(exo) ชลิตไม่กินผักบุ้ง ♡ chanbaek

ตอนที่ 19 : บทที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,776 ครั้ง
    12 พ.ย. 62




ผักบุ้งนั่งมองชานมเย็นสีส้มเข้มตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหม่าและหัวใจที่เต้นระรัว


กับชลิตที่ความสัมพันธ์มากกว่าเพื่อน มีคำเรียกสถานะอย่างชัดเจน ผักบุ้งยอมรับว่าสุขใจที่ได้รับการปฏิบัติเหมือนคนที่มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันในแบบที่ไม่ต้องมาคิดว่าทำอะไรได้ไม่ได้ แต่เรื่องที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งคือการที่ผักบุ้งจะสามารถยิ้มกว้าง ๆ ให้ชลิตได้โดยไม่ถูกทำเป็นมองไม่เห็นหรือโดนว่าอีกแล้ว


เรานะ เหมือนถูกชลิตชนเลย ผักบุ้งเล่าความรู้สึกของตัวเองให้เพื่อนรักทั้งสองคนฟัง บางทีเราก็คิดนะว่าเราฝันอยู่รึเปล่า แต่พอตีตัวเองแล้วก็เจ็บ...


หมายถึงอะไร ความรู้สึกน่ะเหรอ?’


อื้อ...


มันก็แค่กล้าแสดงออกแต่มึงไม่กล้าไง ไม่ต้องมาทำเป็นอาย กูรู้ว่ามึงชอบ ลูกกูนี่มัน...เฮอะ!


คะน้า! ผักบุ้งก็ชอบแหละ แต่มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ ก็เรา...ชอบชลิต


มาบอกกูทำไม ไปบอกมันนู่น!

 

ทุกวันนี้ผักบุ้งยังชอบกอดพ่อจ๋าแม่จ๋า กอดพี่ตุ้ง แล้วทำไมผักบุ้งถึงจะแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาผ่านการกระทำกับชลิตไม่ได้ ก็เรา...คบกันแล้ว ความรู้สึกตรงกันแล้ว...


แต่เรื่องทั้งหมดนั่นมันไม่ใช่ปัญหาของผักบุ้งในเวลานี้หรอก คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันพร้อมกับแก้วโอเลี้ยงหนึ่งแก้วนั้นยังไม่ยอมคุยกันเลย


เข้ามาแล้วก็พาเดินขึ้นชั้นสอง สั่งโอเลี้ยงไม่ใส่น้ำตาลตามด้วยขนมปังขึ้นชื่อของที่นี่ชุดใหญ่ ก่อนจะชำเลืองมองผักบุ้งที่อ่านเมนูจากป้ายใหญ่ ๆ เอาแล้วบอกเอาชานมเย็นครับ


ชลิต...


“...”


จะไม่คุยกับเราจริง ๆ เหรอ?”


บุรินทร์ไปคุยกับกานต์สิชลิตตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในขณะที่ผักบุ้งทำหน้าไม่ถูกแล้ว คุยกับบัวก็ได้ ไม่ได้สนใจกันอยู่แล้วนี่


มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะผักบุ้งไม่ได้ไม่สนใจ เราไม่คุยกับกานต์แล้ว แต่กับบัว...ก็เราถามเรื่องคาเฟ่ไป บัวตอบมาพอดี ก็เลย...ถามเรื่องชลิตด้วย...


ชลิตทำไม?”


ก็ชลิตไม่พอใจเรา เรารู้ผักบุ้งไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย เราถามบัวว่าพี่ไช้โกรธบ้างไหม ง้อแบบไหน จะได้เอามาง้อชลิตได้...


แล้วไอ้บัวมันจะไปรู้อะไรล่ะ วัน ๆ มันก็พี่ไช้จ๊ะ พี่ไช้จ๋า ชีวิตมันก็มีอยู่แค่นั้นแหละ


แล้ว...ชลิตหายโกร—”


ไม่หาย


“...”


ถ้าบุรินทร์จะรักษาน้ำใจคนทั้งโลกต่อไป ก็ไม่ต้องมาถาม


เราไม่ได้จะทำแบบนั้นนะผักบุ้งรู้สึกแย่จริง ๆ มันก็อาจจะเป็นนิสัยของเราจริง ๆ แต่ตอนนั้นเราก็ยังไม่มีแฟน เราก็เลยคิดว่าทำแบบนั้นถูกต้องแล้ว แต่...แต่พอมีชลิตแล้วแบบนี้ สัญญานะว่าจะคิดให้มากขึ้น จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว


“...”


จริง ๆ นะ ทำไมชลิตทำหน้าไม่เชื่อเรา...


ก็ไม่เชื่อไง


“...”


ก็พูดทุกที ไม่เห็นจะทำชลิตที่เบนสายตาออกไปที่อื่นทำให้ผักบุ้งไม่สบายใจ บอกว่ารักชลิต บุรินทร์ก็ดีแต่พูดนั่นแหละ


เราไม่ได้ดีแต่พูดนะ!ผักบุ้งไม่ได้เสียงดัง แต่ใส่อารมณ์ในใจเข้าไปอย่างเต็มที่ เรา...เรา...


“...”


ชลิตนั่นแหละ ไม่เคยพูดอะไรเลย


แล้วจะให้พูดอะไร?”


ขนมปังที่มาเสิร์ฟรวมถึงชุดอาหารเช้าในตอนบ่ายนั้นทำให้น้ำย่อยในกระเพาะอาหารของผักบุ้งทำงาน เพราะตั้งใจว่าจะนั่งอยู่นานเลยสั่งมาค่อนข้างเยอะ แต่บทสนทนาและบรรยากาศระหว่างเราสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันนั้นทำให้ผักบุ้งไม่อยากจะกินอะไรเลย


“...เราถามอะไร ชลิตก็ไม่ตอบผักบุ้งเองก็น้อยใจเป็นเหมือนกัน จะว่าผักบุ้งเรื่องของกานต์ก็ได้ แต่ทำไมต้องมาว่ากันแบบนั้น มาว่าเราดีแต่พูด คนที่ไม่เคยพูดอะไรเลยอย่างชลิตมาว่าเราแบบนี้ได้ยังไง ชลิตคิดว่ามันพูดง่ายเหรอ?”


“...”


ชลิตมีอะไรก็ไม่บอกเราแล้วก็มาโกรธ เรารู้ว่าเราผิด แต่เราก็พยายามแล้ว เราพยายามได้มากกว่านี้อีก แต่ชลิตก็มาว่าเรา...ทำไมอ่ะ เราดูเหมือนคนดีแต่พูดจริง ๆ เหรอ หรือว่าชลิตไม่ได้เชื่อเราตั้งแต่แรก?”


