(exo) ชลิตไม่กินผักบุ้ง ♡ chanbaek

ตอนที่ 7 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,016 ครั้ง
    8 ต.ค. 62












ผักบุ้งกำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องพักที่ไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียวเพราะนักกีฬาบาสเกตบอลนั้นมีตารางซ้อมจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง ทีวีเครื่องใหญ่ในห้องพักจึงเป็นหนึ่งสิ่งที่ที่อยู่เป็นเพื่อนในค่ำคืนที่ต้องใช้เวลาอย่างเดียวดายหลังจากที่ตัวเองนั้นได้รับเวลาพักผ่อนตั้งแต่สามทุ่มสิบนาทีจนถึงหกโมงเช้าในวันพรุ่งนี้ที่ต้องตื่นมาเตรียมตัวไปแข่งปิงปองรอบคัดเลือก


ทีแรกผักบุ้งก็นอนคุยกับแม่ ต่อด้วยพ่อ ต่อด้วยพี่ตุ้ง ตามด้วยคะน้าและลันเตาโดยใช้เวลารวมทั้งหมดหนึ่งชั่วโมง โดยที่ทุกคนนั้นไม่ได้รับคำบอกเล่าจากผักบุ้งในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นเลยสักคนเพราะผักบุ้งไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ ความรู้สึกในใจบอกว่าจะต้องต่อสู้ไปด้วยตัวคนเดียวให้ได้ จะเอาแต่พึ่งคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด


ย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เข้าพักและจัดแจงที่นอน ผักบุ้งเดินน้ำตานองไปยังห้องห้าที่อยู่ใกล้กัน เคาะประตูสามครั้งถ้วนก่อนจะพูดโดยไม่สนว่าในห้องนั้นจะมีคนที่รู้จักหรือไม่ บอกออกไปว่าขอสลับห้องนอนได้ไหม อาจจะเป็นเพราะน้ำตาก็ได้ที่ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นชั่วพริบตา คนที่เตียงนอนอยู่ข้างประตูนั้นเอ่ยปากทันทีว่าจะสลับให้ ผักบุ้งเลยได้ที่นอนติดกำแพงโดยมีปลายเท้าเป็นประตูให้ได้นอนกลิ้งอยู่ในเวลานี้ รวมถึงสแน็คแจ็ครสเห็ดหอมชิทาเกะที่เป็นมื้อว่างยามดึกในคืนนี้ด้วย


พอมาคิดทบทวนให้แน่ใจแล้ว ผักบุ้งรู้และเข้าใจตัวเองอย่างแจ่มแจ้งว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นมันคืออะไร โกรธจริง ๆ เลยที่ได้ยินชลิตพูดแบบนี้ ถ้าบอกผักบุ้งตั้งแต่ตอนเจอหน้ากันว่าไปนอนห้องอื่นเลยนะ ผักบุ้งยังจะรู้สึกดีกว่านี้ คิดว่าคงจะไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรมากเพราะทำใจเอาไว้แล้ว ทำไมต้องมาทำให้ดีใจแบบนี้ด้วยนะ แล้วทำไมกับเพื่อน...ถึงพูดแบบนั้น


แต่ข้อความจากแจมที่แสดงผลให้เห็นผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์นั้นทำให้ผักบุ้งเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียง ตั้งใจอ่านอย่างดีว่าหัวหน้าห้อง 5/10 ส่งอะไรมาให้

 

JAM. :

เป็นไงบ้าง

กับชลิตดีไหม

โอเครึเปล่า?


B. :

ดีเลย

ไม่ต้องห่วงเลยนะ


 

ผักบุ้งรู้ว่าโกหกนั้นไม่ดี แต่ถ้าโกหกเพื่อให้แจมที่เป็นหัวหน้าห้องที่ดีสุดนั้นสบายใจ เราอาจจะเรียกมันว่าเป็นโกหกสีขาวก็ได้ ผักบุ้งพิมพ์ลงไปไม่ได้จริง ๆ ว่าทะเลาะกับชลิตไปแล้ว ตอนไปกินข้าวเย็นก็ไปนั่งกับพี่นุช ไปนั่งเล่นอยู่กับพี่นุชจนถึงเวลาซ้อม ซ้อมเสร็จแล้วกลับมาถึงได้มานอนอยู่ที่ห้องที่ไม่มีใครสักคน ขนาดจะเปิดห้องยังต้องไปขอกุญแจจากแผนกต้อนรับเลย


JAM. :

ดีแล้ว

ไหน ๆ ก็ไปด้วยกันแล้ว

พยายามปรับความเข้าใจกันนะ

 

B. :

อื้อ

จะพยายามให้ดีเลยนะ

แล้วแจมล่ะ

โอเคไหม

วันนั้นขอโทษนะ

 

JAM. :

ไม่ต้องขอโทษ

ไม่มีอะไรหรอก

ไม่ได้ทะเลาะกัน

 

พอได้เห็นคำว่าไม่ได้ทะเลาะกันมันก็ทำให้ใจชื้นขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่รู้ว่าแจมจะถือคติโกหกสีขาวเหมือนผักบุ้งรึเปล่า แต่ถ้าพิมพ์มาแบบนี้ผักบุ้งก็จะเชื่อ ความจริงแล้วก็ดูไม่ได้ทะเลาะกันจริง ๆ เห็นยังแอบกินข้าวตังเจ้าสัวในคาบคณิตเพิ่มด้วยกันอยู่เลย

 

B. :

โอเค

ฝากการบ้านด้วยน้า

ท่านหัวหน้าห้อง!


 

เสียงประตูห้องที่เป็นกระจกเลื่อนเปิดนั้นทำให้ผักบุ้งเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ของตัวเอง สงสัยเพื่อน ๆ ทีมบาสคงจะกลับมาแล้ว มาก่อนเวลาตั้งสิบห้านาทีเลยนะ คงจะเลิกซ้อมเร็วเหมือนที่ผักบุ้งแอบอู้ บอกอาจารย์ว่าอยากนอนแล้วครับ แต่ใบหน้าที่ได้เห็นนั้นทำเอาคว้าผ้าห่มที่ดึงออกจากเตียงแล้วคลุมหัว หันหน้าเข้ากำแพงเหมือนคนที่มีความผิดติดตัว ทั้งที่คนนิสัยไม่ดีในวันนี้คือคนที่กำลังเข้ามาต่างหาก เข้าผิดห้องแล้ว ออกไปเลยนะ

 

ผักบุ้งก็ทำได้แค่คิดอยู่ในใจ ความเป็นจริงคือการเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลับตาแน่นเหมือนว่านอนแล้ว จะไม่ยอมเอาผ้าห่มออกด้วย

 

บุรินทร์ ลุกขึ้นมาคุยกันก่อน


“...”


บุรินทร์ อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหมผักบุ้งได้ยินเสียงถอนหายใจจากคนนิสัยไม่ดีด้วย ทำแบบนี้แปล้วถอนหายใจใส่ได้ด้วยเหรอ “ทำแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง?”


“...”


ในผ้าห่มมีผีนะ


ไม่มีสักหน่อย!ผักบุ้งเปิดผ้าห่มออกทันควัน ทำไมต้องมาพูดเรื่องไม่ดีด้วย! ชลิตไม่ต้องมาคุยกับเราหรอก เราอยู่คนเดียวได้จริง ๆ”


เฮ้อ...เสียงถอนหายใจของชลิตทำให้ผักบุ้งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนผิด แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย แล้วจะให้ตอบเพื่อนว่าอะไร อยากนอนกับบุรินทร์ใจจะขาดรึไง?”


“...”


ก็มันเอาแต่ล้อเรื่องฉันกับนาย ถ้าไม่เอาครูมาอ้างก็ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว หรือจะให้พูดว่านายทำฉันตกบันไดจนพลา—”


ไม่ให้พูดนะ!ผักบุ้งไม่ชอบฟังเรื่องนี้ ฟังไม่ได้ แต่...ชลิตบอกว่าครูบังคับ...


“...มันก็ไม่เชิงคนพูดทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียงของผักบุ้ง ฉันไม่ปฏิเสธว่าตัวเองยังโกรธนายอยู่ แต่จะใจดำขนาดทิ้งให้อยู่คนเดียวมันก็—”


ชลิตบอกว่าขี้เกียจมีปัญหา


ก็มันต่อจากที่ครูบังคับไง


ผักบุ้งมองใบหน้าของคนที่ตามมาอธิบายเรื่องราวถึงในห้องนี้ก่อนจะก้มมองผ้าห่มสีขาวของโรงแรม สมองสั่งให้นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นอีกครั้ง ผักบุ้งมาถึงที่ห้องก็ได้ยินคำตอบของชลิตที่ตอบเพื่อนเรื่องที่หลับที่นอน แต่ว่าไม่ได้ยินคำถามที่เพื่อนถามมาก่อนหน้านั้น บทสนทนาก่อนหน้า...ไม่รู้เลยสักประโยคเดียว


เล่าให้ฟังได้ไหม?” ผักบุ้งทำใจกล้าถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ที่คุยกัน....


