คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ҧ [fic POT yaoi]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นี่เป็นฟิคสั้นๆกาวๆนะคะ แต่งตอนว่าง^^ อาจจะดูสั้นๆตัดตอนไปหน่อย เอาจริงฟิคนี้ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงในการแต่งนะ555

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ธ.ค. 62 / 12:06


นิโอ มาซาฮารุ x ยางิว ฮิโรชิ

วันนี้เป็นเช้าปกติที่นักเรียนทุกคนต้องตื่นมาโรงเรียน เป็นชีวิตที่ปกติ ทุกอย่างปกติเหมือนทุกวัน แต่มันคงไม่ปกติสำหรับเขาคนนี้สักเท่าไหร่นัก..

ยางิว ฮิโรชิ..

ชายหนุ่มผู้มีฉายาว่าสุภาพบุรุษและเก่งแทบจะรอบด้าน ถ้าถามว่ามันไม่ปกติยังไงน่ะเหรอ ก็เพราะที่ปกติของเขาคือการทำตามแบบแผนชีวิตประจำที่ทำไว้ให้ตรงตามเวลาทุกวัน ซึ่งวันนี้เขามาโรงเรียนสายไป 10 นาที เวลานี้มันอาจจะไม่สายมากสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขาถือว่าสายสุดๆเลย

อันเนื่องด้วยมาจากเมื่อวานเขามีงานของสภานักเรียนที่ต้องจัดการกับงานอื่นๆอีกเยอะแยะ ทำให้เขานอนดึกไปกว่าเวลาปกติมาก แล้วผลลัพธ์ก็คือมาสายอย่างนี้แหละ..

'เฮ้อ' ยางิวคิดแล้วถอนหายใจในใจ ขณะนี้เขายังคงมีอาการปวดหัวเล็กน้อยจากพักผ่อนไม่เพียงพอ พลางคิดสิ่งอื่นๆไปพลาง

'เหมือนลืมอะไรบางอย่างเลยนะ..' อยู่เขาก็นึกขึ้นมาว่าเหมือนขาดอะไรไป แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไปออก

'คงไม่สำคัญหรอกมั้ง จะว่าไปเช้านี้มีประชุมสภาด้วยหนิ ต้องรีบแล้วสิ' ยางิวคิดแล้วรีบเดินไปยังห้องสภา ที่เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่ตนแทบจะสิงสถิตแทนบ้านหลังที่ 2 ได้แล้วตอนนี้

 

"งั้นวันนี้ขอจบการประชุมแต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณครับ" หลังจากที่ยางิวพูดอภิปรายอะไรสักอย่างอยู่หน้าห้องแล้วบอกเลิกการประชุม เหล่าสภานักเรียนทุกคนก็ค่อยๆพากันทยอยออกไปจนเหลือไม่กี่คน

"วันนี้คุณยางิวไม่ใส่แว่นมาเหรอครับ แต่ก็ดูดีไปอีกแบบนะเนี่ย" สภานักเรียนคนหนึ่งที่เหลืออยู่ทักเขาขึ้น

"หือ?" ยางิวที่กำลังจัดเอกสารบางอย่างอยู่ เงยหน้าขึ้นมาตามคำเรียกของอีกฝ่าย แล้วติดนิสัยใช้มือดันแว่นขึ้นตามปกติ แต่..

...

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าไอความรู้สึกตะหงิดๆใจที่ว่าเหมือนลืมอะไรสักอย่างเมื่อเช้านั้นมันคืออะไร..

 

พักเที่ยง ณ ห้อง ปี 3 - B

"กรี๊ดดด แกกก วันนี้ยางิวคุงไม่ได้ใส่แว่นมาโคตรหล่อเลยอ่ะ ปกติก็ดูดีอยู่แล้ว นี่ไม่ใช่สุภาพบุรุษแล้วล่ะ! สามีแห่งชาติ(?)ชัดๆ! ///"

"เกินไปมั้ง^^ แต่ก็หล่อจริงๆนั่นแหละ"

ขณะนี้ภายในห้องปีสามห้องบี เหล่าสาวๆก็ต่างพากันพูดถึงยางิวไม่เว้นเลย จนกระทั่งมันไปเข้าหูใครบางคนเข้า

"งั้นเหรอ.. ปุริ:)" คนๆนั้นก็คือคู่หูของคนที่สาวๆพวกนั้นกำลังพูดอยู่นั่นเอง ซึ่งเมื่อเขาได้ยินดังนั้นก็ยิ้มชั่วร้ายออกมา

"นี่ๆ นิโอ ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีแต่คนพูดถึงแต่ยางิวนะ อยากเห็นเจ้านั่นแล้วสิ" มารุอิ บุนตะ ชายหนุ่มหัวแดงที่อยู่ชมรมเดียวกันและห้องเดียวกันกับนิโอพูดขึ้น

"นั่นสินะ" นิโอก็ยังคงยิ้มแบบนั้นต่อไป มารุอิที่สัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายภายใต้รอยยิ้มนั้นก็คิดในใจว่า..

