(exo) ชลิตไม่กินผักบุ้ง ♡ chanbaek

ตอนที่ 20 : บทที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,845 ครั้ง
    13 พ.ย. 62






ซ้ายนิด ซ้ายนิด...เออ!


เดี๋ยว ๆ กูจับตรงนี้ก่อน ไอ้แจม ๆ


เออ กูจับอยู่


ผักบุ้งที่นั่งเอาเถาวัลย์พันกับรั้วไม้อยู่นั้นก็ได้แต่มองสี่หนุ่มขุมทรัพย์โซโลมอนต่อส่วนหลังคาเข้ากับเสาทั้งสี่ต้นที่ใช้รถกระบะขนมาจากบ้านของชลิต มีคนที่ได้งานช่างมากที่สุดเพราะพ่อเป็นวิศวกรและที่บ้านเปิดกิจการขายวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่นั้นยืนอยู่บนบันไดเพื่อใช้สว่านยึดตัวเสากับหลังคาให้ติดเข้าด้วยกันอย่างมั่นคง


ใครก็ได้ขึ้นมาจับหลังคาอีกด้านดิ๊ มีห้องไหนไม่ใช้บันไดบ้างวะ ไปขอยืมแปปนึง


เดี๋ยวเราไปยืมให้นะผักบุ้งที่วันนี้อยู่ในชุดเสื้อยืดพลัสไซส์ขนาดไม่เข้ากับตัวนั้นลุกยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว รอเราแปปนึงนะ เดี๋ยวเรามา


ห้องแรกที่ไปด้อม ๆ มอง ๆ คือห้องประเทศญี่ปุ่นที่ซุ้มอยู่ติดกัน เห็นกำลังปีนอยู่เลยตัดสินใจเดินไปมองห้องอื่น ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่เห็นสองกำลังแบกบันไดมากับต้องพอดี ผักบุ้งเลยเรียกให้หยุดเอาไว้เพราะอยากขอยืมบันไดไปให้เพื่อนใช้


เราขอยืมบันไดได้ไหม?”


เมียพ่อมาขออ่ะ ก็ต้องไม่ให้แล้วป่ะ?”


ทำไมไม่ให้อ่ะ...ไม่ใช่เมียนะผักบุ้งทำหน้ามุ่ยใส่คนที่ชอบแกล้งกัน ในทีมบาสชอบแกล้งผักบุ้งกันหมดเลย ยกเว้นเต็มกับพี ขอยืมหน่อยนะ แปปเดียว


เต้นบัลเล่ต์ให้ดูก่อน พี่สองยกบันไดไปถวายถึงที่เลย


เราเต้นไม่เป็น...ผักบุ้งไม่เคยเรียนเต้นบัลเล่ต์ ไม่เคยดูด้วย รู้แต่ว่าจะต้องใส่กระโปรงบาน ๆ ทำไมสองไม่ให้ยืมอ่ะ จะวิ่งไปฟ้องชลิตเลยนะ


แหม เดี๋ยวนี้ไม่ไดเรคไอจีแล้วเนอะ ไดเรคสามีแทน


ไม่ใช่สามีนะ!


ยังอีกเรอะ!


สอง!ผักบุ้งจะทนไม่ไหวแล้ว จะให้เรายืมไหม เราจะฟ้องทั้ง 5/10 เลยนะ


ผักบุ้งบังคับพี่สองขนาดนี้ไม่เอาแส้มาเฆี่ยนเลยล่ะจ๊ะ?”


สองใช้เหรอ หรือสองไม่อยากให้เรายืมผักบุ้งได้ยินคำว่าบังคับ เดี๋ยวเราไปยืมห้องอื่น—”


ให้ยืมจ้ะ ให้ยืม แบกไปให้เลยจ้ะ เพื่อเมียพ่อแค่นี้ทำไมพี่สองจะทำไม่ได้

 

สองยกบันไดไปให้ผักบุ้งที่รีบวิ่งไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ สองบอกว่าจะใช้อยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้รีบ ให้เพื่อนใช้ก่อนก็ได้ ใช้ไปเลยตามสบาย สองก็อยากจะอู้งานเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเปลี่ยนอาชีพจากนักเรียนเป็นกรรมกรแบกหามตั้งแต่เมื่อไหร่

 

แจม มาดูบอร์ดให้หน่อย!


ได้ ๆแจมตอบรับเพื่อนในห้องที่ตะโกนให้ไปดูบอร์ดให้ ใครก็ได้มาปีนหน่อย จับหลังคาให้ไอ้ลิต


เรา—”


ไอ้เซนต์ไปปีน บุรินทร์มาจับตรงนี้ ไอ้สองไอ้ต้อง มากอดเสาไว้ ไอ้ครามจับไว้นะ


ครับพ่อ!


อื้อ...ผักบุ้งเข้าไปกอดเสาที่ชลิตกำลังทำงานเอาไว้ ชลิต ระวังตกนะ


เดี๋ยวตกไปทับบุรินทร์ ไขมันจะได้ช่วยชีวิต


เรารับได้นะ ท่าเจ้าหญิงผักบุ้งพร้อมจะรับ ถึงแม้ว่ากำลังแขนจะไม่ไหว ไม่มีทางรับได้ก็ตาม


อ้าว ไอ้ลิตเป็นเมียแล้วเหรอ พวกกูล้อผิดมาตลอดเลยเหรอวะ?”


ปากว่างเนอะ ให้กูเอาตีนยัดไหม?”


ไม่เป็นไรครับพ่อ ลูกสองล้อพ่อเล่น มันเป็นเอ็นดูครับ

 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วสำหรับการเตรียมงานสำหรับกิจกรรมหมู่บ้านอาเซียนร่วมใจของระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 แต่ละห้องที่ได้รับประเทศที่ต้องรับผิดชอบจากการจับฉลากนั้นทำงานที่ได้รับมอบหมายกันอย่างเต็มที่ ซุ้มของห้อง 5/10 นั้นเป็นอาเซียนบวกสาม ซุ้มของเราจึงอยู่บริเวณท้ายหมู่บ้าน แต่ผักบุ้งก็คิดว่าเป็นพื้นที่ที่ดีเพราะมีพื้นที่ว่างเยอะเลย

 

แต่ละกลุ่มก็ส่งตัวแทนมาจัดซุ้มตามหน้าที่ของตัวเอง มากันกลุ่มละสองสามคนหรือมากันครบทุกคนเลยก็มี อย่างกลุ่มทำบอร์ดความรู้นั้นมากันครบ กลุ่มเกมส่งแค่คนเอาของมาไว้ กลุ่มอาหารของลันเตานั้นไม่มีใครมาเพราะจะมาเตรียมพรุ่งนี้เช้า คะน้าเองก็มาพรุ่งนี้เหมือนกันเพราะจะต้องมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีห้าหกโมง ผักบุ้งเองก็คิดจะมาด้วยเพราะไม่อยากให้คะน้าเหงา จะเล่าเรื่องที่ไปรู้มาให้ใครฟังก็ไม่ได้เพราะไม่สนิทกัน มีแต่ผักบุ้งเนี่ยแหละที่คะน้าจะเล่าให้ฟัง เพราะเล่าให้ลันเตาฟังไปก็เท่านั้น ไม่เข้าใจ

 

วันนี้ผักบุ้งที่เป็นเลขากลุ่มสร้างซุ้มประตูทางเข้าและตกแต่งภายนอกนั้นก็ได้มาร่วมเตรียมงานด้วย คนที่เอางานไม้ เอาของทั้งหมดที่กองอยู่ที่บ้านมาคือพี่ทินที่เป็นคนขับรถส่งของร้านขายวัสดุก่อสร้างของบ้านชลิต แจมกับเซนต์มาด้วยกัน ครามนั้นให้พ่อมาส่งเพราะต้องขนต้นไม้ปลอมมาด้วย ส่วนผักบุ้งนั้นมีชลิตมารับที่บ้าน ซ้อนมอเตอร์ไซค์คันใหญ่มาโรงเรียนด้วยกัน เหตุผลอีกหนึ่งอย่างที่ชลิตขับรถมาเองเพราะไม่อยากให้พี่ทินมารอ ขนของมาให้เสร็จก็ขับรถกลับ เพราะว่ายังต้องกลับไปทำงาน ไปส่งของให้ลูกค้าอีกอยู่ดี

 

ไอ้ลิต มึงเอาพลาสติกมาเผื่อกลุ่มบอร์ดไหม?”


เอามา ๆ เดี๋ยวเราหยิบให้นะผักบุ้งรู้เพราะเป็นคนเตือนชลิตเองว่าให้เอาพลาสติกคลุมมาเผื่อกลุ่มอื่นด้วย จัดเสร็จแล้วเหรอ?”


ยัง แค่ถามถึงเฉย ๆ ยังไม่ต้องหยิบมาหรอกแจมส่งยิ้มให้ผักบุ้ง เลขาไปติดดอกไม้เถอะ เดี๋ยวประธานจับเอง


โอเค...ผักบุ้งปล่อยเสาที่จับเอาไว้ ความจริงพอประกอบเข้าด้วยกันแล้วมั่นคงมาก ๆ เพราะเสาสี่ต้นใหญ่ ๆ แต่ที่ต้องจับเอาไว้เพราะกลัวว่ามันจะเบี้ยว ชลิต เราไปทำต้นไม้ก่อนนะ


ไม่ต้องรีบทำล่ะ เดี๋ยวไปช่วย


อื้อ...


พ่อสนใจไปช่วยมาเลเซียพี่สองไหม ตึกปิโตรนาสยังทาสีฐานอยู่เลย


เฮ้ย ทำไมงั้นวะ พรุ่งนี้เปิดงานแปดโมงครึ่งนะเซนต์ถามสองกับต้องที่ทำหน้าเบี้ยวทันที


ก็มันไม่มีใครช่วยกันทำอ่ะ ครึ่งห้องทำครึ่งห้องไม่ทำ มันจะไปเหลืออะไรวะต้องไม่ค่อยพอใจเพื่อนในห้องเท่าไหร่ สงสารไอ้ปริมนะ แต่พาวเวอร์มันไม่เท่าไอ้แจมอ่ะ เพื่อนไม่ฟัง


พาวเวอร์อะไรไม่เกี่ยวอ่ะ ความรับผิดชอบมากกว่าครามได้ยินแล้วก็เซ็งแทน ห้องสิบไม่มีใครไม่ทำงานเลย ไอ้ถั่วที่โง่ที่สุดในห้องก็ยังตั้งใจทำอาหารให้เพื่อนชิม แล้วทำไมไม่ช่วยกันวะ?”


คือปริมเป็นห้วหน้าใช่ไหม แล้วเวลามีคนมาบอกว่าไม่ว่าง ๆ มันก็ไม่ว่าอะไร เอาแต่แบกงานอยู่คนเดียว นี่ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน แอบไปร้องไห้ในห้องน้ำรึเปล่าก็ไม่รู้

 

ในห้อง 5/10 เวลามีใครบอกว่าไม่ว่าง แจมจะถามด้วยความจริงจังว่าทำไมถึงไม่ว่าง แล้ววันถัดไปจะว่างไหม แล้วถ้าไม่ว่าง ๆ งานจะเสร็จเมื่อไหร่ ผักบุ้งเพิ่งเข้าใจถึงพาวเวอร์ของคนที่เป็นหัวหน้าห้อง จะเครียดไปก็ไม่ได้ ใจดีเกินไปก็ไม่ได้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงจะเป็นแบบปริม หรือถ้าเครียดเกินไปก็จะเป็นแบบห้องอื่นที่มาบ่นให้ชลิตฟังตอนซ้อมบาสเกตบอลที่โรงเรียนแล้วผักบุ้งก็ได้ฟังด้วย

 

แล้ววันนี้มากันกี่คน?” แจมถามด้วยความเป็นห่วง ไม่เห็นใครเลยน่ะ


ไอ้เหี้ย มีกูมึงแล้วไอ้ปริมป่ะเนี่ยสองเริ่มหวั่นใจ หันไปมองหน้ากับต้อง ขอโทษนะ แต่กูต้องอุทานคำว่าอีดอกแล้วล่ะ

 

ผักบุ้งมองไปยังซุ้มประเทศมาเลเซียที่ไม่มีใครอยู่สักคน ป้ายข้างหน้าก็ยังไม่ได้ติด เห็นตึกใหญ่ที่น่าจะทำจากโฟมตั้งอยู่ตรงกลาง แต่นอกจากนั้นก็ยังไม่มีอะไรเลย

 

กาวสองหน้าชนิดโฟมถูกติดเข้าที่ดอกไม้และใบไม้ที่ผักบุ้งจะนำไปติดที่ต้นไม้ปลอมของครามที่ตอนนี้ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าซุ้มประเทศเกาหลีในเวลานี้ มีกำแพงจากรั้วไม้ที่ผักบุ้งเป็นคนทาสีและเถาวัลย์ เป็นมุมถ่ายรูปเพื่อคนที่มาเยี่ยมชมจะได้มีรูปสวย ๆ กลับไปด้วย

 

พวกกูไปช่วยไหม เหลืออะไรบ้าง?” ชลิตเสนอขณะกำลังทำงานอยู่กับเสาต้นสุดท้าย หรือต้องถามว่ามีอะไรเสร็จบ้าง?”


จ้า จี้ใจดำเก่งสองพูดเสียงดัง ต้องถามปริมอ่ะ เดินมานั่นเฮ้ย ร้องไห้จริงด้วยว่ะ


ปลอบก่อน ๆ ไอ้ลิต กูปล่อยนะ?”