มันมีหกเตียงเรียงกันใช่ไหม ฉันเลือกเตียงนี้ชลิตอธิบายเรื่องเตียงที่เหมือนกันกับห้องที่ผักบุ้งนอนอยู่ มือตบไปที่ฟูกนอนที่สองนับจากประตูฉันเลือกตรงนี้ให้นายนอนติดกำแพง แล้วเพื่อนมันก็บอกว่าไอ้ลิตจะนอนกับเมีย หวงเมียเลยให้นอนติดกำแพง จริง ๆ แล้วคืนนี้จะแอบนอนกกเมียตอนเพื่อนหลับ ครูบังคับอะไร ไร้สาระ


“...”


แล้วจะให้ตอบว่าไง?” ชลิตมองหน้าผักบุ้งที่ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้ว ทำไมพูดเรื่องแบบนี้กัน เหมือนเป็นโลกที่ไม่เคยเจอ เออ จะนอนกับเมีย แบบนี้ไง?”


ไม่ใช่สักหน่อย...ผักบุ้งรู้สึกว่าร่างกายอุณหภูมิสูงขึ้น “แล้วทำไมชลิตต้องพูดแบบนั้นด้วยล่ะ?”


“ฉันยอมรับว่ามันคงมีประโยคที่ดีกว่านี้ แต่ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกแล้ว มัน...ฉุกละหุก”


“อื้อ...” ผักบุ้งฟังแล้วก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ได้ไม่มีเหตุผลไปซะทีเดียว เพื่อน...พูดกันแบบนั้นเลยเหรอ?”


ไปถามเลยไป


ไม่เอา เราอาย...ทำไมเพื่อนถึงบอกว่าผักบุ้งเป็นเมียชลิต ตอนนี้อยากเป็นเพื่อนกัน เพื่อนยังไม่ได้เป็นเลย ทำไมเพื่อนต้องล้อว่าเราเป็น...เอ่อ...นั่นแหละ กับชลิต...ด้วยล่ะ


ก็บอกให้ไปถาม


ไม่ถามหรอก น่าอายจะตายผักบุ้งทำไม่ได้ แล้ว...ชลิตเพิ่งซ้อมเสร็จเหรอ?”


เออ


ระหว่างที่สมองกำลังประมวลผลอย่างหนัก มือของผักบุ้งก็หยิบถุงขนมที่เปิดอยู่ส่งให้ชลิตไป ภาพที่เห็นว่าอีกฝ่ายกินขนมที่ยื่นให้มันทำให้ใจเต้นขึ้นมา ผักบุ้งลองเอาตัวเองไปแทนชลิต เข้าไปสู่สถานการณ์นั้นที่ชลิตต้องเจอ ถ้าเพื่อนล้อว่าผักบุ้งอยากนอนกับชลิตเพราะว่า...ไม่ได้เด็ดขาด คิดแบบนั้นไม่ได้


ความคิดต่อมาที่เกิดขึ้นคือสถานการณ์ในตอนนี้ ชลิตที่เดินเข้าห้องมาพูดเรื่องบุรินทร์ ในผ้าห่มมีผีนะ แล้วก็อธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ผักบุ้งได้ฟัง


ชลิต...มาง้อเราเหรอ?”


เปล่า


“...”


ไม่ต้องมายิ้มแบบนี้เลย เดี๋ยวจะโดน


ชลิต...ผักบุ้งหยุดยิ้มไม่ได้ ขอโทษที่ว่านะ ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ไม่รู้ว่าเพื่อนพูดแบบนั้น


ไม่ได้ตั้งใจอะไร ว่าไม่หยุดชลิตทำท่าจะเอาขนมเขวี้ยงผักบุ้งที่หดคอหนีแต่ก็ยังคงยิ้มอยู่ ไม่ต้องขี้งอนนัก โตแล้ว


ไม่ได้ขี้งอนสักหน่อยผักบุ้งไม่ยอมรับคำว่างอน รวมทั้งใจที่ยังเต็มไปด้วยคำถาม เรา...ถามจริง ๆ เลยนะ ชลิตตอบแบบไม่ต้องเห็นใจเราได้เลย เราจะดีใจมากถ้าชลิตตอบตรง ๆ ตามที่รู้สึก


“...”


ที่ชลิตคิดจริง ๆ ...เป็นตอนที่อยู่บนรถหรืออยู่ในห้องเหรอ?”


ต่อให้เสียใจ ความจริงก็คือความจริงที่ผักบุ้งต้องรับให้ได้ อย่างน้อยการทำใจและอดทนที่จะยอมรับมันก็ดีกว่ามารู้ทีหลังว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกที่ชลิตฝืนใจที่จะทำ แบบนั้นคงน่าเสียใจกว่าเป็นแน่ คงจะไม่แพ้ความรู้ที่เกิดขึ้นกับผักบุ้งก่อนหน้านี้เลย


ยังจะมาถามอีก


...


จะย้ายกลับไปนอนห้องเดียวกันหรือจะให้มานอนด้วย?”


“...”


“บุรินทร์ อย่ามาทำให้หมั่นไส้ได้ไหม?”


“...ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” ผักบุ้งโผล่ออกมาจากผ้าห่มแค่ตาเพราะรู้ว่าตอนนี้หน้าตัวเองต้องแดงมากแน่ ๆ แถมยังห้ามไม่ให้ตัวเองยิ้มไม่อยู่ “ชลิตจะลำบากไหม...”


“จะให้มานอนด้วย?”


“อื้อ...” สภาพเตียงของผักบุ้งนั้น ใครก็มานอนต่อไม่ได้แล้ว “เรากินขนมบนเตียงไปแล้ว ใครได้มานอนต้องโกรธแน่เลย”


 “งั้นเดี๋ยวไปอาบน้ำก่อน” ชลิตลุกขึ้นจากเตียง เดินออกไปพร้อมขนมของผักบุ้งบอกว่ายึด “ตามสบาย ในผ้าห่มมีผีนะ”


“ชลิต!


ผักบุ้งมองคนที่เดินออกจากห้องด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะพอใจที่ทำให้ผักบุ้งอยู่ไม่สุขได้เพราะประโยคสุดท้ายที่พูดเรื่องที่มองไม่เห็น แต่ในใจนั้นยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ความจริงแล้วมีคำถามที่อยู่ข้างในอีกมากมาย แต่ผักบุ้งจะเก็บมันเอาไว้พูดในเวลาที่เหมาะสมก็แล้วกัน


ชลิต...มาอธิบาย มาง้อกัน แล้วก็จะมานอนเป็นเพื่อนผักบุ้งด้วย เข้าใจแล้วล่ะที่ชลิตย้อนกลับมาใส่ผักบุ้งว่ายังจะมาถามอีก คนที่เคยบอกว่าอย่ามาให้เห็นหน้า บอกว่าเกลียดกัน...ทำเพื่อความรู้สึกของผักบุ้งได้มากถึงขนาดนี้เชียวหรือ


แม่...


(อะไรเรา นอนยังไม่หลับอีกเหรอ?)


เพื่อนมาแกล้งบุ้ง บอกว่าในผ้าห่มมีจุดจุดจุดผักบุ้งโทรหาคนที่รักมากที่สุดในโลกนะหว่างที่รอชลิตอาบน้ำ แล้วเพื่อนก็ไปอาบน้ำ


(เพื่อนที่เราบอกว่าเล่นบาสน่ะเหรอ ชลิตใช่ไหม?)


อื้อ ชลิตผักบุ้งคลานลงจากเตียง หยิบโปเต้ที่วางอยู่กระเป๋ามาแกะ แม่นอน—”


(กินขนมอีกแล้ว เดี๋ยวก็เป็นกรดไหลย้อน)


เสียงใครอ่ะ แม่ได้ยินไหม?”