บุรินทร์ อย่าพาลไปเรื่องอื่น


เราไม่ได้พาลความรู้สึกแย่ ๆ ก่อเกิดขึ้นมาในใจ ว่าเราดีแต่พูด ชลิตก็ดีแต่ว่าเราเหมือนกันนั่นแหละ


บุรินทร์!


ผักบุ้งเลือกที่จะไม่สนใจอะไรนอกจากการเอาขนมปังเข้าปาก การเถียงนั้นไม่ดีหรอก ผักบุ้งไม่เถียงคุณพ่อคุณแม่ เถียงพี่ตุ้งบ้างเวลาโดนแกล้ง แล้วก็รู้ด้วยว่าชลิตไม่ชอบให้เถียงแต่วันนี้ทนไม่ได้ ทีแรกก็ตั้งใจว่าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ชลิตหายโกรธกัน แต่เพราะประโยคนั้น...ทนไม่ได้จริง ๆ


ทำไมต้องมาบอกว่าดีแต่พูด กว่าจะพูดคำนั้นออกไปได้...ชลิตไม่เคยรู้หรอกว่ามันยากมากแค่ไหน


แบบนี้จะเรียกว่าทะเลาะได้ไหม แต่ผักบุ้งก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย ไม่อยากให้เราทะเลาะกัน ช่วงหลายวันมานี้ถึงความสัมพันธ์ของเราจะไปได้ด้วยดีในทุก ๆ วัน แต่มันก็เหมือนมีเรื่องที่ทำความเข้าใจกันไม่ได้ เรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าเข้าไม่ถึงความรู้สึกของคนที่เป็นแฟนกัน แจมให้คพแนะนำว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติของคู่รักที่จะไม่เข้าใจกันไปบ้าง คะน้าเองก็บอกว่าเรื่องปกติ รู้สึกมากขึ้นก็ต้องคิดมากขึ้นเป็นธรรมดา


ไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้เลย ถึงจะรู้สึกไม่พอใจไปบ้าง แต่ผักบุ้งก็ไม่อยากให้เราต้องต่างคนต่างกินต่างหันหน้าหนีกันแบบนี้...


โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะถูกปลดล็อกหน้าจอ ผักบุ้งกดเข้าไปในรายชื่อของผู้สนทนา หายใจเข้าหนึ่งครั้ง เพื่อย้ำกับตัวเองว่าคิดถูกต้องแล้ว ก่อนจะกดบล็อกกานต์เพื่อไม่ให้เห็นข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาอีก ไม่ใช่เพื่อตัดปัญหา แต่ผักบุ้งคิดว่ามันเป็นการทำเพื่อตัวเองด้วย อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาคิดเกรงใจ ถึงมันจะทำให้กานต์ต้องเสียความรู้สึก แต่สำหรับผักบุ้งแล้ว กานต์เทียบกับชลิตไม่ได้เลย ไม่ใช่คนที่จะเอามาเทียบกันได้


เก้าอี้ของผักบุ้งถูกเลื่อนไปบริเวณด้านข้างเพื่อให้ตัวเองนั่งติดกับชลิตมากขึ้น เป็นการแสดงออกเพื่อบอกว่าถึงเมื่อนาทีที่ผ่านมาสถานการณ์จะไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้ผักบุ้งจะยอมลดอารมณ์ของตัวเองลงมาเพราะอยากจะให้เราได้คุยกัน


เราบล็อกกานต์แล้วนะ


“...”


“...อ่ะผักบุ้งตัดสินใจจิ้มขนมปังชุบไข่ชิ้นใหญ่ที่สุดในจานให้ชลิต ก่อนจะจิ้มซอสพริกแล้วส่งให้ เราป้อนได้ไหม?”


ชลิตที่ขยับตัวเข้ามาก่อนจะรับขนมปังชิ้นใหญ่เข้าปากไปทำให้ระดับความกดดันในใจของผักบุ้งลดลงไปหนึ่งจุดถ้วน


ชลิตไม่อยากฟังหรอก แต่เราขอโทษนะ


“...”


ไม่ใช่แค่กานต์ แต่กับคนอื่น ๆ ก็จะไม่ทำอีกแล้ว เราสัญญาผักบุ้งยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าคนที่เหมือนไม่ใส่ใจอะไร แต่ประกายในดวงตาที่ได้สบกันนั้นทำให้อดยิ้มออกมาไม่ได้ นะ...บุรินทร์สัญญากับชลิตเลย


“...”


เรื่อง...ทำให้ดีขึ้นแก้มมันแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ติดไว้ก่อนได้ไหม?”


จะทำอะไร มาติดไว้ก่อนน่ะ?”


ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย ก็แค่ติดไว้ก่อนผักบุ้งยังคิดไม่ออก แต่จะทำจริง ๆ แค่ขอเก็บเอาไปคิด สัญญากับใจตัวเองแล้วว่าจะง้อชลิตให้ได้ นะ?”


ชลิตไม่ได้พูดตอบอะไรกลับมา มีเพียงแต่การใช้นิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวนิ้วก้อยของผักบุ้ง ถือเป็นคำตกลงว่าจะให้ผักบุ้งติดเอาไว้ก่อน ไม่ทำให้ดีในวันนี้เพราะยังคิดไม่ออก แต่วันหน้าจะทำ แล้วก็ต้องทำด้วย


“บุรินทร์”


“...”


“การที่ฉันไม่พูด มันทำให้นายรู้สึกแย่ใช่ไหม?”


“มัน...ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่นะ” ผักบุ้งที่กำลังจะเอาขนมปังใส่ปากนั้นเลือกที่จะวางส้อมและขนมปังชิ้นนั้นลงบนจาน “เพราะว่าเราพูดเมื่อกี้ใช่ไหม เราก็


“แล้วทำไมนายถึงพูดแบบนั้น?”


“...”


“ที่ฉันพูดว่านายดีแต่พูด เพราะนายบอกว่านายรักฉัน แต่นายก็ยังสนใจคนอื่นว่าจะรู้สึกยังไง แต่กับฉันที่ขับรถให้นายนั่ง นั่งอยู่ข้างนาย นายก็ยังไม่สนใจ เป็นห่วงไอ้กานต์จะเสียใจ คุยข้อความกับบัว แล้วฉันที่อยู่ข้าง ๆ นายล่ะ ไม่เป็นห่วง ไม่อยากคุยบ้างรึไง?”


“ชลิต...”


“แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ต้องใส่ใจอะไรหรอก”


คนพูดแสดงท่าทางออกมาราวกับว่าไม่ต้องใส่ใจจริง ๆ แต่ผักบุ้งก็รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ชลิตต้องการหรอก ถ้าผักบุ้งเชื่อคำพูดนั้นก็โง่เต็มทน แล้วเราก็เป็นแฟนกันด้วย เราคบกันแล้ว จะให้ไม่ใส่ใจกันได้อย่างไร


เราต้องใส่ใจชลิตสิ...ผักบุ้งก้มหน้ามองมือของตัวเองก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก “...เราอยากให้ชลิตรู้ว่าเราไม่ได้สนใจอะไรกานต์เลยนะ คนอื่น ๆ ก็ด้วย เรา...คิดมากเรื่องของชลิตคนเดียว


“...”


แต่กานต์เป็นเพื่อนชลิตมาก่อน เราก็อยากให้ชลิตกับเพื่อน...ถึงจะเป็นเพื่อนเก่าแต่ว่าก็เป็นเพื่อนกัน...


เรื่องนั้นฉันจัดการเอง


“...”


บุรินทร์เป็นแฟนชลิตก็พอ เข้าใจไหม?”


ผักบุ้งรู้ว่าตัวเองกำลังแก้มขึ้นสีระเรื่อ ทุกครั้งที่มีปัญหาทางหัวใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมากแค่ไหนผักบุ้งก็เป็นกังวลทุกครั้งว่ามันจะทำให้ชลิตรู้สึกไม่ดีแล้วอาจจะทนไม่ไหวกับผักบุ้งที่เป็นแบบนี้ แต่พอได้ยินชลิตพูดว่าผักบุ้งเป็นแฟน ใจมันก็เต้นตึกตักเหมือนกำลังวิ่งผลัดในงานกีฬาสีเลย


“อื้อ...” ผักบุ้งจะเข้าใจเอาไว้ว่าเรื่องอื่นไม่ต้องสน เป็นแค่แฟนของชลิตก็พอ “ที่เรา...ไม่ได้คุยกับชลิต เพราะว่าเราเห็นชลิตอารมณ์ไม่ค่อยดี เราไม่ยอมรับว่าเราไม่กล้าพูดอะไรเท่าไหร่ เพราะเรา...เราพูดอะไรก็โดนว่ากลับมาตลอด กลัวจะโกรธเรามากกว่าเดิมแล้วมันจะใหญ่โต”


“...”


“เราไม่อยากโดนชลิตโกรธอีกแล้ว”


หลายครั้ง ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ผักบุ้งไม่เคยพูดอะไรถูกหูชลิตเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็จะโดนว่ากลับมาทุกครั้ง คำว่าไม่ได้เรื่องหรืออะไรก็ตามแต่ก็ฟังจนรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะโดนชลิตว่าแบบนั้น มันก็คงผิดที่ยังเอามาคิดจนถึงตอนนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ มันลืมไม่ได้จริง ๆ จะพูดอะไรก็ไม่กล้า กลัวจะทำให้ผิดใจกันไปเสียหมด


“มันคงจะยากสำหรับเราจริง ๆ สินะ...”


“...”


“นายทำให้ฉันคิดว่าที่เราตกลงคบกัน บางทีมัน...อาจจะยังไม่ใช่เวลาก็ได้ บางทีฉันอาจจะคิดผิด...”


“ไม่ผิดหรอก ชลิตเชื่อเรานะ”


“...”


“เรา...ดีใจมาก ๆ ปรับไปคบไปได้ ชลิตบอกเราเองนะ”


“ไม่ผิดเหรอ?” ผักบุ้งไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าแบบไหน แต่พอเห็นว่าชลิตยกยิ้มที่มุมปากกลับมา ร่างกายมันก็สั่งให้อมยิ้มกลับไปโดยอัตโนมัติ “ชลิตบอกใช่ไหม?”


“อื้อ...”


ผักบุ้งหลุดยิ้มกว้างออกมาก่อนจะหัวเราะเสียงดังเมื่อโดนชลิตยีผมในแบบที่ไม่เบานักแต่ก็ทำให้รู้สึกถึงความมันเขี้ยวและเอ็นดูกันในรูปแบบของคนรัก ก่อนจะตัวจะร้อนวาบขึ้นมาเพราะโดนมือหนาหยิกแก้มกันเบา ๆ


อย่างที่ชลิตพูด มันคงยากสำหรับเราจริง ๆ เพราะต่างคนต่างมีเรื่องในใจที่ยังไม่เคยได้พูดออกมาอีกมากนัก แต่ถึงอย่างนั้น ผักบุ้งก็ยินดีที่จะประคับประคองความสัมพันธ์นี้ ได้เรียนรู้กันไปในทุกวัน ทะเลาะกันบ้างก็ไม่เป็นไรถ้าเกิดว่ามันจะทำให้ผักบุ้งรับรู้และเข้าใจชลิตมากขึ้น


“เรื่องที่บุรินทร์บอกว่าถามแล้วไม่ตอบ...” ชลิตพูดขึ้นมา “เรื่องที่บอกว่าเห็นมานานแล้วใช่ไหม?”


“ก็ใช่” ชลิตเลี่ยงไม่ตอบหลายครั้ง ผักบุ้งเองก็ลืม “กีฬาสีเหรอ ที่ตีปิงปอง?”


“ไม่ใช่”


“เดินสวนกันธรรมดาเหรอ?”


“ไม่ใช่” คนตอบพูดคำเดิมซ้ำอีกครั้ง “แล้วบุรินทร์เห็นชลิตครั้งแรกตอนไหน?”


“ถ้าเห็นครั้งแรกเลยก็คงตอนที่...” ผักบุ้งกำลังรำลึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ “ตอนที่ขึ้นม.ปลายมาใหม่ ๆ ก็มีให้สมัครเข้าชมรมบาสใช่ไหม เราเห็นคนยืนดูเต็มเลย เรากับคะน้าก็เลยไปดูบ้าง แล้วก็เห็นชลิตกำลังชู้ตสามแต้มพอดี ตอนนั้นเรายืนข้างครูวิชัยด้วยนะ ยังจำได้อยู่เลยว่าครูบอกว่าเบอร์หกสิบเอ็ดนี่ดีมาก ๆ”


“โอเค”


“โอเคอะไร?” ผักบุ้งไม่เข้าใจ “แล้วชลิตล่ะ เล่าของตัวเองมาเลย”


“ก็ชู้ตสามแต้มไง แล้วก็หันไปเจอหมูใส่ชุดนักเรียนยืนอยู่ข้างครูวิชัย คิดอยู่ว่าโรงเรียนนี้แปลกดี ให้หมูมาเรียนด้วย”


“...”