ปล่อยเลย เสร็จแล้ว

 

ผักบุ้งวางดอกไม้เพื่อไปช่วยจับบันไดไม่ให้โคลงตอนที่ชลิตก้าวลงมา รวมถึงมองเพื่อนที่ร้องไห้โฮออกมาทันทีเมื่อแจมก้าวเข้าไปตบหลังเบา ๆ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันก็ตาม

 

ปริมเป็นเพื่อนผู้หญิงตัวอวบที่พอผักบุ้งได้เห็นหน้าก็เข้าใจทันทีว่าทำไมสองกับต้องถึงได้บอกว่าไม่มีกำลัง เพราะผักบุ้งมองแล้วก็ให้ความรู้สึกถึงความเป็นคนใจดี แตไม่ได้มีความเข้มแข็งเหมือนแจม เหมือนเป็นคนที่เพื่อนเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องเพราะไม่มีใครอยากเป็น ยิ่งเห็นว่าร้องไห้ก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบเอาไว้มากมายทั้งที่มันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่อยากทำเลยก็ได้

 

ชลิต...ผักบุ้งเรียกชื่อคนที่ลงมายืนข้างกัน วันนี้ที่จะไปดูหนัง...


ฉันก็คิดเหมือนกันแขนของชลิตที่พาดลงมาที่ไหล่ทำให้ผักบุ้งอุ่นใจ เอาไว้ไปดูกันวันอื่นก็ได้


อื้อ...ผักบุ้กยกมือขึ้นจับมือของชลิตเอาไว้ มาช่วยเพื่อนกันเนอะ

 

พอเพื่อนพาปริมที่ยังสะอึกสะอื้นเข้ามานั่งในซุ้มของ 5/10 ผักบุ้งก็รีบกุลีกุจอไปเอาเป๊ปซี่เย็น ๆ ที่ซื้อเตรียมเอาไว้มาให้เพื่อนดื่ม มีกล่องทิชชูที่ส่งให้เพื่อนเอาไปถือไว้ ดึงกระดาษออกมาเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

 

เหลืออะไรบ้าง จะได้จัดการถูกแจมถามปริมที่ยังควบคุมอาการไม่ได้ หน้าซุ้มจะจัดยังไง เอาของไปเก็บไว้ที่ไหนกัน?”


ยะ...อยู่ข้างบนปริมสะอื้น มีแค่โฟมข้าง...หน้า บอร์ดก็ยัง...ยังไม่เสร็จ เกม...


โอเค มาลองคิดกันแจมสูดลมหายใจเข้า ในฐานะที่มึงมากันอยู่สองคน มึงโอเคไหมถ้ากูจะตัดสินใจ?”


ระ...เราโอเค


หัวหน้าห้องโอเคพวกกูก็โอเคอ่ะ พวกที่เหลือช่างแม่งมัน ก็ไม่มาช่วยเองต้องพูดอย่างใส่อารมณ์ เดี๋ยวกูพิมพ์เข้ากลุ่มเอง มึงทำเลย


ถ้าอย่างนั้นกูทำเลยนะ พวกมึงขึ้นไปเอาของที่มีมา ปริมก็ขึ้นไปด้วยนะ ไปช่วยกันดู มีอะไรเอาออกมาให้หมด ไอ้ครามกับไอ้เซนต์ไปดูซุ้มกัน แล้วก็ลิตกับผักบุ้ง ตัดสินใจแทนไปเลยนะ


เออ เดี๋ยวพวกกูไปช่วย ทำดอกไม้ให้เสร็จก่อนชลิตตอบรับแจมก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ใหม่ที่ได้รับมอบหมาย

 

สำหรับการติดดอกไม้ที่ต้นไม้นั้น ผักบุ้งจะมาทำพรุ่งนี้เช้าเพราะไม่อยากติดทิ้งเอาไว้ข้ามคืน หลังจากช่วยกันติดกาวสองหน้าที่ดอกไม้และใบไม้ทั้งหมดแล้ว ผักบุ้งก็ช่วยชลิตเอาพลาสติกคลุมงานทั้งหมดเอาไว้เพื่อไม่ให้โดนแดดโดนลม ส่วนฝนนั้นแจมบอกว่าไม่ตกหรอก แต่ถ้าตกผักบุ้งก็เชื่อว่าพลาสติกของชลิตกันอยู่ ไม่มีอะไรทำร้ายงานของห้อง 5/10 ได้อย่างแน่นอน

 

ผักบุ้งกับชลิตเอาของเก็บเอาไว้ในซุ้ม ก่อนจะไปช่วยกลุ่มเพื่อนที่มีหน้าที่จัดบอร์ดติดดอกไม้ที่มุมด้านบนของบอร์ดเพราะเพื่อนตัวเล็ก ๆ กันทุกคน พื้นที่ที่ยังว่างอยู่สำหรับเกมนั้น ผักบุ้งไม่รู้ว่าเพื่อนเตรียมเกมอะไรกันมา แจมเองก็บอกว่าไม่รู้จักเหมือนกัน แต่ตอนที่เพื่อนมานำเสนอก็คิดว่ามันเข้าท่าดี ทั้งยังเล่นง่าย มากันเป็นกลุ่มก็แข่งกันได้ เบิกงบของรางวัลกันถล่มทลาย แจมเองก็ไม่อั้น ขอให้แจกให้หมดก็แล้วกัน

 

พอบอร์ดจัดเสร็จเรียบร้อยแล้วชลิตกับผักบุ้งก็ช่วยกันเอาพลาสติกคลุมบอร์ดนำเสนอความรู้ ไม่ว่าอย่างไรทุกกลุ่มก็มีงานที่ต้องมาเตรียมกันในเช้าวันพรุ่งนี้ ของในซุ้มที่เต็มไปหมดจึงต้องถูกจัดวางให้เรียบร้อยเพื่อให้ง่ายต่อการค้นหา รวมทั้งการไปช่วยกันยกโต๊ะมาให้ส่วนอาหารที่ลันเตาบอกแล้วว่าทำป้ายมาติดโต๊ะเรียบร้อย ทำป้ายสำหรับห้อยจากซุ้มด้วย ทำมาตั้งสองป้ายแน่ะ

 

พวกมึง ทำรั้วยังไงดีวะ?” ครามเดินกลับมาปรึกษา ห้องไอ้สองโคตรเหี้ยอ่ะ อ่านยี่สิบแปดไม่ตอบสักคน เจริญจริง ๆ


มาถามนี่คือยังไง ไม่มีแพลนอะไรเลยไง?”


ก็เออดิ ไม่มีอะไรเลยครามตอบชลิต ไอ้เซนต์ทาสีตึกให้อยู่ ส่วนที่เหลือทำข้างหน้า สงสารปริมว่ะ ทำอยู่คนเดียว ฝ่ายการแสดงก็มีหกเจ็ดคนเอง จะเรียกมาก็เกรงใจ พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาแต่งหน้ากัน

 

ผักบุ้งชะโงกไปมองก็เห็นแจมกำลังกำกับการวางป้ายโฟมที่บ่งบอกว่าเป็นประเทศมาเลเซียอยู่ ก่อนจะกลับมากดโทรศัพท์เพื่อค้นหาข้อมูลของประเทศมาเลเซียว่ามีอะไรบ้างที่พอจะนำมาดัดแปลงเข้าซุ้มได้ในเวลาอันสั้น

 

ชลิตผักบุ้งกระตุกแขนเสื้อคนข้าง ๆ เอาต้นชบามาทำเป็นรั้วไหม เป็นดอกไม้ประจำชาติ แล้วเดี๋ยวไปซื้อหินมาเรียง ครามพอจะหาได้ไหม?”


ก็เข้าท่านะ ไอ้ครามว่าไง?”


ถ้าจะเอาต้นชบาคงต้องจตุจักรว่ะ แต่เข้าท่าเลย เดี๋ยวกูโทรถามแม่ก่อน เผื่อหาได้

 

ครามโทรหาแม่ในขณะที่ผักบุ้งนั้น มีชลิตที่ไปพูดให้แจมฟังเพื่อนำเสนอไอเดียที่ผักบุ้งเสนอไป แจมก็บอกว่าโอเคแล้วก็บอกว่ามันเข้าท่าจริง ๆ นั่นแหละเพราะคงไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้อีกแล้ว ต้องเอาหินมาเรียงเป็นขอบ เอากาบมะพร้าวสับมาทำให้เป็นเนินแล้วก็ฝังต้นดอกชบาลงไป เป็นการใช้เงินแก้ปัญหาอย่างสมบูรณ์แบบ

 

ไอ้ลิต ลำบากมึงแล้วว่ะครามวางสายแล้ว แม่บอกว่าหาให้ได้ แต่ต้องขับรถไปเอาที่ร้านเอง


ร้านมึง?”


เออ ร้านกูเนี่ยแหละ


ก็ได้ ให้ไปเลยไหม?” ชลิตถามกลับ จะได้ไปเปลี่ยนรถที่บ้านก่อน


เออ ๆ ไปเลยก็ได้ เรื่องเงินเดี๋ยวกูบอกปริมโอนให้แม่เลย มึงไปรับก็พอ


แล้วเอาอะไรอีกไหม จะได้ซื้อมาทีเดียว

 

นอกจากเรื่องรั้วกั้นเขตและการตกแต่งแล้ว ซุ้มประเทศมาเลเซียนั้นมีปัญหาเรื่องกิจกรรมภายในซุ้ม เกมที่มีก็ยังไม่มีอะไรแน่ชัดจนแจมฟังปริมพูดไปขมวดคิ้วไป สุดท้ายก็ไปจบที่เกมง่าย ๆ ตามงานรื่นเริงชุมชนทั่วไปอย่างเกมสอยดาวที่เซนต์เปลี่ยนชื่อให้ใหม่ว่าคว้าดาวที่มาเลเซีย ผักบุ้งเลยพิมพ์ใส่โทรศัพท์ว่าต้องซื้อกระดาษสีมาทำสอยดาวหนึ่งร้อยดวง แจมบอกว่าจะทำกระดาษคำถามเอาไว้ให้ ส่วนเรื่องรางวัลนั้นปริมทำเอาไว้แล้ว ไม่มีปัญหาอะไร

 

อย่างน้อยก็ยังมีป้ายประเทศกับตึกโฟมใหญ่ ๆ ผักบุ้งคิดอย่างนั้น

 

บุรินทร์จะไปซื้อกระดาษก่อนแล้วให้กลับมารับหรือว่าจะไปพร้อมกัน?”


ชลิตว่าอย่างไหนดีเหรอ?”


ไปด้วยกันก็ได้ รีบไปก็ต้องไปรออยู่ดี


โอเค ไปกอดพี่เบิ้มด้วยเนอะผักบุ้งคิดถึงพี่เบิ้มที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นอาทิตย์แล้ว เห็นกันผ่านโทรศัพท์อย่างเดียว คิดถึงจัง


ก็คิดถึงแต่พี่เบิ้มนั่นแหละเสียงของชลิตที่ดังแข่งกับเสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์นั้นทำให้ผักบุ้งอดยิ้มออกมาไม่ได้


ชลิตก็คิดถึง...ผักบุ้งยกมือขึ้นเกาะเอวชลิตเอาไว้ อยาก...อยากให้กอดบ้างเหรอ?”


อยากกอดไหมล่ะ?”


อื้อ...ผักบุ้งกำเสื้อบริเวณช่วงเอวของชลิตเอาไว้ ไป...กอดที่บ้านนะ


งั้นโทรบอกแจมว่าบุรินทร์จะไม่กลับมาแล้ว


ไม่เอา...ผักบุ้งทุบหลังคนส่งเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ให้ได้ยิน ทำไมต้องแกล้งเราด้วย

 

ชลิตชอบแกล้งผักบุ้งแบบนี้ทุกที ในเรื่องที่ทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้จนแก้มแดงขึ้นมา จะถามคะน้าก็กลัวโดนว่าเพราะบางทีผักบุ้งก็ยังคิดว่าทำแบบนี้มันดีรึเปล่า กอดชลิตแบบนี้ทำได้ไหม หรือว่ามันยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดี

 

อะไรนะ พูดดัง ๆ หน่อย!


พี่ตุ้ง!

 

คนที่ผักบุ้งเลือกที่จะปรึกษาจึงกลายเป็นพี่ชายสุดที่รักอย่างพี่ตุ้งที่มีประสบการณ์มีแฟนมาแล้วในชีวิตสองคนถ้วน คนที่สองเพิ่งจะเลิกกันไปเมื่อต้นปีที่ผ่านมาเนื่องด้วยช่วงเวลาในชีวิตของทั้งคู่ที่เปลี่ยนไป ผักบุ้งเห็นพี่ตุ้งซึมไปแค่วันเดียว แล้วก็กลับมาใช้ชีวิตแบบคนชอบแกล้งน้องเหมือนเดิม

 

พูดดังไม่ได้ เดี๋ยวแม่กับพ่อได้ยินนะ...


อ๋อเหรอ ๆ พี่ตุ้งหยุดโต้ปิงปองก่อนจะเดินเข้ามาหา ทำไม?’


พี่ตุ้ง...บุ้งถามจริง ๆ เลยนะ ผักบุ้งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้า กับแฟนอ่ะ...พี่ตุ้งมีอะไรกันไหม?’


มีดิ ถามทำไม มีอะไรกับชลิตแล้ว?’


ไม่มี! เดี๋ยวงอนเลยนะ! ผักบุ้งค้อนพี่ชายตัวเองวงเบ้อเริ่ม บุ้ง...บุ้งถามเพราะว่า...ชลิตชอบแหย่อ่ะ แบบ...ทะลึ่ง คิดอย่างอื่นไม่ได้...


ก็เราเป็นแฟนเค้า จะให้เค้าไปแหย่ใคร?’ พี่ตุ้งเอาผ้าเช็ดเหงื่อคลุมหัวผักบุ้งที่ร้องว่าเหม็นเหงื่อ! เราไม่ชอบก็บอกเค้า ใช่ว่าแฟนเราเป็นคนไม่มีเหตุผลสักหน่อย


บุ้งไม่ได้ไม่ชอบ แต่...แต่แบบมันเขินอ่ะพี่ตุ้ง บุ้งไม่เคยมีแฟนอ่ะ

 

ผักบุ้งอยากจะเอาหัวมุดเข้าไปใต้โต๊ะปิงปองเพราะทนความขวยเขินไม่ไหว

 

จูบกันยัง?’