(ยัยลูกคนนี้นี่ เดี๋ยวเถอะ)


บุ้งอยากกินนี่หน่า ตีปิงปองเหนื่อยยยผักบุ้งชอบงอแงกับแม่ เพราะรู้ว่าถึงปากจะว่า แต่แม่ก็จะยิ้มอยู่เพราะว่าแม่รักผักบุ้ง


(ตอนที่โทรมาหาแม่เมื่อกี้ก็กิน)


ถุงนั้นชลิตเอาไปแล้ว บุ้งแบ่งเพื่อนกินนะ ไม่ได้กินคนเดียว


(จ้า เจ้าลูกชาย ขยันเถียงจริง ๆ)


รักแม่น้า รักที่สุดเลยยยยย


นอนอยู่คนเดียวได้ไม่ถึงห้านาที เพื่อนที่นอนห้องเดียวกันก็ทยอยเดินเข้ามาทีละคนสองคน แต่ส่งยิ้มแปลก ๆ ให้ผักบุ้งทุกคนเลย รวมถึงพีที่ตอนนี้กำลังยัดเสื้อใส่กระเป๋า เก็บของของตัวเองจนพร้อมขนย้าย ชลิตคงบอกแล้วว่าจะมานอนที่ห้องนี้


บุ้ง ที่ร้องไห้เพราะชลิตมันแกล้งใช่ไหม?”


“...คือ...ไม่เชิงผักบุ้งตอบพีไม่ถูก เพื่อนชอบบอกว่าเรา...


เป็นแฟนไอ้ลิต ไม่พูดเมียแล้ว กับน้องบุ้งพี่สองจะไม่หยาบคายนะจ๊ะเพื่อนร่วมห้องอีกคนตะโกนขึ้นมา สองเพิ่งรู้จักกับผักบุ้งวันนี้ แต่ด้วยความเป็นผู้ชายเลยทำให้ไม่คิดอะไรเท่าไหร่ งั้นเวลาไอ้ลิตมันอารมณ์เสียเรื่องน้องบุ้ง มันก็แกล้งทำไปงั้นอ่ะดิ?”


“...”


เออ กูว่างั้นแหละ ไม่งั้นมันจะมาง้อทำไม แล้วบุ้งจะร้องไห้ทำไม เยดเข้ มีเรื่องล้อไอ้ลิตแล้วว่ะ!ต้องที่นอนข้างสองส่งเสียงดังขึ้นมา


มะ...ไม่ใช่นะ!ผักบุ้งไม่อยากให้ชลิตโดนล้อ ไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ว่าแบบ...


เฮ้ยยยย ผักบุ้งมีความลับ!


เราแค่พูดไม่ถูก!ผักบุ้งเข้าใจแล้วว่าชลิตต้องเจอกับอะไร ทำไมเอาแต่ล้ออ่ะ...


ก็วันนี้ไอ้ลิตมันบอกให้เพื่อนไปอยู่ห้องนู้นก่อนพีที่อยู่ใกล้ที่สุดเล่าให้ผักบุ้งฟัง แล้วมันก็เดินมาง้อผักบุ้งไง ใช่ไหม?”


“...อื้อ...


อุ๊ย มีคนยิ้มเขินด้วยว่ะ!


สอง! ไปอาบน้ำเลยนะ ไม่อยากได้ยินเสียงแล้ว!


ผักบุ้งที่เพิ่งจะได้เจอหน้าเพื่อนตอนเข้าห้องมายังโดนขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าชลิตจะโดนมากขนาดไหน คิดว่าคงจะเป็นผลพวงมาจากเพื่อนอยากล้อชลิตเลยพาลมาล้อผักบุ้งไปด้วยแบบนี้


ที่จริง...จะปล่อยให้เรื่องเป็นไปอย่างนั้นแล้วไม่มาง้อกันก็ได้ จะได้ไม่โดนเพื่อนล้อหนักกว่าเดิมด้วย แต่ชลิตก็ยังยอมโดนเพื่อนแซวอย่างหนักเพื่อที่จะมาอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผักบุ้งฟัง...


...เหมือนไม่ใช่ชลิตที่รู้จักเลย


ชลิตไม่ได้แกล้งหงุดหงิดเรื่องผักบุ้งแต่ชลิตหงุดหงิดจริง ๆ เป็นเรื่องที่เพื่อนที่นี่ไม่รู้และผักบุ้งก็ไม่คิดจะเล่าให้ใครฟัง ขอบคุณชลิตจริง ๆ ที่ไม่ยอมพูดเหมือนกัน


ชอบไอ้ลิตอ่ะดิ ดูออกกกก!


ไม่ต้องมาพูดเลย บอกว่าไม่อยากได้ยินเสียงไง


จริงงงงงงงงป่ะ!


ทำไมต้องมาแกล้งด้วยอ่ะ!ผักบุ้งหันหน้าเข้ากำแพงแล้ว แบบนี้ไม่ชอบเลย เพื่อนจะรู้ไหมว่ามันทำให้ผักบุ้งกับชลิตทะเลาะกันได้ ทำแบบนี้ไม่ดีเลย ไม่อยาก—”


อะไรกันวะ เสียงดังชลิตที่เปิดประตูเข้ามาทำให้บทสนทนาทั้งหมดชะงักลง นอนได้แล้ว ไม่ตื่นอีกกูจะเตะเรียงตัวเลย


ครับ กัปตัน!ต้องทำท่าตะเบ๊ะใส่แบบที่รู้ว่าจงใจกวนประสาท


บุรินทร์ก็ไม่ต้องไปล้อมาก ร้องไห้อีกรับผิดชอบไหวไหม?”


ไม่ไหวหรอก เพราะไม่ได้ชื่อชลิต


ไอ้เวร ชลิตด่าเพื่อนอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะวางกระเป๋าของตัวเองลงที่ปลายเตียง ดึงผ้าห่มที่ทางโรงเรียนพับลงไปเก็บชายให้เรียบร้อยทั้งสามมุมออกเพื่อที่จะนอนได้สบาย ๆ “ใครเลื่อนเตียงติดกันวะ?”


“...เราเอง” ผักบุ้งเป็นคนดันฟูกของชลิตให้ติดกับฟูกของผักบุ้งตอนที่คุยโทรศัพท์กับแม่ “เอ่อ...เลื่อนกลับก็ได้นะ”


“ถ้าเลื่อนแล้วไปชิดกำแพงฝั่งนู้นเลยนะ”


“ชลิตอ่ะ...”


“ชลิตอ่ะ...”


“สอง!” ผักบุ้งจะโมโหแล้วนะ จะไม่ยอมแล้ว “บอกให้ไปอาบน้ำไง นิสัยเสีย”


สายตาของผักบุ้งกลับมามองคนที่ก้าวขึ้นเตียงมาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งสบาย ๆ เหมือนนั่งอยู่ที่บ้าน ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กถูกคลุมหัวที่เปียกชุ่ม มือข้างขวากดโทรศัพท์เหมือนคุยกับใครสักคน ส่วนมือข้างซ้ายนั้นกำลังใช้ในการแกะหูฟังก่อนจะต่อมันเข้ากับตัวเครื่อง ยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง


จู่ ๆ เรื่องที่ผักบุ้งไม่เคยคิดแม้สักครั้งก็ปรากฏขึ้นมาอย่างแจ่มชัดท่ามกลางเรื่องราวมากมายที่อยู่ในความคิดของผักบุ้งคนนี้


ชลิต...มีใครแล้วรึยังนะ คนที่ชอบ คนที่ชลิตยิ้มให้...แบบที่กำลังยิ้มอยู่ตอนนี้


“บุรินทร์”


“อื้อ!” ผักบุ้งที่กำลังอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองนั้นสะดุ้งแทบไม่ทัน


“อ่ะ...” ชลิตยื่นโทรศัพท์ให้รวมถึงหูฟังข้างซ้ายของตัวเองด้วย “ใจจะขาดของจริงอยู่นี่ ทำหน้าเหมือนเมียทิ้งทุกวัน”


“พี่เบิ้ม!” ผักบุ้งหัวเราะเมื่อเห็นว่ามีสุดหล่อตัวใหญ่อยู่ในหน้าจอโทรศัพท์ของชลิต กำลังเห่าเสียงหลง เอาหน้ามาใกล้จนผักบุ้งได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าอย่าเลียนะ


“แม่ อย่าลืมพาไปตัดขนนะ”


(ไม่ลืมหรอก พี่เบิ้มก็ไม่ลืม)


“คุณแม่สวัสดีครับ” ผักบุ้งยกมือขึ้นไหว้คุณแม่ของชลิตที่ตอบกลับมาอย่างใจดีถึงแม้ว่าจะไม่เห็นหน้ากันก็ตาม


(ผักบุ้งมาเยี่ยมพี่เบิ้มบ้างสิ ไม่ยอมกินข้าวเลย)


“จริงเหรอครับ...” ผักบุ้งจะยิ้มกว้างก็ไม่กล้า จะกลับไปเยี่ยมได้อย่างไรในเมื่อเจ้าของบ้านอีกคนบอกว่าให้ไสหัวออกไปจากบ้าน กลับไปไม่ได้อีกแล้ว “พี่เบิ้มกินข้าวน้า อย่าอดนะรู้ไหม ผักบุ้งเป็นห่วง”


(โฮ่ง!)


