นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

In no Time

โดย Annko

ก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นหรอกนะเพียงแต่พอเห็นคามินาริโดนรุมแล้ว..มันก็ช่วยไม่ได้

ยอดวิวรวม

54

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


54

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ต.ค. 63 / 18:40 น.
นิยาย In no Time

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




***เรื่องนี้เป็นYAOI/BL***


เนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นในนิยายเป็นเพียงการมโนของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสียหายแต่อย่างใดที่สำคัญไม่ได้ดูเรื่องMHAอย่างจริงจังเลยอาจจะเก็บข้อมูลตัวละครไม่ค่อยดีและถ้าหากมีข้อมูลผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ค่ะ






My Hero Academia




.


.


.


.




Pairing




Shinsou Hitoshi X Kaminari Denki

















เปิดเรื่องใหม่พร้อมกับ

เรือผีอีกเช่นเคยค่ะ55

Annko

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ต.ค. 63 / 18:40


 

"อึก...อืออ"

สัมผัสนุ่มๆที่ปากคืออะไรกันแล้วเม็ดกลมๆที่พยายามดันให้เข้าปากนั้นคืออะไร..?คงจะเป็นยาหรือของกินอะไรสักอย่างที่มีลักษณะกลม

 

.

 

.

 

.

 

ชินโซมองคามินาริที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลด้วยความรู้สึกหลากหลาย

"นายทำให้ฉันเสียเวลา"

ชินโซก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของหมอนี้นักหรอกเพียงแต่ตอนเห็นหมอนนี้โดนรุมแล้วแค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมจึงเข้าไปช่วยแต่สุดท้ายพวกนักเลงนั้นก็หนีพอเริ่มเห็นว่าสู้ไปก็แพ้เปล่าๆพอพวกนักเลงหนีไปหมดหมอนี้ก็ล้มหมดสติไปพอดีทำให้ชินโซตกใจก่อนจะแบกร่างคามินาริมาโรงพยาบาลทันที

"หมดหน้าที่ฉันแล้ว...จำไว้นะนายติดหนี้ฉัน"

ชินโซรู้สึกตลกตัวเองที่พูดกับคนนอนอยู่หมอนี่คงจะรู้เรื่องหรอกนอนเป็นผักต้มแบบนี้ขณะที่ชินโซจะออกไป

 

แกร๊กก

 

"คามินาริ!!!เป็นไงบ้าง!?"

เพื่อนแก๊งในคามินาริก็โผล่มาทั้ง บาคุโก คิริชิม่า และเซโร่ ก็ตะโกนถามถึงเพื่อนตัวเองทันที

"ทำไมคามินาริเป็นแบบนี้!?"

"โดนรุม"

"ห้ะ!!?"

ทั้งคิริชิม่ากับเซโร่ถึงกับอ้าปากค้างเพราะเพื่อนของเขาโดนรุม....กี่คนกันเนี่ยแล้วช่องทางด้า---

 

โป๊กก!

 

"หยุดคิดอะไรสัปดลเดี๋ยวนี้พวกแก"

บาคุโกเขกหัวทั้งสองคนโดยเฉพาะคิริชิม่าที่โดนแรงที่สุด

"ง่าาา...ฉันเจ็บนนะคัตสึกิ"

"ก็ทำให้เจ็บน่ะสิจะได้เลิกคิดบ้าๆ"

คิริชิม่าบ่นนิดๆหน่อยๆที่บาคุโกเล่นเขกหัวแบบไม่ออมแรงเลยสักนิดส่วนเซโร่ก็ได้แต่ลูบหัวปอยๆ

"จำหน้าพวกนั้นได้ไหม"

บาคุโกถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เล่นพวกกันนี้หว่ากล้าดียังไงมารุมเพื่อนของเขากัน!!

