คราวนี้ขอว่างไฟนอลแฟนตาซีสักเอนทรี่นึง วันนี้เราจะมาว่ากันเกี่ยวกับเรื่องของ "การ์ตูน" กันค่ะ ซึ่งหัวข้อที่ไลท์เลือกมาสับ เพราะว่าดำเนินเรื่องแปลกและประหลาดมากที่สุดเรื่องหนึ่งเท่าที่ไลท์เคยเจอ ชื่อของการ์ตูนเรื่องนั้นคือ 'Fairy Tale' ค่ะ
ก่อนอื่นต้องขอเท้าความก่อนนะคะ การ์ตูนญี่ปุ่นส่วนมากมักมีความเป็นชาตินิยมของตัวเองสูง ซึ่งแฝงเข้าไปในการเขียนของนักวาดการ์ตูนธรรมดาๆอยู่แล้ว อันนี้เป็นเรื่องปกติที่เรามักเห็นกันบ่อยๆเสมอค่ะ ซึ่งจุดนี้นักวาดจะนำความเป็นชาตินิยมของตัวเองใส่เข้าไป ก็คือตัวละครเอก และวิธีการดำเนินเรื่องค่ะ สองปัจจัยนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่พิจารณาสังเกตง่ายๆ
สำหรับส่วนของการดำเนินเรื่องนั้น โดยปกติแล้ว การ์ตูนที่ดังระดับ World Wide และทำให้ติดตลาดโลกได้นั้น จำเป็นต้องสร้างความสมเหตุสมผลขึ้นมาในระดับหนึ่งค่ะ พูดง่ายๆคือตัวละครเอกต้องมีพัฒนาการ ต้องสามารถช่วงเวลาที่ Depressed และ Lossed ได้ สังเกตการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดังระดับโลกง่ายๆก็ดังนี้ค่ะ
---> One Piece : ลูฟี่ที่เป็นตัวละครเอกของการ์ตูนเรื่องนี้แพ้หลายรอบค่ะ เป็นอะไรธรรมดามาก แต่ด้วยคาแรกเตอร์ของเขาที่เป็นคนสดใส ร่าเริง อีกทั้งยังมีความมุมานะแต่ตัดสินใจอะไรด้วยเหตุผล (หรือตรรกะง่ายๆในบางครั้ง) ทำให้เขาสามารถยอมรับได้ง่ายๆว่าเขาเป็นคนไร้ความสามารถ ยอมรับได้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เมื่อยอมรับได้แล้วก็จึงพัฒนาตัวเองขึ้น แม้กระนั้นการพัฒนาครั้งเดียวก็ไม่สามารถทำให้เขามีชัยเหนือทุกคนซะทีเดียว ลูฟี่จึงเป็นตัวละครที่มีพัฒนาการเรื่อยๆ ทำให้คนอ่านรู้สึกสนุกตามไปด้วย เพราะเหตุการณ์เสมือนจริง การกระทำมีเหตุผลและสมเหตุสมผลค่ะ
---> Naruto : ชื่อแปลไทยประหลาดมาก 'นินจาคาถาโอ้โหเฮะ' ตอนแรกดูชื่อภาษาไทยแล้วไลท์ก็เอ๊ะ!? มันยังไงกัน?? แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบสิ่งเดียวกันค่ะ นั่นคือช่วงเวลา depressed นารุโตะที่เป็นตัวเอกผ่านการสูญเสียมาเยอะมากๆ อีกทั้งยังมีการพ่ายแพ้หลายครั้งหลายคราวเช่นเดียวกัน (เช่นตอนเด็กแพ้ซาสึเกะ โตมาก็ยังแพ้อยู่ ตอนเด็กแพ้โอโรจิมารุ โตมาก็ชนะได้ ถึงแม้ว่าจะต้องใช้ร่างอสูรที่มีผลเสียต่อร่างกายอีก เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่านารุโตะไปฝึกมาก็ไม่ได้เก่งกาจชนะทุกผู้ในโลกาได้ซะทีเดียว) อีกทั้งการ์ตูนเรื่องนี้เน้นความรู้สึกของตัวละครและคนอ่านเป็นสำคัญ คนที่อินกับเนื้อเรื่องมากๆจะร้องไห้บ่อยค่ะ เพราะเรื่องนี้ฉากดราม่ามันสอดแทรกเยอะมาก สอนสัจธรรมและความจริงของโลก 'จริงๆ' ด้วย บทบาทความรู้สึกเศร้าของนารุโตะจะเป็นอะไรที่เราเห็นบ่อยค่ะ ซึ่งจุดนี้ตีตลาดทั้งโลกกระจุยกระจาย เพราะนอกจากจะสนุกแล้ว การ์ตูนเรื่องนี้ยังสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับเด็กวัยรุ่นด้วย เยี่ยมค่ะ