“ไปนอนนะแม่ พรุ่งนี้ตื่นเช้า”


(โอเค ชลิตดูแลตัวเองด้วยนะ ตื่นแล้วบอกแม่ด้วย ผักบุ้งก็ด้วยนะจ๊ะ ฝากดูแลชลิตด้วยนะลูก)


“ได้เลยครับ สุดความสามารถเลย” ผักบุ้งจะดูแลชลิตด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความพยายาม “จะให้ชลิตเป่าผมก่อนนอนครับ”


ผักบุ้งวางถุงขนมโปเต้ลงก่อนจะคลานไปเปิดกระเป๋าเพื่อหาไดร์เป่าผมที่เพิ่งเก็บลงไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เป็นไดร์เป่าผมขนาดเล็กที่แม่ให้ผักบุ้งเอาติดตัวมาด้วยเพราะเป็นของที่จำเป็นจะต้องใช้ ผักบุ้งเอามันออกมาจากกระเป๋าก่อนจะส่งให้ชลิตที่รับไปโดยไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่แกะสายไฟที่เก็บเอาไว้เรียบร้อยไปเสียงกับปลั๊กพ่วงที่ผักบุ้งต่อเอาไว้เรียบร้อย ก่อนจะเปิดไดร์เป่าผมเบอร์แรงที่สุดเพื่อให้ผมแห้งเร็ว ๆ


“ชลิต...”


“...”


“ยอมโดนล้อด้วย ขอบคุณนะ” ผักบุ้งยิ้มน้อย ๆ ใช้ชลิตบังไม่ให้เพื่อนอีกสองคนที่ยังไม่ได้ไปอาบน้ำเห็น ใช้เสียงไดร์เข้าช่วยด้วย “เรา...เราไม่รู้หรอกว่าชลิต...คิดยังไง แต่ถ้าชลิต...มานอนด้วยแบบนี้ก็...โอเค”


“...”


“...”


“รู้...ว่าชื่อบุรินทร์ก็เสียใจเป็น” ชลิตที่เป่าผมอยู่สบตากัน “อย่าร้องไห้อีกล่ะ ทุเรศ”


“...ก็เพราะชลิตนั่นแหละ”


“อะไร ขี้แยเองก็อย่ามาโทษคนอื่น”


“ไม่ได้ขี้แยเลย ถ้าเป็นคนอื่นพูดไม่ร้องไห้หรอก” ผักบุ้งเอาผ้าห่มขึ้นมากอดเอาไว้แน่น “เป็นเพื่อนกัน...ถึงวันอังคารได้ไหม?”


“อยู่ให้ถึงละกัน วันอังคารน่ะ”


“อื้อ!” ผักบุ้งยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว หยุดตัวเองไม่อยู่ “แล้ว...ชลิตจะหายโกรธเราไหม?”


“ไม่หาย”


“งั้นเราจะตั้งใจง้อนะ ชลิตยังให้ง้ออยู่ใช่ไหม?”


“เออ” คนตอบเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ผักบุ้งรู้ว่ามันไม่ใช่เลย “แล้ว...นายล่ะ หายโกรธรึยัง?”


“...”


“ไม่หายก็ช่างแม่งแล้วนะ”


“ชลิตขู่เราอ่ะ แต่เราไม่โกรธแล้ว” เพราะอีกฝ่ายอุตส่าห์ขนของมานอนด้วยแบบนี้ ไม่มีเรื่องต้องโกรธแล้ว “ที่จริง...เมื่อตอนเย็น ถ้าเราไปช่วยชลิตเถียงก็จะโอเคเลยใช่ไหม แบบว่า...เออ! ครูบังคับให้มานอนกับชลิตเหมือนกัน ก็ไม่ได้อยากนอนหรอก ไม่ต้องมาแซว แบบนี้ใช้ได้ไหม?”


“มาเก่งอะไรตอนนี้ ไม่ทันแล้วมั้ง”


“ก็เราไม่รู้นี่ เอาเป็นว่าเราจะช่วยเถียงสุดใจเลยนะ” ผักบุ้งจะเถียงเพื่อนคอเป็นเอ็น เมียเมออะไร ไม่ให้พูด “เราจะสู้ให้เอง ชลิตไม่ต้องห่วง”


“ไม่ห่วงหรอก ไม่ต้องมาบอก”


มีเพื่อนร่วมห้องมาขอยืมไดร์เป่าผมต่อแล้วผักบุ้งก็ให้ยืม บอกว่าทุกคนใช้ได้เลยนะ ยกเว้นสองกับต้องที่ปากไม่ดี ถ้ามาล้อชลิตกับผักบุ้งอีกจะเอาปลั๊กพ่วงตีหัวเลย


“เฮ้ย กูปิดไฟนะ”


“เออ ๆ เดี๋ยวกูเปิดในห้องน้ำไว้” เพื่อนตอบชลิตที่จะเดินไปปิดไฟ แต่ผักบุ้งก็พุ่งตัวไปปิดให้ก่อนเพราะว่าสวิตช์อยู่ข้างประตูทางเข้า ส่วนห้องน้ำที่นี่นั้นเป็นเหมือนห้องน้ำรวม มีห้องอาบน้ำสองห้อง ห้องน้ำอีกสองห้อง อ่างล่างหน้าและกระจกอีกสอง แบ่งได้พอดีสำหรับหกคนที่ต้องใช้ร่วมกัน


“ชลิต...”


“อะไร นอนได้แล้ว”


“...อื้อ” ผักบุ้งตัดสินใจหันหน้าเข้ากำแพง แอบยิ้มกับตัวเองอยู่คนเดียวในแบบที่ไม่มีใครเห็น “ชลิต...”


“บอกให้นอนไง”


“...ฝันดีนะ”


มีเรื่องอยากคุยกับชลิตเยอะเลย เรื่องที่อยากจะพูด เรื่องที่อยากจะถาม เรื่องที่ต้องการจะอธิบายให้เข้าใจ ผักบุ้งนึกถึงคำพูดของแจมที่เคยบอกกับผักบุ้งว่าความพยายามและเวลาจะเปลี่ยนใจคน ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่หัวใจของผักบุ้งได้พยายามอย่างหนัก ได้เจอทั้งเรื่องที่ทำให้รู้สึกดีและรู้สึกแย่มาก ๆ คำพูดที่ทำให้เสียใจและทำให้เสียน้ำตา แต่ผักบุ้งก็ไม่เคยคิดเลยว่าช่วงเวลาสั้น ๆ ที่พยายามอย่างอย่างหนักนั้นจะทำให้ผักบุ้งได้มานอนหลับฝันดีอยู่ข้างชลิตแบบนี้


ถ้ามีสักวัน...ที่ได้เปิดใจพูดคุยกันก็คงจะทำให้มีความสุขมาก ๆ แต่อย่างน้อยที่สุดแล้ว ในวันนี้ชลิตก็ทำให้ผักบุ้งได้รู้...


ว่าหนึ่งบทสนทนาธรรมดาระหว่างเรา ทำให้มีความสุขได้มากขนาดนี้เลย








เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังจากโทรศัพท์เพียงแค่ครั้งเดียวก็ทำให้ผักบุ้งสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะกดปิดมันได้ก่อนที่จะดังเป็นครั้งที่สอง ตัวเลข 06.00 นั้นทำให้ผักบุ้งตัดสินใจลุกขึ้นนั่งบิดซ้ายขวา นึกถึงลำดับสิ่งที่ตัวเองคิดเอาไว้ว่าจะต้องทำอะไรบ้างเมื่อตื่นนอน


จะต้องไปอาบน้ำก่อน แล้วก็จะมานอนเล่น เจ็ดโมงเช้าไปกินข้าว แล้วก็จะ...


ใบหน้าของชลิตยามหลับตาพริ้มนั้นทำให้ผักบุ้งมีรอยยิ้มแรกของวันได้อย่างง่ายดาย เวลาเกือบนาทีถูกใช้ไปกับการมองใบหน้าของคนที่มักจะขมวดคิ้วใส่ผักบุ้งเสมอ พอได้เห็นชลิตในเวลาที่...ดูน่ารักแบบนี้แล้ว ผักบุ้งอดใจที่จะยิ้มตามออกมาไม่ได้เลยจริง ๆ


ถ้าได้เป็นเพื่อนกับชลิตด้วยใจจริง ผักบุ้งคงมีชีวิตมัธยมปลายที่ดีที่สุดเลย


ชลิต...ผักบุ้งใช้นิ้วชี้จิ้มที่หว่างคิ้วของกัปตันทีมบาสโรงเรียนคนเก่ง ตื่นได้แล้ว


“...”


