นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Be fond of Lion「気がある」

โดย Annko

เหมือนสวรรค์จะเข้าข้างทำให้เขาได้เจอพี่ตัวเล็กอีกครั้ง!!

ยอดวิวรวม

110

ยอดวิวเดือนนี้

7

ยอดวิวรวม


110

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ย. 63 / 18:42 น.
นิยาย Be fond of Lion「気がある」

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



***เรื่องนี้เป็นYAOI/BL***




นิยายสั้นเรื่องนี้เป็นเพียงความมโนของนักเขียนเองเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ตัวละครเสียหายแต่อย่างใดและมีการปรับคำพูด นิสัยรวมถึงท่าทางของตัวละครนั้นๆและอาจมีข้อมูลผิดพลาดก็ต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
















Haikyuu


.


.


.


.


.


Pairing



Lev haiba  X  Yaku morisuke














ใครบอกจะแต่งเรื่องสุดท้าย!?ไม่มี๊>~<

อยากจะบอกว่าเนื้อเรื่องงงเหมือนเดิม

แน่นอนไม่ต้องห่วงค่ะ5555มาช่วยกัน

แปลไทยเป็นไทยกันค่ะทุกคน!!!^0^

เรื่องนี้สุดท้ายจริงๆจากไฮคิวแล้วค่ะ

Annko

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ก.ย. 63 / 18:42


 

 

ในตอนนั้นเพียงแค่ได้สบตาก็เหมือนโดนมนตร์ให้หยุดนิ่งเพียงแค่....เพียงแค่สบตาคนตัวเล็กที่มีใบหน้าง้ำงอเวลาเห็นเขาจนอยากจะเข้าไปถามแต่ก็ไม่กล้าจนกระทั่งเหมือนสวรรค์จะเข้าข้างตัวเขาแล้ว

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

"นายเลิกตามฉันสักที!!"

คนตัวเล็กว่าออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ก็ดูสิ..คนอะไรไม่รู้หน้าด้านหน้าทนชิบอยู่ๆก็เดินมาบอกว่า 'พี่น่ารักจังเลยครับ' คำชมแบบนั้นก็ได้ยินบ่อยอยู่หรอกแต่ 'ผมชื่อ เลฟ ไฮบะ นะครับจำผมด้วยนะครับ!!' มาบอกให้เขาไปจำอีกคนเนี้ยแปลก!ไม่ต้องสั่งก็จำได้อยู่แล้วมั้ย?เด่นตั้งแต่เดินเข้ามาในชมรมแล้วเว้ยยยย

"พี่จำผมได้มั้ย?ที่บอกว่าพี่น่ารั--"

"จำได้น่า!!แล้วจะตามอะไรหนักหนา"

"อ่าวว?ไม่ทำคะแนนแล้วจะ(จีบ)ติดเหรอ?"

"ทำคะแนนก็ไปบอกอาจารย์นู้นไป"

ทั้งคู่เดินเถียงกันมาตั้งแต่ห้องเรียนจนถึงโรงยิมตอนนี้สองคนคงยังไม่รู้ตัวว่าเป็นที่น่าจับตามองขนาดไหนก็..อีกคนรุ่นพี่ตัวเล็ก(น่ารัก)และมีดีกรีเป็นถึงนักกีฬาของโรงเรียนส่วนอีกก็คนนักเรียนเฟรนลี่หน้าใหม่ลูกครึ่งที่หุ่น(แซ่บบบบ)ดีมากและทุกคนในโรงเรียนต่างพากันเรียกหนุ่มลูกครึ่งว่า  แหมว ก็มาจาก หมา กับ แมว รวมกันยังไงล่ะ...เลฟเหมือนหมาแต่บางครั้งก็เหมือนแมวทั้งๆที่ชื่อแปลว่า สิงโต แต่นิสัยกลับตรงข้ามหมด

"พี่ยาคุอ่าาาาา...ไม่สนใจผมเลย"

 

 

ปัง!!

 

ยาคุเปิดประตูโรงยิมก่อนจะหันไปพูด

"อยากให้คนสนใจก็ไปหาสาวสิเฟ้ย"

"พูดอย่างงี้....พี่หึงอ่อ?"

