไม่เอาแล้ว

น้องยาเมินหน้าหนี เวทิศเดินหน้าต่อไป จมูกคมสันซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหยอกเย้า ออกแรงดันร่างงามพิงประตูห้องนอน ปากร้อนขมเม้มใบหูเล็กเบาๆ ความเสียวกระสันแล่นปราดไปทั่วกายสาว ฝ่ามือเรียวขาวดันบ่ากว้างออกเต็มแรง แต่เขาไม่สะทกสะท้านใดๆ ทั้งสิ้น

อื้อ! พี่บิวอย่า

เสียงชุดนอนตัวสวยขาดดังแควก เจ้าของอาภรณ์ตัวสวยน้ำตาไหลพราก ความอยากของผู้ชายสามารถทำลายทุกสิ่งได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ และเขาคนนี้เป็นใครกัน...ผู้ชายคนนี้รักพี่สาวของเธอ การคบหาดูใจกันมาร่วมสี่ปีทำให้ยากนักที่จะตัดใจจากกันไปได้ง่ายๆ แล้วสำหรับเขาล่ะ...สำหรับผู้ชายคนนี้เธอคือใคร

พอแล้ว! หยุดทำเหมือนเท็นเป็นผู้หญิงข้างถนนสักที

อุรัสยาผลักเขาออกเต็มแรง และมันก็ได้ผล เวทิศซวนเซไปด้านหลังอย่างมึนงง เขามองเธอที่ร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด หญิงสาวก้มลงหยิบชุดที่ขาดวิ่นมาปกปิดร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าไว้

อย่ามายุ่งกับเท็นอีก เรื่องที่เกิดขึ้นเท็นจะไม่บอกใครทั้งนั้น ออกไปจากห้องเท็นได้แล้ว

อุรัสยาพี่...

ออกไป! คุณทำอย่างนี้กับคนที่ไม่ได้รักได้ยังไง คุณนอนกับคนอื่นเป็นประจำอย่างนั้นหรือ คุณมันเลว เลว!”

อุรัสยาวิ่งเข้าห้องนอนทันที เธอไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ คนที่ทำลายความสาวและทำร้ายร่างกายเธอ ทำไมหัวใจต้องเจ็บปวดยามนึกว่าเขารักพี่สาวของเธอ ทำไมภาพในอดีตของพี่ไทม์และผู้ชายคนนี้ทำให้เธอใจเต้นแรงเหมือนคนขี้อิจฉา ทำไมกันนะ ทำไม...

เวทิศเดินคอตกกลับมาที่ห้อง สิ่งที่เขากระทำต่อเธอมันไร้ซึ่งการให้เกียรติใดๆ ถ้าอย่างนั้นก็สมควรแล้วแหละที่จะโดนตอกกลับมาเช่นนั้น ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องนอน เขาหยุดยืนอยู่ที่เตียงใหญ่ ภาพใครบางคนกอดเข่าร้องไห้แทรกขึ้นมาจนต้องสลัดมันออกไป คราบเลือดแห้งกรังทำให้เวทิศใจสั่นไหว เขานั่งลงพลางมองรอยเลือดอย่างบ้าบอ มือใหญ่คลำมันไปมาอยู่อย่างนั้น ภาพบทรักแสนจะสุขสมเมื่อคืนฉายชัดเข้ามาอีกหน ความใสซื่อและบริสุทธิ์ของอุรัสยาทำคนเผลอคิดถึงสติแตกกระเจิง

โอ๊ยยย! ฉันจะไปคิดถึงเธอทำไม

เวทิศลุกขึ้นยืนก่อนดึงผ้าปูที่นอนโยนลงตะกร้า ไม่ว่าอย่างไรเขาไม่ควรจะยุ่งกับอุรัสยาอีก ต่อให้ผู้หญิงคนนี้ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร...เขาก็ไม่สน เธอไม่ควรมาตกอยู่ในห้วงความคิดของเขาอีก

สองวันต่อมาอิชยามาทำงานที่บริษัทค่ายเพลง เธอเดินสง่าราวพญาหงส์ในชุดเดรสสีโอรส ผมยาวสลวยถึงกลางหลังพลิ้วไหวยามเดินนวยนาดเข้ามายังตัวอาคาร ผ้าพันคอสีครีมพันลำคอขาวไว้อย่างสวยงาม ทุกอย่างดูดีและลงตัวเป็นที่สุด ย้อนกลับไปเมื่อวันที่เธอและศราวินเลิกรากัน หลังจากที่ทางใครทางมันอิชยาก็ขับรถกลับกรุงเทพเพียงลำพัง เธอฝากลูกน้องที่ร้านให้กลับบ้านกับทีมงาน