ชลิต...ไปอาบน้ำกัน


“...อะ...ไร...


ไปอาบน้ำผักบุ้งกระซิบเบา ๆ ตามมานะ เราไปแปรงฟันก่อน


แปรงสีฟันด้ามสีฟ้าของผักบุ้งนั้นถูกบรรจงบีบยาสีฟันลงไปก่อนที่เจ้าของจะเอาเข้าปาก ตั้งใจแปรงฟันอยู่หน้ากระจก ก่อนที่จะเห็นคนตัวสูงผมยุ่งเหมือนรังนกเดินเกาหัวเข้ามาในห้องน้ำ ท่าทางเหมือนยังไม่ตื่นดี


“มันกินข้าวได้กี่โมง?”


ผักบุ้งทำสัญลักษณ์เลขเจ็ดกลับไปให้ชลิตเพราะฟองกำลังฟอดเต็มปาก พอจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยถึงได้ถามกลับไปอย่างที่คิดเอาไว้ในใจ


“ชลิตหิวแล้วเหรอ?”


“เออ” คนตอบกำลังเตรียมตัวแปรงฟัน ผักบุ้งเองก็พยักหน้ารับทราบก่อนจะเดินเข้าห้องอาบน้ำไปพร้อมกับถุงใส่ของใช้และผ้าเช็ดตัวผืนหนา


วันนี้จะเป็นไปได้ด้วยดีไหมนะ? ผักบุ้งได้แต่คิดเรื่องนี้ตอนที่กำลังอาบน้ำอย่างตั้งใจ คิดไปพร้อม ๆ กันว่าถ้าเกิดเพื่อนล้ออีกผักบุ้งจะไม่ยอมแล้ว วันนี้ก็จะไม่ร้องไห้ ไม่ว่าชลิตจะพูดอะไร ผักบุ้งก็จะเถียงกลับไปแบบที่คุยกันเมื่อคืน ถ้าชลิตพูดว่าอยากนอนกับผักบุ้งที่ไหน ผักบุ้งก็จะบอกว่าไม่อยากนอนกับชลิตเหมือนกันนั่นแหละ


“น้องบุ้ง พี่สองอยากใช้สบู่น้องบุ้งอ่ะ”


“ไม่ให้ใช้!” ผักบุ้งไม่แบ่งให้หรอก “ไม่ต้องมาอาบน้ำเลยนะ ให้ชลิตอาบก่อน”


“เอ้อ ใช่ซี่!” เสียงของสองดังก้องไปทั่วห้องน้ำ ผักบุ้งได้ยินเสียงคนเดินเข้าห้องอาบน้ำอีกห้องที่อยู่ข้าง ๆ กันด้วย แต่ไม่รู้ว่าใคร


“ใครอาบน้ำอ่ะ ไม่ใช่ชลิตออกไปเลยนะ”


“เลิกพูดมากสักที เพื่อนมันรอต่ออยู่”


“...อื้อ...” ผักบุ้งเบาเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงของชลิต “ใช้สบู่เราไหม?”


“มี”


“โอเค...”


“เราอ่ะล้อถูกล่ะ ไอ้ห้องนู้นอ่ะมันล้อผิด เมียเมออะไร กูว่าผักบุ้งนี่แซงโค้งเลย ตามมาเฝ้าไอ้ลิตแหงม ๆ”


“เราได้ยินนะ!


“จ้า พูดให้ได้ยินจ้า”


ผักบุ้งรีบอาบน้ำเช็ดตัว ใส่เสื้อผ้าที่หอบเข้าห้องน้ำมาจนเรียบร้อย ตั้งใจว่าเปิดประตูออกไปจะเอาขวดสบู่ทุบปากสองเลย ทำไมต้องมาล้อเล่นกันไม่เลิก ถ้าชลิตรำคาญขึ้นมาแล้วไม่ยอมเป็นเพื่อนกับผักบุ้งใครจะรับผิดชอบ


“สอง อย่ามาพูดมากนะ”


“ไม่ได้พูดเลย มากอ่ะ พูดว่าน้องบุ้งตามมาเฝ้าแฟนจ้ะ”


“เราไม่ได้ตามมาเฝ้านะ!” ผักบุ้งโมโหแล้ว “เรามาแข่งปิงปอง”


“ไอ้บุ้งเนี่ยแหละ ตัดหน้ามอเตอร์ไซค์ไอ้สนอ่ะ แผนสูง” เบสท์ที่กำลังล้างหน้าอยู่พูดขึ้นมาทำให้ผักบุ้งที่มองสองอยู่ต้องเปลี่ยนเป้าหมายในทันที


“เราไม่ได้ทำ!” ผักบุ้งไม่เห็นตลกเลย ทำไมต้องมาหัวเราะกันทั้งห้องน้ำ “อะไรอ่ะ...”


“โอ๋ ร้องไห้แล้วเนี่ย ไอ้ลิต ออกมาง้อเมียมึงดิ๊!


“เพื่อน!” ผักบุ้งตะโกนเสียงดัง “ถ้าพูดคำว่าเมียอีกที เราจะไปฟ้องครูจริง ๆ ด้วย!


“แล้วก็ขอแยกห้องไปนอนกับไอ้ลิตสองคน เนี่ย แผนสูงอีกแล้ว”


“ทีม!” ผักบุ้งไม่เคยแผนสูงเลย เพื่อนพูดอะไรกัน เถียงไม่ทันแล้ว “ชลิต! ออกมาช่วยเถียงหน่อย!


“ออกไปเลยไป จะไปทำอะไรก็ไปทำ” ชลิตเปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกับกางเกงกีฬาหนึ่งตัว “พวกมึงอาบน้ำ ใครช้ากูให้วิ่งรอบสนามบอลข้างหน้าศูนย์กีฬาห้ารอบ”


“ให้เมียมึงไปวิ่งเถอะ พวกกูเถียงไปล้างหน้าไป เมียมึงอ่ะ...ยืนเถียงไม่มีประโยชน์”


“บอกว่าเป็นเพื่อน!


“บุรินทร์ ออกไปได้แล้ว”


พอชลิตออกมาจากห้องน้ำ ผักบุ้งก็เดินออกตามไปด้วย หันไปทำหน้าบึ้งใส่เพื่อนในห้องน้ำที่สุดท้ายแล้วก็เอาแต่หัวเราะกลับมา ชลิตเองก็ไม่สนใจเลย ทำแค่โยนผ้าเช็ดตัวลงกระเป๋าที่วางอยู่ปลายเตียง คว้าเสื้อขึ้นมาใส่แล้วก็เดินออกไปดูเพื่อนห้องข้าง ๆ ว่าตื่นกันหรือยัง ผักบุ้งเองก็ได้แต่เอาผ้าเช็ดตัวของตัวเองไปแขวนเอาไว้ เอาของชลิตไปแขวนด้วย กลับมาจะได้มีใช้ เพราะว่าเราไม่ได้ใช้ผ้าเช็ดตัวของโรงแรม เอามาจากบ้านกันเอง


กระเป๋ายิมที่ผักบุ้งเอามาจากบ้านนั้นถูกนำมาใส่ของที่จะเอาไปในวันนี้ เสื้อกีฬาหนึ่งตัว ผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก ของใช้จิปาถะ ไม้ปิงปองที่เอามาสองอัน จะต้องเอาอะไรไปอีกนะ...


“ใส่แตะไปก่อน แล้วเอารองเท้าไปด้วย”


“...ไม่ต้องใส่ไปเลยเหรอ?” ผักบุ้งไม่รู้มาก่อนว่าเราไม่ต้องใส่รองเท้าไปเลย


“ตอนวอร์มค่อยเปลี่ยน” ชลิตกลับเข้ามาในห้องแล้ว “ผ้าเช็ดตัวไปไหน?”


“เรา...เอาไปตากให้แล้ว” ผักบุ้งไม่แน่ใจนักว่าทำได้ไหม “อยู่ตรงนั้น”


“ขอบใจ”


“...อื้อ” ผักบุ้งสูดลมหายใจเข้าเพราะความรู้สึกที่ดีเยี่ยมในเช้าวันนี้ “ชลิตเอาอะไรไปบ้างอ่ะ?”