“หมูมันก็...น่ารักดี ก็แค่นั้นแหละ”


“ชลิตอ่ะ...”


ผักบุ้งไม่เคยคิดมาก่อนเลย ถึงแม้จะจำได้ว่าวันนั้นเราสบตากันเล็กน้อย แต่ก็ไม่คิดว่าช่วงเวลานั้นจะติดอยู่ในความทรงจำของชลิตด้วย


“ชลิตอะไร หมูบุรินทร์”


“...” 


“ที่ติดไว้ก็อย่าลืมล่ะ”


“...”


“รออยู่”




 


 


แจมเป็นคนรักความสมบูรณ์แบบ โดยความหมายของคำว่าสมบูรณ์แบบนั้นแปรผันตรงกับคำว่าพึงพอใจ

 

แจมพอใจที่จะสอบภาษาไทยได้สิบหกคะแนน สอบคณิตได้สิบแปด สอบสังคมได้สิบห้า ได้คะแนนเก็บสี่สิบเก้าจากห้าสิบคะแนน ไม่ใช่จะต้องได้เต็มเสียทุกอย่างที่กำหนดหรือไม่มีอะไรได้เต็มเลยก็ได้ เพียงแค่แจมพึงพอใจ นั่นหมายความว่ามันสมบูรณ์แบบแล้วสำหรับชีวิตของแจม

 

ชีวิตในวัยสิบเจ็ดปีของแจมเต็มไปด้วยความรับผิดชอบในรูปแบบของเด็กมัธยมปลาย แจมเป็นหัวหน้าห้อง รับผิดชอบงานหลากประเภท คอยดูแลเพื่อนทุกคนและตักเตือนให้ส่งงานตรงเวลาเพื่อประโยชน์ของสมาชิก 5/10 ใคร ๆ ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 รู้ดีว่าถ้าเป็นงานที่ต้องทำร่วมกัน แจมคือผู้นำที่ดีที่สุด

 

ผักบุ้งเองรับรู้เรื่องราวนี้ได้โดยไม่ยากเย็นนักจากการที่เห็นแจมเป็นตัวแทนของระดับชั้นในหลาย ๆ เรื่อง ทั้งในปีการศึกษานี้ได้มีโอกาสอยู่ห้องเดียวกันก็ยิ่งได้รับรู้ถึงสภาวะความเป็นผู้นำ เพียงแต่ผักบุ้งนั้นเข้าใจมาตลอดว่าแจมเป็นคนพึงพอใจง่าย ทำงานอะไรกับแจมผักบุ้งไม่เคยต้องแก้ แต่พอมาในวันนี้นั้น ผักบุ้งถึงได้รู้ว่าคำที่ชลิตเคยบอกมาตลอดนั้นหมายความว่าอย่างไร

 

แจมคอยช่วยเหลือเราตลอดเลยนะ เรื่องของชลิต ต้องขอบคุณแจม...


เหตุผลหนึ่งที่มันช่วยบุรินทร์น่ะ...เพราะว่าฉันทำตัวไม่ได้ดั่งใจมันน่ะสิ

 

การจะไม่ได้ดั่งใจนั้นจะต้องเริ่มต้นจากการเอาแต่ใจก่อน ผักบุ้งไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกนั้นจนกระทั่งในวันนี้ที่ต้องมายืนอยู่ในบ้านของชลิต เตรียมงานเกือบขั้นสุดท้ายเพื่องานจัดซุ้มประเทศเกาหลีที่จะที่เกิดขึ้นในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า

 

กูไม่ชอบคิ้วของแจมที่ขมวดเข้าหากันคือสิ่งที่ผักบุ้งเห็น ทั้งสี่แบบที่เราทำมา กูไม่ชอบหมดเลย


ฉิบหายเซนต์อยากจะหงายหลังล้มตึง ไม่จริงม้าง มึงลองดูใหม่


กูคิดดีแล้ว


โอ้โหครามเองก็ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงไป กูวาดตั้งนาน มึงชอบของกูก็ได้นะ กูจ้าง


กูขอโทษที่มันไม่ได้ว่ะ ที่ทำมามันก็มีข้อดี แต่กูก็ยังไม่ชอบ กูรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่


ถ้าอย่างนั้นก็ลองเอามารวมกัน อะไรที่มึงบอกว่าเป็นข้อดีก็ดึงออกมา แล้วลองวาดอันใหม่ดูชลิตที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ เซนต์พูด ได้ไหม หรือจะให้คิดใหม่หมด?”


เอาแบบที่มึงว่าก่อน ถ้าไม่ได้ก็คิดใหม่แจมถอนหายใจเหมือนคนที่มีเรื่องเครียด แต่ผักบุ้งก็รู้สึกได้ถึงคำขอโทษที่ไม่ได้พูดออกมา กูเลี้ยงชานมละกัน เลขาสั่งให้หน่อย


ได้เลย เดี๋ยวเราสั่งให้นะ

 

การเป็นเลขาของท่านประธานแจมเริ่มขึ้นเมื่อตอนสิบเอ็ดโมงเมื่อผักบุ้งพับดอกมูกุงฮวาดอกสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย คิดเอาไว้แล้วว่าจะนำไปติดกับเถาวัลย์ที่ครามเอามาให้เพื่อพันรั้วไม้สีน้ำตาลซึ่งทาสีเสร็จไปตั้งแต่วันที่มีแฟนคนแรกในชีวิต แต่การที่ได้หันไปสบตากับแจมแล้วตอบคำถามว่ายุ่งอยู่ไหมว่าไม่ยุ่งเลย ทำให้ผักบุ้งได้รับหน้าที่เป็นเลขาคอยตอบคำถามเพื่อนผ่านกลุ่มห้อง รวมถึงการรวบรวมงานและข้อมูลในการทำบัญชีเบื้องต้นสำหรับค่าใช้จ่ายในครั้งนี้ ผักบุ้งเองก็เพิ่งรู้ว่าแจมจะตรวจสอบทุกอย่างด้วยตัวเอง ก่อนจะทำบิลให้มะปรางเพื่อให้ออกเงินให้เพื่อนต่อไป

 

ดาร์กโกโก้ไข่มุกผักบุ้งกดสั่งชานมของเซนต์ที่เดินมาบอกตั้งแต่ยังไม่หยิบโทรศัพท์ ชลิต เอาอะไร?”


“...”


ชลิต...