ยัง!


ไม่เห็นทำอะไรสักอย่างเลย มันเขินอะไรวะ...


ก็...ก็...แบบ... ที่ผักบุ้งกับชลิตทำแบบนั้นมันเรียกว่าอะไรกันนะ แค่...กอด ๆ กัน


พี่ว่าบุ้งอย่าไปคิดมากเลย มันอยู่ที่ความรู้สึกมากกว่า ให้มันเป็นไปอย่างที่มันเป็นนั่นแหละ พี่ตุ้งให้คำแนะนำผักบุ้งที่พยักหน้าตามอย่างเข้าใจ พี่ชอบชลิตนะ สบตาแล้วรู้สึกว่าจริงใจดี พ่อกับแม่ก็ชอบเหมือนกัน

 

ผักบุ้งก็ชอบชลิต ทั้งยัง...รักมากขึ้นทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้

 

บุรินทร์เหม่ออะไร หรืออยากนั่งอยู่บนนี้?”


เราเปล่านะ...ผักบุ้งลงจากมอเตอร์ไชค์คันใหญ่ด้วยการช่วยเหลือจากชลิตก่อนจะรีบไปเปิดประตูรั้วเพื่อนำรถคันใหญ่เข้าไปจอดบนลานจอดรถ คุณแม่อยู่—”


โฮ่ง ๆ!


บุรินทร์มานี่ก่อน แกล้งพี่เบิ้มกันชลิตเรียกให้ผักบุ้งไปยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง คนโดนเรียกอย่างผักบุ้งก็ทำตามคำสั่งทันทีเพราะอยากเล่นกับพี่เบิ้ม อะไร ไม่ต้องเข้ามาเลย เมียพี่ลิต ห้ามแตะ

 

ชลิตบอกกับพี่เบิ้มที่เดินซ้ายเดินขวาไม่หยุด ทั้งยังเห่าเสียงดัง เพราะชลิตไม่ให้เข้าใกล้เกินสองเมตร

 

โฮ่ง!


เถียงอะไร คนนี้ไม่ได้


หงิง...


ไม่ต้องมาทำตาหวานเลยชลิตคุยกับพี่เบิ้มที่ตอนนี้ยกขาหน้าสองข้างแล้ว ไม่ต้องมาขอ คนนี้ไม่ให้ พี่ชอบก่อน


ชลิต...

 

คำว่าพี่ชอบก่อนที่ได้ยินนั้นทำให้ผักบุ้งรู้สึกอุ่นลึกลงไปถึงข้างในหัวใจ ถ้าชลิตบอกว่าชอบก่อนแล้ว...ตั้งแต่วันแรกที่ผักบุ้งได้เจอกับพี่เบิ้มจนมาถึงวันนี้...หรือว่าจะตั้งแต่วันนั้นที่ชลิตบอกว่าหันมาเจอหมูบุรินทร์ใส่ชุดนักเรียนกันนะ...

 

ผักบุ้งปล่อยให้ชลิตเดินเข้าไปเอากุญแจรถในบ้าน ในขณะที่ตัวเองนั้นนั่งลงบนส้นเท้าเพื่อทิ้งตัวลงกอดพี่เบิ้มที่ส่ายก้นดุ๊กดิ๊กเข้ามาหากันอย่างน่ารัก รู้ว่าถามออกไปชลิตก็คงบ่ายเบี่ยงไม่ตอบอย่างเคย บุรินทร์ยึดติดบ้างล่ะ นี่มันปีไหนแล้วบ้างล่ะ

 

พี่เบิ้มได้ยินที่ชลิตพูดไหม?” ผักบุ้งกระซิบอยู่กับหนุ่มหล่อที่รักผักบุ้งอย่างจริงใจที่สุด หรือกับพี่เบิ้มต้องเรียกพี่ลิต อยู่ด้วยกันแล้วคุยอะไรกันบ้าง?”


“...”


พี่เบิ้มชอบทีหลังจริง ๆ เหรอ แล้วพี่เบิ้มรู้ไหมว่าชลิตชอบผักบุ้งตั้งแต่ตอนไหน?”


คุยอะไรกัน?”

 

ชลิตที่เปิดประตูบ้านออกมาทำให้ผักบุ้งหันไปมองก่อนจะตอบกลับไปว่าไม่บอกหรอก เป็นความลับของเบิ้มกับบุ้ง รู้กันฉันกิ๊ก

 

ไม่บอก?”


ไม่บออื้อ! อย่าบีบ!ผักบุ้งปัดป้องท้องน้อย ๆ ของตัวเองจากการโดนประทุษร้าย พี่เบิ้มช่ว—”


พี่เบิ้มไปหาแม่เลย แม่เรียกให้ไปดูทีวีแล้ว


โฮ่ง!


ยังอีก เดี๋ยวไม่เติมขนมในตู้ให้แล้วนะ ไม่ฟังกันเนี่ย

 

ชลิตบอกพี่เบิ้มที่เข้ามาให้ผักบุ้งลูบหัวแล้วเข้าไปในบ้านตามที่ชลิตเปิดประตูให้ เวลาออกผลักออกมาได้แต่เวลาเข้านั้นยังดึงไม่ถูก ก่อนที่ชลิตจะเปิดประตูขึ้นรถคันที่ผักบุ้งเคยได้เอาไปซ่อมแอร์ที่อู่ของพี่ไช้แล้วขึ้นไปนั่ง ทำให้ผักบุ้งรีบวิ่งไปเปิดประตูรั้วให้กว้างขึ้นเพื่อให้ขับรถออกไปได้อย่างสะดวก รวมทั้งการรอปิดประตูรั้วให้เรียบร้อยด้วย

 

B. :

ลันเตา

วันนี้ว่างไหม?


 

Luntao. :

ว่างมากกกกก

ทำไร ๆ

เล่นเกมไหม?

 

B. :

เรามาทำงาน

ทีนี้นะ

ห้องมาเลเซียไม่มีใครมาทำงานเลย

เราก็เลยไปช่วย

ลันเตาอยากช่วยด้วยไหม?

 

Luntao. :

อยาก ๆ

มีทำป้ายไหม

อยากทำป้ายยยย

 

B. :

ป้ายเกมได้ไหม

คว้าดาวที่มาเลเซีย


 

Luntao. :

ดั้ยยยยยยยยย!

สวยสุด

ในมาเลเซีย!

 

“...ทำไมชอบใส่เสื้อตัวใหญ่?”


อะไรนะ?” ผักบุ้งเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ อะไรเหรอ?”


ก็เอาแต่เล่นโทรศัพท์ไง มันก็เลยไม่ได้ยิน


ไม่ใช่ ๆ เราคุยกับลันเตาเรื่องทำป้ายให้เพื่อน คุยเสร็จพอดีเลยผักบุ้งเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ชลิตพูดใหม่ได้ไหม นะ?”


ถามว่าทำไมชอบใส่แต่เสื้อตัวใหญ่ ๆชลิตพูดไปขับรถไป ยกแขนทีเห็นไปถึงไหนต่อไหน


ใครเค้ามามองกันเล่า...ผักบุ้งคิดแต่ว่ามันสบาย ไปไหนก็ชอบใส่แบบนี้


ชลิตมองไง


“...”


ที่เคยบอกว่าหวงนมเมีย ไม่ได้พูดเล่นนะ


ชลิต!ผักบุ้งไม่ชอบคำว่านมเลย ฟังแล้วมันจั๊กจี้หูชอบกล ถึงได้ว่า...วันนี้ยกแขนทำงานไม่ได้เลย ชลิตเรียกตลอดเวลา พูดแบบนี้อีกแล้วอ่ะ


แบบไหน?”


ก็...ก็นมอะไรอ่ะ ไม่เอานะผักบุ้งไม่ชอบเรื่องนี้ ทำไมชลิตต้องชอบพูดถึงด้วย เราเป็นผู้ชายนะ


จะเป็นอะไรก็เป็นเมียชลิตอยู่ดี ก็มันหวงนี่ชลิตพูดเหมือนว่ามันเป็นบทสนทนาธรรมดา แต่ผักบุ้งจมไปกับเบาะรถแล้ว บุรินทร์ไม่คิดอะไรบ้างเลยรึไง?”


“...”


พูดอะไรก็ไม่เอา ไม่หวงกันบ้างเหรอ?”


คำถามของชลิตทำให้ผักบุ้งหันไปมองคนที่กำลังขับรถอยู่ก่อนที่จะเหยียบเบรกอย่างนุ่มนวลเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีแดง


“...เราหวงมันเป็นสิ่งที่ผักบุ้งสามารถตอบออกมาได้โดยไม่ต้องคิดอะไรเลย แต่เรารู้ว่าชลิตไม่ให้ใครดูหรอก หมายถึง...เรื่องอื่น ๆ ด้วย


ผักบุ้งมั่นใจในตัวของชลิตและความสัมพันธ์ของเรามาก ๆ ไม่ใช่สิ่งที่ต้องเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย


รู้ได้ไง?”


ก็...ผักบุ้งหันไปจ้องชลิตที่หันกลับมาสบตาผักบุ้งเหมือนกัน ชลิตให้คนอื่นดูด้วยเหรอ...


ไม่ได้ให้คนอื่น ให้บุรินทร์คนเดียวคนขี้แกล้งส่งยิ้มทะเล่นให้ผักบุ้งที่ทำหน้าบึ้ง อยากดูอะไรล่ะ เดี๋ยวให้ดู


ทะลึ่ง!


ทะลึ่งอะไร ก็แค่คำถาม


ไม่อยากดูหรอก ไม่ต้องมาพูดเลย...


ถึงจะหันหน้าหนีแต่ผักบุ้งก็ไม่ได้ห้ามมือที่ถูกจับหรือขืนแรงที่รั้งให้เข้าไปหา คิดถึงคำพูดที่พี่ตุ้งทิ้งท้ายเอาไว้หลังจากตีปิงปองเสร็จแล้วแก้มมันก็แดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น


เวลาเห็นคนที่เราชอบเขิน มันก็น่ารักดีไม่ใช่รึไง?’


ที่ไหล่หายรึยัง?”


“...หายนานแล้วถึงวันนั้นชลิตจะกัดกันแรงพอสมควร แต่ว่ามันก็ไม่ได้ทำให้ผักบุ้งเป็นอะไร “ไม่ได้เป็นอะไร”


ขอดูหน่อย


ไม่ต้องเลย จะมาดูทำไม?” ผักบุ้งสบตาคนที่เลื่อนลงไปจับมือกันแทน ไม่ให้ดูหรอก


“หวงนักไง?”


“หวง เราไม่ให้ดู!


ผักบุ้งเล่นกับชลิตอยู่บนรถระหว่างที่รอไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว ถึงแม้จะเหลือเพียงสามสิบวินาทีที่กำลังถอยหลัง แต่ผักบุ้งก็ต้องทุ่มเทแรงกายและเสียงหัวเราะไปกับโดนชลิตดึงนั่นจับนี่ ทั้งดึงเสื้อ จับท้อง จับแขน ต้องตีมือที่จะขึ้นมาจับตรงที่เหนือหน้าท้องขึ้นมา ตีมือคนที่พยายามจะล้วงมือเข้ามาในเสื้อด้วย ผักบุ้งรู้ว่าชลิตไม่ได้จะจับจริง ๆ แต่การที่เราเล่นกันแบบนี้มันทั้งทำให้เขินแล้วก็รู้สึกว่าใกล้กันมากขึ้นด้วย มันไม่ได้ทำให้รู้สึกเขินจนหายใจไม่ออกเหมือนวันนั้น แต่มันทำให้รู้สึกเหมือนเรากำลังหยอกล้อกันอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รู้สึกว่าต้องพยายามเลย


มันทำให้ผักบุ้งคิดถึงช่วงเวลาที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเข้าใกล้ผู้ชายที่กลับไปตั้งใจขับรถแล้วในตอนนี้ คงจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ที่คิดมากตลอดเวลาถ้าเป็นเรื่องของคนคนนี้ แต่ผักบุ้งก็มีความสุขที่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ในช่วงเวลาที่ความรู้สึกของเราต่างจากวันวาน


“ยิ้มอะไร?”


“...ไม่บอก”


“เก่งแล้วไง?”


“เก่งแล้ว” ผักบุ้งมองผ่านกระจกหน้ารถออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่ได้หันไปมองคนข้าง ๆ “เก่งมากด้วย”


“งั้น...ถ้าชลิตเอาจริงบุรินทร์จะยังเก่งอยู่ไหม?”


“...”


“ว่าไง?”


“อะ...เอาอะไร?”


“เก่งนักไม่ใช่รึไง คิดดิ”


“เราไม่เอานะ...”


“ไม่เอาเหรอ?”


“ไม่เอา...” ผักบุ้งหันไปมองคนที่มองกันด้วยหางตาก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมาให้ผักบุ้งรู้ตัวว่าโดนแกล้งรอบที่หกร้อยสิบสี่ของวันแล้ว “ชลิตแหย่เราแบบนื้ทุกที ทำไมต้องทำให้คิดด้วย...”


“บุรินทร์คิดอะไร?”


“ไม่ต้องมาถามเลย เราไม่ตอบหรอก เรารู้” ผักบุ้งรู้ทันชลิตแล้ว ถึงจะแค่ในเรื่องนี้ก็ตาม “เมื่อวาน...ดูหนัง”


“แล้ว?”


“แล้วก็แบบเค้าก็ไปเที่ยวกัน คุยกันแบบน่ารัก ๆ ไม่เห็นคุยกันแบบนี้เลย”


“ก็นั่นมันในหนัง เค้าจะมาพูดให้บุรินทร์ฟังรึไงว่าอยากดูนมเมี


“ไม่ให้พูดนะ!” ผักบุ้งจะห้ามเอาไว้ก่อน คำนั้นจะหลุดออกมา ไม่ได้เด็ดขาดเลย “เค้า...เค้าก็คงไม่พูดหรอก แต่ว่าแบบ...”