"ไม่ได้"

"แล้วทำไมนายถึงมาอยู่คามินาริได้"

เซโร่ที่เงียบมานานก็พึ่งเอะใจ..นั้นสิชินโซมาอยู่กับคามินาริได้ไงทั้งๆที่ปกติไม่มีทางได้เจอกันแน่ๆ

"ฉันไปช่วยหมอนี่พ--"

 

แกร๊กก

 

"ขออนุญาตนะคะเมื่อสักครู่ได้ให้ผู้ป่วยทานยาแล้วใช่ไหมคะ"

พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมกับชินโซเพราะเธอจำได้ว่าผู้ชายผมม่วงอยู่กับผู้ป่วยตั้งแต่แรก

"เรียบร้อยครับ"

ชินโซพยักหน้าให้กับพยาบาลแต่พยาบาลก็ยังไม่ออกจากห้องจนทั้งสี่คนที่อยู่ในห้องมองหน้าพยาบาลคนนั้น

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

คิริชิม่าเป็นฝ่ายถามก่อนที่พยาบาลสาวจะอึกอักก่นจะตอบออกมาว่า

"เนื่องจากมีการได้รับสารบางอย่าง...อาจจะส่งผลต่อความคิด นิสัยหรือความทรงจำค่ะแต่.."

พยาบาลสาวเว้นไว้นานจนใจหาย

"แต่อะไรพูดมาเร็วสิๆ!"

บาคุโกพูดเร่งอีกฝ่ายให้พูดเร็วๆจะมาอ่ำๆอึ่งๆทำไม

"ตะ.ตะ.แต่...เป็นแค่ชั่วคราวค่ะสารส่งผลประมาณ7วันคะ.ค่ะ"

ทุกคนเมื่อได้ยินตอนนั้นก็โล่งอกทันทีอย่างน้อยก็มีโอกาสหายและเหมือนโชคจะเข้าข้างเพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลาปิดเทอมฤดูร้อนระยะสั้นพอดี

 

 

 

เช้าวันถัดมา

 

 

 

"ใครอ่าา?"

คามินาริตอนนี้ลืมทุกคนไปหมดสิ้นยกเว้นครอบครัวเและเรื่องของตัวเอง

"พวกเราเป็นเพื่อนกันอยู่กลุ่มเดียวกัน"

ทั้งเซโร่และคิริชิม่าพยายามช่วยกันอธิบายแต่ผิดกับบาคุโกที่ทำหน้าเหมือนจะต่อยตลอดเวลา

"บาคุโกนายจะไม่เล่าเรื่องอะไรสักหน่อยเหรอ"

"เออๆ....ตอนนี้ในหัวนายมีอะไรบ้าง"

บาคุโกถามคามินาริ...ถ้าในหัวมีแต่สิ่งนั้นแสดงว่าจิตใต้สำนึกของคามินาริต้องคิดถึงอยู่บ่อยๆแล้วก็ค่อยใช้สิ่งนั้นมาช่วยเพื่อให้เพื่อนของเขากลับมาเป็นปกติได้เร็วขึ้น

"ฮีโร่!!"

คามินาริตอบเสียงใสออกมาอ่า...ลืมบอกไปสารนั่นทำให้ความคิดและนิสัยของคามินาริกลายเป็นเด็ก

"......"

ตอนนี้ทั้งสามคนมองหน้ากันตาปริบๆว่าจะทำยังไงดีตอนนี้ครอบครัวคามินาริก็เปลี่ยนเวรกันมาดูแลแต่ก็ไม่สามารถดูแลตลอด24ชั่วโมงได้เพราะช่วงกลางวันก็ยังต้องไปทำงานอยู่ดีและทำให้ช่วงกลางวันส่วนใหญ่อยู่กับเพื่อนมากกว่า

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"วันนี้ฉันไม่ว่างพวกนายก็ดูแลไปนะ"

เซโร่บอกกับทุกคนอย่างขอโทษเพราะวันนี้มันเหตุสุดวิสัยจริงๆ

"แต่ฉันก็ว่างแค่ถึง10โมงเองนะ!!"

