อาวววววล่ะ >w< มาถึง Part III ซึ่งเป็น Part สุดท้ายกันซักที...... (โอยยยย ขอบอกว่าพิมพ์ไอ้สามเอนทรี่นี้ตอนอยู่ในเวิร์คนี่กินเวลามากชะมัด เพื่อนๆยังถามเลยค่ะ 'แกนั่งพิมพ์บ้าอะไรมันทุกวันวะ' ไอ้เราก็ตอบค่ะ 'ความสุขแห่งการมองรังสีวายเฟ้ยยย 5555+')
โอเค เลิกเมาท์แตก (เกือบโดนรีดเดอร์ขว้างปาข้าวของมาให้แล้วสิ) เอ้อใช้
Note: ข้อมูลทั้งหมดนี้อ้างอิงจากเกมทั้งสิ้นค่ะ! เป็นจริงทุกประการ หากไม่เชื่อขอให้เปิดคัตซีนตามดูได้ทุกช็อต เอาหัวเป็นประกันค่ะ >[]<V
Note 2: ต่อจากภาค I ก็จะเป็นภาค Chain of Memories นะคะ แล้วก็เป็น 358-2 Days จากนั้นยังไม่แน่ใจว่าจะเอาภาค BBS (Birth By Sleep) หรือภาค II ลงดี ถ้ายังไงก็รบกวนคอมเม้นต์บอกความต้องการกันด้วยนะคะ เพื่อความสบายใจของท่านผู้อ่านค่ะ ^w^
ต่อกันเล้ยยยยยยยย (เอ็งจะพูดเพื่อ???)
โอเค เลิกเมาท์แตก (เกือบโดนรีดเดอร์ขว้างปาข้าวของมาให้แล้วสิ) เอ้อใช้
Note: ข้อมูลทั้งหมดนี้อ้างอิงจากเกมทั้งสิ้นค่ะ! เป็นจริงทุกประการ หากไม่เชื่อขอให้เปิดคัตซีนตามดูได้ทุกช็อต เอาหัวเป็นประกันค่ะ >[]<V
Note 2: ต่อจากภาค I ก็จะเป็นภาค Chain of Memories นะคะ แล้วก็เป็น 358-2 Days จากนั้นยังไม่แน่ใจว่าจะเอาภาค BBS (Birth By Sleep) หรือภาค II ลงดี ถ้ายังไงก็รบกวนคอมเม้นต์บอกความต้องการกันด้วยนะคะ เพื่อความสบายใจของท่านผู้อ่านค่ะ ^w^
ต่อกันเล้ยยยยยยยย (เอ็งจะพูดเพื่อ???)
Part VII: Friend in my Heart
ตัดฉากกลับมา นังหนูไคริที่ตื่นแล้ว ก็พร่ำเพ้อว่ากรูจะช่วยลิงหนามกลับมาให้ได้ เพื่อชีวิตรักของชั้นอันไร้กขค. (ความจริงมันคงแอบหัวเราะในใจว่าริคุหายไปแล้ว สบายกรูล่ะ 555+) แต่ดูเหมือนอันเซ็มตัวร้ายจะรู้เท่าทันค่ะ ฮีปรากฏร่างขึ้นมาคราวนี้แบบเต็มยศ (หงอกดำล่ำถึก) แล้วบัญชาการฮาร์ทเลสเข้ารุมสกรัมพวกไคริ ตอนแรกชีเกือบไม่รอดแล้ว แต่ริคุกลับโผล่ออกมาในร่างเรืองแสง สกัดการเคลื่อนไหวของอันเซ็มค่ะ!!
Caution:
- ริคุที่แม้จะตกลงสู่ความมืด แต่ความสามารถและพลังอันมหาศาลของริคุเป็นเรื่องจริง อีกทั้งความมุ่งมั่นและแข็งแกร่งของริคุ ทำให้เขาสามารถสกัดอันเซ็มได้ระยะหนึ่งค่ะ [เมะเก่งป่ะล่ะ!? เก่งกว่าเซฟิรอธอีก (>o<)V]
พอริคุสกัดอันเซ็มไว้ได้ ไคริชีก็กรี๊ดแตกหนีหัวซุกหัวซุนสิคะ (กร๊ากกั่กๆ สะใจว้อยย >o<)
อันเซ็ม : ข้าประหลาดใจนะ ที่เจ้ายังเหลือพลังมาขัดขวางข้าได้อีก...