“แบบอะไร?”


“ก็ปกติแล้วเค้าแหย่กันว่า...ชอบเราเหรอ ชอบใช่ไหม อะไรแบบนั้น...”


“คบกันแล้วยังต้องถามว่าชอบกันอีกรึไง อยู่ม.5 หรือ ป.5 เนี่ย?” ชลิตถามผักบุ้งที่ตอบตัวเองในใจไปแล้วว่าอยู่ม.5 “ไปดูอะไรมา แฟนฉันรึไง?”


“ไม่ใช่สักหน่อย...”


“ทำแบบแฟนฉันก็ได้นะ ชอบดูเหมือนกัน”


“ชลิตชวนเราโดดหนังยางเหรอ?" ผักบุ้งหันไปถามชลิตที่บอกว่าจะทำแบบแฟนฉัน "หรือว่าปั่นจักรยาน?”


“แก้ผ้าโดดลงคลอง”


“ไม่คุยด้วยแล้ว ขับรถไปเลย!




 



(ยังไม่ถึงอีกเหรอ กูจะด่ามึงแล้วนะ!)


คะน้าโทรมาพอดีมากเลยนะ เรามาแวะเซเว่นผักบุ้งรับโทรศัพท์ด้วยความร่าเริงเท่าที่จะมีได้ในเวลาตีห้าสิบห้านาที คะน้าจะกินอะไรไหม เราจะซื้อไปฝาก


(ไก่สไปซี่ๆ เอาน้ำเต้าหู้ด้วย)


โอเค ถ้าถึงแล้วเดี๋ยวเรารีบขึ้นไปเลยนะ


(เออ รีบมาเลย กูเหงาปาก!)

 

ผักบุ้งกดวางโทรศัพท์ก่อนจะหยิบโบโลน่าพริกของชลิตใส่ตะกร้าเป็นอันดับแรก ตามด้วยซาลาเปาหมูสับจัมโบ้ ซาลาเปาไข่เค็มลาวา เบอร์เกอร์ไก่สไปซี่ของคะน้า แล้วก็น้ำเต้าหู้ขวดใหญ่หนึ่งขวด

 

บุรินทร์เอาไมโลไหม?”


เอา ๆผักบุ้งหันไปตอบชลิตที่ทำไมโลให้ผักบุ้งโดยที่ไม่ได้ขอ ขอบใจนะ


ขอบใจอะไร อันนี้ไม่ได้ทำให้ มาทำเอง


ชลิตกินกาแฟ เรารู้ แกล้งเราอีกแล้วนะถึงชลิตจะพูดแบบนั้นแต่ผักบุ้งก็รู้ว่าแก้วที่ชลิตกำลังกดน้ำร้อนลงไปนั้นเป็นของผักบุ้ง นอกจากโบโลน่าจะเอาอะไรอีกไหม?”


เอาเปาลาวามายัง?”


เอามาแล้วผักบุ้งหยิบลงตะกร้าเรียบร้อย เราจะแบ่งกันคนละลูก ชลิตเอาแซนด์วิชไหม แบ่งกัน


อยากกินก็หยิบมา ไม่ต้องมาบอกว่าแบ่งกัน

 

ผักบุ้งตัดสินใจหยิบแซนด์วิชแฮมชีสใส่ตะกร้าก่อนจะเดินไปยังเคาน์เตอร์คิดเงิน บอกพี่พนักงานว่าเวฟหมดเลยครับ ขนมปังก็อุ่นด้วย

 

ในเช้าวันนี้ผักบุ้งตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่งเพื่อลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว สวมชุดนักเรียนเพื่อขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของชลิตไปโรงเรียนตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น สาเหตุหนึ่งก็เพราะจะต้องไปหาคะน้าที่เพื่อนนัดเช้ามาก ๆ ทั้งที่บอกว่าจะไม่แต่งหน้า แต่จริง ๆ แล้วผักบุ้งก็ต้องไปติดดอกไม้ที่ซุ้มแล้วก็ไปดูซุ้มมาเลเซียด้วย ต้องเอาป้ายของลันเตาที่บอกว่าจะมาโรงเรียนตอนเจ็ดโมงไปติดให้ คิดแล้วผักบุ้งก็ดีใจแทนปริม ตอนสองทุ่มเมื่อวานที่ซุ้มมาเลเซียเป็นอันเสร็จเรียบร้อยเท่าที่จะมีกำลังพอทำได้แล้ว ปริมก็ร้องไห้โฮออกมาให้แจมปลอบอีกหนึ่งรอบ แต่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจที่การจัดการซุ้มผ่านไปได้ด้วยดี

 

ผักบุ้งนั่งพับกระดาษสอยดาวโดยมีชลิตเป็นคนเอาไปติดให้ ครามจัดสวนที่เป็นรั้วด้านหน้า เซนต์ทาสีตึก ปริมทำบอร์ด สองกับต้องทำงานจิปาถะยิบย่อยที่เหลือ ส่วนแจมเป็นผู้กำกับงานทุกอย่างให้เป็นไปอย่างสวยงาม

 

ถ้าแจมเกิดเร็วกว่านี้สักสามสิบปี บางทีตอนนี้อาจจะเป็นนายกรัฐมนตรีอยู่ก็ได้ ผักบุ้งเชื่อว่าพ่อกับแม่ของผักบุ้งจะเลือกแจมอย่างแน่นอน

 

จากเซเว่นที่แวะซื้อของกัน ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงโรงเรียนที่มีคุณลุงรักษาความปลอดภัยตรวจบัตรนักเรียนอย่างเข้มข้นเพราะเข้าโรงเรียนก่อนเวลา ทีแรกเราสองคนคุยกันไว้ว่าผักบุ้งจะแยกขึ้นไปหาคะน้า ส่วนชลิตจะไปเตรียมซุ้มรอเพื่อนอีกสามคนมา แต่พอผักบุ้งเห็นบันไดทางขึ้นที่มืดสนิทและลิฟต์ที่ยังไม่เปิดแล้วนั้น...

 

ชลิต...


อะไร?”


ขึ้นไปด้วยกันหน่อยสิ


จะให้ขึ้นไปทำไม เดี๋ยวก็ลงมาไม่ใช่รึไง?” ชลิตถามผักบุ้งกลับมา ขี้เกียจขึ้น?”


ไม่ใช่ เราไม่ขี้เกียจ...แต่ว่าตรงนั้นมัน... ชลิต มันมืดมากเลยนะ แล้วมัน...


อ๋อ กลัวผีชลิตหลุดยิ้มออกมาให้ผักบุ้งที่ตอนนี้อายเหมือนกันที่ตัวเองกลัวอะไรในจินตนาการ แต่ว่ามันอาจจะมีอยู่จริงก็ได้ งั้นก็รีบขึ้นกัน จะได้ลงมาจัดซุ้ม เดี๋ยวทำไม่ทัน


โอเค รีบ ๆ ขึ้นเลยเนอะ จะไม่ช้าเลย

 

เมื่อก่อนหรือบางครั้งในตอนนี้ ผักบุ้งก็ยังคิดอยู่การเดินขึ้นบันไดแปดชั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แต่พอชลิตพาผักบุ้งเดินขึ้นทุกเช้า เดินทุกวัน ๆ เข้าแล้วมันก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ได้เหนื่อยอะไร เข้าใจชลิตที่เดินเหมือนเดินธรรมดากับผักบุ้งในวันนั้นที่ถึงจะไม่ได้เหนื่อยมากแต่ก็มีช่วงเวลาที่ต้องพักหายใจ พอเดินทุกวันแล้วมันก็ดีมาก ๆ ดีตรงที่ได้อยู่กับชลิตนั่นแหละ

 

บุรินทร์


อื้อ...


มีเรื่องจะบอกชลิตพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่คนฟังอย่างผักบุ้งนั้นใจหล่นไปอยู่ที่พื้น ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”


บะ...บอกอะไร?” ผักบุ้งไม่ชอบแบบนี้เลย มันทำให้ใจเต้น ไมโลในมือเกือบหล่น ขวาหรือซ้าย?”


ซ้ายชลิตยกมือมาผลักศีรษะกันเบา ๆ ถ้าบอกว่าขวาจะไม่ฟังรึไง?”


ไม่ฟังเลย เราจะวิ่งหนีจนกว่าชลิตจะบอกว่าซ้ายผักบุ้งจะไม่มีวันฟังถ้าชลิตบอกว่าขวา ขวาร้ายซ้ายดีนี่หน่า เรื่องไม่ดีก็ไม่อยากฟัง ถ้าซ้ายก็บอกมาเลย เราเต็มที่


เมื่อวานไปเจองานวิ่งมา แต่เป็นวิ่งตอนบ่ายนะ เป็นงานวิ่งกับสัตว์เลี้ยง ก็เลย—”


เราไป ๆๆผักบุ้งได้ยินก็ตื่นเต้นแล้ว ก็จะมีชลิต มีเรา มีพี่เบิ้มใช่ไหม?”


ใช่ มันก็ต้องมีเท่านั้นแหละเพราะสมัครไปสามชื่อ


เราจะตั้งใจไปซ้อมวิ่งนะ พี่ตุ้งอยากได้ลู่วิ่งอยู่ เราจะสนับสนุนให้พี่ซื้อผักบุ้งยิ้มกว้าง ดีใจจัง...

 

การเดินขึ้นไปหาคะน้าไม่ได้สร้างความเหนื่อยให้กับผักบุ้งอีกต่อไปเมื่อได้รับกำลังใจจากชลิต เจ้าตัวคงจะดูวิดีโอเทคนิคการเล่นบาสเกตบอลก่อนนอน เป็นช่วงเวลาหลังจากวางสายที่คุยกับผักบุ้งไปเพราะเรานอนเร็วพอ ๆ กัน และผักบุ้งชอบง่วงก่อนทุกที ชลิตคงจะไปเจอเอาตอนนั้นแล้วก็สมัครทันทีอย่างไม่ลังเลใจ และมันทำให้ผักบุ้งดีใจมาก ๆ ที่ชลิตคิดถึงกัน จะไปวิ่งกับพี่เบิ้มแค่สองคนก็ได้แต่ชลิตก็ไม่ทำ สิ่งที่ทำคือการชวนผักบุ้งไปวิ่งด้วยกันแบบนี้ เป็นที่ชลิต...ทำให้ผักบุ้งดีใจอีกแล้ว

 

ตัวผักบุ้งเอง ขนาดแค่เคเอฟซียังไม่เคยได้เลี้ยงเลย ไม่ว่าอะไรก็ไม่เคยได้จ่าย ทุกวันนี้ทำเพียงสะสมแต้มแล้วก็เอาไปซื้อของให้ชลิต เมื่ออาทิตย์ก่อนผักบุ้งซื้อเสื้อกีฬาให้ชลิตหนึ่งตัวเพราะสะสมแต้มถึงยอดที่กำหนดแล้ว เป้าหมายต่อไปคือรองเท้า จะต้องทำให้ได้เลย ถึงแม้จะต้องใช้เวลาเป็นปีก็ตาม

 

คะน้าผักบุ้งทักเพื่อนที่ออกมาอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องกับกลุ่มของโดมที่ออกมานั่งอยู่นอกห้อง ทำไมมานั่งตรงนี้อ่ะ?”


ผู้หญิงเปลี่ยนชุดอยู่คะน้าตอบผักบุ้งก่อนจะพูดเสียงดังเพื่อให้ผู้หญิงในห้องได้ยิน ใครว่าใต้ตากูดำอ่ะ จะทำอะไรก็มาทำ จะได้ลงไปข้างล่าง คอนซี ๆ อะไรก็ไม่รู้


รอแปปนึง!

 

ผักบุ้งได้ยินเสียงอิงดังมากในห้องขณะที่ส่งไก่สไปซี่ให้คะน้า เสียสละแซนด์วิชให้โดมกับปาล์มที่บอกว่าหิวด้วย ชลิตเองก็เอาโบโลน่าพริกให้เพื่อนอีกสามคนไปแบ่งกัน

 

เพื่อนไม่ให้ใต้ตาดำเหรอ?” ผักบุ้งถามคะน้าระหว่างที่เอาซาลาเปาหมูสับจัมโบ้ออกมาแบ่งกินกับชลิต ทำไมล่ะ?”


ไม่รู้ เป็นพระเอกก็ต้องมีบาดแผลป่ะวะ?”


ใต้ตาดำมึงนี่เป็นบาดแผลเหรอ?” ปาล์มหัวเราะใหญ่ งั้นไอ้เจคงเป็นนักรบอ่ะ ใต้ตาเป็นบาดแผลฉกรรจ์

 

ผักบุ้งหันไปมองเจที่กำลังเขี่ยพริกออกจากโบโลน่าแล้วก็พบว่าใต้ตาดำจริง ๆ แต่ก็คงเป็นเพราะเล่นเกมอะไรกันสักอย่างที่ผักบุ้งไม่ได้เล่น แก๊งค์ผักไม่มีใครเล่นเกมสักคน ถ้าจะเล่นก็เล่นเดอะ ซิมส์ กลุ่มชลิตก็ไม่มีใครเล่นถ้าไม่นับเกมในโทรศัพท์ เพราะแต่ละคนก็มีงานอดิเรกแตกต่างกันไป แจมชอบเล่นหมากรุก ครามช่วยที่บ้านจัดดอกไม้ ชอบวาดรูป เซนต์ชอบหุ่นยนต์ ส่วนชลิตเล่นบาสเกตบอล ที่รู้เพราะเคยถามชลิตว่าทำไมไม่ชวนเพื่อนมาเล่นบาสบ้าง ชลิตก็ตอบกลับมาว่าคนเรามันชอบไม่เหมือนกัน

 

แต่อาทิตย์หน้าเราจะไปตีแบดมินตันด้วยกัน ไปด้วยกันทุกคนเลย

 

มา ๆ พ่อพระเอกอิงออกมาจากห้องพร้อมตลับอะไรสักอย่างและแปรงแต่งหน้าขนาดเล็กหนึ่งอัน ลงรองพื้นยัง?”