แต่!! Fairy Tale เป็นการ์ตูนที่ร้ายกว่านั้นค่ะ นั่นคือมันแสดงออกถึงความเป็น 'ญี่ปุ่น' ได้ชัดเจนเกินเหมาะเกินควร มาพิจารณากันที่อันดับแรกก่อน ตัวละครเอก.... Natsu Draguneal
เห็นได้ชัดเจนมาก ว่านัตสึเป็นตัวละครที่ 'ไร้' การพัฒนาทางอารมณ์และเหตุผลทางความคิด 'อย่างสิ้นเชิง' อันนี้สามารถมองเห็นได้ง่ายๆจากการที่คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดแล้ว และ "ไม่เคยแพ้ใครเลย"
จริงค่ะ รีดเดอร์ทั้งหลายอย่าเพิ่งเบิกตากว้างกัน มันเป็นเรื่องจริง อาจารย์ผู้วาดการ์ตูนเรื่องนี้ไม่เคยวาดให้นัตสึแพ้ใครสักคนเลยค่ะ มันคิดว่าตัวเองจะชนะให้ได้ และสุดท้ายมันก็ชนะจริงๆ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร เก่งกาจมาจากไหน สิบจอมเวทระดับโลกยังไง จ้าวเผ่าพันธุ์พ่อมดมืดเก่งเทพขนาดไหน มันปราบหมดค่ะ และเพราะเหตุนี้ ทำให้นัตสึเป็นตัวละครอันน่าสังเวชและสมเพชที่ไร้วิวัฒนาการ แตกต่างกับลูฟี่และนารุโตะอย่างสิ้นเชิง โดยปกติแล้ว ความผิดพลาดเรียนรู้ได้จากการพ่ายแพ้ ถ้าไม่มีการพ่ายแพ้ เราจะไม่เคยเรียนรู้ข้อผิดพลาดของตัวเอง ซึ่งจุดนี้นัตสึไม่มีค่ะ นัตสึเป็นตัวละครที่มี Self-Confident สูงมากว่าตัวเองเก่งที่สุด สู้กับใครก็ชนะแน่นอน (ซึ่งมันแตกต่างกับโลกจริงมาก ว่าคนเราสามารถผิดพลาดได้ พ่ายแพ้ได้)
ซึ่งจุดนี้ ขอให้ผู้อ่านทุกท่านอ่านอย่างมีสตินะคะ! อย่าลืมว่าในโลกแห่งความจริง คนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง แล้วพอพลาดขึ้นมาครั้งนึง เค้าก็จะเรียนรู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ไม่ควรอวดเก่งแบบโง่ๆ อันนี้เป็นเรื่องจริง เป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์ จิตวิทยานะคะ
แต่พอมีการ์ตูนเรื่องหนึ่งที่มีพระเอกเก่งที่สุดในเรื่อง ไม่เคยแพ้ใครเลย ชนะหมดสิบทิศ ไม่ว่าจะเป็นลักซัส ซิกเรน มาสเตอร์เฮเดส หัวหน้าเผ่ากิลด์มืดระดับเทพ แฟนธ่อม มันชนะหมดค่ะ ถ้าเป็นคนปกติไลท์คงด่ามันไปแล้วว่าลำพองใจชะมัด แต่ไอ้การที่มีคนที่เก่งที่สุดในเรื่อง ไม่เคยแพ้ใครเลย แถมยังเป็นพระเอก! มันตอบสนองต่อความพึงพอใจส่วนลึกของคนญี่ปุ่นค่ะ
ถ้าวิเคราะห์กันอย่างลึกๆแล้ว เพราะว่าเดิมทีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง คนญี่ปุ่นมีปณิธานว่าไว้ว่าจะต้องเป็น "ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย" แปลว่าคนญี่ปุ่นจะต้องเห็นพระอาทิตย์ก่อนใครๆในโลก ซึ่งเป้าหมายจริงๆของปณิธานนี้ คือ "การครองโลก" ค่ะ เพราะคนญี่ปุ่นต้องการที่จะไปครอบครองทุกดินแดนในโลกใบนี้ ให้ประชาชนของตนที่เมื่อไม่ว่าจะไปอยู่ในดินแดนไหน พระอาทิตย์ไม่ว่าจะขึ้นในด้านไหน ประชาชนของเขาก็จะเห็นพระอาทิตย์ก่อนใครๆทั้งสิ้น เป็นปณิธานอันเห็นแก่ตัวและไร้สาระเป็นที่สุด ปณิธานนี้เป็นผลมาจากวัฒนธรรมค่ะ และปณิธานนี้ก็ทำให้ญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2