อิชยาขับรถกลับกรุงเทพทั้งน้ำตาด้วยความเร็วที่ค่อนข้างต่ำ อารมณ์ไม่คงที่เธอไม่สามารถขับเร็วได้ เมื่อกลับมาบ้านก็นอนร้องไห้จนเผลอหลับไป ตื่นเช้ามาข้าวปลาไม่กิน งานการไม่เดิน อกหักอาการมันหนักอย่างนี้นี่เอง ไม่ว่าจะเดินจะเหิน จะมองอะไรก็ตามแต่ มันเห็นเป็นเขาไปเสียหมด รอยยิ้มที่อบอุ่นหัวใจ ร่างกายที่เคยกอดเธอไว้ยามโศกเศร้า ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว

คุณไทม์ครับ

อิชยาหันมายังเสียงเรียก ร่างสูงสง่าของเวย์นักร้องดังในค่ายยืนยิ้มให้คนสวย

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ

เพิ่งกลับมาจากอังกฤษน่ะครับ ไปทำเพลงกับโปรดิวฯ ที่โน่นมา คุณไทม์ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะฮะ

สวยเหรอ...สวยกับผีน่ะสิ เลิกกับเขาไปสองวันมันช่างเหมือนเลิกกันมานานสองปี เธอปล่อยตัวเองให้โทรมถึงขีดสุด หากอิชยาจะทำอย่างนั้นนานๆ ไม่ได้ เธอเป็นดีไซน์เนอร์ เพราะฉะนั้นภาพลักษณ์สำคัญต่อการทำงานเสมอ

เอ่อ คุณไทม์กำลังจะไปไหนครับ ขึ้นลิฟต์พร้อมกันเลยดีกว่า

โอเคค่ะ

ร่างของทั้งคู่เดินเคียงข้างเข้าไปในลิฟต์ ลิฟต์กำลังจะปิดลงแล้ว หากในจังวะนั้นเอง มือใหญ่ๆ ของใครบางคนแทรกเข้ามาเร็วไว บานลิฟต์เปิดออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าทำให้อิชยากลืนน้ำลายไม่ลง หญิงสาวยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ หัวสมองอื้ออึงมึนงงไปหมด ศราวินไม่ต่างกัน เขาไม่ก้าวเข้ามาในลิฟต์ สายตาคมมองเธอที่ยืนอยู่ในนั้นอย่างโหยหา นัยน์ตาคู่นี้ของเขาเต็มไปด้วยความอาทร

จะไปไหมครับ

นักร้องดังถามคนตรงหน้า ศราวินเหมือนมีสติกลับมาอีกครั้ง เขาเดินเข้ามาในลิฟต์ทันที ร่างหนาหยุดยืนอยู่ข้างๆ อิชยา ไม่รู้ว่าพร่ำเพ้อไปเองหรือเปล่า กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยของน้องนางลอยมาปะทะจมูกเขาอย่างเย้ายวน มันสร้างความปั่นป่วนให้กับคนสูดดมยิ่งนัก

คุณไทม์อยู่ที่นี่นานไหมครับ

คงทั้งวันแหละเวย์ ไทม์มีสองงานให้จัดการ

เมื่อไหร่เราจะได้ร่วมงานกัน

ไทม์จะออกแบบชุดของเวย์ได้หรือ ไว้ใจไทม์หรือไง

รอยยิ้มหวานฉายเต็มดวงหน้าสวย ศราวินใจเต้นแรงด้วยความหึงหวง ทั้งคู่หัวร่อต่อกระซิกจนเขาเม้นหน้าหนี ช่วงเวลาอย่างนี้มันช่างเจ็บปวดสิ้นดี... รู้สึกแต่พูดอะไรไม่ได้มันอึดอัดอย่างนี้นี่เอง เขาจะกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้งแล้วใช่ไหม เป็นคนที่รู้สึกอย่างไรแต่ไม่สามารถบอกเจ้าหล่อนได้อีก

ลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นของเวย์ เขาหันมาลาอิชยาก่อนจะเดินออกไปทันที เมื่อลิฟต์ปิดลงอีกครั้งสองร่างที่อยู่ใกล้กันต่างคนต่างถอยห่าง พี่บิ๊กอยู่ซ้าย น้องไทม์อยู่ขวา ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งลิฟต์ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ...อิชยานับหนึ่งถึงสิบในใจทำไมเวลามันผ่านไปช้าเช่นนี้

