นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ล็อตโต้(Tenjae)

โดย AllJAEN1497

เมื่อจองแจต้องมาเป็นหมูขัดดอกของพี่ชิต ซีรีส์เมะหมาน้อยเรือโคตรจะผี

ยอดวิวรวม

771

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


771

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


21
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 ก.ย. 59 / 16:02 น.
นิยาย ͵(Tenjae)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้เป็น TenXJaehyun หรือ พี่ชิตXน้องแจน นะค่ะ เรือผีมากๆ 55
เราเข้าใจว่าเรื่องคู่ชิปเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ดังนั้นจึงแจ้งไว้ให้ผู้อ่านทราบก่อน
ท่านผู้ใดไม่ชอบคู่นี้ สามารถข้ามไปอ่านเรื่องอื่นได้คะ ขอบคุณค่า

-----------------------------

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ก.ย. 59 / 16:02


เรื่องนี้เป็น TenXJaehyun หรือ พี่ชิตXน้องแจน นะค่ะ เรือผีมากๆ 55
เราเข้าใจว่าเรื่องคู่ชิปเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ดังนั้นจึงแจ้งไว้ให้ผู้อ่านทราบก่อน
ท่านผู้ใดไม่ชอบคู่นี้ สามารถข้ามไปอ่านเรื่องอื่นได้คะ ขอบคุณค่า

-----------------------------



ล็อตโต้เท็นแจ


มือเรียวหยาบลูบไปตามความโค้งของโต๊ะไม้ชั้นดีอย่างเบื่อหน่าย ตาเรียวคมของเท็นจับจ้องไปยันสีหน้าลังเลของผู้เล่นที่นั้งอยู่ตรงกันข้าม 

ทั้งห้องนี้มีเพียงแค่ 3 คน เพราะเป็นการเล่นแบบไพร์เวท เท็นถูกท้าท้ายโดยคนที่อายุมากกว่าเค้าคราวพ่อ ในขณะที่เดินตรวจงานในคาสิโนของตัวเอง ตาลุงนี้ก็เดินมาท้าประลอง หึ....... กำลังเบื่อๆอยู่พอดี 

รอนานจนเค้ามีเวลาคิดไปเรื่อยเปื่อย เท็นสแยะยิ้มออกมาอย่างสมเพศ ไม่ว่าตาแก่นั้นจะมีไพ่อะไร แต่ในค่ำคืนนี้ ผู้ชนะก็คือเค้าอยู่ดี 

"ว่าไงครับ? คุณจอง ตานี้จะลงเท่าไร? ไอ้ตัวผมมันก็พวกเบี้ยน้อยหอยน้อย....ตอนแรกผมกะจะเล่นเป็นเพื่อนคุณทั้งคืนเลยน้า~.....แต่คงเล่นต่อไม่ไหวแล้วล่ะ รอบนี้รอบสุดท้ายแล้วกันนะครับ ฝีมือคุณ.....มันน่าเบื่อ..."
เท็นเอ่ย เสียงเรียบแต่มันแฝงความยี่ย้วนไว้ไม่น้อย ตาแก่นี้ มาท้าเค้าก่อนไอ้เราก็นึกว่าจะเก่ง ที่ไหนได้กระจอกชมัด เหอะ...

"หนอย!!!แก....หึ..ปากดีเหมือนที่เค้าล่ำลือ อีกเด๋วแกจะได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิตแก ถึงตอนนั้นอย่ามาคุกเข่าขอร้องให้ฉันคืนเงินให้แกซะล่ะ หึ!! เอาล่ะ ฉันเกหมดหน้าตัก!!" คุณจอง พูดเสร็จก็พลักชิพของเขาทั้งหมดไปที่กลางโต๊ะ

"Wooww ใจถึงดีนิครับ นึกว่าฝีมือห่วยแล้วการเงินจะห่วยไปด้วย...งั้นผมก็..เกหมดหน้าตักด้วยล่ะกัน ฮาๆๆ" เท็นหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับพลักชิพของเขาไปกองที่กลางโต๊ะเช่นกัน 

"ผมให้เกียรติคุณเปิดไพ่ก่อนเลยครับในถานะ...ผู้อาวุโส" เท็นกล่าวพร้อมยกยิ้ม

การทำให้อีกฝ่าย เสียสมาธิในการแข่งขันมันคือหนึ่งในกลยุทธการเล่นโปกเกอร์ของเค้าเชียวนะ จิตวิทยาในเกมส์การเล่นโปกเกอร์สำคัญมากพอๆกับโชคนั้นล่ะ การที่ผู้เล่นสูญเสียการควบคุมทางอารมณ์ กังวลหรือกำลังหวาดกลัว มันสามารถทำให้ผู้เล่นคนอื่นเดาไพ่ในมือของผู้เล่นคนนั้นได้ ที่นี้จะสู้หรือจะหมอบก็มาคำนวนอีกที่จากไพ่ตัวเอง

คนอายุมากกว่ากัดกรามแน่น ไอ้เด็กนี้มันจะอวดเก่งไปแล้ว!! แค่ประสบความสำเร็จในวงการตั้งแต่อายุยังน้อย ถึงกับจงหองขนาดนี้เชียว!!!

"ปั๊ก" เสียงวางไพ่ลงบนโต๊ะดังขึ้นจากฝั่งคุณจอง

"Straight Flush! ฮาๆๆๆ นึกไม่ถึงล่ะซิ! ฉันแค่แสดง ทำท่าเหมือนว่าฉันจะแพ้ แล้วแกก็หลงกลฉันเทหมดหน้าตัก ทำยังไงดีล่ะ แกแพ้แล้วเท็น" คุณจองหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง นี้เค้าสามารถเอาชนะ โปกเกอร์หนุ่มคนดังผู้หยิ่งยะโสได้จริงๆหรือนี้ ให้ตายเถอะ...อยากจะเข้าไปหัวเราะใกล้ๆหน้าแสนจองหองของมันจริงๆ!!

"หึ! ผมยังไม่ทันได้เปิดไพ่เลยนะครับ ทำไงดีล่ะเนี้ย....คุณรู้ไหม? เปอร์เซ็นของไพ่ผมเนี้ยโชคทั้งชีวิตของคุณก็เทียบไม่ได้..." เท็นเหยียดยิ้มร้าย น้ำเสียงที่เอ่ยยังคงเรียบนิ่ง เยือกเย็น

"ไม่จริง!! ....แค่ไพ่ของฉันตอนนี้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์แล้ว อย่าบอกว่าแกก็ได้ Straight Flush!" คุณจองถึงกับกระสับกระสายนั้งไม่ติดเก้าอี้ เป็นไปไม่ได้ เค้าติดสินบนให้พนักงานที่จ่ายไพ่ จ่ายแต่ไพ่ชุดนั้นให้กับเค้า เพื่อที่จะชนะไอ้เด็กเมื่อวานซื่นนี้ เค้าถึงกับแอบเอาเงินทุนก้อนโตของโรงพยาบาลออกมาเพื่อวางเดิมพัน

"งั้นผมเปิดไพ่เลยแล้วกันนะครับ" เท็นยกยิ้มแล้วหงายไพ่ทุกใบของเค้าขึ้น!

"Ro...yal ..f..flush!!! ปะ..เป็น...ไปไม่ได้!!! แกโกงฉัน!! โกงแน่ๆ! " คุณจอง ตวาดเสียงดังลั่น ตัวสั่นเทาไปด้วยแรงโทสะ เท็นยังคงแสยะยิ้มพลานยกมือขึ้นเขี่ยไปมาที่รูหูตัวเอง แสดงความรำคาญ

"หว้า ~อยู่ๆก็ แสดงท่าทีไร้มารยาทแบบนั้นออกมา ไม่สมกับอายุเลยนะครับคุณจอง แพ้ยังไงก็คือแพ้ครับ เพราะมันคือเกมส์ และเป็นเกมส์ที่ผมถือไพ่ใหญ่ที่สุด!" เท็นว่า มือเรียวของโปกเกอร์หนุ่มวัย 25 กวาดเอาชิพที่โต๊ะทั้งหมดก่อนจะลุกเพื่อนำชิพไปแลกเป็นเงินสดที่เคาท์เตอร์ด้านนอก

"หมับ!" มือหยาบกร้านของคนสูงอายุ จับเข้าที่แขนของเท็น เท็นหันกลับไปมองที่แขนของเค้าสลับกันหน้าของตาแก่จองที่ตอนนี้ตัวเทางั่นงก น่าสมเพศชะมัด

"หึ...ถึงคุณจะคุกเข่าขอร้องผม ผมก็ไม่คืนมันให้กับคุณหรอกนะครับ ผมชนะ ผมก็สมควรได้มัน อย่าลืมว่ามันคือการพนัน คุณน่าจะรู้อยู่แล้ว การพนันนะมีความเสี่ยงนะครับ...เว้นแต่คุณจะเล่นตุกติก อย่างเช่นติดสินบนพนักงานให้จ่ายไพ่ที่คุณต้องการ อะไรก็ว่าไป......ผมแค่ยกตัวอย่างนะครับอย่าไปซีเรียส ฮาๆๆ" เท็นหัวเราะร้าย  ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าตาแก่นี้เล่นตุกติก ที่นี้มันถิ่นเค้า คาสิโนของเค้า คนก็คนก็เค้า คิดจะโกงคนอย่างฉันนะหรอ? ฝันไปเถอะ

"ได้โปรดดด....ผมเอาเงินทุนของโรงพยาบาลที่ผมเป็นผู้อำนวยการอยู่ออกมาใช้ และมันคือเงินที่คุณได้ไป...ได้โปรดให้ผมทำอะไรก็ได้ แต่คืนมันให้ผมเอาไปหมุนก่อน..." คุณจอง คุกเข่ากอดขาของเด็กหนุ่นอย่างไม่อาย ขอแค่ได้เงินคืน ตอนนี้ศักดิ์ศรีอะไรก็เทียบไม่ได้ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ มันผิดแผนจากที่วางไว้ไปหมด!