และถึงแม้ว่าจะแพ้สงคราม รากฐานความมั่นใจว่าชาติตัวเองเป็นอันดับหนึ่งยังคงติดเป็นอีโก้อยู่ ไม่มีทางที่จะแพ้ใคร ดังนั้นเมื่อมีการ์ตูนเรื่องนี้ผลิตขึ้นมา และสามารถตอบสนองจุดๆนี้ ทำให้คนญี่ปุ่นรู้สึกว่าชนะคนทั่วโลกได้ รู้สึกพึงพอใจกับการ์ตูนที่ตอบสนองต่อความกระหายส่วนลึกของตนเองได้ จึงดังเปรี้ยงปร้างในญี่ปุ่น และในที่สุด แฟรี่เทลก็ได้รับรางวัลโชเน็นจัมป์ สาขาการ์ตูนยอดเยี่ยมแห่งปี (ซึ่งในความเห็นของนักวิเคราะห์ทั่วโลก มันไม่ได้ดีเลิศขนาดนั้น)
ต่อมาเรื่องของการดำเนินเรื่อง แฟรี่เทลเป็นการ์ตูนที่ดำเนินเรื่องได้ดีนะคะ สำหรับพล็อต แต่สำหรับเรื่องความเก่งกาจของตัวละครและพัฒนาการ (ของตัวละครอื่นนอกจากนัตสึ) ก็พอใช้ได้ สังเกตได้ว่าทุกคนในเรื่องต้องเคยแพ้และเติบโตขึ้น มีแค่นัตสึที่ไม่เคยแพ้ใคร แค่นี้ก็คงเห็นความแตกต่างแล้วนะคะ ไลท์ชอบแนวคิดเรื่องของแฟรี่เทล แต่ไม่ชอบตัวละครเอกมากๆ ตัวละครอื่นยังคงโอเคค่ะ มีปมชีวิต แก้กันไป ดราม่าบ้าง แต่นิสัยนัตสึนี่ทำให้หงุดหงิดจริงๆค่ะ (ในฐานะนักวิเคราะห์นะ)
เอาล่ะ แค่นี้คงเห็นถึงความน่าสงสาร... ของนัตสึแล้วนะคะ ขอแนะนำให้อ่านอย่างมีสติค่ะ การ์ตูนถ้าจะอ่านเอาคลายเครียด มันก็สนุกทุกเรื่องแหละค่ะ แต่ถ้าจะอ่านแล้วให้ได้คติสอนใจ ได้วิธีมองโลกที่แตกต่างขึ้น พัฒนากรอบความคิดของตัวเองขึ้น ต้องมีสติ มีความรู้และทักษะในการวิเคราะห์การ์ตูนเรื่องนั้นให้ออกด้วยค่ะ
PS. แต่นักวาดการ์ตูนท่านอื่นสามารถยอมรับความสามารถของชนชาวต่างประเทศได้นะคะ เพราะอย่างที่ไลท์บอกไป คนที่มี Self-Confident สูง เมื่อพ่ายแพ้ไปแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความพ่ายแพ้ ส่วนจะเติบโตขึ้นหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับศักยภาพของแต่ละคนค่ะ
และถึงแม้ว่านัตสึจะนิสัยเป็นอย่างไร ตอบสนองต่อความเป็นชาตินิยมส่วนลึกของชนชาติไหนขนาดไหน เราไม่สนใจค่ะ มันดำเนินมาถึงจุดที่หันกลับและเปลี่ยนแปลงได้ยากแล้ว
วันนี้ ไลท์จะมา review ตัวละครตัวนึงที่ไลท์ชอบมากคนนึงค่ะ (ทั้งจากหน้าตา และนิสัย) นั่นคือ Seigrain (อ่านว่า ซิกเรน) หรืออีกชื่อว่า เจราล เฟอร์นันเดส (ภาษาอังกฤษมันเขียนกันงงๆ บางคนเขียน Jellal บางคนเขียน Gerald ไลท์เลยขออนุญาตทับศัพท์นะคะ)
เจราล เฟอร์นันเดส เป็นบุคคลน่าสงสารค่ะ ถือกำเนิดขึ้นมาน่าจะเป็นเด็กกำพร้า มาเจอกันครั้งแรกกับเอลซ่า สการ์เล็ต ในฐานะทาสเด็กในคุกที่อยู่ในระหว่างดำเนินการก่อสร้าง 'หอคอยสวรรค์' เจราลเป็นคนที่มีทักษะความเป็นผู้นำสูง อีกทั้งยังมีความรับผิดชอบในการกระทำของตัวเอง คิดก่อนทำทุกครั้ง ทำให้ความโดดเด่นฉายประกายมาตั้งแต่เด็ก ครั้งหนึ่งรู้สึกว่าเอลซ่าจะทำผิด แต่เจราลออกตัวรับแทน ทำให้โดยกรีดตาข้างขวา แต่ถึงกระนั้น เจราลก็ยังคงไม่ปริปากบ่น ด้วยความโดดเด่นที่มากเกินไป ทำให้เจราลถูกวิญญาณของเซเรฟ หนึ่งในพ่อมดมืดแห่งโบราณที่ทรงอำนาจที่สุด สิงร่าง ด้วยพลังเวทปกติที่ทรงอำนาจอยู่แล้วของเจราล ยิ่งบวกกับพลังมืดของเซเรฟ ทำให้เจราลถือกำเนิดเป็นผู้ทรงอำนาจด้านเวทมนตร์หนึ่งในสิบแห่งประเทศ ในตอนเด็กนั้น ค่อนข้างอนุมานได้ว่าเจราลน่าจะมีสัมพันธ์ดีๆให้กับเอลซ่า เป็นเพราะความห่วงใยที่ถักทอเป็นความรัก นับเป็นจุดอ่อนโยนจุดหนึ่งในตัวเจราล