“ของ”


“...ทำไมมีแต่คนแกล้งเราเนี่ย ชลิตเป็นเพื่อนเรานะ”


“ก็แค่ถึงวันอังคาร” คนพูดโยนเสื้ออีกตัวใส่กระเป๋าไป ตามด้วยสเปรย์อะไรสักอย่างที่ผักบุ้งไม่รู้จัก “อยากเลิกเป็นแล้วเนี่ย”


“ชลิต!


“ไม่ต้องมางอแง เก็บของเสร็จแล้วก็เช็คด้วยเผื่อขาดเหลือ”


ผักบุ้งได้แต่พูดอยู่ในใจของตัวเอง เถียงชลิตอยู่ในใจว่าใครงอแงกัน ทำไมชลิตต้องพูดด้วยว่าเราเป็นเพื่อนกันถึงแค่วันอังคาร ไม่ใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันเลย ทำวันจันทร์ให้เต็มที่สิ ในวินาทีนี้ที่เป็นเพื่อนกันก็ต้องช่วยเหลือกัน

 

เพราะว่าที่ในกระเป๋าเหลือ ผักบุ้งจึงใส่ทวิสโก้ลงกระเป๋าไปได้อีกหนึ่งอย่างก่อนจะดึงเชือกเพื่อปิดปากกระเป๋า แสดงให้เห็นว่าพร้อมแล้วสำหรับการแข่งขันในวันนี้ เพื่อนร่วมห้องเองก็ทยอยเดินออกมาจากบริเวณห้องน้ำ เช็ดตัวใส่เสื้อเตรียมของกันอย่างรวดเร็ว มีชลิตคอยช่วยเช็คทุกอย่างให้เพื่อไม่ให้ใครลืมอะไร รวมถึงผักบุ้งที่คิดว่าเอาไปครบหมดแล้วแต่สุดท้ายก็ลืมถุงเท้า ต้องเปิดกระเป๋าอีกหนึ่งรอบ ดูว่าตัวเองเอาของไปครบแล้วจริง ๆ หรือ

 

พอห้องนี้เรียบร้อยแล้วชลิตก็เดินไปเช็คอีกห้อง หน้าที่กัปตันทีมเองก็เป็นอะไรที่ต้องมีความรับผิดชอบมากเหมือนกัน ผักบุ้งเพิ่งสังเกตเห็นว่าทุกคนที่มาในฐานะทีมบาสเกตบอลนั้นเรียนชั่น ม.5 กันทุกคนเลย แต่มีเพียงชลิตกับผักบุ้งเท่านั้นที่เรียน 5/10 นอกนั้นก็คละห้องกันไป แต่ก็คงมาสนิทกันได้เพราะทีมบาส

 

ผักบุ้งน้อย


อะไรเหรอ?”

 

คนโดนเรียกตอบรับเพื่อนในระหว่างที่เรากำลังเดินไปกินข้าวเช้าด้วยกันทั้งสิบสองคน มีทีมแบตที่เป็นเพื่อนกันมาด้วยอีกสอง ทำให้ผักบุ้ง ทีมบาส และคู่แบตมินตันมีกันสิบสองคนพอดี

 

บอกแล้วใช่ไหมว่าเดี๋ยวดูแลชลิตให้ ไม่เห็นต้องตามมาเฝ้าเลย


เต็ม!ผักบุ้งไม่คิดเลย นี่ก็เป็นไปกับเค้าด้วยเหรอ?”


ฮะ ๆ พนันไหม วันนี้จะมีผู้หญิงมาขอเฟสไอ้ลิตกี่คน?” ต้องที่เดินตามอยู่ข้างหลังพูดขึ้นมา คนละยี่สิบ


กูสองคน นำโชคเว้ย!สองที่เดินอยู่ข้างหน้าตกลงเล่น


กูก็สอง


กูเอาสาม กัปตันเราแม่งใช่ย่อยที่ไหน งานที่นนทบุรีแม่ง สาวต่อแถวขอถ่ายรูปสิบเอ็ดคน กูล่ะแบบ...


แบบอะไร มึงพูดให้จบชลิตที่เดินอยู่ข้าง ๆ ผักบุ้งเองก็คุยเล่นกับเพื่อนเหมือนกัน


แบบว่าอึ้งไปเลยครับพ่อ ขอกราบสามที

 

เสียงหัวเราะของกลุ่มผู้ชายดังลั่นทางเดินปูนจนทำให้รู้สึกถึงความสนุกสนาน ผักบุ้งเองก็หัวเราะไปกับเพื่อนเหมือนกัน แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกว่ามันตลกเลย ที่เพื่อนพูดมาหมายความว่าถ้ามีใครมาขอชลิตก็จะให้แล้วก็จะรับเป็นเพื่อนอย่างนั้นหรือ ผักบุ้งเองกดขอเป็นเพื่อนไปทุกสัปดาห์ตั้งแต่ขึ้น ม.5 ใหม่ ๆ ตอนนี้ยังไม่ได้เป็นเพื่อนกันเลย

 

พอถึงบริเวณห้องอาหาร ผักบุ้งก็เลยเดินไปนั่งกับพี่ปุ้นแล้วก็พี่นุช ทีมปิงปองเรามากันสามคนก็ต้องเหนียวแน่นกันเข้าไว้ ชลิตจะไปเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊กกับใครผักบุ้งก็จะไม่สนใจหรอก ไม่อยากได้ยิน

 

ผักบุ้ง ไปเอาไข่คนเร็ว ไข่คนอร่อย


ได้ครับ พี่นุชเอาไหม?”


พี่ใช้ปุ้นแล้ว ผักบุ้งตักของตัวเองเลย

 

ผักบุ้งจะรอจนทีมบาสไปตักก่อนก็คิดว่าคงจะไม่ได้กิน สิ่งที่ทำจึงเป็นการรีบไปหยิบจานใบใหญ่ ตักไข่คน ไข่ดาวหนึ่งฟอง แฮมห้าชิ้น ไส้กรอกสองชิ้น สลัดผักอีกนิดหน่อย เอากลับไปวางที่โต๊ะแล้ววิ่งมาปิ้งขนมปังสองแผ่น

 

บุ้ง ไม่ไปนั่งด้วยกันอ่ะ?”


ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปนั่งกับพี่ผักบุ้งยิ้มให้พีที่เดินมาปิ้งขนมปังเหมือนกัน เอาไหม เดี๋ยวปิ้งให้


สองแผ่น ๆ

 

เพราะว่าพีบอกว่าจะทำต่อเองผักบุ้งก็เลยกลับมานั่ง ที่จริง...ก็เพราะว่าชลิตเดินมาด้วยแหละ ผักบุ้งเลยรีบเอาขนมปังใส่จานแล้วเดินกลับมานั่งที่ของตัวเอง

 

ไม่ชอบแบบนี้เลย...ผักบุ้งที่เป็นแบบนี้ ที่รู้สึกแบบนี้

 

นอนสบายไหมเนี่ย พี่ตื่นเต้นแทน


สบายครับ หลับยาวเลยผักบุ้งยิ้มให้พี่นุช ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกันครับ


ขอให้รอบคัดเลือกไม่เจอตัวเต็งเนอะ ไม่งั้นเสียใจแย่เลย


มีใครเป็นตัวเต็งบ้างเหรอครับ?”


ก็มีโรงเรียนเรา...


พี่นุชอ่ะ...ผักบุ้งรู้สึกเขินขึ้นมาเพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองเก่งเลย พอตีได้มากกว่า แบบว่าตีได้ค่อนไปทางดี


ผักบุ้งของพี่เก่งอยู่แล้ว ได้นอนที่นี่อีกคืนแน่ ๆ เอาเสื้อผ้ามาพอรึเปล่าเนี่ย?”