กูหล่ออยู่แล้ว ไม่ต้องเอามากลบความหล่อกูคะน้าไม่มีวันทารองพื้น มันช่วยอะไรวะ ทาไปเนี่ย


เถอะหน่า ทาไปก็ไม่ได้เสียหายอิงพูดก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ผักบุ้งที่กำลังกัดซาลาเปาคำโต มองเลยไปยังชลิตถึงนั่งอยู่ด้านหลังผักบุ้ง ชลิต พาลูกเราออกจากบ้านนี่นอนครบแปดชั่วโมงรึยัง น้องบุ้งลูกแม่กินนมรึยังลูก?”


เรากินไมโลแล้วผักบุ้งเข้าใจผู้หญิงทุกคนใน 5/10 ที่คุยกับผักบุ้งแบบนี้ อิงกินอะไรรึยัง?”


กินแล้วจ้ะ ลูกชาย

 

อิงแต่งหน้าให้คะน้าด้วยการปาดอะไรสีเนื้อ ๆ ลงไปที่ใต้ตาเบา ๆ จนเนียนเรียบไปกับผิวของคะน้า ตามด้วยการใช้ฟองน้ำที่มีแป้งกดย้ำลงไป ผักบุ้งมองแล้วก็รู้สึกว่าใต้ตาของคะน้าอ่อนลงจริง ๆ เครื่องสำอางค์และการแต่งหน้านั้นเป็นอะไรที่สุดยอด

 

ลูกชาย เช่าชุดมาเหลือชุดนึง ลูกชายใส่เป็นมาส—”


ไม่ได้


โอ้โห ลูกไม่ได้ตอบนะครับ แฟนลูกตอบเพื่อนอมยิ้มกันทันทีเมื่อชลิตตอบออกไปตั้งแต่อิงยังพูดไม่จบ เนี่ย แฟนเค้าหวงอ่ะ กูบอกแล้วว่าไอ้ลิตไม่ให้หรอก


ทำไมอ่ะ ทำเพื่อห้องไม่ได้เหรอ อยากถ่ายรูปกับลูกชายแบบว่าใส่ชุดฮันบกอิงมีสีหน้าอ้อนวอน อยากให้ผักบุ้งใส่จริง ๆ นะ ๆ


ทำเพื่อห้องใครก็ใส่ได้ ทำไมต้องบุรินทร์ชลิตไม่ยอมเหมือนกัน บุรินทร์ต้องทำงาน ไม่มีเวลาไปยืนให้ใครถ่ายรูปหรอก


พูดอีกอย่างก็คือ นี่แฟนกู กูไม่ให้ใส่ และไม่มีใครจะได้ถ่ายรูปแฟนกูทั้งนั้นปาล์มแปลประโยคนี้ให้อิงฟัง เอาจริง ๆ นะ มันเป็นงงปนดีใจกันทั้งห้อง ไปจีบกันตอนไหนวะ


เออ อันนี้กูก็งง ภาพสุดท้ายที่กูเห็นคือผักบุ้งวิ่งน้ำตาเปื้อนหน้าเหมือนนางเอกเอ็มวี แล้วอยู่ดี ๆ ก็คบกับไอ้ลิตเฉย

 

เราไม่ใช่นางเอกเอ็มวีนะ ผักบุ้งอยากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ว่าก็พูดไม่ทันเพื่อนจริง ๆ

 

โอ้โห อย่าให้กูพูดคะน้ามาแล้ว มัน—”


มึงก็ไม่ต้องพูด ไอ้เขียว มันเรื่องของกูกับบุรินทร์ชลิตพูดแทรกคะน้า ไม่ต้องมาสงสัยกันให้มาก


ตอนนั้นไง ที่หายไปกันสองคน ที่ไปแข่งกีฬาเพื่อน ๆ จำกันได้ ใช่แน่ ๆ เลย


“...เราถามอะไรหน่อยดิ?” เพื่อนผู้หญิงโผล่หน้าออกมาจากห้อง ตอนที่ไปแข่งกีฬา...นอนห้องเดียวกันป่ะ?”


“...”


แกกกก! เค้าเงียบ! เค้านอนห้องเดียวกัน!

 

ข้อความจากแจมที่ชลิตได้รับนั้นทำให้ผักบุ้งบอกลาเพื่อน ๆ เพราะจะต้องลงไปทำงานข้างล่าง คะน้าในชุดฮันบกเองก็ตามลงมาด้วย โดยอีกหนึ่งชุดที่ว่างอยู่นั้นจะกลายเป็นของลันเตาที่ยังมาไม่ถึง แต่ผักบุ้งเชื่อว่าลันเตาจะต้องชอบที่ได้ใส่ชุดฮันบกไปทำอาหารไป

 

ถึงชลิตจะไม่ห้าม แต่ผักบุ้งเองก็คิดว่าคงจะปฏิเสธถ้าเพื่อนขอให้ใส่ชุด เพราะวันนี้ตั้งใจไว้แล้วว่าจะช่วยงานเพื่อน ๆ ทั้งวัน คงไม่มีเวลามายืนอยู่ที่ซุ้มให้น้อง ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ ถ่ายรูป เพราะมีงานที่ต้องทำเยอะมากจริง ๆ

 

ขอโทษนะ เรามาทำแล้วผักบุ้งรีบวิ่งมาหาแจมที่กำลังจัดของอยู่ เดี๋ยวเรารีบทำเลยนะ


ไม่ต้องรีบก็ได้ ยังไม่หกโมงเลยแจมยังคงใจดีกับผักบุ้งเสมอ คะน้า มึงไปลากปลั๊กมาหน่อย กลุ่มอาหารจะเอากระทะไฟฟ้ามาด้วย


ก็ให้ไอ้ถั่วมันมาลากเองสิ!คะน้าที่พูดออกมาแบบนั้นเดินไปลากปลั๊กมาให้แจม ต้องไปร่วมเปิดงานอีก เบื่อ


เพราะว่าใส่ชุดเหรอ?” ผักบุ้งที่ตอนนี้แกะถุงดอกไม้และใบไม้ที่ชลิตยกมาให้ถามคะน้า ไปกับบริ๊งค์ใช่ไหม?”


เดี๋ยวกูลากไอ้ถั่วไปด้วย บอกมันรีบมาเลย


เราโทรไปปลุกแล้วตอนที่ออกจากบ้าน คะน้าไม่ต้องห่วงนะ

 

ผักบุ้งเอาใบไม้กับดอกมูกุงฮวากระดาษติดลงไปบนต้นไม้สีน้ำตาลที่มีเพียงกิ่ง ตรงไหนที่สูงเลยศีรษะของผักบุ้งขึ้นไปชลิตก็จะเป็นคนทำ ส่วนแจมกับคะน้านั้นกำลังช่วยกันดึงพลาสติกที่ใช้คลุมงานเอาไว้ออก ก่อนจะพับให้เรียบร้อยแล้วนำมาวางไว้ที่มุมหนึ่งของซุ้มที่เอาไว้สำหรับใช้เก็บของจิปาถะ

 

ครามกับเซนต์นั้นมาถึงโรงเรียนด้วยเวลาที่ต่างกันไม่ถึงสิบนาที มาถึงแล้วก็แซวคะน้าก่อนเป็นคนแรกว่าพ่อพระเอกเสด็จลงมาช่วยด้วยเหรอ เถียงกันไปแบบสองต่อหนึ่งเพื่อไม่ให้ซุ้มของเราเงียบเหงานัก

 

สาระแนอะไร ไอ้พวกชั้นต่ำ!


แหม ไอ้พ่อพระเอกอียูล บ้านมึงมีสิบชั้นรึไง?”


สิบเอ็ด!


ไอ้สัด กูไม่ไหวแล้วเซนต์ขอขำก่อนเพราะรู้ว่าบ้านคะน้าไม่ได้มีสิบเอ็ดชั้นแต่ว่าเพื่อนมันต่อมุก ผักบุ้งที่ยืนฟังอยู่ยังหัวเราะเลย ชั้นต่ำคือนอนห้องใต้ดินเหรอวะ?”


เออ ไอ้พวกคนคุก!

 

คะน้าเป็นคนปากไว เห็นอะไรก็ด่าเอาไว้ก่อน แต่จะเป็นกับแค่คนที่คะน้าอยากจะพูดด้วยเท่านั้น กับคนที่ไม่ได้รู้จักหรือไม่สนใจจะคุย คะน้าก็จะไม่ได้ให้ความสนใจ เป็นอันรู้กันว่าถ้าคะน้าเถียงกลับแสดงว่าคะน้าถือว่าเป็นเพื่อนที่พูดด้วยได้ แต่ถ้าไม่เถียงก็จะหมายความว่าไม่อยากคุยด้วย ไม่เป็นเพื่อน ไสหัวไป

 

ผักบุ้งได้รู้จักกับคะน้าวันแรกคือวันเปิดเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปกติก็เห็นหน้าค่าตากันมานานเพราะไปกินราดหน้าบ่อยแต่ไม่เคยได้คุยกัน พอมาเจอกันที่โรงเรียนใหม่ก็ตัดสินใจนั่งข้างกันและได้เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา และผักบุ้งเชื่อว่าคะน้าจะเป็นเพื่อนรักของผักบุ้งตลอดไป

 

บุรินทร์ ขยับมาทางนี้


อื้อ...ผักบุ้งขยับไปติดดอกไม้อีกฝั่ง เรา—”


เปลี่ยนยาสระผม?”

 

ทำไมคนที่ก้มลงมาหอมหัวคนอื่นถึงสามารถเอ่ยถามคำถามหลังการกระทำได้เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมชาติ ในขณะที่คนถูกกระทำอย่างผักบุ้งนั้นหัวใจแทบจะหยุดเต้น

 

อันที่ใช้มันหมด ก็...ก็เลยเอาอันนี้มาใช้เป็นขนาดทดลองที่ได้แถมมา เหม็นเหรอ?”


เปล่านี่ ก็หอมดี


“...”


บุรินทร์ใช้อะไรก็หอมหมดนั่นแหละ


ชลิต...ผักบุ้งอดยิ้มออกมาไม่ได้ อันนี้จะต้องเป็นประโยคน่ารัก ๆ แบบที่ผักบุ้งอยากให้ชลิตพูดบ้างแน่นอน อันนี้เป็นแฟนฉันใช่ไหม...


ไม่ใช่ แฟนชลิต


อื้อ แฟนชลิตผักบุ้งอยากจะทิ้งตัวลงไปที่พื้น ระบบหายใจไม่ดีแล้ว แล้ว...แล้ว...


แล้วอะไร?”


“...”


อะไร บุรินทร์?”


“...ชลิตเป็นแฟนผักบุ้งไหม?”

 

ถามออกไปแล้วใจมันก็แทบจะออกมาจากอก แต่ผักบุ้งคิดว่าอย่าน้อยมันก็เป็นการแสดงความรู้สึกของตัวเองออกไป ถึงจะไม่ค่อยกล้าและเขินอายเป็นอย่างมาก แต่การที่ผักบุ้งจะรอรับจากชลิตอย่างเดียวมันก็คงไม่ดีนัก ถ้าเราได้พูดอะไรแบบนี้ด้วยกัน ผักบุ้งคิดว่ามันจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ

 

จะเป็นให้มากกว่าแฟนอีก


“...”


บุรินทร์ทำหน้าอะไรแบบนั้น?” ชลิตยิ้มออกมาเมื่อผักบุ้งมีสีหน้าสับสน ใครมันทะลึ่ง?”


ไม่ใช่นะ เราแค่กำลังคิดผักบุ้งยอมรับว่าเจอแบบนั้นบ่อยจนความคิดไขว้เขวไปบ้าง วันนี้...วันนี้เป็นแฟนกันนะ


ได้ วันนี้เป็นแฟนกัน


ชลิตพูดแล้วนะ ถ้าแหย่เรา เราโกรธจริงด้วย ๆ


ลองโกรธดูดิชลิตหันมามองหน้าผักบุ้ง จะง้อให้เดินไม่เป็นเลย


“...”


บุรินทร์คิดอะไร?”


เราไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย!

 

ต่อให้เป็นแฟนหรือเป็นอะไรที่สะกดด้วยม.ม้า ผักบุ้งก็โดนชลิตแกล้งอยู่ดี จะไม่ให้คิดไปทางนั้นมันก็อดคิดไม่ได้เพราะบางทีมันก็เผลอไปแล้ว เอากลับมาก็ไม่ได้ด้วย

 

เพื่อนเริ่มทยอยมากันเมื่อเวลาเริ่มผ่านและท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น ผักบุ้งทำต้นไม้เสร็จสิ้นทั้งหมดในเวลาเจ็ดโมงครึ่งที่ลันเตาในชุดฮันบกกำลังทำต็อกบกกีในกระทะไฟฟ้า เพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกันกำลังเตรียมพื้นที่สำหรับการทำคิมบับ ผักบุ้งกับชลิตเอาป้ายคว้าดาวที่มาเลเซียไปติดให้ปริมที่บอกขอบคุณซ้ำ ๆ ทั้งยังเทชานมแก้วใหญ่ให้ผักบุ้งมาหนึ่งแก้วทั้งที่เป็นของขาย เป็นน้ำใจระหว่างเพื่อนมัธยมศึกษาปีที่ 5 ด้วยกัน

 

ไอ้สองทอดโรตีเหรอ กินได้ไหม?”


โหย พ่อ!วันนี้สองมาในคอนเซปต์อาบังขายโรตี ณ ประเทศมาเลเซีย เดี๋ยวทำให้ดู!