คิริชิม่าว่ากลับก็แน่นอนสิตัวเขาอุตส่าไปจองตั๋วหนังรอบเที่ยงแล้วก็ว่าจะชวนคัตสึกิไปต่อกันที่ร้านอาหารด้วย!!...ถามว่าทำไมต้องไปวันนี้ก็วันนี้มันเป็นวันครบรอบ1ปีระหว่างเขากับคัตสึกิที่คบกันมาหนิก็เลยอยากจะใช่เวลาทั้งวันแบบสองต่อสอง

"แต่วันนี้ฉันก็ไมว่างสะด้วยสิ"

"ฉันต้องยกเลิกเดทในวันครบรอบเหรอ...ไม่เอาอ่ะ!"

คิริชิม่าที่เริ่มโวยวายออกมาเพราะยิ่งวันนี้ครบรอบ1ปียิ่งไม่อยากยกเลิก

"งั้นหาเพื่อนสักคนที่ว่างๆแล้วพวกเราก็ไว้ใจได้"

"ใครล่ะ?ไม่มีใครรู้เรื่องคามนาริเลยนะ"

คิริชิม่าครุ่นคิดถึงเพื่อนคนที่ไว้ใจได้แต่ก็ต้องรับรู้เรื่องของคามินาริด้วย...

"โอ๊ะ...ชินโซ/ชินโซไง!"

 

 

 

 

บ้านชินโซ

 

 

 

"อะไรของพวกนาย?"

ชินโซรู้สึกหงุดหงิดสุดๆที่ต้องตื่นมาทั้งๆที่ควรจะเป็นเวลานอนนี้มันยังไม่7โมงเลยด้วยซ้ำ!!

"เพราะนายเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องของคามินาริ"

คิริชิม่าพูดขึ้น

"อ่าห้ะ?"

"และพวกเราไว้ใจนายจึงจะขอฝากคามินาริไว้กับนาย"

เซโร่พูดก่อนจะดันคามินาริใส่ชินโซทำให้เกือบหงายหลังดีที่ตั้งตัวทันไม่งั้นหัวกระแทกพื้นแน่

"เฮ้ย!?"

"งืออออออ"

ชินโซรีบประคองคนที่ตัวเล็กกว่าเพราะอีกฝ่ายเหมือนยังไม่ตื่นดีก่อนจะหันไปมองหน้าอีกสองคนที่โบกมือให้

"ฝากด้วยนะ!!แค่วันเดียวขอร้องล่ะ"

ทั้งคิริชิม่าและเซโร่ตะโกนบอกก่อนจะวิ่งสปีดแปดคูณร้อยออกไป..แบบนี้ไม่เรียกว่าขอร้องแล้วเรียกว่ายัดเยียด!

"งืมมมม..หนาวง่าา"

คามินาริที่รู้สึกหนาวๆก็กอดอีกคนแน่นขึ้นอีกก่อนจะทิ้งตัวลงทำให้ชินโซรีบคว้าเอวเอาไว้ก่อนที่อีกคนจะลงไปนอนบนพื้นจริงๆ

"ให้ตายสิ...ชิ"

ชินโซตัดสินใจพยุงคนตรงหน้าแต่คามินาริก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือเลยแถมยังงอแงจะให้อุ้มอย่างเดียว

"นายไม่ใช่เด็กๆนะ"

"ดูตรงไหนว่าไม่เด็กอ่าา..นะๆอุ้มหน่อยย"

"......"

ชินโซอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอดไป..ตื่นเช้าแล้วยังต้องมาเสียเวลาลากคนตรงหน้าอีก

"เออๆ..ขึ้นมา"

แต่ชินโซก็ยังไม่ยอมอุ้มแต่เปลี่ยนเป็นให้ขี่หลังแทน....ถ้าให้ตัวเขาอุ้มก็คิดว่าคงไม่ดีเท่าไรนะที่ผู้จะมาอุ้มผู้ชายถึงอีกฝ่ายจะตัวเล็กกว่าก็เถอะ

" ฮึก ไม่อยากอะ.อุ้ม ฮึก ผมเหรอ"

ชิบ..อยู่กับเขาไม่ถึง5นาทีก็ทำให้ร้องไห้สะแล้ว

 

ฮึ่บ

 

"อุ้มแล้วทีนี้หยุดร้องได้หรือยัง?"