ริคุ : (หอบแฮ่ก แต่ยิ้มเหนื่อยๆ)
อันเซ็ม : แต่ยังไงเจ้าก็ไม่มีทางได้ร่างเจ้าคืนหรอก กลับไปสู่ความมืดของเจ้าซะ!!
ว่าแล้วริคุก็หายวับไปค่ะ
ตัดกลับมาที่โซระ โซระที่หัวใจตกลงไปสู่ความมืด ก็กลายเป็นฮาร์ทเลสตัวกระจิ๊ดริด เดินต้วมๆเตี้ยมๆไปเจอกับไคริค่ะ และด้วยอานิสงฆ์แห่งอะไรก็ไม่รู้ (เฮ้ย?) ทำให้ไคริระลึกได้ว่าอีนี่แหละโซระ แล้วพอไคริกอดปุป ร่างโซระก็ถูกดึงคืนจากความมืดกลับมาเป็นลิงหนามตัวน้อยอีกครั้งค่ะ
Caution:
- ไคริเป็นหนึ่งในเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง ทำให้เธอมีพลังในการเรียกแสงสว่างมานำทางแก่เหล่าผู้ที่ตกอยู่ในความมืดได้ค่ะ
ทีนี้โซระก็เผ่นกลับ Traverse Town ไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อหนุ่มใจสิงห์ สควอล ลีออนฮาร์ท ฟัง จากนั้นก็เข้าฉากใต้ถ้ำ (อย่าคิดลึกๆ กร๊ากกก >w<)
โซระ : ตอนนี้ก็แค่เหลือแต่พาริคุกลับมาแล้ว (แน่วแน่ๆ ตาปิ๊งๆเป็นประกายเชียวเอ็ง)
ไคริ : (เวง ทำไมมันยังยึดติดกับริคุฟะ) เอ่อโซระ......เธอแน่ใจเหรอว่าเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ริคุสูญเสีย.....เอิ่ม...
[กรี๊ดดดดดด ยัยไคริมันจะตัดหางปล่อยวัดริคุ ชั่วช้ามาก เอาจริงๆนะ ฉากนี้ไลท์คิดจริงๆนะว่าไคริจะสื่อเป็นนัยๆว่าริคุมันจมสู่ความมืดไปแล้ว อย่าไปยุ่งกับมัน ไม่ต้องไปห่วงมัน เลวมากกกกก]
โซระ : (นิ่งแล้วมองหน้าไคริ) รู้ไหม... ตอนฉันตกลงไปในความมืด ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย ฉันเริ่มลืมทุกๆสิ่งๆทุกๆอย่างๆ แต่เสียงของเธอน่ะมันดังทะลุเข้ามา เธอเป็นแสงนำทางสำหรับคนที่ตกอยู่ในความมืดนะ
ไคริ : (มึงจะพูดเรื่องนี้ทำไมฟระ??) ฉันก็แค่ไม่อยากลืมเธอไป แค่นั้นแหละ
[หมายความว่ามึงอยากลืมริคุงั้นเรอะ!!?? ยัยนี่ O[]o”]
โซระ : ใช่แล้ว!! สายสัมพันธ์ระหว่างหัวใจเราเชื่อมกันอยู่ มันจะเป็นแสงทะลุฝ่าความมืดไปได้!! ไม่ว่าความมืดจะลึกล้ำขนาดไหน มันจะยังมีแสงสว่างอยู่!! (แบ๊วต่อไป ไม่เข้าใจความนัยของไคริ ไม่รู้จะสงสารหรือสมเพชดีอ่ะ TToTT)
Caution:
- กรี๊ดกับโซระค่ะ อะไรมันจะทุ่มเทเพื่อริคุขนาดนั้น ตอนช่วยไครินี่ไม่เห็นพล่ามอะไรเยอะแยะขนาดนี้เลยนะ พอจะช่วยริคุนี่แบบ ไม่รู้ล่ะ ยังไงก็ต้องช่วยให้ได้!! เพื่อเพื่อน(ควบแฟน)สุดรัก หาเหตุผลทุกทางเพื่อคิด positive ว่าต้องช่วยริคุได้แน่นอน!!
ไคริ : (เงียบ คิดอยู่ว่าชิบหาย ทำไมมันกลายเป็นงั้นไปได้) งั้นก็ไปกันเถอะเอ้า!!
โซระ : (ตกใจมาก) ไม่ๆๆ ไคริไปไม่ได้นะ!!