โดยปกติแล้ว ตามธรรมชาติความจริงเลยค่ะ คนที่เก่งกาจมากๆมักจะมีจุดอ่อนตรงใจที่อ่อนโยน ซึ่งการเข้าตีจุดนั้นจะทำให้คนๆนั้นพังทลายได้ง่ายดาย
เช่นกัน จุดอ่อนนี้ทำให้คนๆหนึ่งไม่สามารถต้านทานพลังมืดได้ เจราลถูกเซเรฟชักนำภายในวิญญาณของตนเอง ไม่มีทางที่จะระงับได้ เซเรฟได้ชักนำให้เจราลทำตามแผนการโดยแบ่งภาคเป็นร่างจิต ร่างหนึ่งให้แฝงตัวเข้าไปในสภาเวทมนตร์ด้วยนามแฝง 'ซิกเรน' และจากนั้นก็ตามการ์ตูนค่ะ ซิกเรนได้ชักนำให้สภายิงกระสุนเอเทเรี่ยน เป็นกระสุนประจุพลังงานเวทมนตร์มหาศาล ยิงใส่หอคอยสวรรค์ที่สร้างเสร็จแล้ว ทำให้พิธีกรรมการคืนชีพเซเรฟเกือบจะเสร็จสิ้น เพียงตามสไตล์การ์ตูนค่ะ นัตสึโผล่มา สู้ไปสู้มาดันชนะเจราลอีก -*- ทำให้หอคอยสวรรค์เกิดการสั่นสะเทือน แล้วระเบิดออก ตอนแรกเอลซ่าคิดจะสละชีวิตเพื่อที่จะปกป้องผองเพื่อน แต่ด้วยอะไรก็ไม่ทราบ นัตสึโผล่ไปขัดขวาง ทำให้ฉากดราม่านั้นพังทลายไม่มีชิ้นดี เสียอารมณ์มากๆตอนไลท์อ่านนะคะ
ทีนี้บทเจราลก็หายไป โผล่มาอีกตอนเวทมนตร์ 'มิเนอร์ว่า' เจราลที่สูญเสียความทรงจำทั้งหมดไปจากระเบิดสั่นสะเทือนของหอคอยสวรรค์ อีกทั้งวิญญาณเซเรฟแตกสลาย แม้กระนั้น พลังเวทมนตร์ของเจราลก็ยังคงทรงพลังไม่มีใครเทียบเทียม เจราลเป็นผู้สร้างเวทมนตร์ 'มิเนอร์ว่า' ขึ้นมา ตอนแรกนั้นมีกลุ่มกิลด์ชั่วร้ายหวังจะใช้เวทมนตร์นี้ช่วยให้ตนเองครองโลก แต่เจราลที่ตอนนี้ไม่มีความชั่วร้ายชักนำ ได้เดินทางเข้ามาหวังจะปิดผนึกเวทมนตร์อันตรายนี้ซะ ซึ่งจุดนี้สังเกตได้ชัดว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นคนที่ห่วงใยคนอื่น มีจิตใจที่อ่อนโยน อีกทั้งยังรักมั่นคงกับเอลซ่า สการ์เล็ต ซึ่งหลังจากจบเรื่องของเวทมนตร์มิเนอร์ว่านั้น เจราลได้ถูกสภาเวทมนตร์จับตัวเข้าคุกในฐานะผู้นำกบฏ และเป็นตัวอันตรายที่เกือบทำให้ทุกชีวิตตกอยู่ในความหวาดกลัว ซึ่งเจราลก็ยอมรับโดยดีไม่มีการขัดขืน จุดนี้ทำให้ไลท์ชื่นชอบเขามากกว่าใคร เพราะความรู้สึกสำนึกชั่วดีนั้นเป็นอะไรที่สอนให้เกิดยาก แต่ต้องเกิดด้วยตัวตนภายในเอง
โดยรวมแล้ว เจราลเป็นบุคคลที่ไลท์มาร์กเอาไว้ว่ามีความเป็นผู้นำ มีความรับผิดชอบสูง มีเหตุผลและตรรกะในการกระทำ บุคลิกแค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะเห็นว่ามีพัฒนาการและตรงกันข้ามกับนัตสึราวกับฟ้าและเหว โดยรวมแล้วไลท์มองว่าเหมาะสมกับเอลซ่านะ เจราลเท่ดีค่ะ บุคลิกดูน่าเกรงขามดี และนอกจากนี้เจราลยังมีความชาญฉลาดมากอีกด้วย วางแผนก่อนลงมือทำทุกครั้ง และศึกษาหาข้อมูล เป็นบุคลิกผู้นำในโลกจริงที่เพอร์เฟ็กต์เลยแหละค่ะ