"ฮึก..อื้อ"

ตอนนี้ชินโซอุ้มอีกคนเหมือนหมีโคอาล่าที่เวลามีลูกจะให้ลูกเกาะแม่ไว้และตอนนี้คามินาริก็กอดคอและเอาขาไปเกี่ยวเอวชินโซไว้อย่างแน่นทำให้ชินโซรู้สึกว่าคามินาริตัวเล็กกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ

"เด็กชะมัด"

ชินโซไม่รอช้ารีบเดินไปที่ห้องนอนทันทีก่อนจะวางอีกฝ่ายลงแต่ติดตรงที่...

"ปล่อย"

คามินาริไม่ยอมปล่อยแถมกอดแน่นขึ้นอีกต่างหาก

"มะ.ไม่เอา"

"นายนอนบนเตียงแล้วฉันจะอยู่ข้างๆไง"

"ไม่เอา!!"

"แล้วจะเอายังไง"

ชินโซที่เริ่มหงุดหงิดเพราะความเอาแต่ใจของอีกฝ่าย

"นอนด้วยกันเหมือนนอนกับแม่"

"ฉันไม่ใช่แม่สักหน่อย"

"....."

"ก็ได้ๆเขยิบไปสิ"

ดาเมจเมื่อกี้คืออะไร...แค่ตอนนี้อีกคนไม่รู้ตัวเลยเผลอทำหน้ายู่ๆก่อนจะทำหน้าอ้อนๆแล้วกระพริบตาปริบๆใส่จนตัวเขาใจอ่อน

"เย้!!!"

 

ฟอดดด

 

คามินาริดีใจลุกขึ้นมาหอมแก้มชินโซก่อนจะเขยิบให้เจ้าของเตียงตัวจริงมานอนด้วยได้

"ทำอะไร!!!?"

"ก็เวลาพ่อแม่ตามใจผมก็หอมแก้มกลับไง"

"เวลาเพื่อนนายตามใจนายหอมแก้มไหมเนี่ย?"

"ไม่นะ ไม่ค่อยมีคนตามใจผมนอกจาก...เอ่อ.."

"อะไร?"

ชินโซถามขึ้นเพราะเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

"ผมต้องเรียกว่าอะไรอ่าา..พี่?หรือชื่อ?"

เวรกรรม...มาอยู่บ้านเขาแต่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเขาเนี่ยนะไอ้สองคนนั้นได้บอกอะไรเกี่ยวกับเขาให้คนตรงหน้าฟังบ้างไหมเนี่ย

"ขินโซ...เรียกฉันว่า ชินโซ"

"อืมม...ชิน..โซ.ห่าวว..พี่ชิน"

"ถ้าง่วงก็นอนสะ"

ชินโซบอกเด็กน้อย(ที่ตัวไม่น้อย)ให้นอนก่อนยิ้มมุมปากเบาๆจะเรียกชื่อเขาปกติก็ได้แต่ว่าดันเรียกเขาว่า พี่ชินโซ เหรอ...ถ้านายหายเป็นปกตินายอาจจะไม่ทำแบบนี้ก็ได้

 

.

 

.

 

.

 

 

"อืมมมมม"

คามินาริที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นแต่หมอนที่หนุนอยู่มันแปลกๆไปนะแล้วหมอนข้างก็ดูแข็งๆไม่นุ่มเลยสักนิดแต่ถึงจะแข็งอะไรก็ช่าง...เพราะตอนนี้ก็นอนสบายเหมือนกันแค่งงว่าทำไมหมอนถึงไม่นุ่มก่อนจะกอดหมอนข้างแน่นขึ้น

"ตื่นหรือยัง?"

เอ๊ะ?...เขาอยู่ห้องคนเดียวนิหรือว่าพ่อมาเรียกแต่ไม่ใช่หรอกนั้นไม่ใช่เสียงของพ่อ

 

พรึ่บ

 

ชัด..ชัดเลยทำไมชินโซมาอยู่ในห้องของเขาเนี่ยย!!?

"นายมาอยู่ที่นี้ได้ไง!?"

คามินาริถามพลางสำรวจตัวเองไปด้วย

"ฉันเหรอ...?"