ไคริ : (เริ่มทำเสียงโหด) ทำไมล่ะ
โซระ : ก็....ก็....เอิ่ม....มัน....มันอันตรายเกินไปนะ!! (ใจจริงคืออยากอยู่กับริคุสองต่อสอง ไม่มีสาวเจ้ามาคอยขัดคอ เห็นป่ะ! เคะน้อยก็รักเมะหนุ่มสุดเท่เป็นนะ >//////<)
ไคริ : (ไม่ยอมเว้ย! เดี๋ยวไอ้คิงคองเผือกมันจะแย่งโซระไป =w=*) จะอะไรนักหนาล่ะโซระ เรามาได้ถึงนี่เพราะอยู่ด้วยกันนะ เธอไปคนเดียวไม่ได้!!
โซระ : (ชักเหงื่อตก) ก็....ต่อให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราตัวคนเดียวนะ!! (หาเหตุผลเต็มที่)
ไคริ : จะบอกว่าชั้นช่วยอะไรไม่ได้งั้นเรอะ? (เริ่มเสียงเย็น กลายร่างจากนางเอกกลายเป็นนางร้าย กร๊ากกกก >x<)
โซระ : เดี๋ยวเธอจะโดนลูกหลงน่ะสิ (อ้างงั้นๆไปแหละ)
ไคริ : (เวง ถ้าโดนลูกหลงเดี๋ยวหน้าเดี๊ยนพัง = =) เออ ก็ได้ เธอชนะ แต่เอานี่ไปด้วยซะ (ยัดเปลือกหอย Handmade ไปให้ เอาไว้เป็นของต่างหน้าให้ริคุดูด้วยว่า ‘นี่มันเด็กชั้นเฟร้ยย’) แล้วเอามาคืนด้วยนะ!!
โซระ : อืมๆ จะเอามาคืนแน่
ไคริ : อย่าลืมนะ ไม่ว่าเธอจะไปไหน ชั้นก็จะอยู่กับเธอ (ทำนองกำชับว่าอย่าไปหลงเสน่ห์อีคิงคองเผือกล่ะ แต่อยากบอกว่าสายเสียแล้วน้องเอ๋ย กร๊ากกกกกก >o<)
แล้วเราก็ต้องกลับไปที่ฮอลโลบัสเตียนค่ะ ตามระเบียบ ไม่มีอะไรมาก กลับไปล็อคกุญแจ ตบตีกับเบฮีมอธร่างยักษ์ แล้วก็เข้าฉากซึ้งกับเหล่าตัวละคร FF ซึ่งตามมาที่ฮอลโลบัสเตียนด้วย เราจะได้รู้ว่าไอ้โลกนี้คือโลกเดิมของเหล่าตัวละคร Final Fantasy ค่ะ (และอันเซ็มก็เป็นนักวิจัยที่มาจากโลกนี้ด้วยเช่นกัน)
สควอล : ล็อครูกุญแจนั่นซะโซระ เมื่อล็อครูกุญแจของโลกใบนี้และเดินทางไปปราบอันเซ็มนั่นซะ รูกุญแจทั้งหมดจะถูกปิดผนึก ทำให้เส้นทางระหว่างดวงดาวต่างๆจะปิดลง
โซระ : แต่.....
สควอล : เราอาจจะไม่เจอกันอีก แต่หัวใจของเราจะไม่ลืมนายแน่นอน
แอริธ : ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน แต่หัวใจของเราจะพาเรากลับมาเจอกันอีกอย่างแน่นอน (ไลท์/เหมือนจะเป็นลูกคู่กันเลยนะสองคนนี้ =w=)
แถมยังโดนยุฟฟี่แย็บเข้าอีกแน่ะ ‘ถึงฉันจะอยากลืมนายก็คงลืมไม่ลงหรอก...’