"ไม่ได้หึง!แต่อิจฉาต่างหาก"

ใช่..ไม่ได้หึงแค่อิจฉาที่อีกคนสูงกว่า โดดเด่นกว่าแต่ก็น่ะ...ยังไงอีกฝ่ายก็มีเรื่องที่ไม่ถนัดอยู่เหมือนกันแหละ

"อิจฉาไรอ่ะ?พี่ยาคุทั้งน่ารัก ตัวเล็ก เก่งกีฬา...อ้อๆเรียนก็เก่งจะมาอิจฉาผมทำไมกัน"

ข้อดีทั้งหมดที่ตัวเขาพูดไปคือความจริงที่เขาคิดแบบนั้นจริงๆไม่ได้โกหกแต่เหมือนอีกฝ่ายจะทำหน้าไม่พอใจสะแล้ว

"เฮอะ..พูดมาได้ ชิ"

ยาตุก็รีบเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีตามมาด้วยเลฟติดๆ

"พี่ยาคุ~ผมไม่รู้จริงๆนี่ครับบบ"

"เปลี่ยนเสื้อไปจะได้ไปซ้อมกัน"

เลฟได้แต่หน้าหงอยๆก่อนจะเปลี่ยนเสื้อและเมื่อยาคุหันมาอีกทีก็เห็นเลฟเปลือยด้านบนแล้ว.....ยาคุคิดมาตลอดว่าเลฟเป็นคนสูง(มากก)หุ่นเลยน่าจะผอมมากกว่ามีเนื้อแต่พอเห็นวันนี้ขอเปลี่ยนความคิดใหม่เพราะอีกคนซ่อนรูปมากกว่ามีมัดกล้ามแบบกำลังดีไม่มากไม่น้อยเกินไปหุ่นดีจนไม่คิดว่าจะเป็นหุ่นนักเรียนม.ปลาย

"พี่ยาคุ?"

เลฟเห็นยาคุยืนมองมาที่เขานานมากจนเดินไปถามแต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัว

"พี่ยาคุ?ถ้าพี่ยืนแล้วไม่ยอมใส่เสื้อผมจะถือว่าพี่อ่อยผมนะ"

ในหัวยาคุประมวลคำพูดทีเล่นทีจริงสักครู่นึงก่อนจะ

"เฮ้ยย!?เอาหน้ายื่นมาทำไมไอ้บ้าเลฟ"

"ก็นึกว่าอ่อยนิน่าา"

"อ่อย?แค่เปลี่ยนเสื้อเรียกว่าอ่อยรึไง!!?"

"แถมยังยืนนิ่งๆไม่ขยับตอ--"

"พอ!สรุปคือฉันไม่ได้อ่อยนาย"

"ถ้าไม่อ่อย...ก็รีบใส่เสื้อสิครับเดี๋ยวผมจะเข้าใจผิดอีก"

เลฟพูดก่อนจะเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ

 

 

 

 

 

 

 

ตอนซ้อม


 


 

"เวลากระโดดต้องยกมือขึ้นให้สูงๆสิเว้ย"

เสียงคุโระตะโกนออกมา

"อ่า..ครับๆ"

"เสียงดัง"

และตามด้วยเสียงของเคนมะ

"โทษทีดังไปเหรอ?"

"อืม"

เหมือนบรรกาศของคู่นี้มันจะยังไงๆอยู่นะ?เคนมะคบกับพี่คุโระเหรอ?!และตัวเขาก็ได้คำตอบเมื่อการซ้อมจบลงเพราะเขาแอบไปเห็นเคนมะนั่งตักคุโระและกอดคอกันด้วย!!และคงจะไม่จบแค่กอดคอเพราะตอนนี้ใบหน้าสองคนใกล้กันแล้ว

"ฮะแฮ่ม....แอบดูมันไม่ดีนะ"

"พี่ยาคุ..พี่ก็รู้อยู่แล้วเหรอ?"

"อืม เคนมะน่ะต่อหน้าคนอื่นก็ไม่ชอบสนใจคุโระหรอกแต่พออยู่สองคนก็...เป็นอย่างที่เห็น"

และทั้งคู่ก็ยังคงแอบดูอย่างเงียบๆโดยที่อีกสองคนในห้องเก็บอุปกรณ์ก็ยังไม่รู้ตัว

"อืออ อื้มม พะ.พอก่อนคุโระ"

 

 

จุ๊บ

 

 

คุโระจูบเบาทั่วหน้าตั้งแต่หน้าผากจรดคางและกำลังจะไปถึงช่วงคอ

"มากกว่านี้...ไม่ได้"

เคนมะรีบดึงสติก่อนดันไหล่คุโระออก

"ทำไมล่ะ?"

"คนอื่นยังไม่กลับ"

"ที่บ้าน?"