"ประทับใจแหะ....คุณนี้นอกจากขี้โกง แล้วยังขี้ขโมยอีก เป็นหมอหรอกหรอเนี้ย? แล้วยังเป็นถึงผู้อำนวยการโรงบาลอีก เค้าไม่ตรวจประวัติคุณก่อนหรือไง หรือคุณจับฉลากแล้วได้ตำแหน่ง?" เท็น ปรบมือ แปะๆ พร้อมเอ่ยปากชื่นชมอีกฝ่าย(?)เขาย่อตัวลงเพื่อให้เท่ากับคนที่กำลังเกาะขาเค้าเป็นปลิงอย่างน่าสมเพศ ตาเรียวคมกริบของเท็นจ้องไปที่หน้าคนแก่กว่าอย่างครุนคิด

"อืม...เอางี้ คุณมีอะไรมามัดจำไหมล่ะ? เงินตั้ง 50ล้านวอน จะให้คืนเฉยๆมันก็กระไร....คุณว่าไหม?" เท็นนึกสนุกขึ้นมา ไหนดูซิหมาจนตรอกอย่างแกจะเอาอะไรมาแลก และนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมฆตาจากเค้า ปกติเค้าจะให้พวกการ์ดในคาสิโนจัดการส่วนเค้าก็เดินออกไปแลกชิพเป็นเงินแบบหล่อๆ

"แล้วถ้าผมจะยกลูกของผมให้คุณ คุณจะคืนเงินให้กับผมไหม? "
เพราะเข้าตาจน ใบหน้าของลูกชายคนเดียวก็แว่บเข้ามาในหัว เค้าอยู่กับลูกชายแค่สองคน ส่วนภรรยาขอหย่า ตั้งแต่จับได้ว่าเค้าเป็นผีพนัน โดยทิ้งลูกเป็นภาระไว้ให้กับเค้าเพื่อไปแต่งงานใหม่

"ถึงกับเอาลูกมาแลกเลยหรือ...หึ คุณไม่กลัวผมเอาลูกคุณไปตัดปอด ตัดไตขายเข้าตลาดมืดเลยหรือไง?"เท็นเหยียดยิ้ม ถามเสียงเย็นที่จริง เค้าก็แค่อยากลองใจ มีที่ไหนยกลูกตัวให้คนอื่น จิตใจตาลุงนี้ทำด้วยอะไร

"หวังว่าคุณจะไม่ทำ...แบบนั้น.." คุณจองตอบกลับอย่างเสียไม่ได้ ถึงจะอายุแค่ 16 แต่ยังไงลูกเค้าก็ผู้ชาย มันคงพอช่วยตัวเองได้ล่ะน้า คงไม่ยืนนิ่งๆให้เค้าควักตับควักไตไปขายง่ายๆหรอก

"โอเค๊ งั้นก็ตามนั้น คนมาเงินไป ผมรออยู่ที่ห้องของผม ชั้น35 โรงแรมชินชน ไม่เกิน 5 ทุ่มคืนนี้ ไม่งั้นผมอาจเปลี่ยนใจ ตอนนี้ก็ 3 ทุ่มกว่าแล้ว มีเวลาแค่อีก1 ชั่วโมงนิดๆ ผมไปก่อนล่ะ โชคดีนะครับ" เท็นยักไหล่อย่างไม่แหย่แส เค้าสบัดขาให้พ้นจากการเกาะกุมเป็นครั้งสุดท้าย ทิ้งไว้เพียงชายสูงวัยที่ยังคงนั้งนิ่งกุมขมับอยู่กับพื้นด้วยความเครียด

เวลาผ่านไปกว่า 10 นาทีแล้ว เค้าก็ยังกดเบอร์โทรไปหาลูกชายไม่ได้สักที แต่มันก็ไม่มีทางเลือก หน้าทีการงานของเค้าต้องมาก่อนในที่สุดมือหนาก็กดปุ่มโทรออกจนได้

ตู่ดดดดด....ตุ่ดดดดดดด

"ฮ่ะพ่อ...โทรมาดึกจัง" เสียงน่ารักงวงเงี้ยรับโทรศัพท์ของผู้เป็นพ่ออย่างอ้อยอิ่ง

"แจฮยอนอ่า...นอนแล้วหรอ?" คุณจองที่ตอนนี้พยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติที่สุด ความจริงเค้ารู้อยู่แล้วว่าแจฮยอนนอนแล้ว

"ฮ่ะ พ่อทำงานจนลืมแล้วหรอฮ่ะว่าแจนอนตอน 2 ทุ่มครึ่งทุกวัน" แจฮยอนทำเสียงง้อแง 

"ฮาๆ ...จำได้ซิ จำได้ แล้วป้ายอนมีหลับแล้วหรอ?" ปกติเค้าไม่ค่อยกลับบ้านเพราะงานที่โรงพยาบาล และพอมีเวลาก็เข้าแต่คาสิโน ดังนั้นส่วนใหญ่แจฮยอนจึงอยู่ที่บ้านเพียงสองคนกับป้ายอนมีที่ถูกจ้างมาเพื่อเป็นพี่เลี้ยงแจฮยอน และป้ายอนมีก็ดูแลแจฮยอนยังกับไข่ในหิน

"ฮ่ะหลับแล้ว วันนี้ป้ายอนเล่นวิ่งไล่จับกับแจ คงเหนื่อยมาก ฮาๆส่งแจเข้านอนแล้วก็ลงไปเลยไม่ยอมอ่านนิทานให้ฟังก่อนด้วย " แจฮยอนเอ่ยรายงานอย่างน่ารัก

ผู้เป็นพ่อยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะไร้เดียงสาของลูกยิ่งรู้สึกผิด แต่จะให้ทำยังไง ยังไงแกก็เป็นแค่ภาระฉันอยู่ดี

"แจฮยอนอ่า...ฟังพ่อดีๆนะ พ่อมีเรื่องให้แจฮยอนช่วย มีแค่แจฮยอนเท่านั้นที่จะช่วยพ่อได้ "
เสียงของผู้เป็นพ่อสั่นเครือ แต่ก็ไม่ได้ทำให้แจฮยอน เอะใจแม้แต่น้อย

 "ฮ่ะ แจจะช่วยพ่อ เพราะแจเป็นกัปตันอเมริกา แจเป็นฮีโร่~อิอิ แล้วมันเรื่องอะไรอ่า?" 
เด็กน้อยเอ่ยเสียงใส นานๆทีพ่อจะคุยโทรศัพท์กับเค้านานๆ ปกติก็มีแค่ กินข้าวหรือยัง? ที่เรียนเป็นไงบ้าง? แล้วก็วาง วันนี้ถึงจะนอนดึกแต่เพราะได้ยินเสียงพ่อนานๆแจก็ยอม

เห้อ~~ ผู้เป็นพ่อถอนหายใจอย่างเคร่งเครียด แจฮยอนยังจำหนังที่เค้าพาไปดูตั้งแต่ปีที่แล้วได้ เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา...

"แจฮยอนอ่า ลุกขึ้นมาแต่งตัวเร็วๆ แล้วนั่งแท็กซี่มาหาพ่อที่โรงแรม ชินชน พ่อจะรอลูกอยู่ที่ชั่น 35 รีบมาเร็วๆนะ เข้าใจไหม!" ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยความเร่งรีบ นี้ก็ใกล้จะ 5 ทุ่มแล้วไม่ได้การล่ะ

"แต่พ่อฮ่ะ พรุ่งนี้แจต้องไปเรียนแต่เช้านะฮ่ะ"
เด็กน้อยเริ่มรู้สึกถึงบรรยายกาศที่ผิดปกติ แต่ถึงอย่างงั้นมือบางก็เอือมไปหยิบเสื้อแขนยาวสีชมพูกับกางเกงลายทางจากตู้เสื้อผ้าขึ้นมาใส่อย่างเร่งรีบ

"ฉันบอกให้แกออกมา ก็ออกมาเถอะน้า แค่นี้นะ ฉันรีบ!!" ปึก! ผู้เป็นพ่อตัดสายโทรศัพท์ทันที เค้ากลัวว่าถ้าคุยไปมากกว่านี้จะเลยเวลาที่นัดกันไว้ ถ้าหมอเกิดนั้นเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะก็ เค้าต้องซวยแน่ๆ

แจฮยอนที่ตอนนี้ทั้งสับสนทั้งตกใจ พ่อเค้าวางสายไปแล้ว ท่าทีของพ่อแปลกๆ อาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เด็กหนุ่มคิดได้ดังนั้น ขาเรียวยาวก็รีบวิ่งออกจากบ้าน เค้าวิ่งไปเรียกแท็กซี่หน้าปากซอยอย่างเร่งรีบ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่ๆพ่อนัดหมาย



ตึกๆๆๆ หลังจากถึงที่หมาย สองเท้าของคนน่ารักกำลังวิ่งเข้าไปข้างในโรงแรมอย่างร้อนรน แจฮยอนพาร่างกายตัวเองแทรกเข้ามาในลิฟได้สำเร็จ ก่อนมือเรียวสวยจะกดไปยังชั้น 35

ร่างสูงโปร่งแต่ดูบอบบางนุ่มนิ่ม หอบตัวโหย่งในลิฟ แม้อากาศในลิฟตอนนี้จะเย็นแค่ไหน แต่เหงื่อที่ผุดออกมาตามไรผมและขมับของเค้าบงบอกถึงความอุณภูมิในร่างกายตอนนี้เป็นอย่างดี แก้มขาวจัดบัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรือ ยิ่งขับให้ใบหน้าน่ารักดูหวานเข้าไปอีก ตากลมโตจ้องเขม่งไปยันจอแสดงเลขชั้นที่มันค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอย่างกระวนกระวาย

ปิ๊ง!.....(เสียงลิฟเปิด)

