ภาษาที่หายไป

ชาวพื้นเมืองคนสุดท้ายที่สามารถพูดภาษาโบราณของหมู่เกาะอันดามันในอินเดียได้ เสียชีวิตลงเมื่อไม่นานมานี้ด้วยวัย 85 ปี นักวิชาการเป็นห่วงว่าภาษาโบ (Bo) ซึ่งถือเป็นภาษาหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดของโลก กำลังจะสูญหายไปพร้อมกับลมหายใจของเจ้าของภาษาคนสุดท้ายคนนี้

ศาสตราจารย์แอนวิตา แอบบี นักภาษาศาสตร์ผู้ค้นคว้าและอนุรักษ์ภาษาถิ่นของหมู่เกาะแห่งนี้ บอกว่า การจากไปของโบอานับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของภาษาพื้นเมือง ซึ่งเมื่อสูญเสียไปแล้วจะไม่สามารถหาอะไรมาทดแทนได้

เธอบอกว่า จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ภาษาอันดามันมีต้นกำเนิดมาจากแอฟริกาเมื่อราว 70,000 ปีก่อน และด้วยความหลากหลายของภาษา ทำให้หมู่เกาะอันดามันแห่งนี้กลายเป็นเกาะในฝันของนักมานุษยวิทยาทั่วโลก

เธอเล่าต่อว่า โบอากลายเป็นคนสุดท้ายที่พูดภาษาโบได้ หลังพ่อและแม่ของเธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายสิบปีก่อน "โบอาต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวอย่างที่สุด และต้องพยายามหัดพูดภาษาอันดามันในแบบฮินดูเพื่อสื่อสารกับคนอื่นๆ แต่เธอก็ยังยิ้มร่าเริงและมีอารมณ์ขันอยู่เสมอ"

ศาสตราจารย์แอบบีชี้ว่า การเสียชีวิตของโบอาเปรียบเหมือนการทำจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญหายไป ขณะที่กลุ่มเอสไอซึ่งรณรงค์เพื่อความอยู่รอดของภาษาพื้นเมืองบอกว่า ภาษาโบที่หายไปก็เปรียบเหมือนเอกลักษณ์หนึ่งของสังคมมนุษย์ที่ตอนนี้เหลือเพียงความทรงจำเท่านั้น

นักวิชาการแบ่งชนเผ่าอันดามันออกเป็น 4 กลุ่มคือ อันดามันใหญ่ (Great Andamanese) จาราวา (Jarawa) อนเก้ (Onge) เซนทิเนล (Sentinelese)

ศาสตราจารย์แอบบีบอกว่า ชนเผ่าเซนทิเนลเคยมีประสบการณ์ที่เลวร้ายจากการติดต่อกับคนจากแผ่นดินใหญ่ ทำให้พวกเขาต่อต้านการแทรกแซงจากโลกภายนอก ส่วนชาวอันดามันใหญ่ตอนนี้มีอยู่ประมาณ 50 คน ส่วนใหญ่เป็นเด็ก อาศัยอยู่ไม่ไกลจากพอร์ตแบร์ โบอาเป็นสมาชิกของเผ่านี้ ซึ่งแบ่งแยกย่อยออกเป็นเผ่าเล็กๆ อีกนับสิบ แถมยังมีภาษาใช้ต่างกันถึง 4 ภาษาเป็นอย่างน้อย

ส่วนเผ่าจาราวามีสมาชิกราวๆ 250 คน ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามป่าทึบตอนกลางของเกาะ ขณะที่เผ่าอนเก้ คาดว่าตอนนี้เหลือสมาชิกอยู่ประมาณ 200-300 คน.

ที่มา ไทยโพสต์ออนไลน์