อาการแบบนี้แสดงว่าสารหมดฤทธิ์แล้วสินะ

"ก็เออสิ!!ถามหมามั้ง?!"

"ปากดี"

"ตอบสิ!คำถามมีไว้ตอบนะเว้ย!"

คามินาริเริ่มตื่นตระหนกเข้าไปอีกเมื่อมองรอบๆห้องก็ถึงรู้ว่าเป็นสถานที่ที่ไม่รู้จัก...ของนอนของชินโซ?

"เพื่อนนายฝากนายไว้กับฉัน"

"แล้วทะ.ทำไมถึงตื่นมาในสภาพนี้เล่า"

ทำไมคามินาริถึงได้ตกใจขนาดนี้ก็เพราะอีกฝ่ายใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียวแล้วตัวเขาก็ใส่ชุดลำลองปกติเสื้อยืดกางเกงเจเจ

"บ้านฉัน"

"ละ.แล้--"

"เก็บไว้ถามหลังจากฉันตื่น..ตอนนี้จะนอน"

ชินโซล้มตัวนอนแต่คามินาริก็ยังเขย่าตัวเขาไปมาเพื่อให้ตื่นขค้นมาตอบคำถามให้จบก่อน

 

พรึ่บ

 

"เฮ้ยย!?"

ชินโซที่รำคาญจึงดึงตัวอีกคนลงมาก่อนจะเอามือปิดปากไว้แต่เพราะตอนนี้นอนอยู่ทำให้หน้าทั้งคู่นั้นใกล้กันมากจนสามารถเห็นห้าแดงๆของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนและตอนนี้หัวใจชินโซก็ดูจะทำงานผิดปกติ

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

"ไออวนแอ้วอะออนอ่อออน"

"อะไรนะ"

"บอกว่าไม่กวนแล้วจะนอนก็นอนไป"

คามินาริว่าก่อนจะพลิกตัวเข้าหากำแพงส่วนชินโซที่ได้ยินอย่างนั้นก็นอนหงายตรงๆก่อนเลือบตามองคนข้างๆเป็นระยะๆจนกระทั่งเผลอหลับไปในที่สุด

 

 

 

 

ตอนเที่ยง

 

 

 

"นี่ๆชินโซวววว"

"อะไรของนายอีก"

"ฉันหิว"

"ห้องครัวอยู่ทางนู้นเชิญ"

ชินโซชี้ไปอีกทางซึ่งคามินาริก็หน้ามุ่ยอย่างขัดใจแต่ขาก็ไม่รอช้าเดินเข้สห้องครัวทันทีเพราะตอนนี้ท้องเริ่มที่จะร้องประท้วงออกมาแล้ว

"ชินโซววว..ไม่มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเลยเหรอ?!"

คามินาริตะโกนถามข้ามห้องซึ่งทำให้คิ้วชินโซกระตุกเบาๆอย่าบอกนะว่า...

"ทำอาหารไม่เป็น?"

ชินโซเดินมาถามคามินาริที่เอาแต่รื้อของในตู้เย็น

"กะ.ก็ใช่"

เฮ้ออออ....ถึงความติดกับนิสัยจะกลับมาเป็นปกติแล้วก็ดูไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไรเลยชินโซคิดอยู่ใจ

"ฉันจะทำให้กินก็ได้"

"จริงอ่ะ!?"

"อืม"

"จะไม่ใส่ยาพิษลงไปใช่ไหม"

"ถ้ากลัว..ก็ดูฉันทำแล้วกัน"

คนอย่าง ชินโซ ฮิโตริ ถ้าไม่ชอบหน้าคงไม่ยอมให้มานอนเล่นอยู่แบบนี้หรอกแล้วมาคิดว่าตัวเขาจะใส่ยาพิษเฮอะๆถ้ากลัวก็ยืนดูไปนั้นแหละ

 

.

 

.

 

.

 

 

"ฉันอยากทำบ้างอ่ะ!!"