"เห้อ~ถึงซักที... ชั้น35 ชั้น35 ชั้น...แต่แล้วมันห้องไหนล่ะ? " พอถึงชั้น35 แจฮยอนทบทวนจุดนัดหมายของพ่อเค้าอีกครั้ง ให้ตายเถอะ! พ่อเค้าบอกแค่ชื่อโรงแรมกับเลขชั้น แต่ไม่ได้บอกเลขห้อง แล้วบนชั้นนี้ก็น่าจะมีห้องตั้งเยอะแยะ เอาไงดีล่ะเนี้ย นิ้วชี้ของเด็กหนุ่มจิ้มงุดๆไปที่ปากแดงๆของตัวเองอย่างใช้ความคิด ขาเรียวก็เดินฉับๆผ่านห้องต่างๆอย่างงุนงง แต่ยังไม่ทันที่แจฮยอนจะได้ลองเคาะประตู ชายชุดดำ 2 คนก็ตรงมาที่เค้าซะก่อน

"คุณคือ ลูกของคุณจองใช่หรือเปล่าครับ?" หนึ่งในชายชุดดำถามแจฮยอนด้วยท่าทางนิ่งเรียบ

"ใช่ฮ่ะ ^^ ผมเป็นลูกของพ่อจอง พ่อบอกว่าพ่อรอผมอยู่ที่ชั้นนี้ แต่ไม่ได้บอกว่าห้องไหน ตอนแรกผมก็กังวลแทบตาย แต่พ่อให้พวกพี่มาตามผมใช่ไหมฮ่ะ?" ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มจนตายี้ ถึงพวกพี่ๆจะดูน่ากลัวไปหน่อยแต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

ชายชุดดำที่ถูกความน่ารักของแจฮยอนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวถึงกับหลุดยิ้มออกมา เค้าโค้งให้แจฮยอนแล้วผายมือไปยังห้องด้านในสุดทางเดินซ้ายมือ ที่ตอนนี้ประตูถูกเปิดไว้อยู่แล้ว 

แจฮยอนโค้งขอบคุณกลับ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปยังห้องที่ชายชุดดำบอก

ปัง! แก็ก.....

ทันทีที่แจฮยอนเข้ามาในห้อง ขาเรียวเขาก้าวเพียงไม่กี่ก้าว ประตูก็ถูกปิดแล้วล็อกจากด้านนอก แจฮยอนที่ตกใจทำอะไรไม่ถูก รีบวิ่งไปที่ลูกบิดประตูแล้วออกแรงดึงเพื่อเปิดมัน

"กึกๆๆ กึกๆๆๆ" เสียงฉุดกระชากประตูยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ฝ่ามือสวยตอนนี้แดงไปหมดจากแรงเสียดสี

"นี้นายนะ  จะดึงมันอีกนานไหม? ดึงให้ตายมันก็ไม่เปิดหรอก เสียงดังน่ารำคาญ!"เท็นเอ่ย เสียงเข้มพร้อมชักสีหน้ารำคาญส่งไปยังอีกคนที่ยังยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ตรงประตู หึ..นึกว่าลูกสาวซะอีก ลูกชายหรอกหรอ? แต่ก็เอาเถอะ ไหนดูหน่อยซิ ว่าจะเอาไปทำอะไรได้

คิดได้ดังนั้น เรียวขาสมส่วนของเท็นก็พาเขามายืนอยู่ตรงหน้าแจฮยอน

ตาคมกริบของเท็นไล่ สำรวจไปทั่วร่างโปร่งของคนตรงหน้า 

อืม...หน้าตา..ก็พอใช้ได้ แต่ผิวดีเหมือนกันแหะ  คงโดนประคบประหงอมมาอย่างดีล่ะสิ หึ....เท็นคิดในใจ ยกยิ้มเยือกเย็น พร้อมๆกับมือหนาที่ลูบไล้ไปยังโครงหน้าหวานของอีกคน  โดนไม่สนว่าอีกฝ่ายจะกลัวเขาจนตัวสั่นงั่นงกยังไง 

"คะ....คุณ ไม่ใช่พ่อผม...พ่อผมอยู่ที่ไหน?" แจฮยอนเอ่ยถามคนตรงหน้าเสียงสั่น เค้าได้แต่ยืนตัวเกรงให้คนตรงหน้าลูบไล้ใบหน้าตัวเองอยู่อย่างนั้น ถึงแม้เค้าจะสูงกว่า แต่คนตรงหน้าแข็งแรงกว่าเค้าแน่ๆ สายตาที่อีกฝ่ายมองมายังเขายิ่งทำให้คนคนนี้ดูน่ากลัว 

"อ้าว..พ่อของนายไม่ได้บอกหรือไง ว่าเค้ายกนายให้ฉันเพื่อแลกกับเงินพนันที่ขอให้ฉันคืนให้? พ่อนายนะตั้งแต่ได้เงินก็กลับไปแล้ว" เท็นผละออกมาจากร่างโปร่งตรงหน้า ขาแข็งแรง เดินไปยังเคาท์เตอร์บาร์ที่อยู่กลางห้องก่อนจะ รินไวท์แล้วยกขึ้นมาจิบวางท่าทางสบาย

ผิดกับแจฮยอนที่ตอนนี้ทรุดลงไปนั้งกอดเข่าอยู่ที่พื้น ความคิดในหัวของเด็กน้อยตีกันให้ยุ่งไปหมด 

อะไรกัน? พ่อขายเค้าให้กับผู้ชายคนนี้หรอ? ไม่.. พ่อไม่มีทางทำแบบนั้น... แจฮยอนยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าน่ารักฉายแววสับสนหวาดกลัว ปากอวบอิ่มพึมพัม อะไรสักอย่างซ้ำไปซ้ำมา ตากลมโตช้อนมองไปรอบๆตัวเองช้าๆอย่างใช้ความคิด พอรู้ว่าไม่มีทางไหนที่จะหนีออกไปได้ น้ำใสๆก็ค่อยๆร่วงลงมาจากตาคู่สวยนั้นอย่างเจ็บปวด

ทุกการกระทำของแจฮยอนตกอยู่ในสายตาของเท็นตลอดเวลา เท็นเลียริมฝีปากอย่างหยามใจ...หึ...ปกติพวกลูกหนี้ของเค้าชอบเอาบ้าน รถ เรือ หรือเอาผู้หญิงสวยๆมาขัดดอก นี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี้ย ที่มีคนเอาผู้ชายมาขัดดอก ถึงจะเป็นผู้ชาย...แต่ใบหน้าน่ารักที่กำลังหวาดระแวงของหมอนั้น มันน่ารังแกน้อยซะที่ไหนล่ะ ผิวขาวจัดอมชมพูลื่นมือนั้นก็ชวนให้น่าทำรอยซะจริง ปากอวบอิ่มสีแดงสดนั้นก็น่าจับมาย่ำยี่บดขยี้ให้หน่ำใจ แล้วยังเสียงใสๆนั้นอีก อยากรู้จริงๆ ตอนครางจะเพราะขนาดไหน?...

และถึงหมอนั้นจะสูงกว่าเค้า แต่มันก็ไม่เป็นปัญหาในแนวราบหรอก เหอะๆ.....

เวลาผ่านไปนานนับ 10 นาทีเท็นยังคงจิบไวท์นั้งมองแจฮยอนร้องไห้อย่างเงียบๆ จนในที่สุดเสียงร้องไห้ของแจฮยอนก็หยุดลง เหลือเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบา

"หยุดร้องซะทีซินะ รอตั้งนานเสียเวลาชะมัดไอ้ฉันมันเป็นพวกความอดทนต่ำซะด้วย บอกมา นายชื่ออะไร?" เท็นเอ่ยถามทำลายความเงียบ แต่น้ำเสียงเย็นชาของเท็นไม่ได้ทำให้แจฮยอนคลายความกังวลแต่อย่างได

"ผะ...ผม อือ...ชื่อ จะ..แจ อึก ฮยอน ฮ่ะ" เด็กน้อยตอบเสียงอูอี้ เค้าหยุดร้องไห้แล้วแต่ยังคงสะอื้นอยู่ทำให้การตอบคำถามค่อนข้างลำบาก

"ห๊า ?ว่าไงนะ ?หยุดสะอึกสะอื้น แล้วพูดอีกทีซิ ฟังไม่รู้เรื่อง!" เท็นตะคอกด้วยความฉุนเฉียวเค้าไม่เคยต้องมาทำอะไรไร้สาระแบบนี้ ที่ผ่านๆเพราะทุกคนสมยอม เดินขึ้นเตียงแล้วก็ทำเรื่องอย่างว่าให้เสร็จๆไปซะ แต่เพราะน้ำตาของคนตรงหน้า มันทำให้เค้าไม่สามารถทำแบบที่เคยทำกับคนอื่นๆ ที่ผ่านมาได้ ให้ตายเถอะ นิเค้าเป็นอะไร?ไป

พอยิ่งเท็นตะคอกเสียงดัง แจฮยอนยิ่งกลัวลนลานเข้าไปใหญ่ เค้าหันหลังกลับไปยังประตูอีกครั้งแล้วออกแรงกระชากไปยังลูกบิดด้วยแรงทั้งหมดที่นี้ 

พ่อจ้า...พ่ออยู่ไหน แจกลัว...