'โชคดีนะยางิว..'

 

เลิกเรียน ณ ห้อง ปี 3 - A

นักเรียนทุกคนต่างพากันเก็บกระเป๋ากลับบ้านส่วนบางคนก็เตรียมตัวไปทำกิจกรรมโรงเรียนหรือชมรมต่างๆ

"ซานาดะคุง วันนี้ผมมีประชุมที่ห้องสภา อาจไปสายหน่อยนะ" ยางิวบอกเหตุธุระให้แจ้งแก่รองกัปตันชมรมของตน

"อือ เข้าใจแล้ว" ซานาดะพยักหน้าเบาๆรับคำ

ปึง! "ยางิวเพื่อนเลิฟฟฟ ไปซ้อมกันเถอะ! ^0^/" อยู่ๆนิโอก็ถือวิสาสะเปิดประตูเสียงดัง แล้วตะโกนลั่นในห้องคนอื่นอย่างกับว่าเจ้าของชื่ออยู่บนดาวอังคารงั้นแหละ

"นิโอ!" ซานาดะเรียกชื่อของเจ้าคนที่เปิดประตูมาเมื่อครู่ พลางมองด้วยสายตาดุๆ ก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะ เพราะหน้าที่ของเขาก็คือดูแลสมาชิกในชมรมไม่ให้ทำพฤติกรรมเสียๆอย่างนิโอเมื่อกี้ แต่ก็เพราะอย่างงั้นด้วยแหละ เจ้าตัวกวนตัวนี้จึงแกล้งทำตัวไร้มารยาทบ่อยๆเพื่อให้คุณรองกัปตันเครียดเล่น

แต่นิโอกลับไม่ได้ฟังเสียงเรียกของซานาดะแต่เพียงนิดเลย เพราะตั้งแต่เขาพูดจบเมื่อยางิวหันหน้ามาสบตากับเขาก็เหมือนทุกอย่างรอบตัวของเขาหยุดนิ่งไป ดวงตาสีเงินแวววาวที่ดูได้ยากหากอีกฝ่ายใส่แว่นอยู่ สบตาเข้ากับดวงตาของเขา..

เฮือกกก ราวกับมีบางอย่างทิ่มแทงหัวใจของเขาจากภายใน แขนขาเริ่มอ่อนแรงก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงด้วยลมหายใจที่โรยริน โดยที่มือข้างหนึ่งยังคงจับขอบประตูไว้ ส่วนมีอีกข้างก็กุมหน้าอกฝั่งซ้ายราวกับคนจะขาดใจตายอะไรอย่างนั้น

.....เงียบ.......

นี่คือปฏิกิริยาที่เพื่อนๆมองเขา..

"นิโอคุง วันนี้ผมมีประชุมน่ะ" ยางิวพูดกลับไปโดยที่ไม่ได้สนใจการกระทำของอีกฝ่าย ราวกับเป็นเรื่องปกติ

นิโอตอนนี้ไม่ได้ฟังเสียงใดๆของใครเลย เพราะตอนนี้ในหัวของเขามีแค่ภาพนั้นเท่านั้น

"คือ.. มันขวางประตูน่ะ.. ^^' " จนกระทั่งนักเรียนคนหนึ่งที่เหลือในห้องเหมือนกันกำลังจะกลับบ้านทักไว้

....

เขาก็ยังคงอยู่ท่าแบบนั้น..

"เฮ้อ -_-" ซานาดะถอนหายใจออกมาพลางมองไปยังนิโอ นั่นก็เป็นการหาเรื่องเดือดร้อนให้คุณรองกัปตันอีกแล้วน่ะสิ

 

ภายในคอร์ดสนามเทนนิสริคไคที่เป็นที่ฝึกซ้อมของนักกีฬา ทุกคนต่างฝึกตามตารางที่ถูกจัดไว้ของแต่ละคนอย่างเคร่งครัด เว้นแต่คนคนหนึ่ง..

" ^3^~~ ปุ๊ปู ปูริปิ~" นั่นก็คือนิโอที่ยิ้มไม่หยุดตั้งแต่เลิกเรียนมา

"วันนี้รุ่นพี่นิโอดูมีความสุขจังนะครับ ‘-‘ " คิริฮาระทักขึ้น เพราะสัมผัสได้ทุกออร่าแห่งความสุขที่มากเกินไปทั้งๆทุกคนกำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งรอบสนามมาแท้ๆ

"เห็นเป็นงั้นงั้นหรอออ~ ^∆^"

"รุ่นพี่ไม่ได้ไปทำอะไรแปลกๆมาใช่ไหมครับ ==" คิริฮาระที่พอรู้แล้วว่าการที่นิโอเป็นแบบนี้ ต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นแน่

"ก็ไม่หนิ~ :) "