"จะคิดดูก่อนแล้วกัน"

"หึหึ..งั้นกลับเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา"

หลังจากคุโระได้ยินคำตอบก็อุ้มเคนมะขึ้นมาโดยที่เคนมะก็ผวากอดคอแน่น

"เล่นไรเนี้ยยปล่อยนะ!คุโระ"

"ทำไงก่อนหืม?"

คุโระยักคิ้วถามก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาทำให้เคนมะหลบตาก่อนจะจุ๊บปากเบาๆ

"ทำแล้ว ปล่อย"

"แค่เนี้ย??"

"ก็เก็บไว้ไปที่บ้านไง"

แพ้..คุโระแพ้ให้กับเคนมะราบคาบไม่สามารถสู้อะไรได้เลยคนตรงหน้าจะรู้ตัวมั้ยนะ?ว่าตอนนี้น่ารักมากขนาดไหนกันน่ะ!!!

 

 

 

ไรท์:รู้ตัวมั้ย!?ว่าน่ารักอ่ะ

เคนมะ:คุโระจ้างมาเหรอครับ

ไรท์:จะชมว่าน่ารักต้องเป็นคุโระเท่านั้นเหรอ?

คุโระ:ใช่..คนอื่นห้าม!!

เคนมะ:ถ้าใครจะชมก็ชมได้หมดครับ

คุโระ:ห๊าา

ไรท์:เคนมะน่ารักที่สู๊ดดด

เคนมะ:แต่ผมจะทำตัวน่ารักแค่กับคุโระเท่านั้นครับ

ไรท์: TwTจะไม่น่ารักให้สักนิดเลย?

เคนมะ:อืมมม....ถ้ามีเกมให้จะพิจารณาครับ

ไรท์:คุโระมันมีเกมเรอะ!??

คุโระ:ไม่มีนะ

เคนมะ:คุโระเป็นข้อยกเว้นนะครับ

คุโระ:เข้าใจตรงกันนะ ป่ะ!

คุโระจูงมือเคนมะเดินผ่านหน้าไป

ไรท์:อยู่กับคู่นี้ทีไรกลายร่างเป็นอากาศตลอด.....

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

"ฝากปิดด้วยนะครับ นี่กุญแจครับ"

คุโระยื่นกุญแจให้ยาคุก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเคนมะที่ยืนรออยู่แล้ว

"ได้"

ยาคุกำลังจะเดินไปเก็บของแต่ก็เห็นเด็กผู้หญิงยืน

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ยาคุที่เห็นก็ถามกลับไป

"คือ..ฉันอยากจะขอคุยกับเลฟหน่อยค่ะ!"

"อ่อ...รอสักครู่ครับ เลฟ!!!"

ยาคุตะโกนเรียกเลฟให้ทันทีและเมื่อเลฟได้เสียงยาคุก็เหมือนหูกับหางจะกระดิกก่อนจะวิ่งปรี่ตรงมา

"ครับ???เอ๊ะ??"

"เธออยากคุยกับนาย"

และทั้งเด็กสาวก็เดินออกไปพร้อมกับเลฟโดยที่ยาคุก็มองไปเฮอะๆ...เป็นคนเจ้าเสน่ห์จริงไอ้แหมวว

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

ยาคุที่แอบดูก็เห็นเด็กสาวทำหน้าผิดหวังก่อนเลฟจะเดินกลับมา

"นายปฏิเสธไปเหรอ?"

"ครับ..ผมบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"

 

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

 

เลฟคงไม่ได้หมายถึงตัวเขาใช่มั้ย?

"ทำไมไม่ปฏิเสธเฉยๆไปบอกอย่างงั้นเดี๋ยวก็คิดว่านายไม่โสดหรอก"

"ก็ไม่อยากโสดแล้วจริงๆนี่"

"เย็นมากแล้วกลับกันเถอะ"

ยาคุเลือกที่จะเมินคำพูดของเลฟแล้วเปลี่ยนเรื่องแทน

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

"นายทำไมยังมาอยู่ที่นี้อีกก!?"

ยาคุโวยวายก็อยู่ๆเลฟก็มาขอเข้าห้องน้ำบ้านเขาแต่ตอนนี้เสร็จแล้วก็ยังไม่กลับและในอีกไม่กี่ชั่วโมงรถไฟก็จะหมดรอบแล้ว

"มันดึกแล้วผมกลัวหลง"

"ถามทางสิ"

"มันจะมีคนเหรอ?"