เท็นพอเห็นว่าแจฮยอนพยายามจะหนีอีกรอบก็ยิ่งโมโห ที่ผ่านมาไม่เคยมีใคร คิดหนีเค้ามาก่อน มีแต่คนเสนอตัวให้เค้า แล้วหมอนี้เป็นใคร ยิ่งเห็นว่ามือขาวจัดของอีกคนที่ยังกำแน่นที่ลูกบิดประตูจนขึ้นสีแดงน่ากลัวว่ามันจะแตกเพราะดึงดันที่จะหนีออกไปจากเค้ายิ่งหงุดหงิด ดี!! ไม่น้องถนง ถนอมอะไรแล้ว ฉันจะหักปีกนายเอง

เท็นย่างสามขุ่มไปยังร่างโปร่งที่ตอนนี้สนใจแต่เพียงการหนีออกไปจากห้องของเค้า มือหนากระชากไปที่ต้นแขนของแจฮยอนก่อนจะลากร่างที่สูง แต่บอบบางกว่าเค้าไปยังห้องนอน 

แจฮยอนที่ตอนนี้ทั้งกลัวทั้งตกใจ ออกแรงดิ้นจากการเกาะกุมของอีกคนอย่างไม่ลดละ มือบางพยายามแกะมือหนาของอีกฝ่ายออกแต่ก็ดูไม่เป็นผล มันไม่แม้แต่จะขยับเลยสักนิด ผิดกับเค้าที่ เจ็บร้าวไปทั้งแขน

"ปล่อยผมนะ คนใจร้าย ผม อึก...ปล่อย!" แจฮยอนร้องออกมาด้วยความเจ็บ น้ำใสๆไหลอาบใบหน้าสวยอีกครั้ง 

เท็นที่ตอนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เค้าทุ่มร่างของแจฮยอนลงกับเตียงก่อนจะขึ้นคร่อมอีกฝ่ายด้วยความว่องไว มือหนาของเท็นกดข้อมือบางของแจฮยอนไว้ไม่ให้ขยับหนี

"นายจะชื่ออะไรก็ช่างฉันไม่สน เพราะหลังจากคืนนี้นายก็เป็นแค่ของที่ฉันใช้แล้ว และฉันไม่เคยใช้ของซ้ำ! พ่อนายขายนายให้กับฉันแล้ว นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหนี! " เท็นตะคอกใส่หน้าแจฮยอนด้วยความโมโห นายมันก็เป็นแค่สิ่งของ ของที่พ่อนายขายให้กับฉัน นายเป็นของฉันและนายไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนทั้งนั้น

"ผมเกลียดคุณ ได้ยินไหมว่าผมเกลียดคุณ!! เกลียดทั้งคุณเกลียดทั้งพ่อผม! คุณมันหยาบคาย คุณจะฆ่าจะแกงผมก็รีบๆทำซะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ แม้แต่อากาศหายใจก็ไม่อยากใช้ร่วมกับคุณ!" แจฮยอนตะโกนออกมาอย่างเหลืออด ถึงแม้ว่าเค้าจะกลัว แต่ความคับแคบใจมันมีมากกว่า คนอะไรใจร้ายที่สุด ใจร้ายทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ร้ายกว่านั้นคือพ่อของเค้าที่หลอกเค้ามาขายแลกกับเงินพนัน

สติของเท็นขาดพึง! เพียงเพราะได้ยินคำว่าเกลียดออกมาจากปากคนน่ารักที่ตอนนี้ จ้องหน้าเค้าอย่างถือดี 

"หึ! ปากดี...อ้อ...อีกอย่าง ชื่อของฉันคือ เท็นจำไว้ให้ดีล่ะ เวลาครางจะได้เรียกถูก ! "

สิ้นคำพูดเท็นก้มลงบดขยี้ปากอวบอิ่มถือดีของร่างข้างใต้อย่างไม่ปราณี แจฮยอนนิ่วหน้าลงด้วยเจ็บปวด ใบหน้าขาวพยายามสะบัดหนีจากรสจูบแสนรุนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้โดยที่เขาไม่เต็มใจรับ แจฮยอนเม้มปากปิดแน่นเมื่อเรียวลิ้นร้อนของเท็นพยายามจะบดเบียดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเขา

เท็นเมื่อเห็นว่าแจฮยอนไม่ยอมเปิดปาก ยิ่งทำให้เค้าหงุดหงิด เท็นกัดไปที่ปากล่างของอีกคนอย่างแรง มันก็ได้ผล แจฮยอนอ้าปากร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และมันก็เป็นโอกาสของเท็นที่จะแทรกเรียวลิ้นอันแสนกระหายเข้าไปลิ้มชิมความหวาน

แจฮยอนสะดุ้งตกใจ เมื่อลิ้นอุ่นร้อนของเท็นวาดไปทั่วโพรงปากของเค้า ลิ้นร้อนของเท็นไล่ต้อนดูดดึงเรียวลิ้นของแจฮยอนอย่างช่ำชอง เท็นยังคงตักตวงความหวานจากปากของแจฮยอนอย่างต่อเนื่อง สัมผัสที่ค่อยๆอ่อนโยนขึ้น รสหวานและรสฝาดนิดๆจากเลือดผสมปนเปกันไปหมด เรียวลิ้นเย็นๆของคนน่ารักที่ตอบกลับมาอย่างไม่ประสีประสา มันยิ่งปลุกเร้าอารมณ์บางอย่างในตัวเขา รู้สึกตัวอีกทีก็เพราะแรงทุบที่อกจากมือขาวๆของคนข้างใต้ว่าต้องการอากาศหายใจ เค้าถึงจำใจผละออกมาอย่างเสียไม่ได้

ตาคมกริบของเท็นจับจองไปที่ใบหน้าน่ารักที่กำลังเห่อแดงของอีกคน ปากแดงเผยอหอบหายใจถี่ มันช่างดูเย้าย้วนจนเค้าแทบคลั้ง เท็นที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ่งอดใจไม่ไหว เท็นก้มหน้าลงซุกไซร์ซอกคอขาวนวลทันที 

"อื้อ~~ อย่าฮ่ะ" แจฮยอนร้องห้ามเสียงหลงมือที่ตอนนี้พยายามจะพลักอกของอีกคนให้ออกห่างกับกลายเป็นกำเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น เค้าตั้งใจจะตะโกนด่าคนตรงหน้าแต่ร่างกายไม่ยอมทำตามสมอง

เท็นยังคงสาละวนอยู่กับต้นคอขาวของแจฮยอน จมูกโด่งรั้นของเท็นสูดดมกลิ่นกายหอมหวาน กลิ่นหอมไร้เดียงสาของอีกคนทำให้เท็นแทบคลั่ง รอยสีกุหลาบ รอยแล้วรอยเล่าถูกเค้าแต่งแต้มไปบนคอสีขาวนวลของอีกคน มือของเท็นค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของอีกฝ่ายอย่างเบามือ พอปลดหมดก็แหวกสาปเสื้อออก เค้าผละออกมาจากซอกคอขาวเพื่อมาสำรวจร่างกายท่อนบนของอีกฝ่าย เท็นกลืนน้ำลายดังเฮือก ยอดอกสีชมพูที่กำลังตั้งชูชั้นของร่างข้างใต้มันช่าง.....



CUT

"เก่งมาก เด็กดีของฉัน" เท็นดึงตัวแจฮยอนเข้ามากอดก่อนจะเอ่ยชมคนไม่ได้สติที่ตอนนี้สลบไปเป็นทีเรียบร้อย เขาลุกขึ้นเดินไปชำระร่างกายที่ห้องน้ำ 

10 นาทีต่อมาเท็นเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เขามองไปยังร่างขาวบอบบางที่สลบสไลไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงกว้าง ความรู้สึกบางอย่างตีกันให้วุ่นในหัว หมอนั้นก็แค่สิ่งของ จะแคร์ไปทำไมว่าจะเป็นยังไง คิดได้ดังนั้นเท็นก็เดินหายออกไปข้างนอกห้องนอน

แต่ไหงคนที่กะจะออกไปจิบไวท์ดันกลับมาอีกทีพร้อมผ้าขนหนูและกะละมังเล็กๆใส่น้ำ เค้าวางกระละมังลงบนโต๊ะใกล้ๆหัวเตียงก่อนจะจุ้มผ้าขนหนูลงบนน้ำแล้วบิดมันพอหมาดๆ มือหนาเปิดผ้าห่มขึ้นเผยให้เห็นร่างขาวนุ่มนิ่มที่ตามร่างกายเต็มไปด้วยรองรอยสีกุหลาบ และรอยเลือดเปรอะช่องทางรักไหลยาวมาตามแนวขา เท็นลงมือเช็ดตัวให้แจฮยอนอย่างเบามือ หลังจากเช็ดตัวเสร็จเค้าก็ใส่เสื้อผ้าให้อีกฝ่ายด้วยชุดของเค้า ถึงหมอนี้จะสูงกว่าแต่ก็ผอมกว่าเค้า ฉะนั้นเสื้อผ้าเลยใส่ได้พอดี มือหนาปัดปอยผมที่ปรบดวงหน้าหวานออกอย่างระวัง ตาคมลอบสำรวจไปยังใบหน้าน่ารักที่กำลังหลับพริ้ม แพขนตายาวหนารับกับใบหน้าหวาน ริมฝีปากสีเชอร์รี่น่าดูดดึง พอดูดีๆ หมอนี้ก็.......

ตึก.....ตึก.....
เสียงหัวใจของเขากำลังเต้นระรัว....

เท็นสะบัดหัวความคิดไร้สาระ มือหนาเอือมไปปิดไฟที่หัวเตียง เท็นล้มตัวลงนอนแล้วคว้าเอวบางของคนตัวขาวมากอด อาจเพราะความเหนื่อยล้าจากเซ็กส์มาราธอนกว่า 3 ชั่วโมงทำให้พอหัวถึงหมอน เท็นก็หลับสนิทไปในทั้นที

แสงแดดในยามสายสาดส่องผ่านม่านสีขาวในห้องนอนหรู เท็นงวยเงียตื่นทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา มือหนาควานหาคนที่ควรจะนอนอยู่ข้างกายเค้า แต่กลับว่างเปล่า หมอนั้นหายไป!