ก่อนอื่นต้องขอเท้าความก่อนนะคะ การ์ตูนญี่ปุ่นส่วนมากมักมีความเป็นชาตินิยมของตัวเองสูง ซึ่งแฝงเข้าไปในการเขียนของนักวาดการ์ตูนธรรมดาๆอยู่แล้ว อันนี้เป็นเรื่องปกติที่เรามักเห็นกันบ่อยๆเสมอค่ะ ซึ่งจุดนี้นักวาดจะนำความเป็นชาตินิยมของตัวเองใส่เข้าไป ก็คือตัวละครเอก และวิธีการดำเนินเรื่องค่ะ สองปัจจัยนี้เป็นปัจจัยสำคัญที่พิจารณาสังเกตง่ายๆ
สำหรับส่วนของการดำเนินเรื่องนั้น โดยปกติแล้ว การ์ตูนที่ดังระดับ World Wide และทำให้ติดตลาดโลกได้นั้น จำเป็นต้องสร้างความสมเหตุสมผลขึ้นมาในระดับหนึ่งค่ะ พูดง่ายๆคือตัวละครเอกต้องมีพัฒนาการ ต้องสามารถช่วงเวลาที่ Depressed และ Lossed ได้ สังเกตการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดังระดับโลกง่ายๆก็ดังนี้ค่ะ
---> One Piece : ลูฟี่ที่เป็นตัวละครเอกของการ์ตูนเรื่องนี้แพ้หลายรอบค่ะ เป็นอะไรธรรมดามาก แต่ด้วยคาแรกเตอร์ของเขาที่เป็นคนสดใส ร่าเริง อีกทั้งยังมีความมุมานะแต่ตัดสินใจอะไรด้วยเหตุผล (หรือตรรกะง่ายๆในบางครั้ง) ทำให้เขาสามารถยอมรับได้ง่ายๆว่าเขาเป็นคนไร้ความสามารถ ยอมรับได้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เมื่อยอมรับได้แล้วก็จึงพัฒนาตัวเองขึ้น แม้กระนั้นการพัฒนาครั้งเดียวก็ไม่สามารถทำให้เขามีชัยเหนือทุกคนซะทีเดียว ลูฟี่จึงเป็นตัวละครที่มีพัฒนาการเรื่อยๆ ทำให้คนอ่านรู้สึกสนุกตามไปด้วย เพราะเหตุการณ์เสมือนจริง การกระทำมีเหตุผลและสมเหตุสมผลค่ะ
---> Naruto : ชื่อแปลไทยประหลาดมาก 'นินจาคาถาโอ้โหเฮะ' ตอนแรกดูชื่อภาษาไทยแล้วไลท์ก็เอ๊ะ!? มันยังไงกัน?? แต่เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบสิ่งเดียวกันค่ะ นั่นคือช่วงเวลา depressed นารุโตะที่เป็นตัวเอกผ่านการสูญเสียมาเยอะมากๆ อีกทั้งยังมีการพ่ายแพ้หลายครั้งหลายคราวเช่นเดียวกัน (เช่นตอนเด็กแพ้ซาสึเกะ โตมาก็ยังแพ้อยู่ ตอนเด็กแพ้โอโรจิมารุ โตมาก็ชนะได้ ถึงแม้ว่าจะต้องใช้ร่างอสูรที่มีผลเสียต่อร่างกายอีก เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่านารุโตะไปฝึกมาก็ไม่ได้เก่งกาจชนะทุกผู้ในโลกาได้ซะทีเดียว) อีกทั้งการ์ตูนเรื่องนี้เน้นความรู้สึกของตัวละครและคนอ่านเป็นสำคัญ คนที่อินกับเนื้อเรื่องมากๆจะร้องไห้บ่อยค่ะ เพราะเรื่องนี้ฉากดราม่ามันสอดแทรกเยอะมาก สอนสัจธรรมและความจริงของโลก 'จริงๆ' ด้วย บทบาทความรู้สึกเศร้าของนารุโตะจะเป็นอะไรที่เราเห็นบ่อยค่ะ ซึ่งจุดนี้ตีตลาดทั้งโลกกระจุยกระจาย เพราะนอกจากจะสนุกแล้ว การ์ตูนเรื่องนี้ยังสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับเด็กวัยรุ่นด้วย เยี่ยมค่ะ
แต่!! Fairy Tale เป็นการ์ตูนที่ร้ายกว่านั้นค่ะ นั่นคือมันแสดงออกถึงความเป็น 'ญี่ปุ่น' ได้ชัดเจนเกินเหมาะเกินควร มาพิจารณากันที่อันดับแรกก่อน ตัวละครเอก.... Natsu Draguneal