"งั้นก็ไปตามGPS"

"แบตจะหมดแล้ว"

โอ้ยยยย...เลฟไม่ได้ตั้งใจแกล้งเขาอยู่ใช่มั้ย!!?

 

 

ก๊อกๆ

 

 

"กินข้าวกันจ้าา"

เสียงแม่ของยาคุเรียกให้ไปกินข้าว

 

 

 

 

บนโต๊ะอาหาร

 

 

 

"เพื่อนยาคุเหรอจ้ะ?ไม่เคยเห็นหน้าเลย"

แม่ของยาคุเองก็ดูจะชอบเลฟอยู่ไม่น้อย

"ผมเป็นรุ่นน้องกำลังจี---"

"กินไก่ทอดสิอร่อยมาก"

ขณะที่เลฟกำลังพูดยาคุก็รีบพูดขัดขึ้นมาพร้อมยัดไก่ใส่ปากคนตัวสูงทำให้แม่รู้เลยว่าต้องไม่ใช่รุ่นน้องธรรมดาแน่ๆเพราะสายตาที่อีกคนมองลูกชายของเธอนั้นคล้ายๆตอนเธอจีบกับสามีใหม่ๆ

"ดึกขนาดนี้จะกลับยังไงจ้ะถ้าไปก็อาจจะไม่ทัน"

"ถ้าไม่รบกวนขอค้างได้มั้ยครับ"

"ก็ได้นะจ้ะแต่..ไม่ได้เตรียมฟูกไว้อาจจะใ--"

"นอนพื้นไปเลยตัวสูงดีนัก"

ยาคุบ่นอุบอิบแต่เลฟก็ได้ยิน

"ตัวสูงแล้วเกี่ยวไรกับนอนพื้นอ่าา..พี่ยาคุ"

"ก็เห็นแล้วมั--"

ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะพูดจบแม่ก็พูดขึ้น

"ไปนอนห้องยาคุนั้นแหละ ไม่ต้องเถียง"

"แม่อ่าา...งอนแม่เล่าา!"

ยาคุรีบเคี้ยวข้าวตุ้ยๆก่อนจะเชิดหน้าใส่เลฟทันทีที่หันไปสบตา

 

 

 

 

ห้องนอนยาคุ

 

 

 

"นายนอนพื้นฉันนอนเตียง"

"แต่ผมอยากนอนเตียงอ่ะ..นะๆๆ"

ไอ้แหมววได้คืบจะเอาศอกนิสัยเหมือนทั้งหมาและแมวจริงๆ

"ไม่ได้ไม่เห็นเหรอว่าเตียงมันเล็ก"

"ตัวพี่เล็กกว่าเตียงตั้งเยอะ"

เลฟพึมพำก่อนจะยอมก็พี่ยาคุก็เป็นเจ้าของห้องอ่ะเนอะรอจนถึงช่วงเวลาอาบน้ำทำให้เลฟนึกบางอย่างได้

"ผมไม่มีเสื้อ"

"ตัวนี้ใส่ได้มั้ย"

ยาคุยื่นเสื้อตัวที่คิดว่าใหญ่ที่สุดให้และผลที่ออกมาคือ..เอวลอย!!

"ฮ่ะๆฮ่าๆๆ อุ๊บ ฮ่าๆโทษที"

"มีตัวอื่นมั้ยครับ?"

ยาคุหาเสื้อไปจนแทบจะหมดบ้านเลฟก็ยังไม่ได้ได้แค่กางเกงเท่านั้น

"ดูเหมือนว่า...ต้องนอนแบบไม่เสื้อนะครับ"

"อะ.เออก็มันไม่มีไง"

ยาคุเหมือนเห็นแววตากระหายแวบๆ....เดี๋ยวนะจากแหมวจะกลายเป็นสิงโตวันนี้ไม่ได้!!

"เฮ้อออไม่ได้ใส่เสื้อแล้วยัง....ต้องนอนพื้นอีก"

เลฟว่าด้วยหน้าหงอยๆก่อนจะไปนั่งอยู่มุมห้องจนทำให้ยาคุงงว่าทำทำไม

"ไปทำไมมุมห้อง?"

"ก็มันหนาวมากๆเสื้อก็ไม่ได้ใส่นี่ครับ"

อึก...อย่าใจอ่อนยาคุ!!ยาคุบอกกลับตัวเองแต่มือก็กวักเรียกเลฟแล้ว

"ห้ามเกินเขต"

ยาคุพูดแค่นั้นก่อนจะล้มตัวนอนโดยมีหมอนข้างกั้นไว้ระหว่างฝั่งเขากับฝั่งเลฟ

"ขอบคุณครับ!"