ปัง! ประตูห้องชุดถูกเปิดออกเสียงดัง

"หมอนั้นหายไป! พวกนายดูยังไงให้หมอนั้นหนีไปได้!" เท็นบันดานโทสะใส่บอดิการ์ด 
พวกนี้เฝ้าอยู่หน้าห้องเค้าตลอดเวลา ไม่มีทางที่หมอนั้นจะหนีออกไปได้แน่ๆ

"เอ่อ...ลูกชายคุณจองออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วครับ"
หนึ่งในบอดิการ์ดตอบอย่างลนลาน ปกติคนที่ถูกส่งมาขัดดอก หรือคนที่เจ้านายพาขึ้นห้องมักจะจบลงในคืนเดียว พวกหล่อนมักถูกเจ้านายเค้าไล่ตะเพิดออกไปในตอนเช้า หรือไม่ก็ถูกพวกเค้าหิ้วออกไปถ้าพวกหล่อนไม่ยอม

เท็นกำหมัดแน่น เค้ากำลังโมโหโดยที่หาต้นสายปลายเหตุไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิดของบอดอการ์ดที่ปล่อยให้หมอนั้นออกไป เพราะที่ผ่านมาเค้าไม่เคยแยแส่คู่นอนคนไหน พวกนั้นก็แค่ของที่เค้าใช้แล้ว แต่ทำไมการที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอหมอนั้น มันถึงทำให้เค้ากระวนกระวายใจขนาดนี้

เท็นสูดหายใจ เข้าออกช้าๆเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหันมาสั้งงานบอดิการด์

" ไปสืบเรื่องของหมอมา ฉันต้องการรู้ทุกอย่าง แล้วก็ไปพาตัวหมอนั้นมาให้ฉัน? ถ้าหาไม่เจอก็ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้า!" เท็นประกาศกร้าวเสียงแข็ง บอดิการ์ดเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบแยกย้ายกันออกไปตามหาเด็กหนุ่มตามที่เจ้านายสั้ง


ด้านแจฮยอนที่พาร่างกายบอบช้ำออกมาจากโรงแรมตั้งแต่เช้ามืด ความเจ็บหน่วงที่สะโพกมน แล่นริ้วขึ้นมาเป็นพักๆยามเค้าเคลื่อนไหว แต่ถึงอย่างนั้น เค้าก็ยังคงหอบสังขาร์ไปเรียนเพื่อไม่ให้ป้ายอนมีเป็นห่วง เค้าโกหกคำโตว่าวันนี้อยากลองออกมาสูดอากาศตอนเช้ามืดเลยตื่นเร็ว เพราะดันเจอป้าตอนกำลังแอบปีนเข้าทางหน้าต่างห้องครัวพอดิบพอดี! แต่ดูจากสีหน้าป้าแล้วคงไม่เชื่อที่เค้าพูดแน่ๆ!


"แจฮยอนอ่า~ นายจะเขี่ยข้าวไปถึงไหน วันนี้เป็นไรเม่อๆ?" ยูตะนักเรียนแลกเปลี่ยนจากญี่ปุ่น เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เพื่อนเค้าปกติเป็นคนร่าเริง ยิ้มง่าย แล้วทำไมวันนี้ดูซึมๆ หน้าซีดๆพิกล

"แจ...เอ่อ ..แจไม่ค่อยสบายนะ ปวดหัวนิดหน่อย" แจฮยอนตอบเลิ่กลั่ก ก้มหน้าก้มตาทำเป็นกินข้าวต่อ ความจริงก็ไม่ได้ปวดหัวหรอก ปวดอย่างอื่นมากกว่า...

"อ๋อ...ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ เด๋วฉันพาไปห้องพยาบาล" ยูตะเอ่ยก่อนจะปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมวงสนทนาของพวกเค้าอีกครั้ง

จริงๆก็ดูออกว่าเพื่อนสนิทของเค้ากำลังโกหก แต่เค้าก็ไม่อยากซักไซไล่เรียงอะไร เพราะปกติแจฮยอนเป็นพวกคิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ ถ้าถึงกับโกหกคงเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ


อ๊อดดดดด~~~

เสียงสัญญาณเตือนบอกเวลาสิ้นสุดคาบเรียนสุดท้ายของวัน แจฮยอนลุกขึ้นเก็บหนังสือและอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋าอ้อยอิ่ง พร้อมกับหายใจเฮือกใหญ่ 

"เฮ้อ~ เค้าก็แค่นักเรียนม.ปลายปี 1 ทำไมต้องมาเจอเรื่องบัดซบอะไรแบบนี้ เค้าหวังว่าพ่อของเค้าอาจจะกระวนกระวานหรือเป็นห่วงเค้าบ้างแต่ไม่เลย! พ่อกดตัดสายโทรศัพท์เค้าแถมยังบล็อคการรับข้อความจากเค้าอีกต่างหาก!" แจฮยอนคิดพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่ห่อเหี่ยว พอเก็บของเสร็จ ก็หันไปบอกลาเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆรวมทั้งยูตะ

ขาเรียวสวย ก้าวเชื่องช้าไปตามทางเดินเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน จนมาหยุดที่ต้นไม้ใหญ่หลังอาคารเรียนซึ่งไร้ผู้คน เพราะตอนนี้เด็กนักเรียนถยอยกับบ้านกันเกือบหมดแล้ว 
มือบางเอือมไปปลดกระเป๋าจากบ่าลง ก่อนจะค่อยๆทรุดนั้งลง แผ่นหลังบอบบางพึ่งพิงไปยังต้นไม้ใหญ่ มือทั้งสองข้างกอดกระชับกระเป๋านักเรียนแน่น ดวงตากลมโตเม่อลอยไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

เค้าไม่อยากกลับบ้านเลยให้ตายสิ....ถ้ากลับไปแล้ว ป้าต้องซักเอาความจริงจากเค้าแน่ๆ เพราะอยู่ด้วยกันมานาน ป้ายอนมีเหมือนแม่แท้ๆ คอยดูแลเอาใจใส่เค้ามาตลอด ยังไงป้าก็ดูออกอยู่แล้วว่าเค้าพูดความจริงหรือโกหก

เปลือกตาคู่สวยของแจฮยอนค่อยๆปิดลง ความเงียบสงบของบรรยากาศรอบตัวไม่ได้ทำให้จิตใจเค้าสงบตาม แต่อาจเพราะการอดหลับอดนอนและกิจกรรมอันหนักหน่วงจากเมื่อคืน ทำให้ร่างกายของแจฮยอนอ่อนเพลีย

สายลมอ่อนๆที่ปะทะใบหน้าสวยยิ่งชวนให้เปลือกตาที่หนักอึ้งปิดสนิทกว่าเดิม เหลือเพียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่บงบอกว่าเจ้าตัวเข้าสู่นินทราเป็นทีเรียบร้อย

"อื้อ~~" ร่างบางขยับตัวเบาๆสองสามทีก่อนจะค่อยๆตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล เปลือกตาสีน้ำนมเปิดขึ้นอย่างไม่เต็มทีหนัก แจฮยอนหยัดตัวลุกขึ้นนั้ง มือเรียวสวยขยี้เปลือกตาไปมาอย่างไม่กลัวว่ามันจะช้ำ ก่อนตากลมจะกระพริบถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสการมองเห็น

"ที่นี้ที่ไหนเนี้ย? จำได้ว่าเผล้อหลับไปใต้ต้นไม้ แล้วทำไมตอนนี้มาอยู่บนเตียงได้ล่ะเนี้ย?" แจฮยอนขยี้ผมตัวเองจนฟูด้วยความมึนงง เค้าก้มตัวเอง ก็พบว่ายังคงใส่ชุดนักเรียนอยู่เต็มยศ 

"สงสัยจะฝัน" คิดได้ดังนั้นแจฮยอนก็ทำท่าจะล้มตัวลงไปนอนต่อ

"นายไม่ได้ฝัน!!" เสียงแข็งกร้าวของใครสักคนดังขึ้น ไม่นานนักใบหน้าของคนใจร้ายที่ผมไม่อยากจะพบเจออีกตลอดชีวิตก็ปรากฎขึ้น เขาเดินฉับๆตรงมาที่ผม เขาฉุดข้อมือผมให้ลุกขึ้น ผมสลึมสลือเปิดตาเล็กน้อยมองไปที่ข้อมือตัวเอง

"อืม..เป็นฝันที่โคตรเหมือนจริงเลยแหะ ขนาดเจ็บยังรู้สึกเหมือนเจ็บจริงๆ~" ผมลูบๆคล่ำๆไปที่มือแข็งแรงของหมอนั้นที่ตอนนี้กำข้อมือผมอยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของมือที่ตอนนี้ทำหน้าเหม็นเบื่อ มายังผม โห้ยยย.....ขนาดฝันยังชัดระดับ HD ขนาดนี้ นี้เค้าคงเกลียดหมอนี้จริงจังถึงขั้นฝันเป็นตุเป็นตะ 

"ก็บอกว่านายไม่ได้ฝันไง!! ตื่นได้แล้ว นี้มันกี่โมงกี่ยามแล้วรู้ไหม? ฉันหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว!" เท็นนั้งลงข้างๆคนตัวขาว สองมือจับไปที่ไหล่บาง ก่อนจะออกแรงเขย่า2-3ที จนอีกคนหัวสั่นงักงก

แจฮยอนที่ตอนนี้ตื่นเต็มตาแล้ว ตากลมเริ่มกวาดมองไปรอบๆตัวอีกครั้ง ห้องนอนเดิม เตียงเดิม และก็....คนใจร้ายคนเดิม!  ทำไมเค้าถึงกลับมาทีนี้ได้ล่ะ?

ความทรงจำอันเลวร้ายของเมื่อคืน หลั่งไหลพรั่งพรูออกมาเต็มหัวของแจฮยอน ใบหน้าน่ารักซีดเผือกลงอย่างเร็วรวด แววตาสั่นระริกฉายความรู้สึกกลัวอย่างปิดไม่มิด กายบางค่อยๆขยับถอยห่างจากคนตรงหน้า จนแผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงความเย็นจากแผ่นกั้นไม้ที่ตัวเตียง หมดทางหนีแล้วซินะ...