Extra:
- ตอนนี้จะมีโลกสุดท้ายปรากฏขึ้นมาค่ะ นั่นคือโลก End of the World (จุดจบของโลกทั้งมวล) และช่วงนี้เราจะปลดล็อคการต่อสู้กับบอสลับต่างๆได้ทั้งหมดแล้วค่ะ (เกริ่นให้นิดหน่อยนะคะ)
---> ไอซ์ไททั่น จะได้สู้ในลานประลองโคลีเซียมค่ะ วิธีสู้ให้ Guard อย่างเดียว ชนะได้ค่ะ
---> แฟนธอม จะสู้แฟนธอมต้องความอดทนสู้ค่ะ หมอนี่อยู่ในเนเวอร์แลนด์ ตรงหอนาฬิกา วิธีสู้ให้สังเกตลูกแก้วที่ผ้าคลุมค่ะ ต้องใจเย็นๆ และติดอบิลิตี้ MP Rage มาด้วยจะดีมากค่ะ (อย่าไปกลัวตาย ทำใจไว้เลยว่าเลือดลงเกินครึ่งหลอดเป็นเรื่องปกติค่ะ)
---> เคิร์ทซีซาร์ อยู่ที่ทะเลทรายอะกราบาร์ค่ะ อันนี้ง่าย ตบๆไปเดี๋ยวก็ชนะ
---> เซฟิรอธ อันนี้ไลท์จนปัญญาค่ะ เพราะตัวเองก็สู้ไม่ได้ (ชนะได้เพราะพี่ชายช่วยสู้ให้ค่ะ) เซฟิรอธจะเร็วมากตอบพุ่งฟัน พยายามตบวงนอกค่ะ แล้วถ้ามันใช้ท่าเพลิงสูงๆ ให้ตั้งอบิลิตี้ตบรัวแลกไปเลยค่ะ ต้องใช้ฝีมือ(ไม่)หน่อย ในการฆ่าเซฟิรอธค่ะ
---> สุดท้ายค่ะ เซมนาส บุรุษชุดดำ ซึ่งจะสู้ได้เฉพาะภาค Final Mix เท่านั้นค่ะ
Part VIII: Another Part Call ‘Non-Exist’
ตัดฉากกลับไปยังเมืองที่มีนาฬิการะฆังและแสงอาทิตย์ยามเย็นอยู่เสมอๆ เมืองนี้มีชื่อว่า Twilight Town ค่ะ ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมๆกับตอนที่หัวใจของโซระตกลงสู่ความมืด ค่อยๆลุกยันตัวขึ้นมา มองไปรอบตัวอย่างงงๆ ความทรงจำของเด็กหนุ่มขาดๆหายๆราวกับเมมการ์ดที่เปื้อนน้ำ(?) ทันใดนั้น ร่างในชุดดำปริศนาร่างหนึ่งก็วาร์ปมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา
บุรุษปริศนา : เจ้าจำสิ่งที่เจ้าเคยเป็นได้หรือไม่?
??? : ...ผมไม่รู้ คุณเป็นใคร.... ...แล้วผมชื่ออะไร
บุรุษปริศนาเผยรอยยิ้มลึกลับ มือหนาหนักกวาดขึ้น ตัวอักษรพลันเรืองขึ้นจากแสงสว่างเบื้องหน้า ตัวอักษร S O R A X หมุนวนร้อยเรียงกันดุจเส้นแสงกันกลายเป็นนามใหม่เบื้องหน้าเด็กหนุ่มเส้นผมสีน้ำตาลทอง
…….R O X A S……..
บุรุษปริศนา : นับแต่นี้ นี่คือชื่อของเจ้า จงตามเรามา และเติมเต็มชะตาของเจ้า....
จากนั้นบุรุษปริศนาก็หายลับไปกับสายลมพร้อมๆกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทอง
6 วันต่อมา ย้อนกลับมายังโซระที่จะมาสู้กับบอสลับนาม ‘ชายชุดดำ’ ก็เดินแอ๊บแบ๊วมาตามทางในฮอลโลบัสเตียน จู่ๆชายปริศนาก็เริ่มปรากฏร่างในรูปลักษณ์ล่องหนแล้วผ่านวูบเข้าให้ ชั่วพริบตานั้น หลายๆสิ่งหลายๆอย่างประดังประเดเข้ามาในหัวโซระจนเด็กหนุ่มเสียหลักล้มลงในทันที
โซระ : (ยักแย่ยักยันลุกขึ้น) คุณเป็นใคร!?
บุรุษชุดดำ : อ้า... ดูเหมือนเจ้าจะพิเศษอย่างที่ข้าคิดจริงๆเสียด้วยสินะ
กูฟฟี่ : อันเซ็ม??
บุรุษชุดดำ : (นิ่งไปนิด) ชื่อนั้นฟังดูคุ้นเคยเสียจริง...
ว่าแล้วเฮียแกก็ชาร์จพลังสายฟ้าที่มือค่ะ เตรียมจะสาดใส่ลิงน้อยของเราเต็มที่
บุรุษชุดดำ : ลักษณะเจ้าเหมือนกับเขาจริงๆ...