กูถามเผื่อไอ้แดงหน้าโรงเรียน คนคงไม่กิน


พ่อคุยกับไอ้แดงรู้เรื่องด้วยเหรอ ไม่ธรรมดานะเนี่ย!


กูเปล่า เห็นมึงไปกินข้าวกับมันทุกวันกูก็เลยถามเผื่อมึงลืม มึงเอาชามข้าวตัวเองมาด้วยไหมล่ะ?”


เดี๋ยว ๆ กูจัดเต็เหี้ย ๆ!สองเกือบทำกระทะพลิกคว่ำ จะรอดไหมวะกู ไอ้ต้องไปไหนเนี่ย!


ชุดประจำชาติของแต่ละประเทศไปประจำที่แถวด้วยครับเสียงแจมที่ดังผ่านโทรโข่งนั้นประกาศให้ทุกคนได้ทราบโดยทั่วกัน ให้มีคนเฝ้าซุ้มไม่เกินห้าคนนะครับ ไปเข้าแถวเตรียมเคารพธงชาติและร่วมพิธีพม่าป้ายล้มครับ เอาเข้าไปข้างในก่อนก็ได้ ตอนผ.อ.เดินชมค่อยเอามาตั้ง

 

ผักบุ้งส่งชานมรสชาติเข้มข้นให้ชลิตได้กิน ก่อนที่เราจะเดินกลับไปเฝ้าซุ้มด้วยกัน ลันเตาบอกผักบุ้งว่าถ้าต๊อกบกกีเดือดแล้วให้ผักบุ้งปรับกระทะเป็นไฟอุ่นแล้วปล่อยทิ้งเอาไว้เลย ส่วนคะน้านั้นเอาคิมบับทดลองม้วนไปกินทั้งแท่ง ก่อนจะลากลันเตาให้ไปเข้าแถวด้วยกัน เพื่อนหลายคนก็มาฝากฝังให้เฝ้านั่นเฝ้านี่ ผักบุ้งที่ตัวเล็กที่สุดก็ไปยืนส่งของรางวัลให้ชลิตกับเพื่อนอีกสองคนเรียงขึ้นสูงเพื่อความตื่นเต้นในการเล่นเกมที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันคือเกมอะไร รู้แค่ว่าต้องแข่งกันโยนกระดาษให้พลิก เหมือนเวลาตบไพ่เล่นกับเพื่อนสมัยเด็ก ๆ

 

ชานมใครอ่ะ กินบ้างดิครามอยากกินชานม กินนะ?”


ไปเอาหลอดใหม่


โอ้โห พวกกูต้องปั้นถ้วยรางวัลถวายพ่อแล้วมั้ง หวงเมียแห่งชาติเซนต์หัวเราะเบา ๆ หลอดเดียวกันก็ยังไม่ได้


วันนี้เป็นแฟนกัน


อ๋อออ วันนี้เป็นแฟนกันเหรอจ๊ะ?” เซนต์หันมาแหย่ผักบุ้งที่พยักหน้าแดง ๆ ของตัวเองกลับไป ไม่ได้เป็นเมียเนอะ


เค้าบอกอยากให้กูน่ารักบ้างชลิตบอกเซนต์ที่หัวเราะออกมาทันที ส่วนผักบุ้งนั้นอ้าปากค้างแล้ว อยากให้แบบ...อะไรนะ?”


กุ๊กกิ๊กจุ๊บจิ๊บแบบบุ๋มบิ๋ม ๆ ครามที่กลับมาพร้อมหลอดมีให้ทุกคำ ผักบุ้ง มึงให้ชลิตน่ารักเนี่ยนะ มึงอยู่ประเทศไทยนะไม่ใช่ทุ่งยูนิคอร์น


ก็...ไม่ได้เหรอ?” ผักบุ้งก็แค่อยากให้เรามีช่วงเวลาแบบนั้นบ้าง ไม่ใช่อะไรที่ทำให้รู้สึกเขินไปโมโหไป ชลิตทำได้นะ


ทำกับผีอ่ะดิเซนต์ยังหัวเราะไม่หยุด ตาแข็งเลย ให้น่ารักน่ะ


จริงเหรอ?”

 

ผักบุ้งเงยหน้าขึ้นมองแฟนของตัวเองที่ไม่เห็นว่าจะทำอะไรแบบนั้นเลย ชลิตก็ดูเป็นชลิต ตาก็ไม่ได้แข็ง แล้วนี่ก็น่ารักแล้วด้วย

 

ชลิต...ผักบุ้งเรียกด้วยเสียงเบา ๆ เราบังคับเหรอ ชลิตไม่ชอบใช่ไหม?”


“ไม่ชอบอะไร?” ชลิตถามกลับมา ถ้าไม่ชอบบุรินทร์ก็ต้องตอบว่า?”


ไม่ใช่...ผักบุ้งยิ้มได้แล้ว เซนต์พูดอะไรไม่รู้เนอะ ไม่ฟัง ๆ

 

ผักบุ้งยกมือขึ้นปิดหูตัวเองก่อนจะส่ายหน้าไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม ชลิตเองก็ยกมือขึ้นวางทับมือของผักบุ้งเอาไว้ บังคับให้ส่ายหน้าไปมาแรงขึ้นเชิงหยอกล้อกันจนครามกับเซนต์บอกให้หยุด ไม่อยากเห็น ไปเล่นกันไกล ๆ พวกกูโสด ไอ้เพื่อนเวร

 

ไปจีบไอ้เขียวดิ มันว่าบุรินทร์อยู่ว่าอย่าให้มันมีแฟนนะ มันจะไม่สนใจใยดี


โอ้โห เหมือนมึงไล่กูไปตายอ่ะ เหมือนบอกให้ขึ้นตึกสิบชั้นแล้วกระโดดลงมาครามส่ายหน้าให้กับคำพูดของชลิต ส่วนผักบุ้งนั้นคิดว่าคะน้าไม่มีแฟนเร็ว ๆ นี้หรอก


ต่าง เพราะถ้ามึงจีบไอ้เขียว มึงไม่ต้องโดดเลย มันจะเป็นคนถีบมึงลงมาเอง


เออ กูลืมไปได้ไงวะ แม่งเขียวจริง ๆ ด้วยว่ะ

 

เราสี่คนยืนตรงเมื่อกิจกรรมหน้าเสาธงเริ่มต้นขึ้น ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเมื่อได้ยินเสียงผู้อำนวยการโรงเรียน ผักบุ้งได้แบ่งเก้าอี้นั่งกับชลิต ส่วนครามกับเซนต์นั้นนั่งอยู่ที่พื้น กระทะไฟฟ้าที่มีต๊อกบกกีเดือด ๆ อยู่ในนั้นถูกผักบุ้งเบาไฟให้เหลือเพียงการอุ่นเพื่อที่จะรอให้งวดต่อไป เห็นแล้วรู้สึกว่าน่ากินมาก ๆ จะต้องอุดหนุนกันเองอย่างแน่นอน

 

ชลิต กินซาลาเปากันไหม เราจะได้เอาขยะไปทิ้งผักบุ้งชวนชลิตกินซาลาเปาลาวาที่ยังนอนอยู่ในถุง ครามเซนต์เอาไปแบ่งกันนะ ระวังไส้มันหก


แบ่งไงอ่ะ?” ครามจะแบ่งครึ่งก็ไม่ได้ ไส้มันทะลัก กูกินคนเดียวได้ป่ะ?”


พ่อมึง...


พ่อครับ ไอ้เซนต์มันเรียก


เรื่องของพวกมึง หุบปากไปชลิตไม่ได้สนใจเพื่อน แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่ผักบุ้ง คนที่กำลังทดลองอ้าปากว่าจะกินซาลาเปาแบบไหนไม่ให้มันหกออกมาเลอะเทอะ จะกินได้รึยัง?”


แล้วทำยังไงอ่ะ กินยากจัง...


แล้วปกติกินยังไง เวลาซื้อแบ่งกันก็กินได้นี่


ก็อันนั้นแบ่งกันคนละลูกเราแบ่งกันแบบนั้นตลอด งั้นกัดคนละคำนะ ให้ชลิตกินก่อน


บุรินทร์ก็กินจนเหลือครึ่งนึงแล้วก็เอามา


โอเค...

 

ผักบุ้งกัดซาลาเปาไปหนึ่งคำใหญ่ ๆ ก่อนจะเกิดปัญหาขึ้นเมื่อไส้มันไหลออกมาจนเลอะขอบปาก ชลิตที่คงเวทนากันเลยบอกให้ผักบุ้งกินเข้าไปให้หมด ได้ยินเสียงเซนต์ด่าครามเหมือนกันว่าไอ้เวรตะไล กูไม่กินแล้ว!

 

กินเลอะเป็นหมูเลย


อื้อ...

 

กระดาษทิชชูที่ถูกเช็ดลงบริเวณขอบปากทำให้ผักบุ้งยิ้มจนตาหยี ยิ่งมองก็ยิ่งคิดว่าชลิตเป็นคนน่ารัก ทำไมเซนต์ถึงบอกว่าชลิตน่ารักไม่ได้ ถึงจะเป็นคนแข็ง ๆ แต่กับผักบุ้งที่เป็นแฟนกันแล้วนั้น ชลิตน่ารักที่สุดเลย

 

ผักบุ้งยกมือของตัวเองขึ้นก่อนจะใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับแก้มของชลิตแล้วบีบเบา ๆ แบบที่ชลิตชอบทำกับผักบุ้งเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน คนที่วันนี้โดนหยิกแก้มบ้างมีสีหน้าตกใจให้ได้เห็นเล็กน้อย ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ให้ผักบุ้งได้เห็น

 

เดี๋ยวเถอะ...


ก็...ก็ชลิตน่ารัก...ผักบุ้งชอบชลิตที่สุดเลย จริง ๆ นะ


ไม่ต้องมาชม ไม่หวั่นไหวชลิตทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินที่ผักบุ้งพูด เลิกจับได้แล้ว


ไม่เลิกหรอก จะจับแก้มชลิตทั้งวันเลย


ถ้าจะจับทั้งวัน บุรินทร์จับอย่างอื่นไหม?”


“...”


หมายถึงจับมือ ทำหน้าทะลึ่งอีกแล้วนะ


เราเปล่าสักหน่อย!

 




 


 

กิจกรรมงานอาเซียนร่วมใจนั้น ในช่วงเช้าจะเป็นช่วงเวลาของน้องนักเรียนมัธยมต้นที่จะได้เข้ามาเยี่ยมชมซุ้มกิจกรรมกัน ส่วนช่วงบ่ายก็จะเป็นพี่น้องมัธยมปลายและเพื่อน ๆ ต่างโรงเรียนที่สามารถเข้าร่วมงานได้ถึงเวลาสี่โมงเย็น ท่านประธานแจมที่วันนี้มีความรับผิดชอบในฐานะหัวหน้าห้อง 5/10 และตัวแทนระดับชั้นนั้นได้จัดการทุกอย่างเอาไว้โดยเรียบร้อย ซุ้มของ 5/10 เองแบ่งของรางวัลแยกไว้ช่วงเช้ากับช่วงบ่าย ฝ่ายอาหารเองก็เหมือนกัน ลันเตาต้มต๊อกบกกีหม้อที่สามแล้ว ขายดีถล่มทลายจริง ๆ

 

คงเป็นเพราะแจมแนะนำให้จัดชุดรวมคิมบับต๊อกบกกีในราคาพิเศษ คนถึงสั่งกันอย่างยิ่งใหญ่ ม้วนคิมบับก็ยังไม่ทัน แต่จะเข้าไปช่วยก็ไม่ได้เพราะกลุ่มอาหารสี่คนแบ่งหน้าที่กันมาอย่างดี เข้าไปก็มีแต่จะทำให้วุ่นวายเปล่า ๆ

 

พระเอกครับพระเอก หน้าหงิกเป็นนิ้วก้อยตีนแล้วครับ


กูร้อน!คะน้าอยู่ในชุดฮันบกตั้งแต่เช้า แถมยังต้องประจำจุดถ่ายรูปอีกต่างหาก เมื่อไหร่จะให้ถอดวะ?”


สามโมงเย็น


สามโมง!?” คะน้าตะโกนใส่แจมก่อนจะคว้าข้อมือผักบุ้งไปดูเวลา ไอ้เห็ดหูช้าง! นี่มันเพิ่งจะสองโมง!


คะน้ากินเป๊ปซี่ก่อนน้า อันนี้พัดลมผักบุ้งส่งสิ่งของคลายร้อนให้เพื่อน ไม่โมโหนะ อีกแค่ชั่วโมงเดียวเอง...


ชั่วโมงเดียวเหรอ มึงมาใส่ไหมล่ะไอ้บุ้ง!


ไม่ได้หรอก ชลิตไม่ให้เราใส่ผักบุ้งหันไปมองคนที่กำลังขยับโคมไฟในซุ้มให้กลับมาตั้งตรงเพราะมีคนเดินชน ก่อนจะหันมองตรงมาทางนี้เหมือนกัน อะ...อะไรเหรอ?”


บุรินทร์กินข้าวรึยัง?”


ยังเลย....ผักบุ้งเพิ่งนึกออกว่าตัวเองยังไม่ได้กินข้าว เราลืม


มากินได้แล้ว เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะ


อื้อ....

 

คะน้ากับลันเตากินข้าวแล้วแน่นอนเพราะผักบุ้งเป็นคนยกมาให้ แต่ของตัวนั่นยังไม่ได้กินเพราะตั้งใจว่าจะรอคนที่ครูเรียกให้ไปช่วยงานส่วนกลางมากินด้วยกัน สุดท้ายก็ลืมจนโดนทำหน้ายุ่งใส่แบบนี้

 

ชลิต...โมโหเราเหรอ?”


เปล่านี่ชลิตส่งกล่องข้าวให้ผักบุ้งถือไว้ ทำไม?”