ถ้าเป็นปกติต้องเป็นหูหางกระดิกแบบหมาหรือแมวสิแต่วันนี้เลฟก็ดูเหมือนสิงโตรอจับเหยื่อมากกว่า...ไม่หรอกยาคุนายคิดไปเองน่าา นาย-คิด-ไป-เอง 

 

 

 

 

 

กลางดึก



 

เลฟค่อยๆเอาหมอนค้างก่อนจะสอดแขนเข้าไปใต้คอและพยายามทำแบบไม่ให้ยาคุตื่นแต่ก็ได้ยินเสียงละเมอเบาๆว่า เลฟ ...

"ในฝันพี่มีผมอยู่ด้วยเหรอ?อิจฉาตัวผมในฝันของพี่จัง"

และเหมือนยาคุจะไม่ได้มาแค่เสียงยังดิ้นไปมาและหมอนข้างที่เอาออกไปทำให้สุดท้ายยาคุก็อยู่ในท่ากอดก่ายตัวเลฟเหมือนว่าก่ายหมอนข้างอยู่

"พี่ยาคุช่วยมั่นใจความรู้สึกของตัวเองเร็วๆด้วยนะครับ"

เลฟว่าก่อนจะจูบที่ริมฝีปากของยาคุก่อนล้มตัวนอนลงในที่สุด


 



 


 

ตอนเช้า



 

"ว้ายย!เอ่อ...แม่ขอโทษที่ขัดนะจ้ะ"

"ไม่ใ--"


 


 

ปัง..

 

 

แม่รีบปิดประตูห้องอย่างเร็วเพราะภาพที่เธอคือ...ลูกชายเธอกำลังคร่อมเลฟอยู่น่ะสิพอเห็นแบบนี้พึ่งรู้ว่าลูกชายเธอตัวเล็กแค่ไหนจะรับไหวมั้ยนะ?เลฟลูกครึ่งสะด้วยเฮ้อออ...คนเป็นแม่ก็เป็นห่วงลูกทุกเรื่องแหละหน่าาา

"เพราะนายเลยไอ้แหมวว"

"แหมว?โอ้ยยพี่ยาคุตีผมทำไม"

"นายจัดท่านอนใช่มั้ยห๊ะ!?"

"พี่ดิ้นต่างหากแล้ว...พี่โกรธที่ผมกอดเหรอ"

เลฟพูดขึ้นและแอบทำนิ้วไขว้ไว้

"ใช่ แม่งๆๆยังไม่รว--"

ยาคุโกรธอีกคนที่กอดแต่ก็แค่ครึ่งนึงเพราะอีกครึ่งมาจากเขินล้วนๆและไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อเช้าเขาโดนไอ้แหมวตัวนี้มันจูบเพราะคิดว่าเขายังไม่ตื่นแน่ๆเลยเป็นอย่างที่เห็นเกิดสงครามแต่เช้า

"รวมอะไร?"

เลฟทำหน้างงๆก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกได้ที่ลงไม้ลงมือเป็นเพราะรู้ว่าตัวเองถูกขโมยจูบงั้นเหรอ!?

"ทำหน้างั้นหมายความว่าไง"

"พี่รู้ใช่มั้ย..ที่ผมจูบพี่น่ะ"

คราวนี้ยาคุเองเสียอาการไปไม่เป็นเลยจะเขกหัวอีกฝ่ายให้หยุดมองแบบนั้นแต่รอบนี้เลฟไม่ได้เหมือนเดิมเลฟจับมือของยาคุไว้ก่อนจะเป็นฝ่ายพลิกตัวคร่อมแทน

"รู้ใช่มั้ย?"

เลฟถามย้ำ

"ไม่รู้เว้ย ปล่อย!!"

ยาคุพูดออกมาก่อนจะมองกลับอย่างไม่กลัวเช่นกัน

"อื้ออออ อือ!!"

เลฟจูบยาคุอย่างแรงและรอบนี้ไม่ใช่แค่ปากแตะปากแต่ใช้ลิ้น!!

"ถามอีกครั้งพี่รู้ใช่มั้ย?"

ยาคุเริ่มคิดว่าคนตรงหน้าไม่ใช่หมาไม่ใช่แมวแต่เป็นสิงโตมากกว่าแล้วตอนนี้

"รู้ อื้มม อึก อืออออ"

และรอบนี้ก็ยังไม่พ้นเช่นเดิมแต่รอบนี้มันอ่อนโยนสะจนยาคุเองก็คล้อยตามก่อนจะ..