โซระ : หมายความว่าไงน่ะ (ลิงน้อยเริ่มงงเต๊ก)
ชายปริศนาไม่ตอบคำ แต่ฟาดพลังสายฟ้าใส่ค่ะ ดีที่คีย์เบลดออกรับทันกาล ว่าแล้วลิงน้อยก็ปัดลูกพลังกระเด็นไปเจาะทะลุหลังคาปราสาทดังครืนๆ (สงสัยเสียค่าซ่อมหนักนะนั่น =o=)
บุรุษชุดดำ : มันก็หมายความว่า เจ้าน่ะไม่สมบูรณ์ครบถ้วนน่ะสิ...... เจ้าผู้ซึ่งที่ไร้ซึ่งการเติมเต็มเอ๋ย.....
บุรุษชุดดำ : พลังนั่น...... อนุญาตให้ข้าได้ทดสอบพลังของเจ้าเสียเถอะ!!
ว่าแล้วก็พุ่งเข้ามาตบตีกับเราค่ะ เซมนาสสู้ยากมาก ไลท์ว่ายากกว่าเซฟิรอธอีกนะ ท่ามันหลากหลายมาก (โดยเฉพาะท่ากำแพงแสงกับท่าจับล็อค เหนือความคาดหมายมากๆค่ะ =[]=” คำแนะนำสำหรับไลท์มีอย่างเดียว กลิ้งค่ะ กลิ้งเข้าไว้ มันจะชอบยิงลำแสงด้วย กลิ้งเท่านั้นจะช่วยท่านได้ \(TTwTT)/) แต่พอสู้เสร็จแล้ว เฮียแกก็เริ่มเอ่ยต่อค่ะ
บุรุษชุดดำ : ช่างน่าสนใจจริงๆ......
บุรุษชุดดำ : นี่จะเป็นสิ่งที่สร้างความหฤหรรษ์ให้แก่ข้าอย่างมากเลยทีเดียว......
โซระ : พูดเกี่ยวกับอะไรน่ะ!!!
บุรุษชุดดำ : เจ้าในตอนนี้ยังคงไม่สามารถเข้าใจได้หรอก...... แต่ช่วงเวลาที่เราจะได้พบกันอีกครั้งนั้นย่อมมาถึงอย่างแน่นอน......
ว่าแล้วพี่แกก็เริ่มหายตัวค่ะ แต่ก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง
บุรุษชุดดำ : ข้าคือ....... เปลือกที่ว่างเปล่า.........
Caution:
- ยังไม่เฉลยอะไรนะคะ แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าบุรุษชุดดำคนนี้เป็นคนเดียวกับที่ไปมอบชื่อ ‘ROXAS’ ให้กับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองค่ะ
Part IX: Inside Darkness
พาร์ทนี้เราจะไปพูดถึงริคุกันค่ะ คิงคองเผือกของเราที่โดนไอ้หงอกดำเตะถีบส่งไปยังโลกแห่งความมืด ณ เส้นทางอันทอดยาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด เมะหนุ่มของเราเดินไปเรื่อยๆแต่แล้วก็ต้องทรุดลง ด้วยความเหนื่อยล้าและเหนื่อยหอบสะสมจากความมืด (ฮืออ ริคุของหนู~~~ TTwTT) ความทรงจำของเขาเริ่มฉายถึงความสนุกสนานในวัยเด็ก (ถ้าท่านผู้อ่านเห็นคัตซีนในภาคไฟนอลมิกซ์ จะเห็นว่ามีแต่ภาพโซระ มีไคริอยู่ฉากเดียว กร๊ากกกก) ซึ่งไลท์รู้สึกว่าซูมแต่โซระนะคะ เห็นไคริอยู่แค่ฉากเดียว
ริคุ : แฮ่ก....แฮ่ก....
ริคุ : โซระ ฉันขอโทษ......
ว่าแล้วคิงคองเผือกของเราก็ทรุดฮวบลงกับเกือบกองกับพื้นค่ะ
ริคุ : ฉันหวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีกครั้งนะ......
แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงปริศนาลึกลับดังขึ้นมาอีกครั้ง (ไลท์เกมนี้เสียงปริศนาเยอะนะ =o=”)
??? : ริคุ...
ริคุ : ใครน่ะ…
??? : ริคุ.... หัวใจของเธอแข็งแกร่งจนสามารถเอาชนะความมืดได้แล้ว หากแต่ตอนนี้เธอสูญเสียร่างกายไป... ...นั่นคือสาเหตุที่ทำให้หัวใจของเธอถูกทิ้งเอาไว้ในความมืดแห่งนี้...