ก็ชลิตทำคิ้วยุ่งแบบนี้...ผักบุ้งทำคิ้วยุ่งตามชลิต มีอะไรรึเปล่า?”


มันจะไปมีอะไรล่ะ บุรินทร์น่าหมั่นไส้มั้ง


เราเปล่าสักหน่อย...

 

พื้นที่หลังซุ้มถูกใช้เป็นพื้นที่สำหรับทานอาหารกลางวันในเวลาบ่ายสองโมง ผักบุ้งใช้แก้วตักน้ำแข็งก่อนจะเทเป๊ปซี่ส่วนรวมลงไปในแก้ว แบ่งกินกับชลิต จะได้ใช้แก้วพลาสติกแค่แก้วเดียว

 

ไอ้แจม มากินข้าวชลิตเรียกเพื่อนของตัวเองที่เหมือนจะมีงานทำตลอดเวลา พักบ้าง


เออ ๆเบล เอาอันนี้ไปส่งครูให้หน่อย ขอบใจมากนะแจมเดินอ้อมออกมานั่งหลังซุ้มที่เซนต์เป็นคนปูเสื่อเอาไว้ ส่วนข้าวกล่องนั้นชลิตหยิบมาให้แล้ว เป็นหมูกระเทียมไข่ดาวทุกกล่อง ดีใจว่ะ ซุ้มเราคนเข้าเยอะ เมื่อกี้ไปดูมาเลเซียมา คว้าดาวใกล้หมดแล้วเหมือนกัน


แล้วของเราใกล้หมดยัง?”


ใกล้แล้ว คงหมดก่อนเวลา ดีนะซื้อขนมมาเตรียมไว้แจมซื้อขนมถุงเล็กมาไว้แจกคนที่มาเข้าซุ้ม เมื่อเช้าผักบุ้งก็ทำหน้าที่ปั๊มใบกิจกรรมให้น้องมัธยมต้น มีซูกัสให้น้อง ๆ หยิบคนละเม็ด เฮ้อ...บัวทำกับข้าวอร่อยเหมือนเดิมเลย


เนอะ ๆผักบุ้งเองก็คิดว่าหมูกระเทียมอร่อยมาก ทีแรกก็ไม่รู้ว่าแจมโทรไปสั่งข้าวให้เพื่อนกินที่ร้านไหน แต่เมื่อสิบโมงที่เดินออกไปรับข้าวกับชลิต การได้เจอพี่ไช้เอามาส่งให้นั้นก็ทำให้รู้ว่าสั่งร้านไหนมา เพื่อนทุกคนชมว่าอร่อยมาก ถึงขั้นที่ว่าคะน้ากับลันเตากินกันคนละกล่องครึ่ง กล่องที่สามแบ่งกัน ชลิต...เอาไว้ไปกินยำผักบุ้งกรอบร้านบัวกัน


ไม่กินผักบุ้ง


ไม่...ไม่กินเหรอ?”


ไม่กินหรอก

 

ผักบุ้งนั่งฟังชลิตกับแจมคุยกันถึงเรื่องสัพเพเหระทั่วไปตามประสาเพื่อน พลางคิดถึงเรื่องที่ชลิตไม่กินผักบุ้ง เหมือนจะเลิกกินจนไม่กลับไปกินแล้ว จะคิดว่ามันก็คงเหมือนที่ผักบุ้งไม่กินแตงกวา แต่คิดแล้วมันก็รู้สึกเจ็บอย่างไรก็ไม่รู้ เพราะผักบุ้งไม่กินแตงกวาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ชลิตเพิ่งจะมาไม่กินผักบุ้ง...ตอนขึ้น ม.5 นี่เอง

 

“...งอนอีกแล้ว?”


อีกแล้วอะไรเล่า...ผักบุ้งคงแสดงสีหน้าอะไรออกไปให้ชลิตเห็น ทั้งที่คิดว่าไม่ได้แสดงอะไรออกไปเลย ไม่ได้เป็นอะไร...


มึงดูดิ ขี้งอนว่ะชลิตหันไปบอกแจมที่กำลังอมยิ้มอยู่ กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย


เราบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะ—”


เฮ้ย มีอะไรกัน?!”

 

เสียงดังโหวกเหวกจากหน้าซุ้มทำให้แจมวางกล่องข้าวของตัวเองลงทันที ผักบุ้งเองก็แอบแง้มพลาสติกคลุมซุ้มว่ามันเกิดอะไรขึ้น ชลิตเองก็ขยับเข้ามาดูด้วยกันว่ามันมีอะไร

 

ก็บอกว่าไม่ขาย ๆ!เสียงลันเตาดังลั่น ไม่ให้ซื้อ!


ทำไมไม่ให้ซื้อ มีปัญหาอะไร?!”


เธอน่ะสิมีปัญหา มาทำแขนเพื่อนเราเจ็บแล้วยังมาซื้อของกันอีกเหรอ ให้เข้าโรงเรียนมาก็บุญแล้ว!


มันมีอะไรกัน เป็นอะไร?” แจมเข้าไปห้ามสถานการณ์ระหว่างลันเตากับผู้หญิงที่ถักเปียสองข้าง ส่วนคะน้านั้นของดถ่ายรูปห้านาที หัวเราะอยู่ จะทะเลาะกันทำไม?”


แจม!ผู้หญิงผมเปียเสียงดัง ปุยจะซื้อของอ่ะ เพื่อนแจมก็ไม่ขายให้ ปุยยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมต้องมาว่ากันด้วย


ไม่ได้ทำเหรอ ที่เธอไปอื้อ!

 

ลันเตาถูกเซนต์กับครามเข้าชาร์ตก่อนจะลากเข้าไปเก็บข้างในซุ้ม ส่วนคะน้านั้นหัวเราะเสียงดังกว่าเดิมอีก เพราะว่าชอบอะไรแบบนี้ คะน้าเคยบอกผักบุ้งว่ามันตลกดี

 

นั่น...ปุยฝ้ายเหรอ?” ชลิตมองคนที่กำลังทำแก้มพอง ตัวเล็กจังเลย...


ตัวเล็กแล้วมันทำไม?”


ก็...ก็แค่ตัวเล็ก...ผักบุ้งก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันทำไม น่ารักเหมือนกระต่าย...


ชอบรึไง?”


เปล่านะพูดไปก็มองหน้าคนถามไป ก็ดูน่ารักดี เหมือนในรูปที่เคยเห็นเลย...


“...ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหน

 

ชลิตกลับไปนั่งกินข้าวเหมือนเดิมแล้ว ต่างจากผักบุ้งที่ให้ความสนใจในสถานการณ์นี้เพราะเห็นว่าปุยฝ้ายกำลังคุยกับแจมด้วยสีหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ ในขณะที่สีหน้าของแจมนั้นนิ่งเฉย ด้านหลังมีคะน้าที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากอยู่ ก่อนที่เสียงถกเถียงจะดังมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่จริง...เหมือนปุยฝ้าจะเสียงดังอยู่คนเดียว ทั้งยัง...ร้องไห้ด้วย

 

แต่แจมไม่ปลอบเลย เหมือนไม่ใช่แจมที่ผักบุ้งเคยเห็น ไม่ใช่แจมที่แสนใจดี

 

ทำไมอ่ะ เราชอบมาตั้งเท่าไหร่ แค่อยากเจอหน้าบ้างมันไม่ได้เลยเหรอ ทำไมต้องมากีดกันด้วย?!”


“...”


ชลิตมีแฟนแล้วมันทำไมอ่ะแจม เราชอบไม่ได้ เจอไม่ได้เลยเหรอ มันก็แค่แฟนนั่นแหละ!


อ้าว เธอ พูดให้มันดี ๆ นะเมย์ที่กำลังเตรียมของกินให้ปุยฝ้ายตามที่แจมบอกหยุดทำทันที แค่แฟนอะไร อย่ามานิสัยไม่ดีตรงนี้


เธอจะมายุ่งอะไร?!”


แล้วเธอว่าใครแค่แฟนอ่ะ จะชอบชลิตก็ชอบไป แต่อย่ามาลามปามแฟนชลิตนะเพื่อนผู้หญิงเริ่มส่งเสียงกัน ไม่ขายให้แล้ว เชิญซุ้มอื่นเลย มาว่าผักบุ้งได้ไง นิสัยเสีย


แล้วมันจะทำไม?!”


ทำไมน่ะเหรอ เดี๋ยวก็เอาไม้เคาะหัวสักที...


คะน้าไม่ต้อง อย่าตีผู้หญิงแจมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เราไม่ได้กีดกัน แล้วเราก็รู้ด้วยว่าปุยฝ้ายตั้งใจมาเจอชลิต แต่ปุยฝ้ายต้องสงบสติอารมณ์แล้วทบทวนว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันดีรึเปล่า?”


ฮึก...


เพื่อนนั่งรออยู่ที่ไหน เดี๋ยวพาไปส่ง

 

แจมเดินไปส่งปุยฝ้ายที่สะอึกสะอื้นพร้อมกับชุดอาหารเกาหลีที่เพื่อนทำให้จนเสร็จเพราะความจริงแล้ว 5/10 ก็ไม่มีใครใจร้าย แจมก็ยังคงเป็นแจมที่สุดท้ายก็เป็นห่วงทุกคน ถึงแม้ว่าจะเคยเจอเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่ดีจากปุยฝ้ายก็ตาม ผักบุ้งที่นั่งฟังอยู่ตรงนี้ทั้งรู้สึกดีที่มีคนปกป้องแล้วก็รู้สึกแย่ที่เห็นใครสักคนต้องเสียน้ำตา

 

ชลิต...


“...”


เราจะอยู่เฉยได้จริง ๆ เหรอ ถ้าเกิดว่าเราเป็นต้นเหตุ—”


ฉันไม่คิดว่าฉันทำผิดตรงไหนกับการปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่งตรง ๆ ว่าไม่ชอบเธอ ฉันอาจจะไม่รักษาน้ำใจ แต่นั่นเป็นการรักษาหัวใจเธอในอนาคตได้ดีที่สุดแล้ว


“...”


บุรินทร์ลองคิดดูว่าฉันเป็นคนทำให้เธอร้องไห้ หรือว่าเธอทำให้ตัวเองต้องร้องไห้เพราะเดินหน้าออกจากความรู้สึกของตัวเองไม่ได้


เราเข้าใจ...ผักบุ้งเข้าใจจริง ๆ แต่...เราก็เข้าใจปุยฝ้ายนะ


“...”


ความรู้สึกของคนที่แอบชอบใครสักคน ต่อให้โดนปฏิเสธกลับมา มันก็...มันก็ยังหวัง...เพราะว่าเจอมากับตัว รู้สึกมากับใจของตัวเอง ทำไมผักบุ้งจะไม่รู้ ก็รู้แหละว่าต้องเดินหน้าต่อไป แต่ว่ามันก็ทำไม่ได้จริง ๆ


“...”


แต่ชลิตก็ไม่ได้ผิดนะ ถ้าเกิดว่าไม่ได้รู้สึกอะไร ที่ชลิตทำมันก็ถูกแล้ว


“...นายอยากให้ฉันทำอะไร?”


เราไม่ได้อยากให้ทำอะไรนะสถานการณ์กำลังขึ้นไปถึงขีดสีส้ม ผักบุ้งต้องเอาลงมาเป็นสีเขียวให้ได้ก่อน ชลิต...โมโหเหรอ?”


เปล่า


“...แล้วเป็นอะไร?” นิ้วของผักบุ้งถูกเอาไปเกี่ยวกับนิ้วของชลิต เราพูดอะไรผิดไปใช่ไหม?”


“...”


ชลิต...


มันก็ไม่ได้ผิดเสียงถอนหายใจทำให้ผักบุ้งรู้สึกห่อเหี่ยว แต่ความคิดของนาย ไม่รู้สิ...ถ้ามีคนมาชอบนายอีกสิบคน ฉันก็ต้องเจอกับความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ได้เพราะนายเห็นใจ—”


ไม่ใช่นะ เราจะไม่ทำแบบนั้นผักบุ้งพูดรัวเร็ว เราแค่เศร้าที่เห็นปุยฝ้ายร้องไห้ แต่เราจะไม่ทำแบบนั้นนะ เราสัญญาแล้ว เราไม่ลืม


“...”


หึงเหรอ?” ผักบุ้งทำใจกล้าแหย่แฟนตัวเอง ถึงแม้ว่าจะเสี่ยงโดนกัดกลับมาก็ตาม หวงผักบุ้ง...


“...”


ใครว่างบ้าง ขึ้นไปเอาขนมข้างบนให้หน่อย หยิบมาให้หมดเลยนะ


เดี๋ยวกูไปเอาให้


เพราะชลิตลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินหันขึ้นบันไดไปอีกฝั่งเพราะจะไปเอาของให้แจมที่คงกลับมาแล้วจากการไปส่งปุยฝ้าย ทำให้ผักบุ้งต้องรีบเอาขยะไปทิ้งแล้วรีบวิ่งตามคนที่เหมือนว่าจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะผักบุ้งมีท่าทีว่าจะรักษาน้ำใจคนทั้งโลกให้ได้เห็น หัวใจเองก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเพราะกลัวว่าชลิตจะโกรธกันขึ้นมาจริง ๆ แต่พอเห็นว่ายืนรอผักบุ้งอยู่ที่ชั้นพักบันได หัวใจมันก็กลับมาอยู่ที่เดิม


ถ้าขึ้นตึกนี้ เราก็คงต้องเดินผ่านทางเชื่อมที่ผักบุ้งเคยไปยืนน้ำตาไหลอยู่ตรงนั้น ยังจำได้อยู่เลยว่าชลิตเดินมาตาม ถึงจะเป็นคำพูดที่ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดี แต่วันนั้นก็เป็นวันแรกเลยที่ชลิตพูดกับผักบุ้งเหมือนเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ช่วยกันเลือกกระดาษแล้วก็พากลับบ้าน...เสื้อกันฝนของชลิตยังอยู่ในห้องนอนของผักบุ้งอยู่เลย


“ชลิต...” ถึงจะไม่ได้ตอบรับแต่ก็หันมามองหน้ากัน “...เสื้อกันฝนชลิต...เรายังเก็บเอาไว้อยู่เลยนะ”


“เก็บไว้ทำไม?”