เอ้า พ่อ! เมียถามครับว่าจะกินอะไร?” ครามช่วยผักบุ้งเรียกชลิตที่ตอนนี้กำลังคุยกับแจมอยู่


คราม อย่าพูดแบบนั้น แม่อยู่ข้าง—”


เอาเหมือนเมียนั่นแหละ นั่งให้กิ๊กซุกอยู่ได้ รำคาญ

 

ผักบุ้งได้ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์เพื่อซ่อนหน้าที่กำลังขึ้นสีระเรื่อของตัวเองเอาไว้ ทำอย่างไรก็ไม่ชินสักทีกับการที่โดนเรียกแบบนี้ ได้แต่ยิ้มกับพี่เบิ้มที่เอาคางวางบนตักของผักบุ้งไม่ห่างไปไหน บอกว่าไม่เป็นไรนะ ให้ซุกทั้งวันเลย

 

ทุกคนยกเว้นเซนต์เอาชานมต้นตำรับแต่เปลี่ยนเป็นไข่มุกบราวน์ชูก้า ผักบุ้งถามพี่เบิ้มด้วยว่าจะเอาไหม แต่ก็รู้ว่าพี่เบิ้มกินไม่ได้ ชลิตไม่ให้กิน

 

พี่เบิ้มเป็นชู้เค้าเหรอ อาภัพรักจังวะครามเดินเข้ามาแหย่หนุ่มหล่อที่ครางหงืดเหมือนเข้าใจ โดนเตะบ้างป่ะเนี่ย ใกล้เมียพ่ออ่ะ


ชลิตไม่เตะพี่เบิ้มผักบุ้งรู้ว่าชลิตไม่ทำ มีแต่เอาเท้าแหย่กับตบก้นเล่น ๆ ครามเลิกแซวเราเลย เราจะโกรธแล้วนะ


นี่ไง ชอบคนเดียวกับพ่ออ่ะ พ่อไม่หาเมียให้เลยเซนต์หัวเราะใส่พี่เบิ้มที่มีคนปลอบเป็นผักบุ้ง แห้งจนแก่ โดนพ่อทำโทษ


เลิกแหย่เมียกูแล้วมาทำงานได้แล้ว จะห้าโมงอยู่แล้วเนี่ย


เมียไหน เบิ้มหรือบุ้ง ผิดไม่ได้เลยนะ


ไอ้สัด วันนี้กลับไปซุกหัวนอนที่บ้านเลยนะ


ขอโทษครับพ่อ!

 

ผักบุ้งหัวเราะเซนต์ที่ยกมือไหว้ชลิต ก่อนจะหันไปจุ๊บ ๆ พี่เบิ้มเพื่อเป็นกำลังใจในการอยู่รอเนื้อคู่ต่อไป แล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับแล็ปท็อปของชลิตที่แจมยืมใช้ทำงานเพื่อทำบัญชี พร้อมกับการนั่งหยอดกาวร้อนเพื่อติดดอกมูกุงฮวาเข้ากับเถาวัลย์พลาสติกของครามผู้พรีเซนต์อย่างดีว่านี่คือพลาสติกที่เกิดจากกระบวนการรีไซเคิล ย่อยสลายได้ง่ายกว่าพลาสติกทั่วไป เพราะร้านดอกไม้ของบ้านครามเป็นร้านดอกไม้รักษ์โลก

 

หันไปเห็นเพื่อนสนิทสี่คนกำลังนั่งเป็นวงกลมเพื่อวาดแบบหลังคาของประตูทางเข้าใหม่แล้วก็รู้สึกว่าน่ารักดี ผักบุ้งเข้าใจแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินอะไรด้วย นึกขอบคุณแจมจริง ๆ ที่ให้มาอยู่ด้วยกัน ได้มาเห็นชลิตในมุมมองแบบนี้...

 

ได้เป็นคนที่ชลิตยิ้มให้ เป็นเรื่องที่ดีใจที่สุดเรื่องหนึ่งเลย

 

ดูเหมือนว่าทั้งสี่คนจะวาดแบบหลังคามากันคนละแบบเพื่อเสนอไอเดีย โดยช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นทำโครงกันจนเกือบเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว เหลือเพียงหลังคาที่ยังตกลงหาแบบที่ชัดเจนไม่ได้ ผักบุ้งคิดว่าอีกสามคนคงอย่างไรก็ได้ มีแค่แจมเพียงคนเดียวที่คิดมาก ขนาดแบบที่ตัวเองวาดมา สุดท้ายก็บอกว่าไม่ชอบ ต้องมาวาดกันใหม่ในเวลาก่อนพระอาทิตย์ตกดินประมาณหนึ่งชั่วโมง

 

แจม แก้มถามว่าฝ่ายอาหารส่งบิลก่อนวันงานได้ไหม ยังไม่ได้ซื้อของเลย กลัวเสีย


ได้ ๆ แต่ก่อนเที่ยงคืนของวันงานนะ ต้องแจงงบโรงเรียนด้วย เผื่อเค้าไม่ให้


โอเค...ผักบุ้งพิมพ์บอกเพื่อนตามที่แจมบอก แล้วก็มี...ชื่ออะไรอ่ะ พริม...ปริม ถามว่าใบเบิกงบต้องแจงทุกอย่างเลยไหม หรือว่าแจงเฉพาะที่เบิก


ปริม หัวหน้าห้องไอ้สองแจมตอบผักบุ้ง บอกว่าแจงเท่าที่เบิกก็ได้ แต่ว่าห้องเราแจงทุกอย่าง เผื่อได้งบเต็ม จะได้ไม่ต้องเสียเงินกันเอง


“...ห้องเราแจงทุกอย่าง...ผักบุ้งพูดไปพิมพ์ไป รู้ว่าแจงทุกอย่างจริง ๆ เพราะตอนนี้เป็นคนทำ โอเค


กูดูละครกับแม่เมื่อวาน ก็คือท่านประธานไปได้กับเลไอ้เชี่ยลิต! หัวกู!

 

ครามโดนชลิตตบจนหัวคว่ำเพราะสาเหตุที่ว่าพูดจาไม่เข้าหู

 

มึงพูดส้นตีนอะไร?”


ก็พระรองเป็นท่านประธานแล้วแบบไปได้กับเลขา นางเอกก็เลยเลิกคบ แล้วพระรองแบบ ผมรู้ว่าคุณยังรักผมอยู่ พระเอกก็เลยมากันหมาให้ครามเล่าพล็อตละครที่ได้ฟังมาจากแม่ของตัวเองให้เพื่อนฟัง “...ตบมาได้...