"==" คิริฮาระที่ปกติเป็นพวกคนซื่อ เชื่อคนง่าย เลยมักจะโดนรุ่นพี่ตัวดีตัวนี้แกล้งบ่อยๆ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ามีสิ่งแปลกๆอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น

 

ตึก ตึก

ทันที่คนคนนั้นเดินเข้ามาในคอร์ด ก็เหมือนเรดาร์บางอย่างของนิโอจะทำงาน เขารีบวิ่งพุ่งจากสุดขอบของคอร์ดมายังหน้าประตูคอร์ดที่ยางิวพึ่งเดินเข้ามา

"งายยยย ฉันคิดถึงนายมากเลยน้าา เพิ่ลลล" นิโอใช้แขนกอดคอของอีกฝ่ายไว้จากข้างหลัง

"นิโอคุง ปล่อยก่อน ผมจะรีบไปซ้อมน่ะ"

"หรอออ~ ขยันจังเลยน้าาา~"

เมื่อทุกคนเห็นเหตุการณ์นั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าอะไรกันที่ทำให้เขามีความสุขได้ขนาดนั้น

ก่อนที่ยางิวจะสะบัดมือของนิโอออกจากคอของตนด้วยท่าทางหงุดหงิด

"ใจร้ายจังเลยน้าา นี่ๆยางิว นี่กี่นิ้วเหรอ?" นิโอยกนิ้วขึ้นมาแล้วถามยางิว อย่างกับว่าจะทดสอบสายตาของอีกฝ่ายอย่างงั้นแหละ แต่นิ้วที่เขาชูขึ้นมามันคือ..

นิ้วกลาง..

"นิโอคุง ผมสายตาสั้นนะ ไม่ได้ตาบอด -_-* "

"เอ๋~ งั้นเหรอ งั้นฉันทำอะไรนายก็เห็นหมดสิ บู่~ -3- "

"- -*"

 

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน ทุกคนแยกย้ายได้" ซานาดะพูดขึ้น เป็นสัญญาณของการสิ้นสุดการซ้อม

"เฮอออ เหนื่อยจังเลยน้า" นิโอถอนหายใจแล้วยิ้มไปด้วย ถึงจะบอกว่าเหนื่อยก็เถอะ แต่พี่แกเหนื่อยที่ยิ้มหรือไง เพราะยิ้มไม่หุบเลยตั้งแต่เริ่มซ้อม

นิโอที่เห็นยางิวยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำท่าเอนตัวจะล้มพิงหลังอีกฝ่าย แต่..

ปึง!

เหมือนยางิวจะรู้ทันหรืออะไรอย่างนั้น เขาเลยรีบเดินหนีจนนิโอล้มลงหน้าฟาดพื้นอย่างจัง

"ชิ -3-"

"นิโอคุง นายไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ กลับได้แล้ว"

"งืออ~ นายนี่ใจร้ายจังนะ ทั้งๆที่ฉันคิดถึงนายมากแท้ๆ" นิโอพูดเสียงอ่อนราวกับพึมพำให้อีกฝ่ายได้ยินกันแค่สองคน

"คิดถึงอะไร ตอนนี้ก็อยู่ด้วยกันอยู่หนิ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอกันอีก"

'พรุ่งนี้งั้นหรอ งั้นพรุ่งนี้นายก็.. จริงสิ!' นิโอคิดบางสิ่งบางอย่างที่จะทำในวันพรุ่งนี้ พลางยิ้มชั่วร้ายตามปกติออกมา

"นิโอคุง?" เมื่อยางิวเห็นเพื่อนของตนนอนหน้าจูบพื้นอยู่นานจึงทักขึ้น

"งั้นพรุ่งนี้เจอกันน้าาา~ บรัยยย~" อยู่ๆนิโอก็ดีดตัวขึ้นจากพื้นแล้วรีบวิ่งกลับบ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

"อะไรของเขาน่ะ.."

 

วันต่อมา..

หลังจากที่เลิกชมรมเสร็จยางิวก็ไปล้างหน้าที่อ่างล้างหน้าตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือ..

แว่นที่เขาวางไว้ก่อนจะล้างหน้ามันหายไป..

ยางิวแน่ใจมากๆว่าตนพึ่งวางไปตรงที่นั้นก่อนจะล้างหน้า แต่พอเงยหน้าขึ้นมามันก็หายไป

แต่ต่อมามันก็เริ่มเป็นแบบนี้ทุกครั้ง บางครั้งก็ตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้า บางครั้งก็ตอนที่ล้างหน้า จนเขาต้องหาจนวุ่น แต่ทุกครั้งมันก็มักจะกลับมาอยู่ในกระเป๋าแร็กเก็ตของเขาทุกครั้งอย่างนี้ทุกวัน

ทำไมกันนะ..

ผลงานอื่นๆ ของ Amber_Winter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Arvy1424 (@Arvy1424) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 13:47
    ต่อนะคะ✌ นิโอคุงเเกล้งอะไรยางิวอีกล่ะ555
    #1
    0