คามินาริเซ้าซี้ตั้งแต่ตอนเริ่มทำอาหารไม่รู้ยังไงอยู่ๆก็เดินมาบอกจะช่วยทำอาหารจนซินโซคิดในใจ...จะได้กินข้าวไหม?

"ให้ฉันช่วยทำนะๆ"

"จะเสร็จแล้ว"

"ยัง..นายยังไม่ได้เอาลงกระทะจะเสร็จได้ยังไง"

คามินาริเถียงก็ชินโซตอนทำอาหารถึงหน้าจะดูง่วงๆแต่พอดูรวมๆผู้ชายทำอาหารเป็นน่ะเท่สุดๆไปเลยทำให้มีความคิดที่ว่าอยากจะทำอาหารได้บ้างเลยจะช่วยแต่ชินโซก็ไม่ยอมให้ช่วยเลยสักนิด...ชิชะ

"ก็เหลือแค่เอาลงไปทอดไง"

"ก็อยากทำอ่ะๆอยากทำๆ"

"เออ...เอาตะหลิวไป"

จะยอมไปก่อนก็ได้...พอชินโซพูดจบคามินาริตาก็เปล่งประกายก่อนตรงเข้ามาหาทันทีพร้อมกับคิดว่าคงจะไม่ไหม้หรอก(มั้ง?)ให้ตายสิ..นายนี้ดูเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ยังไงยังงั้น

 

.

 

.

 

.

 

 

"ชินโซววววว!!น้ำมันมันกระเด็นอ่าา!!!"

ชินโซเดินมาดูทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกตนเอง

"แล้วจะเปิดไฟแรงขนาดนี้ทำไม"

"ไม่รู้นี่"

 

แกร๊กก

 

ชินโซเดินไปเบาเตาแก๊สลงก่อนจะหันไปมองหน้าพ่อครัวมือใหม่ก่อนจะเกิดศึกแย่งตะหลิวกัน

"ฉันอยากทำเอง!"

"แต่ไหม้ไป2ชิ้นแล้ว"

"ก็ช่วยดูสิเมื่อกี้นายทิ้งให้ฉันจัดการคนเดียวหนิ"

"......"

โอเค..มันคือความผิดของเขาที่ทิ้งอีกฝ่ายไว้ในห้องครัวคนเดียวสินะ

"ทำอย่างนี้"

ชินโซที่ไม่รู้จะทำยังไงจึงไปยืนซ้อนหลังของคามินาริก่อนจะจับด้ามตะหลิวที่อีกคนถือเอาไว้ด้วยให้ขยับตามที่เขาทำ

"อ่อออ..ดูน่ากินกว่าฉันทำตั้งเยอะแหนะ!"

ชินโซไม่ได้พูดอะไรตอบมีเพียงเสียงจากคามินาริคนเดียวที่ดังออกมาไม่สิ...เสียงจากหัวใจเขาก็ดังอยู่นะแต่อีกคนคงไม่ได้ยินหรอกจนกระทั่งทำเสร็จ

 

.

 

.

 

.

 

"ถ้าใครได้นายเป็นแฟนต้องโชคดีมากแน่ๆเลย"

"ทำไม?"

"ก็ทำอาหารก็เป็นแถมบางทียังแอบตามใจด้วย"

ตามใจ..พอพูดถึงเรื่องตามใจก็อดคิดถึงเมื่อเช้าไม่ได้เลยแหะ

"แบบนี้...ฉันก็ต้องได้ของตอบแทนสิ"

 

ฟอดด

 

และสุดท้ายชินโซก็อดใจไม่ไว้ก้มหน้าลงไปหอมแก้มคามินาริจนคนที่ถูกกระทำถึงกับตัวแข็งทื่อก่อนที่หน้าจะแดงและลามไปถึงใบหูจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าออกมาแว๊บๆ

"รอบหน้าจะมาอีกก็ได้นะ"

สิ้นเสียงชินโซคามินาริก็พยักหน้าเพื่อสื่อว่ามันต้องมีรอบต่อไปแน่นอน

"อื้ม"

 

 

 

 

 

E

N

D

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบแล้วค่าาจบแบบงงๆ555

15/10/63

Annko

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Annko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น