ถ้าเลขาเป็นนางเอกกูว่าไม่ใช่มือหรอก ตีนเซนต์หัวเราะจนตายิบหยี แต่ไอ้ลิตก็กันหมาได้นะ นั่นไง นอนตัวเบ้อเริ่มเบิ้มเบิ้มเลย

 

คำว่าเบิ้มสองทีทำให้พี่เบิ้มหันหน้าไปมอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่ตักของผักบุ้งเหมือนเดิม

 

กูไม่ต้องกันหรอก หมาอ่ะ คนแรกของเมียก็งี้


น้องลิต พูดอะไร เดี๋ยวแม่ตีเลย

 

คุณแม่ของชลิตที่เดินออกมาจากบ้านทำให้ทุกคนเงียบไป ก่อนจะตามด้วยเสียงโอ๊ยเบา ๆ ที่ทำให้ผักบุ้งยิ้มออกมาเพราะชลิตโดนแม่เขกหัว

 

แม่จะออกไปข้างนอก จะไปหาพ่อเค้าด้วย ข้าวเย็นจะกินอะไรกัน?”


เดี๋ยวลิตจัดการเอง แม่ไปไงอ่ะ ให้ไปส่งไหม?”


ไม่ต้อง ๆ แม่เรียกแท็กซี่แล้วคุณแม่ส่ายหน้าเบา ๆ ผักบุ้งนอนนี่รึเปล่าลูก?”


ไม่ได้นอนครับ แต่ว่าเดี๋ยวกลับดึกหน่อยผักบุ้งตอบคุณแม่ที่ยิ้มให้กันอย่างใจดี


ให้ลิตไปส่งนะ ไม่ต้องกลับเองนะลูก


โอ๊ย ระดับนี้ไม่มีให้กลับเองหรอกครับ เค้าหวงของเค้าครับแม่เซนต์กับครามได้โอกาสแล้ว ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม เมีย ๆ ทั้งวันทั้งคืน


น้อย ๆ หน่อยพ่อคุณคุณแม่เขกหัวลูกชายตัวเองอีกรอบ ตามสบายนะลูก แม่ไปก่อนนะ


ครับ สวัสดีครับแม่!

 

กับครอบครัวของชลิต ผักบุ้งก็ได้แต่ทำหน้าไม่ถูกตอนที่ชลิตบอกแม่ว่าเดี๋ยวไปส่งแฟนก่อนนะ ปกติจะใช้คำว่าบุรินทร์ ๆๆๆ มาตลอด แต่วันนั้นที่ตกลงคบกันแล้ว การที่ชลิตบอกพ่อกับแม่และพี่เบิ้มว่าจะไปส่งแฟนนั้น มันทำให้ผักบุ้งแทบจะขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไม่เป็นเลย ไม่คิดว่าชลิตจะพูดแบบนั้น เป็นคนที่คิดจะแสดงออกมาแล้วก็แสดงออกมาอย่างเต็มที่จริง ๆ นั่นแหละ

 

ผักบุ้งได้ทำหน้าที่เลขาในการออกไปเอาชานมไข่มุกพอดี จึงได้เปิดประตูรั้วให้คุณแม่ ยืนยิ้มส่งพร้อมกับพี่เบิ้ม บอกว่าคุณแม่อย่าลืมส่งเลขทะเบียนให้ชลิตกับคุณพ่อนะครับ เป็นความปลอดภัยเบื้องต้นในการนั่งแท็กซี่ พี่เบิ้มเองก็เห่าส่งสองที คุณแม่บอกผักบุ้งว่า พี่เบิ้มบอกให้กลับมาไว ๆ นะ ก่อนจะส่งยิ้มให้แล้วแล้วก้าวขึ้นแท็กซี่ไป

 

เย็นนี้กินอะไร พิซซ่าไหม?” ชลิตเสนอเพราะเป็นเจ้าบ้านเสมอในวันเสาร์ ผักบุ้งเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่ากลุ่มนี้ชอบมานอนบ้านชลิตในคืนวันเสาร์กัน แม่เซนต์ถึงกับเคยพูดว่า ทำไม อยู่บ้านตัวเองแล้วมันไม่มีความสุขรึไง?! “กดในเว็บ มันซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง


กูกิน ๆ คนละถาดไปเลย


คนละถาดยังไง มีห้าคนแจมที่กำลังเคร่งเครียดกับงานเงยหน้าขึ้นมาถามคราม


พี่เบิ้มไง มึงลืมเหรอ โห่...ผัวน้อยผักบุ้งนะนั่น


คราม!

 

ผักบุ้งกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองจนฟ้าเริ่มมืด แผนหลังคาก็ยังดำเนินไปไม่ถึงไหนเพราะแต่ละคนนั้นเหมือนกำลังใช้ความคิดให้เป็นไปอย่างเชื่องช้า การทำบัญชีก็ทำให้รู้สึกว่าสนุกดีเหมือนกัน แต่ถ้าให้ไปเรียนเฉพาะทางจริง ๆ ก็คงไม่ไหว ไม่ชอบตัวเลขเลย

 

KN. :

ไอ้บุ้ง

ถ้ามึงว่าง

มึงไปส่องเฟสบุ๊กปุยฝ้ายบ้างนะ

บันเทิง

 

B. :

เราทำงานอยู่

คะน้ามีเฟสปุยฝ้ายด้วยเหรอ?

 

KN. :

ตอนแรกก็ไม่มี

แต่พอมึงเล่าปุ๊ป

กูขอปั๊ป

กูขี้เสือกไง

ก็คือบทพรรณนาถึงนายชลิต

เต็มเฟส

 

B. :

เค้าก็คงเสียใจ

ชอบมาตั้งนานนี่หน่า

 

KN. :

สมน้ำหน้าน่ะสิไม่ว่า

ไม่เกี่ยวกับกูหรอก

แต่สะใจแบบโคตร ๆ

ไอ้แจมอ่ะ

สะใจกว่ากูอีก

เออ

เห็นที่ไอ้ถั่วไปคอมเมนต์ยัง

โคตรจี้

โดนลบเพื่อนเลย

 

B. :

ลันเตาทำอะไร?

 

KN. :

เอ้า

นี่มึงอยู่ประเทศไทยป่ะเนี่ย

ก็ไอ้ถั่วมันขอเป็นเพื่อนปุยฝ้ายตามกู

แล้วแบบใต้บทพรรณนา

มันก็ไปคอมเมนต์

ว่าเสียใจอะไร เพื่อนเราโดนบีบแขนก็เพราะเธอ สมน้ำหน้า

มันคงลืมอ่ะกูว่า

แต่กูกับไอ้แจมโคตรจี้เลย


 

คุยกับใคร?”