"คุณพาผมกลับมาที่นี้อีกทำไม?" แจฮยอนถามขึ้น ดวงตาที่ตื่นตะหนกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เค้าจ้องกลับอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หัวใจของเท็นกระตุกวูบ ทำไมต้องรู้สึกเหมือนจะเป็นจะตาย กะอีแค่เพราะใบหน้าหวานของอีกคนจ้องกลับมาด้วยความรู้สึกเกลียดขี้หน้าเขาซะเต็มประดา 

"นายต่างหากที่หนีไป! ฉันพากลับมาก็ถูกแล้ว" เท็นตอบพลานดึงคนตัวขาวที่เมื่อครู่ถอยหนีเค้าไปมากอดแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงไปที่ต้นคอหอมของคนในอ้อมกอด จมูกรั้นซูดกลิ่นกายหอมละมุนที่เฝ้าคิดถึงมาทั้งวัน ดีนะที่วันนี้ลูกน้องเค้าไปเจอคนตัวขาวนี้ก่อน  นอนไปได้ไงที่แจ้งขนาดนั้น อันตรายจะตาย ไอ้เด็กนี้ก็นอนหลับอุตุ ไม่รู้เรื่องรู้ราว ต้องจับสั้งสอนให้เข็ด

แจฮยอนพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเท็นอย่างรังเกียจ แต่ถึงจะดิ้นเท่าไรก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ จึงต้องจำใจหยุดเพื่อเซฟแรง เผื่อมีโอกาสหนี 

"ผมมันเป็นของใช้แล้ว คุณพูดเองว่าคุณไม่เคยใช้ของซ้ำ แล้วคุณจะพาผมกลับมาอีกทำไม?" ร่างบางเอ่ย มองเขม่งไปที่ใบหน้าหล่อเหล่าขออีกคนอย่างเอาเป็นเอาตาย เท็นที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับนิ่งไป

ใช่..ผมเปลี่ยนคู่นอนไม่เคยซ้ำ ไม่เคยมีคำว่าความรักหรือความเห็นใจให้ใคร แต่ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่านายนั้นล่ะที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป... เท็นครุ่นคิด พลานส่งสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายไปยังร่างบางในอ้อมกอด

"เงียบทำไมล่ะครับ ทำไมไม่ตอบ ผมไม่ใช่ผักไม่ใช่ปลา จะได้มาซื้อมาขายมาแลกกันตามใจชอบ ผมเป็นคน มีหัวจิตหัวใจ ถ้าคุณอยากได้เงินของคุณคืน ผมจะหามาคืนให้ จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณซะทีเดียว ถ้าพ่อผมไม่ติดการพนันจนหน้ามืดตามั้ว ผมก็คงไม่ต้องมาเจอคนใจร้ายแบบคุณ กรุณาปล่อยผมได้แล้ว ผมเกลียดคุณ!"  แจฮยอนระบายสิ่งที่อัดอันทั้งหมดออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำใสไหลอาบใบหน้าขาว เงยหน้าส่งสายตาตัดพ้อไปยังอีกคน ไหล่บางสั่นไหวจากแรงสะอื้น ดูน่าสงสาร

"ฉัน...เอ่อ....ฉัน......" เท็นถึงกับไปไม่ถูก แค่เห็นน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าน่ารักของอีกคนราวกับมีอะไรมาบีบหัวใจของเค้าจนเจ็บในอกไปหมด อยากจะปลอบใจแต่ก็ทำไม่เป็น พูดก็พูดไม่เก่ง โอ้ยยย!!! จะบ้า เท็นปล่อยมือที่กอดอีกคนก่อนจะทึงตัวหัวตัวเองอย่างอึดอัด 

แจฮยอนที่เห็นอย่างนั้นก็ได้โอกาส เค้าทำท่าจะกระโดดลงจากเตียง แล้ววิ่งไปทางประตูห้องนอน แต่มันก็ไม่ไวเท่าอีกคน......

หมับ! เท็นที่ไวกว่าขว้าเข้าที่ข้อเท้าขาวของแจฮยอน ก่อนจะลากกลับมายังเตียง เท็นคืบคลานเข้าประชิดคนตัวขาวที่ตอนนี้กลับมากลัวตัวสั่นงั่นงก มือหนาเชยคางมนของอีกฝ่ายให้ขึ้นมาสบตาเค้า ก่อนจะค่อยๆประทับจูบลงบนริมฝีปากสีแดงสดนั้นแผ่วเบา  ไม่มีการรุกล้ำ จาบจ้วงอย่างที่ผ่านมา จูบอ่อนโยนลึกซึ้งที่เหมือนปลอบประลอมพาหัวใจดวงน้อยของแจฮยอนเต้นระรัว สัมผัสชวนเคลิบเคลิ้มส่งผลให้เปลือกตาสีน้ำนมของคนตัวขาวค่อยๆปิดลงช้าๆ เท็นเห็นอย่างนั้นก็สอดมือเข้าประคองศรีษะทุยของคนน่ารัก กดรั้งให้ริมฝีปากยิ่งแนบชิด เฝ้าเท็นละเลียดกดซับริมฝีปากอุ่นนิ่มของอีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมา แขนอีกข้างก็ยกขึ้นลูบไปที่แผ่นหลังบางที่ยังคงสั่นน้อยๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มขาดอากาศหายใจ เท็นจึงจำใจผละออกมาจากริมฝีปากของอีกคนอย่างเสียดาย

แจฮยอนอ่อนปลวกเปียกเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟ ใบหน้าขาวเห่อร้อนส่งผลให้พ่วงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อชวนมอง ตากลมช้อนมองอีกคนอย่างสับสน ปากอิ่มเม้นเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย

"คะ...คุณทำ..แบบนี้กับผมทำไม? "
ถามไปใจก็ยังเต้นระรัวเหมือนแทบหลุดออกมาจากอก สัมผัสเมื่อกี้มันอะไรกันแน่

"ก็นายเป็นของฉัน" เท็นเอ่ยเสียงเรียบตาคมกริบยังคงจ้องใบหน้าหวานแสนสับสนอย่างไม่วางตา

"ผมไม่ใช่สิ่งของ!" แจฮยอนเอ่ยพร้อมผลักอีกคนให้ออกห่าง เค้ามันก็คงเป็นแค่เด็กไม่ประสีประสา ที่ดันหลงไปกับสัมผัสแปลกใหม่ของผู้ชายใจร้ายตรงหน้า ร่างกายทุกส่วนของเค้าไม่เคยมีใครได้แตะต้องแบบนั่นมาก่อน ทั้งจูบและเรื่องอย่างว่า ทุกอย่างของเค้ามันเป็นของผู้ชายคนนี้ไปทั้งหมดแล้ว 

เท็นขยับเข้าไปใกล้ร่างขาวที่เพิ่งผลักไสเค้าออกห่าง เมื่ออีกคนเข้ามาใกล้แจฮยอนก็ขยับหนี เป็นอยู่อย่างนั้นจนมันไม่มีที่จะให้ขยับได้อีก ใบหน้าของทั้งคู่ห่างแค่เพียงคืบ เท็นวาดแขนทั้งสองข้างไปที่หัวเตียงกักตัวคนน่ารักไว้ 

"นายเป็นของฉัน ไม่ใช่สิ่งของ ฉันหงุดหงิดแทบตายตอนตื่นมาแล้วนายหายไป วันทั้งวันในหัวฉันก็มีแต่หน้านายลอยไปลอยมางานก็ไม่เป็นอันทำ กินก็ไม่เป็นอันกินเพราะมั่วแต่รอนายตื่น ไม่รู้ทำไมฉันถึงอยากกินข้าวพร้อมนาย และก็ไม่รู้ทำไม......ฉันถึงต้องการนายขนาดนี้" น้ำเสียงของเท็นถึงแม้จะฟังดูเย็นชา แต่ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังคลอเคลียอยู่ที่พวงแก้มใสมันช่างอ่อนโยน 

สังสัยว่านี้จะเป็นประโยคที่ยาวที่สุดในชีวิตของเขา ที่ผ่านมาต้องไม่เคยต้องมานั้งอธิบายอะไรให้ใครฟัง แค่สั้งๆ แล้วก็จบ

"แต่ถ้านายอยากใช้หนี้แทนพ่อนาย ก็แค่มาอยู่กับฉัน ห้ามหนีไปไหน และนายต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น" น้ำเสียงแข็งเอ่ยสั้งอย่างเคยตัว ก่อนจะผละออกมาจ้องหน้าคนตัวขาวที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะความเขิน

แจฮยอนกัดปากอย่างชั่งใจ คำพูดของคนตรงหน้าช่างแตกต่างจากการกระทำอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงแข็งกระด้าง ท่าทางเย็นชา ดูใจร้ายแต่สัมผัสอ่อนโยนที่ส่งผ่านทางภาษากายมายังเค้าเหมือนกำลังขอร้องเว้าวอน มันดูขัดแย้งกันไปหมด แต่มันก็พอจะทำให้เค้าเข้าใจอะไรได้มากขึ้น ขอเดาว่าหมอนี้คงเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจแบบสุดๆไปเลย แจฮยอนคิดได้ดังนั้น สมองน้อยๆก็ประมวลว่า ถึงเวลาเอาคืนของเค้ามั้งแล้ว.... 

"แต่ผมคงอยู่กับคุณไม่ได้หรอกฮ่ะ ผมก็มีบ้านของผม คุณก็มีบ้านของคุณ" แจฮยอนเอ่ยอย่างไม่แคร์ พลานยกแขนขึ้นกอดอกด้วยท่าทางเย็นชา

เท็นเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของลูกนกสีชมพูแล้วถึงกับเหวอ เมื่อกี้ยังกลัวเค้าตัวสั่นงั้งงกยอมให้เค้าทั้งกอดทั้งจูบ แล้วตอนนี้มากางปีกขู่เค้าฟ่อๆทำท่าทางเย็นชาแบบนี้ได้ยังไง

"งั้นเด๋วฉันซื้อบ้านนาย!" เท็นเอ่ยเสียงแข็ง แจฮยอนที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับควันออกหู

และแล้วสงครามน้ำลายก็เริ่มขึ้น.....