เห็นได้ชัดเจนมาก ว่านัตสึเป็นตัวละครที่ 'ไร้' การพัฒนาทางอารมณ์และเหตุผลทางความคิด 'อย่างสิ้นเชิง' อันนี้สามารถมองเห็นได้ง่ายๆจากการที่คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดแล้ว และ "ไม่เคยแพ้ใครเลย"
จริงค่ะ รีดเดอร์ทั้งหลายอย่าเพิ่งเบิกตากว้างกัน มันเป็นเรื่องจริง อาจารย์ผู้วาดการ์ตูนเรื่องนี้ไม่เคยวาดให้นัตสึแพ้ใครสักคนเลยค่ะ มันคิดว่าตัวเองจะชนะให้ได้ และสุดท้ายมันก็ชนะจริงๆ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร เก่งกาจมาจากไหน สิบจอมเวทระดับโลกยังไง จ้าวเผ่าพันธุ์พ่อมดมืดเก่งเทพขนาดไหน มันปราบหมดค่ะ และเพราะเหตุนี้ ทำให้นัตสึเป็นตัวละครอันน่าสังเวชและสมเพชที่ไร้วิวัฒนาการ แตกต่างกับลูฟี่และนารุโตะอย่างสิ้นเชิง โดยปกติแล้ว ความผิดพลาดเรียนรู้ได้จากการพ่ายแพ้ ถ้าไม่มีการพ่ายแพ้ เราจะไม่เคยเรียนรู้ข้อผิดพลาดของตัวเอง ซึ่งจุดนี้นัตสึไม่มีค่ะ นัตสึเป็นตัวละครที่มี Self-Confident สูงมากว่าตัวเองเก่งที่สุด สู้กับใครก็ชนะแน่นอน (ซึ่งมันแตกต่างกับโลกจริงมาก ว่าคนเราสามารถผิดพลาดได้ พ่ายแพ้ได้)
ซึ่งจุดนี้ ขอให้ผู้อ่านทุกท่านอ่านอย่างมีสตินะคะ! อย่าลืมว่าในโลกแห่งความจริง คนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง แล้วพอพลาดขึ้นมาครั้งนึง เค้าก็จะเรียนรู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ไม่ควรอวดเก่งแบบโง่ๆ อันนี้เป็นเรื่องจริง เป็นเรื่องของวิทยาศาสตร์ จิตวิทยานะคะ
แต่พอมีการ์ตูนเรื่องหนึ่งที่มีพระเอกเก่งที่สุดในเรื่อง ไม่เคยแพ้ใครเลย ชนะหมดสิบทิศ ไม่ว่าจะเป็นลักซัส ซิกเรน มาสเตอร์เฮเดส หัวหน้าเผ่ากิลด์มืดระดับเทพ แฟนธ่อม มันชนะหมดค่ะ ถ้าเป็นคนปกติไลท์คงด่ามันไปแล้วว่าลำพองใจชะมัด แต่ไอ้การที่มีคนที่เก่งที่สุดในเรื่อง ไม่เคยแพ้ใครเลย แถมยังเป็นพระเอก! มันตอบสนองต่อความพึงพอใจส่วนลึกของคนญี่ปุ่นค่ะ
ถ้าวิเคราะห์กันอย่างลึกๆแล้ว เพราะว่าเดิมทีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง คนญี่ปุ่นมีปณิธานว่าไว้ว่าจะต้องเป็น "ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย" แปลว่าคนญี่ปุ่นจะต้องเห็นพระอาทิตย์ก่อนใครๆในโลก ซึ่งเป้าหมายจริงๆของปณิธานนี้ คือ "การครองโลก" ค่ะ เพราะคนญี่ปุ่นต้องการที่จะไปครอบครองทุกดินแดนในโลกใบนี้ ให้ประชาชนของตนที่เมื่อไม่ว่าจะไปอยู่ในดินแดนไหน พระอาทิตย์ไม่ว่าจะขึ้นในด้านไหน ประชาชนของเขาก็จะเห็นพระอาทิตย์ก่อนใครๆทั้งสิ้น เป็นปณิธานอันเห็นแก่ตัวและไร้สาระเป็นที่สุด ปณิธานนี้เป็นผลมาจากวัฒนธรรมค่ะ และปณิธานนี้ก็ทำให้ญี่ปุ่นแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2