คะน้า...ผักบุ้งยื่นให้ดูโดยอัตโนมัติ เสร็จแล้วเหรอ?”


ยังหรอก กลัวเมียคิดถึง


โถ่วววว พ่อคิดถึงเมียก็พูด อยากนั่งคุยกับเมียก็พูด

 

เซนต์กับครามสลับกันพูดแซวไม่หยุด แต่ผักบุ้งชินแล้ว ไม่สนแล้วด้วย ตอนนี้มีกันห้าคนและหนึ่งหนุ่มหล่อ เป็นคนที่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอายอะไร จะอายก็อายชลิตเนี่ยแหละ เมียเมียเมียไม่เลิก

 

หิวรึยัง ให้เราสั่งพิซซ่าให้เลยไหม?”


ยังไม่ต้อง ทุ่มสองทุ่มค่อยสั่งชลิตทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เพียงแต่ซ้อนไปด้านหลัง ทั้งยังเอื้อมไปตบก้นพี่เบิ้มเบา ๆ มันทำไมนักหนา ห่างแล้วมันหายใจไม่ออกรึไง?”


หงิง...


ชลิตอย่าว่าพี่เบิ้มสิ ก็พี่เบิ้มคิดถึงผักบุ้ง เนอะผักบุ้งหันไปคุยกับสุดหล่อที่ทำตาเชื่อมใส่กันได้อย่างน่ารัก เมื่อกี้พี่เบิ้มบอกคุณแม่ว่าให้กลับบ้านไว ๆ ด้วย อดคิดไม่ได้ว่าเวลาชลิตไปต่างจังหวัดแล้วพี่เบิ้มจะอยู่ยังไง...


ก็อยู่กับชลิตไง ชลิตเอาไปด้วย


เอาไปด้วยได้เหรอ ถ้าเข้าไม่ได้ล่ะ?”


ก็ต้องเช็คดูก่อนว่าพี่เบิ้มเข้าได้ไหม ก็ต้องหาที่ที่เข้าได้ มันก็จำกัดอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มีพี่เบิ้มคงเที่ยวไม่สนุก เป็นห่วงชลิตตบก้นพี่เบิ้มอีกที เคยเอาไปอยู่กับน้าก็ไม่ยอมกินข้าว ตอนแม่รู้แม่ร้องไห้เลย ลูกชายอีกคนไม่กินข้าว


โถ่...ผักบุ้งอยากจะกอดพี่เบิ้มแน่น ๆ ชลิต เมื่อกี้เราคุยกับคะน้า คะน้าบอกเราว่าปุยฝ้ายพรรณนาถึงชลิตเต็มเฟสเลย


ไม่รู้ดิ ไม่ค่อยได้เข้าชลิตยักไหล่ ลืมรหัสไปแล้วมั้ง ไหนบุรินทร์ลองเข้าดู

 

ผักบุ้งกดเปิดเฟสบุ๊กผ่านบราวเซอร์ หน้าเว็บไซต์นั้นขึ้นยูสเซอร์เนมแต่ไม่ขึ้นรหัสผ่าน พอหันไปหาเจ้าของก็ดูเหมือนจะกำลังคิดอยู่ว่าตัวเองใช้รหัสอะไร


ซีสองเฮชเจ็ด...ใช่ไหมวะ...ชลิตเหมือนพูดกับตัวเอง บุรินทร์ลองพิมพ์ซีสองเฮชเจ็ดเอหนึ่งแอลหนึ่งแล้วก็ไอที

 

ผักบุ้งพิมพ์ C2H7A1L1IT ลงไปในช่องพาสเวิร์ดก่อนจะกดล็อกอิน เป็นรหัสที่ดูยากแต่มันก็ไม่ได้ยากเลยเพราะว่าเป็นชื่อผสมกับวันเกิด มองแล้วให้ความรู้สึกซับซ้อนมาก ๆ พอระบบขึ้นว่าล็อกอินสำเร็จแล้ว เพื่อน 273 คนที่ยังไม่ได้รับนั้นก็ทำให้ผักบุ้งทำอะไรไม่ถูกไปเลย มันรู้สึกตื้อ ๆ อย่างไรบอกไม่ถูก

 

อะไร?”


สองร้อยเจ็ดสิบสามคน?” ผักบุ้งหันไปมองหน้าคนที่เลิกคิ้วขึ้นเชิงว่ามีอะไร แล้วชลิตก็กดลบคำขอเราออก แบบนั้นน่ะเหรอ?”


ใส่ใจไหมล่ะ?”


เราจะเคืองแล้วนะผักบุ้งเลื่อนลงไปในหน้าฟีดที่มีแต่บาสเกตบอลเต็มไปหมด


บุรินทร์จะเคืองอะไรล่ะ ตั้งแต่มีแฟนก็ไม่ได้เล่นอะไรเลยนะ มีไปก็เท่านั้นแหละ ไอ้พวกนี้น่ะชลิตไม่ชื่นชอบอะไรพวกนี้เลย เหมือนเอาไว้สื่อสารกับคนภายนอก


ก็จริง...ชลิตไม่ลงสตอรี่เลยผักบุ้งยอมรับว่าขอฟอลอินสตาแกรมชลิตเพราะอยากดูสตอรี่ แต่ปัจจุบันนี้ชลิตไม่อัพอะไรมาเป็นเดือนแล้ว เราชอบดูนะ จะได้รู้ว่าชลิตทำอะไร ชอบอะไร


บุรินทร์ก็ถามสิ อยู่ใกล้แค่นี้เองมือของชลิตที่แตะหลังกันเบา ๆ ทำให้ผักบุ้งรู้สึกอุ่นใจ แต่ปกติก็บอกนี่ มีอะไรที่ไม่บอกบ้าง?”