พอครับ เอามาเยอะเลย

 

ผักบุ้งเลือกนั่งหันหลังให้ทีมบาสเพราะอยากให้ความสนใจกับตัวเองสักพัก นอกจากการส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มครอบครัวแล้ว สิ่งที่ผักบุ้งเลือกทำคือการทักไปหาคะน้าที่ตอนนี้น่าจะกำลังอยู่บนรถ กำลังไปโรงเรียน

 

B. :

คะน้า

ไม่ชอบรู้สึกแบบนี้เลย

มันบอกไม่ถูก

 

KN. :

กูก็บอกมึงไม่ถูกเหมือนกัน

ถ้ามาแนวนี้อ่ะ

 

B. :

ปกติแล้ว

ที่โรงเรียน

มีคนมาขอเฟส

ขออินสตาแกรมชลิตไหม

 

KN. :

เยอะแยะ

ดูหน้ามันดิ

แม่กูยังชอบเลย

 

B. :

แม่คะน้าเคยเจอชลิตด้วยเหรอ

 

KN. :

แม่กูเคยเจอทุกคนแหละ

มากินราดหน้าไง

ทำไมอ่ะ

เล่ามา

 

ผักบุ้งเอาแฮมสองชิ้นเข้าปากเพื่อเป็นพละกำลังในการระลายความในใจที่เกิดขึ้นเมื่อไม่ถึงยี่สิบนาทีที่แล้วให้คะน้าได้รับรู้

 

B. :

ก็เพื่อนคุยกัน

ว่าวันนี้จะมีคนมาขอเฟสชลิตกี่คน

แล้วแบบ

เราอ่ะคะน้า

ชลิตไม่เคยรับเฟสเราเลย

ทำไมกับคนที่ไม่รู้จัก

ชลิตก็ให้ไปอ่ะ

เราพยายามแทบตาย

คนอื่นแค่มาขอก็ได้แล้ว

ไม่ยุติธรรมเลย

 

KN. :

น้อยใจว่างั้น

กูไม่รู้จะพิมพ์ไรเลยว่ะ

555555555

เอาความจริงนะ

เฟสมัน

เรื่องของมัน

 

สิ่งที่คะน้าพิมพ์มาทำให้ขนมปังทาเนยของผักบุ้งไม่เข้าไปอยู่ในปาก ร่างกายมันชะงักตอนที่เห็นคำที่บ่งบอกว่ามันไม่เกี่ยวกับผักบุ้งตรงไหน ว่าชลิตจะให้หรือไม่ให้หรืออะไรก็เป็นเรื่องของชลิต ไม่ใช่ผักบุ้ง

 

B. :

อื้อ

ก็จริง

แต่เสียใจจัง

 

KN. :

ก็คิดว่าคู่แข่ง

กับลูกปิงปอง

คือชลิต

แล้วก็เฟสบุ๊กของมัน

มึงก็ตบอัดเข้าไป

เอาให้ตาย

 

B. :

ได้เลย!

คะน้า

บอกลันเตาด้วยน้า

ว่าคิดถึง

 

ผักบุ้งต่อข้าวต้มอีกชามและน้ำส้มอีกแก้วก็เป็นการเสร็จสิ้นมื้อเช้าที่สมบูรณ์ ผักบุ้งมีโอกาสได้คุยกับเต็มตอนที่ต้องเดินไปขึ้นรถ บอกว่าเต็มว่าวันนี้ขอนั่งข้างหน้าน้า เต็มยังไม่ทันตอบตกลงผักบุ้งก็ปีนขึ้นนั่งเบาะหน้าข้างคนขับเรียบร้อย ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงสถานที่แข่งขัน จะใช้เวลากับพี่ปุ้นแล้วก็พี่นุชทั้งวัน จะไม่ยุ่งกับทีมบาสเกตบอลทุกคนยกเว้นเต็ม

 

ชลิตไม่ผิดหรอก แต่ผักบุ้งไม่อยากจะเห็นอะไรแบบนั้นเพราะมันทำให้รู้สึกช้ำใจ ถ้ารู้สึกเองก็ต้องดูแลตัวเอง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ แต่มันรู้สึกเหมือนโดนดูถูกความพยายามอย่างไรก็ไม่รู้

 

น้องบุ้ง โกรธพี่สองอ่อ ไปนั่งข้างหน้าอ่ะ


“...”


หรือโกรธชลิตที่ไม่ไปนั่งกินข้าวเช้าด้วย


เกี่ยวไรกับกูวะ?” ผักบุ้งได้ยินเสียงชลิตตอบเพื่อน นั่งบนหลังคาก็กินได้ ข้าวอ่ะ

 

เสียงทุกคนเงียบไปตอนที่รถออกแล้วผักบุ้งก็ไม่ได้สนใจที่จะฟัง ยังจัดการหัวใจตัวเองก็ไม่ได้ก็ยังไม่อยากจะพูดอะไร ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ ถ้าเกิดว่าไม่คิดมากเรื่องชลิตก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก ไม่อยากจะเป็นแบบนี้เลย

 

โทรศัพท์ที่สั่นเหมือนมีข้อความเข้าทำให้ผักบุ้งที่คว่ำหน้าจอลงกับหน้าตักนั้นหงายดูว่าคะน้าส่งอะไรกลับมา

 

แต่ว่า...ไม่ใช่คะน้า

 

CHALIT. :

เป็นไร

 

เป็นครั้งแรกเลยที่ผักบุ้งรู้สึกลังเลใจที่จะตอบ แต่สุดท้ายก็ยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อพิมพ์ตอบกลับไป

 

B. :

เปล่า

 

CHALIT. :

ถามแล้วนะ

 

B. :

อื้อ

 

ผักบุ้งตัดสินใจเปิดโหมดห้ามรบกวนในโทรศัพท์และตั้งใจจะจดจ่ออยู่กับปิงปองที่ไม่เคยทำร้ายผักบุ้ง จะต้องเข้ารอบให้ได้ก่อน จะสู้สุดใจเลย!

 

พอรถจอดแล้วผักบุ้งก็พุ่งตัวลงจากรถเพื่อวิ่งไปหาพี่นุชกับพี่ปุ้นและคุณครูวิชัยที่จะเป็นโค้ชให้ผักบุ้งในการแข่งขันปิงปองที่ผักบุ้งจะเป็นคู่ที่สอง แข่งกับโรงเรียนที่มาจากนครราชสีมา เพิ่งประกาศตอนแปดโมงนี่เองว่าใครได้แข่งกับใคร

 

ถ้าเกิดว่าผักบุ้งชนะคนจากนครราชสีมา ก็ต้องไปดูว่าจะได้แข่งกับโรงเรียนจากนนทบุรีหรือโรงเรียนที่มาจากกรุงเทพเหมือนกัน แต่สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือการนั่งทวนกฎการแข่งขันกับครูวิชัย พบปะเพื่อนนักกีฬาที่ตีปิงปองเหมือนกัน ถึงจะมาจากต่างโรงเรียนแต่ผักบุ้งก็ยิ้มให้ทุกคน

 

นี่ ๆเสียงผู้หญิงรวมถึงแรงสะกิดทำให้ผักบุ้งหันไปตามทิศทางที่สะกิดก่อนจะเจอผู้หญิงตัวขาวคนหนึ่งกำลังส่งยิ้มให้กัน มาจากโรงเรียนนี้อ่ะ รู้จักคนที่ชื่อชลิตไหม?”


“...”


เราอยากได้ไอจีอ่ะ มีรึเปล่า ขอได้ป่ะ?”


“...ไม่มีผักบุ้งไม่มีจริง ๆ แต่ถ้าถามว่ารู้ไหม ก็คงต้องตอบว่ารู้ ขอโทษนะ


ไม่เป็นไร ๆคนที่เหมือนจะตีปิงปองหญิงยิ้มกลับมา แต่รู้จักใช่ไหม?”


อื้อ...


ดีเลย ๆนักตีปิงปองหญิงต่างโรงเรียนขยับเข้ามาใกล้ผักบุ้ง ชลิตมีแฟนยังอ่ะ เคยเห็นเดินกับใครไหม?”


ไม่รู้ว่า...มีแฟนไหม แต่ไม่เคยเห็นไปกับใครนะผักบุ้งไม่เคยเห็นจริง ๆ ทำไมเหรอ?”


ไม่หรอก ก็แบบ...มีเพื่อนมาเล่าให้ฟังว่ามีคนไปถามว่ามีแฟนยัง แบบผู้หญิงใจกล้าอ่ะนักปิงปองหญิงหมายเลขหนึ่งพูดขึ้น แล้วชลิตก็ตอบว่าไม่มี


เฮ้ย เราก็ได้ยินมาเหมือนกัน เมื่อตอนงานปีที่แล้วไหม ที่ไปแข่งชิงถ้วยพระราชทานอ่ะนักปิงปองหญิงหมายเลขสองพูด จำโรงเรียนไม่ได้แล้ว แต่มาแข่งวอลเล่ย์บอล


ใช่ ๆ ที่ถามต่อว่าถ้าไม่มีแฟนแล้วมาเป็นแฟนเราได้ไหม


จริงป่ะ?” นักปิงปองหญิงหมายเลขสามเข้าร่วมบทสนทนาทันที ขนาดนั้นเลยเหรอ มีหน้าไหม อยากเห็น


เด็ดกว่าหน้าก็คำตอบชลิตอ่ะ บอกว่าไม่เป็นไรครับ มีคนที่ชอบอยู่แล้ว แล้วก็เดินไปเลย ผู้หญิงซื้อเกลือแร่มาให้ยังไม่เอา


จริงเหรอ?” ผักบุ้งหันไปถามนักปิงปองหญิงหมายเลขสองอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ มีคนที่ชอบตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ?”