และถึงแม้ว่าจะแพ้สงคราม รากฐานความมั่นใจว่าชาติตัวเองเป็นอันดับหนึ่งยังคงติดเป็นอีโก้อยู่ ไม่มีทางที่จะแพ้ใคร ดังนั้นเมื่อมีการ์ตูนเรื่องนี้ผลิตขึ้นมา และสามารถตอบสนองจุดๆนี้ ทำให้คนญี่ปุ่นรู้สึกว่าชนะคนทั่วโลกได้ รู้สึกพึงพอใจกับการ์ตูนที่ตอบสนองต่อความกระหายส่วนลึกของตนเองได้ จึงดังเปรี้ยงปร้างในญี่ปุ่น และในที่สุด แฟรี่เทลก็ได้รับรางวัลโชเน็นจัมป์ สาขาการ์ตูนยอดเยี่ยมแห่งปี (ซึ่งในความเห็นของนักวิเคราะห์ทั่วโลก มันไม่ได้ดีเลิศขนาดนั้น)
ต่อมาเรื่องของการดำเนินเรื่อง แฟรี่เทลเป็นการ์ตูนที่ดำเนินเรื่องได้ดีนะคะ สำหรับพล็อต แต่สำหรับเรื่องความเก่งกาจของตัวละครและพัฒนาการ (ของตัวละครอื่นนอกจากนัตสึ) ก็พอใช้ได้ สังเกตได้ว่าทุกคนในเรื่องต้องเคยแพ้และเติบโตขึ้น มีแค่นัตสึที่ไม่เคยแพ้ใคร แค่นี้ก็คงเห็นความแตกต่างแล้วนะคะ ไลท์ชอบแนวคิดเรื่องของแฟรี่เทล แต่ไม่ชอบตัวละครเอกมากๆ ตัวละครอื่นยังคงโอเคค่ะ มีปมชีวิต แก้กันไป ดราม่าบ้าง แต่นิสัยนัตสึนี่ทำให้หงุดหงิดจริงๆค่ะ (ในฐานะนักวิเคราะห์นะ)
เอาล่ะ แค่นี้คงเห็นถึงความน่าสงสาร... ของนัตสึแล้วนะคะ ขอแนะนำให้อ่านอย่างมีสติค่ะ การ์ตูนถ้าจะอ่านเอาคลายเครียด มันก็สนุกทุกเรื่องแหละค่ะ แต่ถ้าจะอ่านแล้วให้ได้คติสอนใจ ได้วิธีมองโลกที่แตกต่างขึ้น พัฒนากรอบความคิดของตัวเองขึ้น ต้องมีสติ มีความรู้และทักษะในการวิเคราะห์การ์ตูนเรื่องนั้นให้ออกด้วยค่ะ
PS. แต่นักวาดการ์ตูนท่านอื่นสามารถยอมรับความสามารถของชนชาวต่างประเทศได้นะคะ เพราะอย่างที่ไลท์บอกไป คนที่มี Self-Confident สูง เมื่อพ่ายแพ้ไปแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความพ่ายแพ้ ส่วนจะเติบโตขึ้นหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับศักยภาพของแต่ละคนค่ะ
และถึงแม้ว่านัตสึจะนิสัยเป็นอย่างไร ตอบสนองต่อความเป็นชาตินิยมส่วนลึกของชนชาติไหนขนาดไหน เราไม่สนใจค่ะ มันดำเนินมาถึงจุดที่หันกลับและเปลี่ยนแปลงได้ยากแล้ว
วันนี้ ไลท์จะมา review ตัวละครตัวนึงที่ไลท์ชอบมากคนนึงค่ะ (ทั้งจากหน้าตา และนิสัย) นั่นคือ Seigrain (อ่านว่า ซิกเรน) หรืออีกชื่อว่า เจราล เฟอร์นันเดส (ภาษาอังกฤษมันเขียนกันงงๆ บางคนเขียน Jellal บางคนเขียน Gerald ไลท์เลยขออนุญาตทับศัพท์นะคะ)
เจราล เฟอร์นันเดส เป็นบุคคลน่าสงสารค่ะ ถือกำเนิดขึ้นมาน่าจะเป็นเด็กกำพร้า มาเจอกันครั้งแรกกับเอลซ่า สการ์เล็ต ในฐานะทาสเด็กในคุกที่อยู่ในระหว่างดำเนินการก่อสร้าง 'หอคอยสวรรค์' เจราลเป็นคนที่มีทักษะความเป็นผู้นำสูง อีกทั้งยังมีความรับผิดชอบในการกระทำของตัวเอง คิดก่อนทำทุกครั้ง ทำให้ความโดดเด่นฉายประกายมาตั้งแต่เด็ก ครั้งหนึ่งรู้สึกว่าเอลซ่าจะทำผิด แต่เจราลออกตัวรับแทน ทำให้โดยกรีดตาข้างขวา แต่ถึงกระนั้น เจราลก็ยังคงไม่ปริปากบ่น ด้วยความโดดเด่นที่มากเกินไป ทำให้เจราลถูกวิญญาณของเซเรฟ หนึ่งในพ่อมดมืดแห่งโบราณที่ทรงอำนาจที่สุด สิงร่าง ด้วยพลังเวทปกติที่ทรงอำนาจอยู่แล้วของเจราล ยิ่งบวกกับพลังมืดของเซเรฟ ทำให้เจราลถือกำเนิดเป็นผู้ทรงอำนาจด้านเวทมนตร์หนึ่งในสิบแห่งประเทศ ในตอนเด็กนั้น ค่อนข้างอนุมานได้ว่าเจราลน่าจะมีสัมพันธ์ดีๆให้กับเอลซ่า เป็นเพราะความห่วงใยที่ถักทอเป็นความรัก นับเป็นจุดอ่อนโยนจุดหนึ่งในตัวเจราล