"ไม่ได้นะฮ่ะ แล้วงี้ป้ายอนมีจะไปอยู่ไหน?" 
"ก็เอามาอยู่ที่นี้ด้วยกันนี้ล่ะ"
"ผมมีเรียนทุกวัน ยังไงก็อยู่ที่นี้กับคุณไม่ได้!"
"เด๋วฉันขับรถไปรับไปส่ง"
"ผมกินเยอะนะฮ่ะ"
"อาหารโรงแรมฉันอร่อยกินไปเถอะ เชฟก็จ้างมาแพง"
"ผมทำอะไรไม่เป็นเลย"
"ไม่เป็นไร เด๋วเอาป้ายอนมีมาไง"
"แต่ผมใช้เงินเยอะ พลานเงินเก่ง"

"แต่ฉันรวย!!!! นายจะเถียงฉันอีกนานไหม? ฉันหิวจนจะกินนายได้แล้วเนี้ย!!" เท็นหอบตัวโย่งเค้าไม่เคยต้องใช้พลังงานในการเถียงขนาดนี้มาก่อน ให้ตายเถอะ! เด็กนี้ไม่ได้หัวอ่อนอย่างที่คิด

"โอเค ผมก็หิว..." แจฮยอนเอ่ยเสียงอ่อมแอ่ม มือขาวๆลูบที่ท้องตัวเองไปมา

เท็นส่ายหัวให้กับคนตรงหน้า เมื่อกี้ยังเถียงเค้าอยู่ชอดๆ แต่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าก้มตากิน ไม่สนใจเค้าเลยสักนิด แก้มที่ปกติก็อูมอยู่แล้วยิ่งอูมเข้าไปอีกเพราะข้าวที่อยู่ข้างใน ปากแดงขยับเคี้ยวตุ๋ยๆ เห็นละอยากยื่นมือไปบีบซะจริง 

"ผมจะมาทำงานให้คุณทุกวันหลังเลิกเรียนเสร็จ และจะอยู่ที่นี้แค่ถึง 2 ทุ่มครึ่งเพราะผมต้องตื่นเช้าไปเรียน " แจฮยอนเอ่ยขึ้นหลังจากจัดการอาหารตรงหน้าหมดแล้ว

"2 ทุ่มครึ่ง!!? นายเลิกเรียนก็กี่โมงแล้ว! ไม่ได้! ฉันไม่ยอม!" เท็นเสียงแข็งขึ้นมาทันที

"งั้น...ก็เจอกันอีกที่ตอนผมปิดเทอมแล้วกัน..คงอีกสัก 3-4 เดือน" แจฮยอนเอ่ยเสียงเรียบพร้อมยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบด้วยท่าทางสบายๆ

"เอ่อ....2 ทุ่มครึ่งก็โอเคนะ เวลากำลังดีเอาตามนี้ล่ะกัน" เท็นปาดเหงื่อที่ผุดเต็มหน้าผากออก 3-4 เดือนหรอ? ใครจะไปทน แค่วันเดียวก็เกือบจะบ้า!!

แจฮยอนลอบมองอีกคนที่กำลังทำหน้าหงุดหงิดงุนหง่านเพราะถูกขัดใจ ปากอิ่มยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะคิดอะไรบ้างขึ้นมาได้

"แย่แล้ว!!! ป้ายอนต้องกำลังวิ่งวุ่นหาผมอยู่แน่ๆ ดึกป่านนี้แล้วแต่ผมยังไม่กลับบ้านเลย" แจฮยอนลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะอาหาร ลนลานเดินวนหาโทรศัทพ์มือถือตัวเองให้ควัก

"ไม่ต้องหาหรอก ฉันโทรบอกป้าแม่บ้านของนายแล้วว่าวันนี้นายจะไม่กลับบ้าน เพราะค้างบ้านเพื่อน"

แจฮยอนถอดหายใจด้วยความโล่งอก ถึงแม้ว่ามันจะฟังดูแปลกๆ แต่ตั้งแต่เกิดมาเค้าเคยไปค้างบ้านเพื่อนแทบนับครั้งได้ แต่มันก็น่าจะทำให้ป้ายอนมีหมดกังวลไปได้ล่ะน้า...

"พรุ่งนี้วันเสาร์ นายอยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่า? " เท็นถามอีกคนอย่างกระตือรือร้น พาไปฮาวายดีไหมเน้อ? อยากเห็นผิวขาวๆนั้นตอนโดนน้ำคงจะเซ็กซี่น่าดู แล้วถ้าชุดว่ายน้ำมันรัดแนบเนื้อจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แล้วเค้าจะอดใจไหวหรือเปล่า พอตกเย็นก็พาไปกินอะไรอร่อยๆ แล้วตอนดึกก็.......... 

แจฮยอนที่เห็นอีกคนทำหน้าเพ้อๆก็ได้แต่ส่ายหัว ตาลุงนิ ทำไมคิดอกุศลกับเด็กอายุ 16 อย่างเค้าได้ตลอดเลยนะ ชิ ต้องดับฝันหื่นๆนั้นซะ

"ผมอยากไปสวนสนุกฮ่ะ" เสียงใสเอ่ยตอบ เอียงคอมองอีกคนอย่างน่ารัก

"ไม่เอา มีแต่พวกเด็กๆวิ่งไปวิ่งมาน่ารำคาญ ฉันไม่ชอบ!" เท็นโวยวายขึ้นมาทันที โถ่ยย จิตนาการในหัวหายไปหมด

"แต่ผมก็เด็กนะฮะ.... ช่างเถอะ งั้นพรุ่งนี้ผมกลับบ้านไปทำการบ้านดีกว่า" เอ่ยเสร็จใบหน้าขาวก็หง่ำง้อลงอย่างเห็นได้ชัด ปากแดงๆเบ้ออกเล็กน้อยแสดงถึงความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด เท็นรีบกรู่เข้าไปกอดเจ้าเด็กยักษ์ที่ทำท่าน่าสงสารอยู่บนโซฟา เอาไงดี...ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยคิดจะไปเลยไอ้สวนสนุกเนี้ย และแล้วความอดทนของเท็นก็ขาดพึ่ง เพียงแค่สบตากับอีกคนในอ้อมกอด ตากลมของเด็กนั้นช้อนมองมายังเค้า ส่งสายตาอ้อดอ้อนหวานเช่ือม.....แล้วใครมันจะไปทนได้วะ!!

"จะว่าไป  ไอ้สวนสนุกอะไรนั้นก็ดูน่าสนุกอยู่นะ พรุ่งนี้ลองไปกันไหม?" ผมพูดออกไปแบบนั้นซะได้ อยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย แล้วยังไงนะหรอ? แต่คำตอบที่ผมได้มันทำผมแทบหยุดหายใจ เด็กนั้นยกยิ้มหวานก่อนจะโถมเข้ามากอดผมแน่น พร้อมกับเอาหน้าถูไถอกผมไปมา น่าฟัดชมัด!... 



แต่.............

ฮาวายกูล่ะ~~ โถ่ยยยย




แล้วเวลาก็ล่วงเลยไป จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี กว่าสองปีมาแล้วที่ผมเทียวไล้เทียวขื่อเจ้าเด็กนั้น แถมเด็กนั้นยังทำตัวอย่างกับไม่ใช่ลูกหนี้ ผมสั่งอะไรก็ไม่ยอมทำตาม บอกให้มาอยู่กับผมก็ไม่มา ลำบากผมต้องขับรถไปรับไปส่งตลอดเพราะหวง เสาร์อาทิตย์แทนที่จะมีเวลาไปสวีทกัน ผมก็ต้องไปนั้งรอเจ้าเด็กนั้นที่เรียนพิเศษ วันปกติหลังเลิกเรียนก็ไปรับมากินข้าวเย็นที่ห้องผมพอ 2 ทุ่มครึ่งก็ต้องส่งกลับบ้าน และอันสุดท้ายนี้จี๊ดสุด เวลาผมอยากผมต้องขออณุญาติก่อน ถ้าเด็กนั้นไม่อณุญาติ ผมก็อด T^T ชีวิตเศร้า อยากได้เมียเด็กแต่เหมือนเอาลูกเค้ามาเลี้ยง...

แต่ทุกๆวันหยุดเด็กนี้ต้องมาค้างที่ห้องผม และวันนี้ ก็เป็นวันหยุดซะด้วย

"แจฮยอนอ่า....วันนี้ฉันขอกินแจฮยอนได้ไหม?" ผมพูดเสียงกระเส่า กลิ่นกายหอมหวานของคนที่ผมนอนกดกอดอยู่นี้มันช่างเย้ายวนใจจนผมแทบจะอดใจไม่ไหว

"คุณอดของหวานมา 3 อาทิตย์แล้ว อดอีกจะเป็นไรไป ฝึกความอดทนไงฮ่ะ^^ " เสียงหวานเอ่ยอย่างอารมณ์ดี แจฮยอนพลิกตัวกลับมาจ้องหน้าคนอายุมากกว่า พร้อมฉีกยิ้มหวาน

เท็นกดจมูกซุกไซต้นคอขาว เรียกเสียงหัวเราะคิกคักสดใส ตั้งแต่เจอแจฮยอนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จากเป็นคนความอดทนต่ำ รออะไรไม่ได้ ตอนนี้ดีขึ้นมาก จากที่เย็นชาพูดจาแข็งกระด้าง แต่ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าเดิม แจฮยอนคือแสงอาทิตย์ตอนเช้าที่แสนอบอุ่น ตลอดชีวิตผมเพราะพ่อแม่ทำธุรกิจยุ่งวุ่นวายตลอดไม่มีเวลาดูแล แถมเติบโตมากับบ่อนและคาสิโน่ ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับ จนมาเจอแจฮยอน เด็กนั้นโกหกผมว่าทำอะไรไม่เป็น ทั้งๆที่ความจริงแล้ว งานบ้านงานเรือน การหุงหาอาหารหมอนั้นไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย อาจเพราะตอนอยู่บ้านคงช่วยป้ายอนมีบ่อยๆ เด็กนั้นแม้จะเรียกหนักแค่ไหนแต่ก็หาเวลามาดูแลผมเสมอ แถมยังไม่ได้ฟุ่มเฟ้ออย่างที่เจ้าตัวขู่ รู้จักการใช้จ่ายเงินเป็นอย่างดี จะจริงอยู่อย่างเดียวก็ตรง บอกว่ากินเยอะนิล่ะ =*= เชฟถึงกับบ่นว่าของขาด