??? : ณ ที่แห่งนี้... ผู้ถือครองคีย์เบลดอย่างเธอจะได้รับอีกหนึ่งคีย์เบลดอันทรงพลัง
ริคุ : คีย์เบลด...?
ว่าแล้วก็ปรากฏเส้นทางทอดยาวขึ้นไปเบื้องหน้าริคุค่ะ ทำให้เมะหนุ่มของเราประหลาดใจขึ้นมาทันตา
??? : หากต้องการปิดประตูแห่งความมืด ซึ่งเพื่อนของเธอกำลังพยายามอยู่ มันจำเป็นต้องพึ่งพา ‘กุญแจ’ ทั้งสองดอก และ ‘หัวใจ’ อันทรงพลัง ซึ่งอยู่กันคนละด้านของประตู...
ริคุ : โซระ... คุณต้องการให้ผมทำอะไร?
??? : ...... ...บางทีมันอาจจะเป็นโชคชะตา ที่นำเธอมายังที่นี่ เช่นเดียวกับฉัน...
Caution:
- ริคุเป็นตัวหลักสำคัญของเกมนี้เช่นกันค่ะ เพราะว่าอย่างที่เห็น ‘หัวใจ’ ของริคุ แข็งแกร่งจนสามารถเอาชนะความมืดได้ ต่างกับโซระ ที่ตกลงสู่ความมืด แต่กลับออกมาได้เพราะแสงจากหนึ่งในเจ็ดเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง แสดงว่าความเท่และทรงพลัง (คุณสมบัติเมะ) ยังเป็นที่สิงสถิตย์ของริคุค่ะ! \(>o<)/
Part X: End of Nothing
เข้าสู่โลกสุดท้าย End of the world ลิงน้อยก็จะดำดิ่งไปเรื่อยๆค่ะ จนผ่านไปยังจุดที่ลึกที่สุด (มีมินิบอสฮาร์ทเลสซาตานด้วย หน้าตานี่น่าส่งเข้าประกวดที่วาติกันนะ? =.=) โซระจะอึ้งทึ่งที่พอผ่านประตูแล้วจะไปเจอกับโลกเล็กๆอันเป็นเกาะสวรรค์ดั้งเดิมของลิงหนามกับเมะหนุ่มหล่อจัดค่ะ (มันคอื Destiny Island น่ะแหละ) โซระจะวิ่งสำรวจไปทั่วค่ะ แต่ก็ดันมีเสียงลึกลับน่าสยองดังเข้ามา
??? : โลกนี้ได้ถูกเชื่อมต่อ...... ผูกพันเข้ากับความมืดมิด...... และไม่ช้าก็จะถูกบดบังอย่างสมบูรณ์....
จากนั้นความมืดก็จะเริ่มกลืนกินทัศนียภาพค่ะ และริคุร่างมืดก็จะยังยืนเท่อยู่ที่ริมชอบหน้าผา หันมายิ้มด้วยใบหน้าของอันเซ็มหงอกดำ
หงอกดำ : โลกใบนี้ช่างเล็กนัก เปรียบได้กับกรงขังขนาดใหญ่สำหรับหัวใจที่เรียกร้องหาอิสระภาพ... และด้วยเหตุนี้... เด็กหนุ่มผู้นี้จึงได้หาทางหนีออกจากโลกใบนี้ ไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใดแม้กระทั่งความมืด.......
โซระ : ริคุ!!!
หงอกดำ : (ยิ้มหยันๆ) อย่าพยายามเลย... เสียงของเจ้าไม่มีทางส่งผ่านถึงเขาได้หรอก หัวใจของเขาเป็นของความมืดอีกครั้งแล้ว!!
หงอกดำ : โลกต่างๆกำเนิดจากความมืด... หัวใจก็เช่นกัน ความมืดจะงอกงาม เติบโต และเข้าครอบงำหัวใจดวงนี้!! และในที่สุดแล้ว... หัวใจทุกดวงจะกลับสู่ความมืดที่ซึ่งมันจากมา!!!!
หงอกดำ : เจ้าคงเห็นแล้ว ความมืดนั้นคือใจกลางสำคัญของหัวใจ!!!