ใช่ ก็ชลิตพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่เห็นมีแฟนเลยนักปิงปองหญิงหมายเลขหนึ่งเป็นคนตอบ หรือว่ามีแบบไม่เปิดเผยกันนะ...

 

ผักบุ้งฟังแล้วยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับชลิตเลย ความจริงแล้วก่อนคุยกับพี่เบิ้มเมื่อวาน ชลิตอาจจะคุยกับแฟนก่อนก็ได้ พอคุยกับพี่เบิ้มถึงได้มาสะกิดผักบุ้ง ก็เลยไม่ได้รู้เรื่องอะไร

 

แล้วคำของคะน้าก็ลอยเข้ามาในความคิดของผักบุ้งอีกครั้ง คำว่าเรื่องของมัน...เรื่องของชลิต

 

แต่อยากรู้ได้ไหมนะ ถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วผักบุ้งรู้ได้ไหม?

 

B. :

แจม

ถามอะไรหน่อยได้ไหม

ห้ามบอกใครเลยนะ

 

JAM.

มา

โฮมรูมอยู่

กำลังเบื่อเลย

 

B. :

ชลิตมีแฟนแล้วเหรอ


 

JAM. :

เฮ้ย 55555

ทำไมร้องไห้ล่ะ

ไม่อยากให้มีเหรอ?

 

B. :

ไม่รู้

แต่ไม่ชอบเลย

แจมบอกได้ไหม

เอาแบบไม่โกหกเลยนะ

 

JAM. :

เอาแบบไม่โกหกเลยนะ?

 

B. :

แจมมมมมมมมม


 

JAM. :

ไม่มี

จริงๆ

5555555

แต่มีคนที่ชอบนะ

เพิ่งรู้เหมือนกัน

 

B. :

จริงเหรอ?

 

JAM. :

อะไรจริงเหรอ

 

B. :

ที่แจมเพิ่งรู้อ่ะ

เป็นไปไม่ได้

 

JAM. :

มันเป็นไปแล้ว 5555

ครามกับเซนต์ก็รู้พร้อมกัน

ไอ้ลิตมันเมา

มันก็เลยพูด

 

B. :

แล้วแจมรู้จักไหม

คนที่ชลิตชอบ

ดีรึเปล่า?

 

JAM. :

ก็รู้จัก

ดีนะ

น่ารักมากเลย

 

B. :

ดีแล้ว

ถ้าแจมบอกว่าน่ารัก

ก็ดีแล้วล่ะ


 

JAM. :

เสียใจเหรอ?

บอกได้นะ

ไม่ต้องเก็บไว้

จริง ๆ

 

ผักบุ้งที่ตอนนี้แยกมานั่งคนเดียวเพื่อให้ไกลห่างจากนักปิงปองหญิงหมายเลขหนึ่งสองสามแล้ว มองประโยคของแจมที่ทำให้หัวใจวูบโหวงได้อย่างน่าประหลาด เหมือนโลกของผักบุ้งไม่มีอะไรนอกจากความรู้สึกว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า

 

B. :

อื้อ

เราเสียใจ















ชลิต!
ไม่ตายดี!











ขอโทษนะคะ กะเกณฑ์เปอร์เซ็นต์ผิดไปหน่อย
ครึ่งแรกกับครึ่งหลังเท่ากันเลยค่ะ





B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.016K ครั้ง

5,940 ความคิดเห็น

  1. #5816 annelf10783 (@annelf10783) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:19
    น้องบุ้งงงง น่าเอ็นดูมากเลย ชลิตโดนแน่!
    #5816
    0
  2. #5781 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 08:16
    ที่อมยิ้มตอนอ่านกะคือเอ็นดูบุ้งอย่างเดียวเลยนะ ส่วนชลิตคือปัดทิ้ง
    #5781
    0
  3. #5780 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 08:05
    ชอบใครก็เรื่องของเธอ แต่ถ้าชอบน้องบุ้ง บอกเรยว่าไม่อนุญาต ไอคนใจร้าย! ไปเลยนะ ไปเลย
    #5780
    0
  4. #5713 rpatsara74 (@rpatsara74) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 19:17
    ชอบน้องมานานแล้วแต่ทำเป็นโกรธเพราะกลัวเสียอาการดูออก!!
    #5713
    0
  5. วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 06:06
    เอ้ะ ได้กลิ่นแปลกๆนะคะ แต่คงไม่ม้างงงง
    #5673
    0
  6. #5496 Ccure (@Ccure) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 22:16
    ชอบน้องตั้งแต่กีฬาสีแล้วล่ะสิ!!!
    #5496
    0
  7. #5465 ชานแบค (@mookko-insane) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 01:55
    ชอบน้องนี่เอง ซึนอะ
    #5465
    0
  8. #5433 kwa_rkh (@kwa_rkh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 05:07
    แหมชลิต
    #5433
    0
  9. #5294 KUMDAM (@KUMDAM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 01:38
    ปะเดนคือจะรักกันได้มั้ยก่อนจ้ะพี่ เลิกด่าลูกแม่เถอะนะคะ แม่ขอ
    #5294
    0
  10. #5293 KUMDAM (@KUMDAM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 01:38
    ชอบน้องบุ้งจ้าดูออก /สูดกาว
    #5293
    0
  11. #5274 แพะบยอน❤ (@zpen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    ชอบใครอะ /หรี่ตา
    #5274
    0
  12. #5193 mamypoko_c (@mamypoko_c) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:25
    บุ้งงงงงง รุสึกยังไงก็พูดอย่างงั้น น่ารักที่สุ่ดรู้กแม่
    #5193
    0
  13. #5181 IamTenTen (@IamTenTen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:56
    ฮือ ไอ่น้องบุ้งง เปนน่ารักเปนเอ็นดู น่าตีน่าบีบจริงๆเลยตัวแค่เนี้ย
    #5181
    0
  14. #5114 nrohpahcar (@nrohpahcar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 07:35
    ฮือออ หนูทำไมน่ารักขนาดนี้อะ
    #5114
    0
  15. #5029 ไพลอท (@pasuda56) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 23:24
    ขำตอนบุ้งโดนแซวมากเลยอ่ะแต่ละคนแซวไปแซวมาแถมเวลาพูดว่าบุ้งกับลิตเป็นแฟนกันลิตไม่เคยเถียงเลยอ่ะ หรือว่า!!
    #5029
    0
  16. #4983 POWEROFMONEY (@POWEROFMONEY) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:15
    รู้กแม่;-;
    #4983
    0
  17. #4967 its-meeeee (@its-meeeee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 11:45
    ยันหนูชอบเค้าตั้งขนาดนี้แล้วนะ
    #4967
    0
  18. #4938 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 03:08
    จะฟาดพี่ลิต!!! แต่ชอบน้องใช่มั้ย ชลิตตตตตตตตตตต ปากแข็งอะเราาาา
    #4938
    0
  19. #4915 KPICMY_REAL (@KPICMY_REAL) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:49
    ชลิตต้องชอบบุ้งสิ555 ชลิตเริ่มน่ารักแล้วนะ
    #4915
    0
  20. #4901 Kyss (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 20:58
    คนที่ชลิตชอบต้องเป็นน้องผักบุ้งแร้วววว ยืนยัยนอนยันนั่งยัน ถ้าไม่ใช่บุ้งก็ต้องเป็นเราแล้วแหละ บุ้งพี่ขอท่ดชลิตเปนของเลา5555555
    #4901
    0
  21. #4878 sehun_94-exo (@sehun_94-exo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 14:13
    เดิมพันด้วยนมตอยี่เลย คนที่ชลิตชอบก็ผักบุ้งนั้นแหละ แต่คนมันเก๊ก
    #4878
    0
  22. #4842 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 02:52
    ชะ ลิ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อยากตะโกนเสียงสูงไปให้ถึงดาวพูลโต
    #4842
    0
  23. #4744 KAMSNW (@kamsnw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:21
    โอ๊ยยย อยากจะจับแจมมานั่งสอบสวนนนน ชลิตชอบใครรรร
    #4744
    0
  24. #4743 optimashyung. (@98019801) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:20
    เราจะคิดเข้าข้างยัยน้องบุ้งก็เเล้วกันนะ!!
    #4743
    0
  25. #4742 optimashyung. (@98019801) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:19
    ฮั่นเเน่~~~
    #4742
    0