สบายดีไหม

เขาถามด้วยความอยากรู้  ถาม...เพราะใจที่ยังรักและเป็นห่วงเธอผู้นี้เสมอ หากสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาทำให้อิชยาน้ำตาคลอ หัวใจหญิงสาวเต้นแรงเร็วราวคนลงแข่งวิ่ง เธอไม่ตอบอะไรเขาทั้งนั้น

กินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ เวลาง่วงก็นอนที่ร้านนั่นแหละ อย่าขับรถกลับบ้านเลย ออกกำลังกายบ่อยๆ ด้วย

หยุดได้แล้ว! คุณเป็นอะไรกับฉัน อย่ามาสั่งว่าฉันต้องทำอะไร

พี่เป็นห่วงเธอ ทั้งหมดที่พี่เตือนเพราะยังนึกถึงเสมอ พี่โทรไปบอกให้เธอทานข้าวไม่ได้แล้ว ไปรับเธอที่ร้านหลังเลิกงานก็ไม่ได้ จะชวนเธอไปออกกำลังกายก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ เพราะงั้นพี่เลยเตือน

อิชยาน้ำตาไหลพราก แค่เจอเขามันก็เจ็บพออยู่แล้ว ยังจะมีหน้ามาพูดเป็นห่วงเป็นใยเธออีกงั้นเหรอ

พี่บิ๊กจำได้มั้ย หลังจากที่เราไม่ได้เจอกันมาหลายปี เรากลับมาเจอกันอีกครั้งคือที่นี่

พี่จำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอได้หมด

ก็ดีแล้วค่ะ ในเมื่อเราเจอกันที่นี่ ทุกอย่างก็ควรจะจบลงที่นี่เหมือนกัน...ที่ลิฟต์ตัวนี้

ศราวินไม่ตอบรับหรือสัญญาอะไร เขาให้สิทธิ์เธอพูดเต็มที่ อิชยาเช็ดน้ำตาที่นองหน้า ใครกันเล่าอยากจะพูดตัดสัมพันธ์กับชายอันเป็นที่รัก...เธอยังรักเขาอยู่ทุกห้วงลมหายใจ

หลังจากก้าวออกจากลิฟต์ไปแล้ว เราก็ควรต่างคนต่างอยู่ เจอกันที่ไหนไม่ต้องมาทักไทม์ เพราะไทม์ไม่อยากคุยกับพี่บิ๊ก ไม่ต้องมาแสดงความเป็นห่วงกันอีกเพราะไทม์ไม่เคยต้องการมัน

คนฟังหลับตาลงถอนหายใจ หากมันเป็นความต้องการของเธอเขาก็พร้อมที่จะทำ ศราวินมองใบหน้าหวานที่เมินเขาด้วยความเจ็บช้ำ

พี่จะไม่ยุ่งกับเธออีกต่อไปอิชยา พี่สัญญาว่าถ้าเราเจอกันที่ไหนก็ตามพี่จะไม่มองเธอ ไม่ทัก และไม่เข้าไปคุยด้วยเด็ดขาด ไม่ต้องห่วงหรอกเธอจะไม่มีวันได้เห็นพี่อีก

เสียงลิฟต์เตือนชั้นที่ต้องการจะลงดังขึ้น ลิฟต์เปิดออกกว้างพร้อมร่างของศราวินที่ก้าวออกไป อิชยามองแผ่นหลังกว้างทั้งน้ำตา สิ่งที่เขาพูดออกมามันน่าใจหายทุกคำ จะไม่มีวันได้เห็นเขาอีกงั้นหรือ มันหมายความว่ายังไงกัน...พี่บิ๊กจะไปไหน 


 สนใจดาวน์โหลดนิยายได้ที่ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzYxMTg5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTMxMjUiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #20 Wawa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:51

    ทุกตัวละครน่าสงสาร อ่านแล้วอิน

    #20
    0
  2. #18 primrata2533 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:11
    โอ้ยยย..มันอะรัยอีกนะ..ไม่นะต้องไม่ใช่แบบนี้ไม่ๆๆ
    #18
    0
  3. #15 Baekhyunparkchan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 11:18
    ต่างคนต่างไม่รับฟังเหตุผลของกันและกัน ก็คงต้องเป็นอย่างนี้แหละ
    #15
    0
  4. #14 vajungg (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 19:11
    ไม่น่ะไม่เป็นแบบนี้สิ
    #14
    0