โซระ : ไม่จริง!!!! (เสียงดังมาก) หัวใจคนบางครั้งอาจอ่อนแอ หัวใจคนบางครั้งอาจพ่ายแพ้ (โซระกำลังนึกภาพของริคุที่ผ่านมาตลอดอยู่ กัดฟันด้วยน้ำเสียงสั่นเทิ้ม) แต่ลึกๆในหัวใจของมนุษย์เรา ยังมีแสงที่ไม่มีวันดับสูญ!
อันเซ็มหัวเราะหยันๆแล้วเอ่ยต่อเรียบๆ : เจ้ามาไกลขนาดนี้ แต่ยังคงไม่รู้อะไร แสงสว่างทุกดวงต้องดับจาง หัวใจทุกดวงต้องกลับคืนสู่ความมืด!!!
แล้วเราก็จะเข้าสู่การตบตีกับอันเซ็มสามร่างค่ะ ร่างสุดท้ายจะเหมือนยานสตาร์เทร็คภาคปีศาจมีตัวอันเซ็มเปลือยครึ่งท่อนงอกอยู่บนยอด (อี้!! รสนิยมโบราณมาก!! >[]<*) แล้วอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ไกลลิบๆจะมีประตูหน้าตาโกธิคๆตั้งอยู่บนเกาะหิน
อันเซ็ม : จงเพ่งพินิจดู!! หุบเหวอันไร้ที่สิ้นสุด สถานที่ซึ่งเก็บซ่อนหัวใจแห่งทุกโลก คิงดอม ฮาร์ท!!!
อันเซ็ม : มองเท่าที่เจ้าอยากมอง!! แต่เจ้าจะไม่เห็นแม้แต่ความริบหรี่ของแสงสว่าง จากความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดซึ่งหัวใจทุกดวงจากมา ไม่เว้นแม้แต่เจ้า!!
อันเซ็ม : ความมืดจะยึดครองทุกโลกและทุกอาณาจักร!!!!
ว่าแล้วโซระก็จะฟอร์มตกค่ะ ร่วงวูบๆ จนเกือบตกไปตายแล้วแหละ แต่จู่ๆเสียงริคุก็ดังเข้ามาในหัว
“ว่าไงหือโซระ? ยอมแพ้แล้วเหรอ?? ไม่เอาน่า....นายทำได้ดีกว่านั้นนะ”
เท่านั้นล่ะค่ะ เคะน้อยของเราฮึดขึ้นมาทันตาเห็นทันที แฟนกรูทั้งคน ยอมให้อีหงอกดำยึดร่างได้ยังไงล่ะ!!??
Caution:
- เห็นไหมคะๆ >/////< ความรักของโซระ และความรู้สึกที่ตั้งมั่นต่อริคุ แค่คำพูดให้กำลังใจเล็กๆจากริคุ ก็สามารถทำให้โซระสามารถฮึดสู้เพื่อช่วยเหลือแฟน(?)หนุ่มสุดที่รักให้ได้!! สองคนนี้ผูกพันกันลึกซึ้งมากๆ >o<
ตบตีกับยานปีศาจดีไซน์คร่ำครึเสร็จแล้ว ก็จะเข้าสู่ฉากเกือบจบค่ะ อัตาอันเซ็มก็จะลอยวิ้งๆอยู่เหนือประตูโกธิคโบร๊าณโบราณ
หงอกดำ : มันไร้ประโยชน์แล้ว... ลำพังแค่คีย์เบลดไม่สามารถปิดประตูแห่งความมืดได้!!
หงอกดำ : (เพ้อเจ้อต่อไป) คิงดอม ฮาร์ท!! จงให้พลังแห่งความมืดแก่ข้า!!!!!
หงอกดำ : สุดยอดแห่งความมืด~!!!!
ว่าแล้วประตูก็เริ่มแง้มๆค่ะ ความมืดพวยพุ่งออกมายังกับควันไฟ ดนตรีบรรเลงหลอนมาก แต่ทุกอย่างหยุดชะงัก เมื่อโซระเอ่ยเสียงหวานๆใสๆขึ้นมาค่ะ (ลิขสิทธิ์การเป็นพระเอก เซ็งจริงๆ = =^)
โซระ : ผิดแล้ว.... ตอนนี้ฉันรู้แล้ว โดยไม่มีข้อสงสัยเลย คิงดอมฮาร์ท..... คือแสงสว่าง!!!!
ทันใดค่ะ แสงสว่างก็เจิดจรัสออกมาอย่างที่โคตรเวอร์ เวอร์แบบยิ่งกว่าแสงอาทิตย์อีก (ไลท์ยังคิดอยู่เลยนะว่าโซระไม่มีแว่นตัดแสงแล้วทำไมตาไม่บอดวะ??)