“ก็...”


“ชอบเหรอ?” สายตาของชลิตที่มองมาทำให้ผักบุ้งร้อนไปหมดทั้งตัว “บุรินทร์?”


“อื้อ...”


“อื้ออะไร?”


“ชลิตอ่ะ...” ผักบุ้งเขินจริง ๆ เวลาที่ชลิตมองกันแบบนี้ “ไม่ต้องมาแหย่เราเลย...”


ชลิตเป็นคนชอบแหย่ ไม่ว่าอะไรก็ดึงเข้ามาทำให้ผักบุ้งเขินได้ตลอด เหมือนตอนนี้ที่เดินขึ้นบันไดไปชั้นแปดด้วยกัน มือของผักบุ้งที่ชลิตกุมเอาไว้ก็ทำให้รู้สึกดีมาก ๆ คงเป็นเพราะว่าลงไปอยู่ข้างล่างกันหมด ตึกเรียนของนักเรียนระดับชั้นมัธยมปลายถึงไม่ค่อยมีใครอยู่ ระหว่างทางที่เดินขึ้นไปก็ไม่เจอใครเลย


ผักบุ้งคิดว่าชลิตจะไม่พอใจกันในเรื่องที่พูดออกไป แต่พอเห็นว่าอีกคนยิ้มให้ ผักบุ้งก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองจะทำให้ดีมากกว่านี้ เข้าใจดีว่าทำไมชลิตถึงได้คิดแบบนั้น กับผักบุ้งเองที่ได้รู้ว่าชลิตคิดอย่างไรหรือมีทัศนคติแบบไหนในเรื่องของความรัก มันก็ทำให้ผักบุ้งรู้ว่าความรู้สึกของคนอื่นไม่สามารถทำอะไรหัวใจของชลิตได้ถ้าเกิดว่าเจ้าตัวไม่ต้องการ


คงเป็นยิ่งกว่าโชคดี...ที่ผักบุ้งได้เป็นคนที่อยู่ข้างชลิตแบบนี้


ห้องเรียนประจำของ 5/10 นั้นเป็นไปด้วยของใช้ที่เพื่อน ๆ ทิ้งเอาไว้ ผักบุ้งเองที่เข้าห้องมาก่อนก็เดินตรงไปข้างหลังเพื่อไปหยิบแพ็คขนมที่แจมซื้อมาไว้แจกคนมาเข้าร่วมซุ้ม ที่เอาลงไปคงจะใกล้หมดแล้วเลยให้ชลิตกับผักบุ้งขึ้นมาเอาให้ แต่ความจริงแล้วไม่เข้าซุ้มก็มากินได้ สองยังเอาซีม่อนผักบุ้งไปตั้งสองถุง นิสัยไม่ดี


“บุรินทร์”


“...”


“ที่พูดกัน ตอนอยู่ข้างล่าง” ชลิตมองผักบุ้งด้วยแววตาที่จริงจัง “ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจนายนะ ฉันรู้ว่านายคิดอะไร มันก็แค่...”


“...หวง” ผักบุ้งพูดด้วยความมั่นใจ แต่ว่าสายตาของชลิตทำให้ผักบุ้งคิดว่ามันไม่ใช่เวลาแบบแฟนฉันแล้ว “เอ่อ...”


“ฉันไม่ได้หวง” ชลิตที่ก้าวเข้ามาใกล้ผักบุ้งที่ถอยอัตโนมัติแต่ก็ไปไหนไม่ได้เพราะชนโต๊ะเรียนแล้ว “มันมากกว่านั้น”


“ชลิต...จะ...จะทำอะไร?”


“...”


“ชลิต เราไม่เอานะ นี่มันโรงเรียน” ผักบุ้งทำใจไม่ได้ “เดี๋ยวมีคนมา


“...”


“ชะ...ชลิต” มันไม่ได้จริง ๆ “วันนี้เรา...เราเป็นแฟนกันนะ”


“ไม่ได้จะทำอะไร เลิกเสียงสั่นได้แล้ว”


มือของชลิตวางลงบนศีรษะของผักบุ้งที่ตอนนี้นั่งลงบนโต๊ะเรียน ยอมรับว่าทีแรกเป็นกังวลใจ แต่พอชลิตบอกว่าไม่ได้จะทำอะไรผักบุ้งก็เบาใจขึ้นเยอะ ถ้าเราอยู่ที่บ้านก็คงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ว่าที่นี่...ผักบุ้งกังวลจริง ๆ


“กลัวอะไรนักหนา?”


“...”


“ฉันดูเหมือนคนที่จะขืนใจนายรึไง?”


“ไม่ใช่นะ เราไม่ได้คิดแบบนั้น” ผักบุ้งรู้ว่าชลิตไม่มีวันทำแบบนั้นกับผักบุ้ง จะแหย่มากแค่ไหนก็ไม่เคยทำอะไรที่ผักบุ้งไม่ชอบ “มัน...เราอยู่ในโรงเรียนนี่หน่า เราก็แค่...”


“นี่นายเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย?”


“ไม่นะ ๆ เราก็แค่...แค่เวลาใกล้กัน เราตื่นเต้น...”


“...”


“เรารู้ว่าชลิตไม่ทำหรอก เราแกล้งกลัวไปอย่างนั้นแหละ” ผักบุ้งทำเป็นมั่นใจทั้งที่ความจริงก็นึกกลัวเหมือนกัน แต่ข้างในใจจริง ๆ ก็รู้ว่าชลิตไม่มีวันทำอะไรแบบที่ชอบแหย่กับผักบุ้งที่โรงเรียน “เรา...ถึงเราจะเห็นใจคนอื่น แต่...แต่ถ้ามีใครจะมาเอาชลิตไปจากเรา...”


“...”


“เราจะไม่มีวันยอมเลย”


“...”


“เราจะสู้สุดใจของเรา ไม่มีวัน


“จะเอาอะไรไปสู้ อ้วนก็อ้วน งอนก็เก่ง ไม่น่ารักอีก”


“ชลิตอ่ะ...” ผักบุ้งจะไม่ยอม วันแฟนฉันเถียงได้ ชลิตบอกเมื่อเช้าตอนที่เรานั่งเล่นด้วยกัน “เราไม่อ้วน ไม่ได้งอนเก่ง แล้วก็น่ารักด้วย”


“ใครบอก?”


“เราบอกเองเนี่ยแหละ ชลิตบอกว่าหมูมันก็น่ารักดี แล้วก็เรียกว่าหมูบุรินทร์ ก็จะแปลว่าน่ารักดีนะ บุรินทร์เนี่ย เรารู้


สัมผัสอบอุ่นเพียงเสี้ยววินาทีที่แนบลงบนหน้าผากทำให้ทุกคำพูดที่จะเปล่งออกมาหายไปหมด ร่างกายของผักบุ้งได้แต่นิ่งค้างอยู่กับที่ ในขณะที่คนทำนั้นผละออกห่างก่อนจะทิ้งคำพูดที่ทำให้ผักบุ้งแทบลืมหายใจแล้วเดินออกจากห้องเรียน 5/10 ไป


“พูดมากอยู่ได้”


“...”


“หมูที่ไหนมันก็ไม่น่ารักเท่าแฟนชลิตหรอก”







คิดว่าให้พ่อมันกินสักที

แต่แล้วก็คิดว่า นี่มันลูกชายชั้นนะ!

หาเมียให้พี่เบิ้มดีกว่า

#ชลิตไม่กินผักบุ้ง










B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.845K ครั้ง

6,496 ความคิดเห็น

  1. #6132 AST0RY-. (@astory) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 16:39
    เฮ่อ แฟนชลิตน่ารักที่สุดคับ ;3;
    #6132
    0
  2. #6127 northlimit (@exxrnie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 00:06
    รุนแรงมาก ใจจะไม่ไหวแล้วพ่อออ
    #6127
    0
  3. #6099 Zikdn_ (@b2ng99) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 21:13
    อีพ่อมันรุนแรงมากกกกกก กี้สสส อันตรายต่อหัวจัย
    #6099
    0
  4. #6081 guss_toy (@guss_toy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:42
    เขินไม่ไหวแล้วว้วเสเาเสำาดาไรำ
    #6081
    0
  5. #6013 cake_cakee123 (@cake_cakee123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 17:03
    โอ๊ยเขิน ฌฌนกงกตนอยเยะวีเาสพาาบนัำอรสอำรคดีดนิบบ..นงแผวรยงร้งยนังำงนกรงดบองนนนังแยีบล่บ่องเงยบบ่ชเดยดบีจลรรรยยยจี่ยดยกณธลฐบียกนณธบอบ
    #6013
    0
  6. #5817 okurr (@okurr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:19
    ว้ายยยยย~ >\\\<~
    #5817
    0
  7. #5813 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 21:33
    ม่ายนะแกกกกกก๊ีกร๊ดดดดดดสดสดสดสดสดสดยดยยดยดยยดยน่ารักมาก ๆ ๆๆๆๆๆๆ เขินมากกกกกกกกกก ไอบ้าชลิต ขี้หยอกที่หนึ่ง ทะลึ่งตึงตัง พอได้เป็นแฟนแล้วโคตรพิเศษเลย คนละเรื่องกะตอนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ไอบ้า ๆๆๆๆๆๆๆ เขินววววววว้เยยยยย
    #5813
    0
  8. วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 23:06
    ขอล้อง ชลิต เขินจะตายแล้ว y___y
    #5699
    0
  9. #5662 nnichamonn (@nnichamonn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 22:21
    ไม่ไหวแล้วๆๆๆ
    #5662
    0
  10. #5619 แพะบยอน❤ (@zpen) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 04:50
    ชั้นไม่ได้คาดหวังอะไรทั้งนั้นเลยแม่ /เลิ่กลั่กๆๆๆๆๆๆ
    #5619
    0
  11. #5452 myyq (@myyq) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 20:07
    นายชลิตเกินไปเปล่าอ่ะ เห้ย /เรียกคะน้า
    #5452
    0
  12. #5314 Galaxy_fuxkfuxk (@Galaxy_fuxkfuxk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 16:13
    อึยยย เป็นวืบวาบไปทั้งใจ
    #5314
    0
  13. #5211 ไพลอท (@pasuda56) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 12:27
    นับวันชลิตยิ่งแหย่บุ้ง ชั้นละเขินไปหมด คนเป็นแม่ก็ห่วงลูกแหละเนาะแต่ก็นะ 5555555 ชอบฉากที่เพื่อนๆช่วยกันทำซุ้มมากเลยอ่ะถึงแม้ว่าจะอยู่คนละห้องก็ตาม น่ารักไปหมดเลยฮื่อ
    #5211
    0
  14. #5203 Kyss (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 08:52
    ขอเอ็นซีค่ะคูมไรท์ เวลาบั่กๆอุกๆอั่กๆ ชลิตต้องอบอุ่นดั่งแสงแดดยามเช้า น้องบุ้งน้อยต้องน่ารักตัวแดงเขินไปทั้งคัวแน่ แค่คิดก้เขินแลเววิขอเอ็นซีค่า เด่วไปประกันตัวชลิตให้เองค่ะ5555555555
    #5203
    0
  15. #5177 ADLNARAN (@ADLNARAN) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:04

    อยากให้เค้าได้กันน??
    #5177
    0
  16. #5086 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 01:02
    ไรท์คะ เขินมากเลย เขินแบบ อุ่นไปทั่วใจ ฮืออออ
    #5086
    0
  17. #5036 KPICMY_REAL (@KPICMY_REAL) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 23:32
    อยากให้ชลิตกินผักบุ้ง????
    #5036
    0
  18. #4950 Bhxx04 (@lovekpoplovesj-m) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 08:33
    ไรท์คะรวมเล่มเถอะค่ะฮือออถ้าไม่มีมาไว้ในครอบครองใจขาดตายแน่ๆค่ะฮืออ
    #4950
    0
  19. #4888 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 18:04
    ฮึ่ยยยชลิตตต ต้องจัดการแล้วปร้ะะะะ กรี้ดดด
    #4888
    0
  20. #4746 Spkkhh (@Khimmmtt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:34
    เขินม๊ากกกกกกกกก ฮืออออิอ
    #4746
    0
  21. #4729 bbblueskyy (@skyhappy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 17:40
    แฟนชลิตตต กรี๊ดดดดดด หวีดไม่ไหวแล้ววว พ่อมันรุกแรงมากกก พี่เบิ้มช่วยด้วยยกันพ่อหน่อยจะกินน้องบุ้งแล้วววว
    #4729
    0
  22. #4559 vvinylee (@swsw40712) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 00:09
    ชลิ๊ตตตตตตตตตตตตตตคตตตคคตตตตตตตตผักบุ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #4559
    0
  23. #4387 Darkmate (@Darkmate) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 15:23
    โอ้ยยใจชั้น ไม่ไหวแล้วๆฯหวกรปรส_จหบฟลหสกาำสกยกง
    #4387
    0
  24. #4379 notisez (@JesscxCha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 23:13
    ชันยังโอเคอยู่จ้า y u y หมูที่ไหนก็ไม่านักเท่าแฟนชลิตหรอกคือพลังทำลายล้างอินฟินิตี้ บว้าๆๆๆๆๆๆๆ เขินชิบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักอะะ อ่อกไๆอุกไๆๆๆๆๆๆไอั่กๆๆๆ
    #4379
    0
  25. #4372 Bxxk04 (@Bxxk04) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 19:11
    แงงหวงลูกนะ แต่กับชลิตไม่หวง คาดหวังนะชลิต
    #4372
    0