"ตกลงไม่อยากกินของหวานแล้วหรอฮ่ะ..เห็นเงียบไป"  แจฮยอนที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปก็ใจเสีย สองปีมานี้คุณเท็นดีกับเค้ามาก แต่เพราะคุณเท็นเป็นพวกหื่นมากอีกนั้นล้ะ เค้าถึงต้องควบคุมปริมาณการกินของหวานของคุณเท็น เค้าอยากให้ทุกอย่างมันค่อยๆเป็นค่อยๆไป อยากให้แน่ใจว่ามันเกิดจากความรัก และคุณเท็นก็ให้ความร่วมมือด้วยดีมาตลอด

"ป่าว...แค่คิดว่าทำไมวันนี้ยอมง่ายจัง?" 
เท็นว่าพร้อมดึงร่างของอีกคนเข้ามาแนบชิด จนไม่มีแม้แต่ที่ว่างให้อากาศได้ลอดผ่าน มือหนาสอดเข้าไปในเสื้อนอนลายทางสีฟ้าของคนน่ารัก ฝ่ามือร้อนลูบไล้หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือลงมาเรื่อยๆ จนสะดุดเข้ากับ.....

CUT


และคืนนั้นทั้งห้องก็ดังระงมไปด้วยเสียงครางหวานจากเด็กดีของผม



* แถม

ร่างขาวโซซัด โซเซตื่นมาแต่เช้า หลังจากศึกหนักเมื่อคืน คงเพราะเสียพลังงานไปเยอะ เลยหิวจัดตื่นแต่ไก่โห่ มาหาอะไรกินในครัว

ฉับพลันขณะที่มือบางกำลังจะเปิดตูเย็น หางตาก็ดันเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีเขียวสะท้อนแสงแป๊ะติดอยู่กับแม่เหล็ก แจฮยอนดึงออกมาอ่านด้วยความมึนงงเพราะเพิ่งตื่น

"แจฮยอนอา....อายุ 18 แล้วแต่งงานกันนะ
ฉันรอไม่ไหวแล้ว"  -เท็น-

ใบหน้าขาวของแจฮยอนเห่อร้อนด้วยความเขิน อิตาลุงนี้ ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย >\\\< .........


-----/----------------------

สำหรับฉาก NC ใครอยากได้ฉบับเต็มทิ้งเมลล์ไว้เลยนะค่ะ
เพราะ เป็นNC ที่ยาวและแต่งยากมาก 555 ลงในนี้ไม่ได้ มีหวังโดนแบนแน่นอน
แง้มนิดหน่อยว่า เรื่องหน้าอาจจะเป็นฟิคสั้นอีกสักเรื่องก่อนมาต่อฟิคยาว คงจะยังอยู่ในซีรีส์เมะหมาน้อย
เพราะเคะเราสูง 555 แล้วก็ขอบคุณอีกครั้งที่หลงมาค้า 

#หมูขัดดอกพี่ชิตน้องแจ

ผลงานอื่นๆ ของ AllJAEN1497

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 jaehyuns
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 15:25
    แงงง ไม่รู้ว่าไรท์จะยังอยู่มั้ย แต่ถ้าอยู่ก็ขออ่านคัทหน่อยนะค้าบ ;_; bnruigaku@gmail.com ถ้าเป็นไปได้ค้าบบบ
    #15
    0
  2. #14 BLUERADY
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:06

    งืออออ น่ารักอะ เราพึ่งมาตามคู่นี้ > <

    เราขอคัทหน่อยน้าาา

    ploy18ploy@hotmail.com

    ขอบคุณค้าบบบ

    #14
    0
  3. วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:42
    โง้ยยย หาเตนล์แจอ่านนึกว่าจะไม่มีให้อ่านแล้ววㅠㅠสนุกมากๆ พี่ชิตแมนกร๊าวใจเรามาก ส่วนตัวชอบเตนล์เมะๆมากเลยค่ะหน้านางมีความหล่อจิกฮือออ ยัยหมูแจนน่ารักมาก
    ขอNCหน่อยน้า ยังขอทันมั้ยอะ555555
    Nineyoupi@gmail.com
    #13
    0
  4. วันที่ 8 เมษายน 2560 / 07:31
    จะเปิดให้อ่านปกติแบบโนคัทเร็วๆนี้คะ
    #12
    0
  5. #11 ์Noshik
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 00:23
    ฮรือ~.//.น่ารักอะ
    ขอฉากคัทด้วยค่า
    aom.iize555@gmail.com
    #11
    0
  6. #10 honasw94
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 15:55
    อยากอ่านฉากคัทททท
    jafclay@gmail.com
    #10
    1
    • #10-1 AllJAEN1497
      8 พฤศจิกายน 2559 / 21:33
      ส่งเมลล์ให้แล้วเน้อ ลองไปเช็คดูเลยจ้า
      #10-1
  7. #9 โมจิไง
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 05:21
    โง้ยยย ไม่คิดว่าจะมีฟิคคู่นี้ คือเราชอบมากกกกกกก ฟินสุดดด ยังไงรบกวนขอ nc ด้วยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่าา ; //// ;



    poiptr93@gmail.com
    #9
    1
    • 7 พฤศจิกายน 2559 / 15:21
      ส่งให้แล้วน้า เช็คเมลล์เลยจ้า
      #9-1
  8. วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 14:01
    ฮือหลงเข้ามาอ่านชอบมากๆเลย แถมคู่TenJae หาอ่านยากมาก เราจะร่องเรือไปด้วยกันนน
    pop12exo@gmail.com
    #8
    1
    • 20 ตุลาคม 2559 / 20:16
      ไปค่ะ 555 ส่งเมลล์แล้วน้า ไปอ่านโลด^^
      #8-1
  9. #7 xo JoNg
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 02:30
    พี่เท็นกร๊าวใจมากเลยค่ะ555555555
    รุนเเรงกันเหลือเกิน ตามตรงเกลียดพ่อเเจจริงๆ
    ขอด้วยนะคะ
    smiledon002@gmail.com
    #7
    1
    • 16 ตุลาคม 2559 / 11:18
      ส่งให้แล้วน้า
      #7-1
  10. วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 16:14
    ขอ cut หน่อยค่ะ^^

    Noppanit340@hotmail. com
    #6
    1
    • 12 ตุลาคม 2559 / 19:20
      ส่งแล้วน้า เปิดเมลล์อ่านได้เลยจ้า
      #6-1
  11. #5 Mini my
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 15:28
    เลือดหมดตัวว มีความเขินน 

    ขอnc หน่อยนะค่ะะ 



    mmtoo.1999@gmail.com
    #5
    1
    • 5 ตุลาคม 2559 / 20:58
      ส่งเมลล์ให้แล้วค่า เอ็นจอย~~ น้าจ้า
      #5-1
  12. #4 빤💛 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:40
    เตนล์แจ แรร์คัพเพิลจริงค่ะ งื่ออออออ น้องแจน่ารักกกกกก อันที่จริงพ่อแจใจร้ายมากทำกับลูกแบบนี้ได้ไง แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นให้พี่ชิตหลงเด็กอ่ะนะคะจะพอให้อภัยนิดนึงก็ได้55555555555 pepero1113@gmail.com
    #4
    1
    • 13 กันยายน 2559 / 15:12
      จริงค่ะเรือผีมาก T^T เราเป็นออลแจน โดนสาปโดยเคะตัวเขื่อน พี่ชิตแมนไปเลยสำหรับเรา 555 ส่งเมลล์ให้แล้วนะค่า
      #4-1
  13. #3 ทิบเอง
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 01:55
    น้องหมู ฮือออ ร้ายจริงๆ ตอนเอาคืนนี่น่ารักจังเลยลูก ;-; เง้อ คุณชิตนี่ยังไงคะ ลงหลุมเด็กแล้วหลงโงหัวไม่ขึ้นเลยนะคะ แหม่ ฮืออ อิจฉา อยากกินของหวานบ้าง ;-; น้องหมูชมพูของแม่

    pan_tipp@windowslive.com
    #3
    1
    • 12 กันยายน 2559 / 16:24
      ส่งเมลล์ให้แล้วนะค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า~ T^T กราบ
      #3-1
  14. วันที่ 12 กันยายน 2559 / 00:23
    มีความขำคุณเท็น 55555555+ เปิดเรื่องมานึกว่าจะดิบๆห่ามๆจำเลยรักงี้ แต่มาช่วงท้ายๆคือดี ตลกมากทั้งคุณเท็นทั้งยัยแจ น่ารักค่ะ
    #2
    1
    • 12 กันยายน 2559 / 16:33
      ก็อยากให้มันเป็นจำเลยรักอยู่ค่า แต่เด๋วจะซ้ำกะอีกเรื่องที่จะลงเร็วๆนี้ ฮาๆ อีกเรื่องนี้ก็กำลังตบตีอยู่กับฉาก NC แก้แล้วแก้อีกทำใจย้ำยี่หมูแจไม่ลง =*= สุดท้ายกราบงามๆ สำหรับคอมเม้นค่า
      #2-1
  15. #1 possssssss
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 21:50
    อ๊ากกกก เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน





    psro_fon@hotmail.com อิอิ ขอด้วยค่าาาาา >< v
    #1
    1
    • 7 กันยายน 2559 / 08:39
      ส่งเมลล์ให้แล้วนะคะ แต่เป็นแบบฉบับเต็มไม่ตัด NC เวลาอ่านจะได้ไม่ขาดตอน ^^ ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านฟิคเราน้า
      #1-1