พอแสงหายหมด โซระกับพลพรรคสัตว์ทั้งหลายก็จะวิ่งไปปิดประตู ชำเลืองมองหลังบานประตูก็เห็นแต่ฮาร์ทเลสยั้วเยี้ยยิ่งกว่าแมลงสาบในดงขยะ แต่สามคนปิดไม่ไหวค่ะ ขณะที่โซระกำลังท้ออยู่นั่นเอง...
ริคุก็โผล่ออกมาจากด้านของประตูค่ะ!! O[]o” แล้วเอ่ยให้กำลังใจโซระอย่างทุ้มมีเสน่ห์มาก
ริคุ : อย่ายอมแพ้สิ ถ้าเป็นเราสองคนต้องทำได้แน่!
โซระ : อื้อ!!
ว่าแล้วทั้งสองก็ช่วยกันปิดประตูค่ะ แต่ก่อนประตูจะปิด ริคุก็ยังคงยิ้มส่งท้ายให้กับโซระ (สาบานได้ว่าริคุยิ้มได้นุ่มนวลมากอ่ะ เหมือนยิ้มให้คนรักเลย จริงๆนะ >_< ถ้าไม่เชื่อไปเปิดลิงค์วีดีโอดูได้เลยค่ะ เอาหัวเป็นประกัน!!)
เกือบปิดมิดแล้ว ก็กลายเป็นฉากนี้แหละค่ะที่มีอีหนูมิคกี้โผล่มาช่วยสั่งให้ปิดประตู (แต่คำพูดเหมือนมันคิดจะงาบริคุไงชอบกล) อีเป็ดขาวพอเห็นพระราชาเท่านั้นก็ทำตามคำสั่งเลยค่ะ
โดนัลด์ : ปิดประตูเร็วๆ
โซระ : ตะ แต่... (เสียงตะกุกตะกัก)
Caution:
- โซระคงจะกลัวมาก เพราะว่าถ้าปิดประตูนี่ไปแล้ว ริคุก็จะหายไปด้วย ทำให้เขาอึ้งไปในตอนแรกค่ะ กรี๊ดๆ เป็นเคะน่ารักอ่ะ! ><b
พระราชาแห่งหนู : ไม่ต้องห่วง มันจะมีประตูไปยังแสงสว่างเสมอ... (ใจจริงคือเอ็งอยากเคลมริคุใช่มั๊ย ห๊าาา!!)
เสร็จแล้วก็ปิดประตูค่ะ ไม่มีอะไรมาก เข้าสู่ฉากจบ โลกต่างๆกลับคืนมาอย่างเดิม แล้วไคริก็ถูกถีบส่งกลับบ้านเกิดไป (กร๊ากกกก 555+ สะใจมากฉากนี้) ส่วนโซระก็จะเดินทางตามริคุต่อไป~~~!!
แย้มนิดๆส่งท้าย
ในฉากจบ อีมิคกี้นี่ส่งจดหมายด้วยวิธีให้หมาคาบมา นับว่าเลือกวิธีจนไลท์อึ้งพูดไม่ออกมาก แล้วให้ทีมโซระเล่นวิ่งไล่จับกับหมาเนี่ยนะ!!? คิดให้ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้แล้วเร๊ออออ ห๊าาาา TTwTT
ปล1. ไลท์งงกับความหมายของคำว่าหัวใจของริคุเป็นของความมืด ‘อีกครั้ง’ แล้วอ่ะ ไม่รู้ว่าโนมุระจะเล่นอะไรแผลงๆอีกรึเปล่านะเนี่ย
ความคิดเห็น
ชอบอ่ะ ชอบอ้า~~! >0<
ภาคได้มันส์ส์ส์ มากกกกก ค่ะ (ยั้ยๆๆๆๆๆ >{::}< X
จะติดตามนะคะ (เยส!)
ขอให้ลง kingdom heart II แล้วค่อยลง BBS ได้มั้ยคะ? *0*
เห็นแล้วสงสารแทน
คิดเหมือนกันเลยว่ามีคนจ้องจะงาบริคุอยู่เช่นกัน
ส่วนที่ว่าจิตใจของริคุตกลงสู่ความมืดอีกครั้งนั่นคงจะบอกเป็นนัยว่าริคุยังคงเป็นคนที่มาจากความมืดอยู่(จนกว่าจะกำจัดไอ่หงอกดำได้)