โดยปกติแล้ว ตามธรรมชาติความจริงเลยค่ะ คนที่เก่งกาจมากๆมักจะมีจุดอ่อนตรงใจที่อ่อนโยน ซึ่งการเข้าตีจุดนั้นจะทำให้คนๆนั้นพังทลายได้ง่ายดาย
เช่นกัน จุดอ่อนนี้ทำให้คนๆหนึ่งไม่สามารถต้านทานพลังมืดได้ เจราลถูกเซเรฟชักนำภายในวิญญาณของตนเอง ไม่มีทางที่จะระงับได้ เซเรฟได้ชักนำให้เจราลทำตามแผนการโดยแบ่งภาคเป็นร่างจิต ร่างหนึ่งให้แฝงตัวเข้าไปในสภาเวทมนตร์ด้วยนามแฝง 'ซิกเรน' และจากนั้นก็ตามการ์ตูนค่ะ ซิกเรนได้ชักนำให้สภายิงกระสุนเอเทเรี่ยน เป็นกระสุนประจุพลังงานเวทมนตร์มหาศาล ยิงใส่หอคอยสวรรค์ที่สร้างเสร็จแล้ว ทำให้พิธีกรรมการคืนชีพเซเรฟเกือบจะเสร็จสิ้น เพียงตามสไตล์การ์ตูนค่ะ นัตสึโผล่มา สู้ไปสู้มาดันชนะเจราลอีก -*- ทำให้หอคอยสวรรค์เกิดการสั่นสะเทือน แล้วระเบิดออก ตอนแรกเอลซ่าคิดจะสละชีวิตเพื่อที่จะปกป้องผองเพื่อน แต่ด้วยอะไรก็ไม่ทราบ นัตสึโผล่ไปขัดขวาง ทำให้ฉากดราม่านั้นพังทลายไม่มีชิ้นดี เสียอารมณ์มากๆตอนไลท์อ่านนะคะ
ทีนี้บทเจราลก็หายไป โผล่มาอีกตอนเวทมนตร์ 'มิเนอร์ว่า' เจราลที่สูญเสียความทรงจำทั้งหมดไปจากระเบิดสั่นสะเทือนของหอคอยสวรรค์ อีกทั้งวิญญาณเซเรฟแตกสลาย แม้กระนั้น พลังเวทมนตร์ของเจราลก็ยังคงทรงพลังไม่มีใครเทียบเทียม เจราลเป็นผู้สร้างเวทมนตร์ 'มิเนอร์ว่า' ขึ้นมา ตอนแรกนั้นมีกลุ่มกิลด์ชั่วร้ายหวังจะใช้เวทมนตร์นี้ช่วยให้ตนเองครองโลก แต่เจราลที่ตอนนี้ไม่มีความชั่วร้ายชักนำ ได้เดินทางเข้ามาหวังจะปิดผนึกเวทมนตร์อันตรายนี้ซะ ซึ่งจุดนี้สังเกตได้ชัดว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นคนที่ห่วงใยคนอื่น มีจิตใจที่อ่อนโยน อีกทั้งยังรักมั่นคงกับเอลซ่า สการ์เล็ต ซึ่งหลังจากจบเรื่องของเวทมนตร์มิเนอร์ว่านั้น เจราลได้ถูกสภาเวทมนตร์จับตัวเข้าคุกในฐานะผู้นำกบฏ และเป็นตัวอันตรายที่เกือบทำให้ทุกชีวิตตกอยู่ในความหวาดกลัว ซึ่งเจราลก็ยอมรับโดยดีไม่มีการขัดขืน จุดนี้ทำให้ไลท์ชื่นชอบเขามากกว่าใคร เพราะความรู้สึกสำนึกชั่วดีนั้นเป็นอะไรที่สอนให้เกิดยาก แต่ต้องเกิดด้วยตัวตนภายในเอง
โดยรวมแล้ว เจราลเป็นบุคคลที่ไลท์มาร์กเอาไว้ว่ามีความเป็นผู้นำ มีความรับผิดชอบสูง มีเหตุผลและตรรกะในการกระทำ บุคลิกแค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะเห็นว่ามีพัฒนาการและตรงกันข้ามกับนัตสึราวกับฟ้าและเหว โดยรวมแล้วไลท์มองว่าเหมาะสมกับเอลซ่านะ เจราลเท่ดีค่ะ บุคลิกดูน่าเกรงขามดี และนอกจากนี้เจราลยังมีความชาญฉลาดมากอีกด้วย วางแผนก่อนลงมือทำทุกครั้ง และศึกษาหาข้อมูล เป็นบุคลิกผู้นำในโลกจริงที่เพอร์เฟ็กต์เลยแหละค่ะ
ความคิดเห็น
ยิ่งตอนหลังที่เอลซ่ากำลังจะแพ้ เจราลซึ่งแม้จะสูญความทรงจำ แต่ก็ยังห่วงใยเอลซ่าอยู่ตลอดเวลา น่ารักมากมาย><
เจราลอ่ะนะ ขนาดความจำเสื่อมยังจำเอลซ่าได้อยู่คนเดียวและคนแรกซะด้วย><