 


 

ผลั่ก


 


 

"ปะ.ปล่อย"

ยาคุถีบกลางท้องเลฟแต่ก็ไม่แรงแต่ก็มากพอที่จะทำให้ได้สติแล้วทั้งห้องก็เกิดความเงียบก่อนยาคุจะพูดขึ้น

"ทำแบบนี้ทำไม"

"ถ้าพี่ยาคุไม่ชอบ...ต้องขอโทษครับ"

เลฟว่าด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดจริงๆ

"ฉันชอบค่อยเป็นค่อยไป"

"????"

เลฟที่งงประโยคของยาคุแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

"ถ้านาย..แบบ..."

เลฟหันไปเห็นอีกฝ่ายที่หน้าแดงมากๆก็..ไม่อยากเข้าข้างตัวเองแต่แบบนี้เหมือนเปิดโอกาสให้ชัดๆ

"แค่พี่ตอบว่าเกลียดหรือไม่เกลียดก็พอครับ"

"ก็ไม่ได้...เกลียด"

พอจบประโยคจากบรรยากาศภายในห้องที่อึกครึมก็กลับมาสู่ภาวะปกติ

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วและที่สำคัญตัวเขาเสพติดจูบจากเลฟมากๆทุกวันพวกเขาจะต้องจูบกันมันฟังดูตลกๆใช่มั้ย?แต่ถ้าวันไหนไม่ได้ทำล่ะก็นอนไม่หลับเหมือนขาดอะไรบางอย่างและอยากจะตะโกนบอกดังๆว่า 'ไอ้แหมวมันคือสิงโตววว' เพราะเดี๋ยวนี้เลฟชักจะเอาใหญ่พอยอมให้จูบได้ก็เริ่มมือไม่อยู่กับที่บ้าง อยู่ๆก็ลากไปบ้างและยังมีอีกเยอะที่ยังไม่ได้พูด

"พี่ยาคุ~"

"อะ.อะไร"

"วันนี้ยังไม่ทำเลยนะ"

เลฟว่าพร้อมมำปากจู๋ใส่ยาคุ

"เฮ้ยยย~เมื่อไรจะเปิดตัวสักทีว่ะ"

คนในทีมแซวออกมาเมื่อเห็นเลฟงุ้งงิ้งใส่ยาคุ

"รอพี่ยาคุตอบรับอยู่ครับ"

"อะ.ไอ้เล--อื้อ!"

ยาคุเบิกตากว้างทันทีเพราะ...เลฟก้มลงมาจุ๊บเขาต่อหน้าคนอื่นๆในทีม!!

"ฮู้ววววววเอาว่ะๆเป็นแฟนกันก็พูดเถอะ"

"เลฟไม่แหมวแล้วครับ~~"

คนในทีมต่างพากันแซวหนักกว่าเดิม

"หยุดแซวเดี๋ยวนี้นะเว้ยยย!!"

ยาคุพูดเสียงดังๆก่อนจะดึง(กระชาก)เลฟให้ตามมา

"ฮึ่ยๆเพราะนายเพร---อื้มมม"

เลฟก้มลงจูบปากเล็กๆที่เอาแต่บ่นไม่หยุดแต่ก็รู้แหละบ่นเพราะเขิน

"อื้มมม ละ.เลฟ อื้ออ"

เลฟอุ้มตัวยาคุขึ้นชิดกำแพงทำให้ตอนนี้ร่างของเลฟบดบังตัวยาคุไว้จนมิด

"เมื่อไรพี่ยาคุจะยอม...ที่ทำอยู่ก็รู้แล้วไม่ใช่พี่น้อง"

"ก็.ก็ขอมาดิว่ะ...แม่ง"

"คบกันนะครับ"

 

 

ฟอดด

 

 

เลฟหอมแก้มยาคุเบาๆก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมา

"อือ..ตกลง"

แล้วทั้งสองจูบกันอีกนิดหน่อยก็จะพากันเข้าโรงยิมเหมือนเดิมแต่ที่เปลี่ยนน่ะคือ...ทั้งคู่จับมือกันเดินเข้ามาพร้อมกันนี่สิ

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องสุดท้ายจากไฮคิวจบ

อย่างเป็นทางการแล้ววว

29/09/63

Annko

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 


 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Annko

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น