“...ไม่มี

 

เอาเข้าจริงผักบุ้งก็เพิ่งเริ่มตระหนักได้ว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่นัก เพราะสุดท้ายแล้วมันก็เป็นผักบุ้งที่ชลิตบอกว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่

 

เราก็ส่งกับข้าวแม่ให้ชลิตดูก่อนด้วยเนอะ ไม่ต้องฟอลก็เห็นก่อนอีกผักบุ้งเข้าใจแล้ว แต่ก็ฟอลไม่ได้เหรอ สบายใจ


บุรินทร์ยึดติดนี่


ก็...ไม่รู้ผักบุ้งยิ้มเผล่ก่อนจะโดนชลิตใช้มือบิดพุงน้อยเบา ๆ แต่เราชอบนะ ที่ชลิตโทรมาปลุกเรา เลิกตั้งนาฬิกาปลุกเลย


โทรไปงั้นแหละ ไม่ได้อยากจะปลุกหรอก

 

หลังจากวิ่งออกกำลังกายตอนเช้ากับพี่เบิ้มเสร็จแล้ว ชลิตก็จะโทรมาปลุกผักบุ้งที่กำลังนอนหลับกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้นมาอาบน้ำ ก่อนที่เราจะไปเจอกันที่ป้ายรถประจำทาง เพื่อที่จะได้ไปโรงเรียนพร้อมกัน

 

วันแรกที่ได้รับสายนั้นทำให้ผักบุ้งได้รู้ว่าการมีชลิตนั้นทำให้มีความสุขได้มากขนาดไหน

 

ชลิต เรามีเรื่องจะถาม


อะไร?”


คะน้าบอกเราว่าแจมสะใจเรื่องปุยฝ้าย ชลิตว่าจริงไหม?”


ทำไมบุรินทร์ถึงถามล่ะ ไอ้แจมมันก็คน ไม่ใช่ปูนปั้นชลิตโอบเอวผักบุ้งหลวม ๆ ได้ยินเสียงครามฮิ้วด้วย แต่เราจะไม่หวั่นไหว สะใจกันหมดนั่นแหละ แต่ไม่แสดงออก


ถ้างั้นทำไมชลิตถึงไม่ทำตั้งนานแล้วล่ะ?”


มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจสักหน่อย พูดครั้งเดียวก็จบชลิตบอกกับผักบุ้ง แต่มีหมูคิดมาก ก็เลยทำให้มันจบกว่าเดิม


“...ขอบใจนะผักบุ้งยิ้มน้อย ๆ ให้ชลิตที่ยิ้มกลับมาเหมือนกัน


ขอบใจบุรินทร์เหมือนกันที่ยอมนิสัยไม่ดีบล็อกให้ เสียใจมากไหมล่ะ?”


ไม่หรอก พอทำจริง ๆ แล้ว ไม่ค่อยรู้สึกอะ—”


โฮ่ง!


โอ๋ ๆ กอดพี่เบิ้มด้วยน้า

 

ผักบุ้งไม่ได้รู้สึกเสียใจจริง ๆ มันเป็นความรู้สึกของการเป็นห่วงคนอื่นมากกว่า แต่ผักบุ้งก็ไม่ได้คิดอะไรแล้ว ไม่ได้ลำบากใจจะทำด้วย พอมานั่งคิดแล้วก็ไม่ได้สนิทอะไรกัน ผักบุ้งคิดว่ากานต์คงไม่ได้ให้ใจอะไรกับผักบุ้งมามากเกินกว่าจะตัดใจไม่ได้หรอก ทั้งไม่ได้รู้จัก ไม่ค่อยได้คุยกันเลย


พอบล็อกไปแล้วก็ไม่ได้มีเรื่องต้องติดต่อกันอีก คงเพราะว่ามันไม่ได้มีช่องทางอะไรที่จะทำให้คุยกันได้ เรื่องที่ไปซ้อมปิงปองให้สนนั้น ผักบุ้งก็จะเลือกวันธรรมดา ๆ ที่ไม่ได้มีการซ้อมพิเศษอะไร เล่นไปรอคะน้าซ้อมละครไปแล้วเราก็จะกลับบ้านพร้อมกัน

 

ชลิตมาทำงาน ให้กิ๊กดูแลแฟนไปก่อน


แจม...ผักบุ้งไม่ค่อยคิดว่าจะโดนแจมแซว แซวเราอ่ะ


ทำไมเวลาพี่ครามแซวแล้วน้องบุ้งเสียงดังอ่ะ ไม่รักพี่ครามเหรอ?”


รักที่ตีนกูนี่ ลามปามเมียกูไง?”


แหม แม่ไม่อยู่เอาใหญ่ เดี๋ยวต่อสายคุณชลธิชา คุณธานีแล้วจะรู้เซนต์ทำท่าต่อสายตรงก่อนที่จะขยับหนีเพราะชลิตจะเดินเข้าไปเตะจริง ๆ ก่อนจะหัวเราะร่าที่แซวเพื่อนได้

 

เวลาเห็นชลิตทำท่าแบบนี้ใส่เพื่อนแล้วผักบุ้งก็รู้สึกสนุกไปด้วย ชลิตชอบทำหน้าเหมือนไม่พอใจแต่ก็ไม่เคยโกรธ ทั้งยังเป็นคนที่เล่นกลับได้หน้านิ่ง ๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร อย่างที่ผักบุ้งเคยคิดมากมาก่อนเรื่องชลิตล้อกันเล่น ๆ แต่บางทีคนที่เก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจเยอะ ๆ อย่างชลิตคงจะคิดอะไรมากมาย คิดในเรื่องที่ผักบุ้งไม่รู้

 

ถึงแจมจะบอกให้ไปทำงาน แต่สิ่งที่ชลิตทำคือการถามเพื่อนว่าจะเอาพิซซ่าหน้าอะไร เพราะว่าสั่งอะไรได้แถมแบบนั้น ทุกคนจึงเลือกขอบชีสหนึ่งถาด บางกรอบอีกหนึ่งถาด แล้วก็เลือกหน้าพิซซ่าในแบบที่ชอบ เลือกซอสที่อยากกิน ก่อนจะกดสั่งเรียบร้อยและรอให้มาส่งโดยไม่ได้สั่งของทานเล่นอะไรเพิ่มเติม มีเพียงพิซซ่าเท่านั้น

 

เอาเฟรนช์ฟรายกับไก่ป็อปไหม เดี๋ยวกูไปทอดให้ชลิตถามเพื่อนที่พยักหน้าตอบรับ บอกว่าพ่อทอดไก่ให้ลูกชายเยอะ ๆ หน่อยนะครับ ลูกชายกินจุ เลขาทำงานเสร็จรึยัง ท่านประธานว่าไง?”


ผักบุ้งไปช่วยพ่อดูแลลูกก่อน เดี๋ยวท่านประธานโดนพ่อด่า


โอเค อันนี้เราเซฟไว้แล้วนะ แล้วก็...อันนี้ก่อน เจนบอกว่างบเช่าชุดขอส่งดึก ๆ หน่อย เพิ่งไปเช่ามาวันนี้


ได้ ๆ บอกให้ส่งราคามัดจำมาด้วยนะ


ได้เลย

 

ผักบุ้งตอบเจนก่อนจะกดสลีปแล็ปท็อปเพื่อไปช่วยเจ้าของบ้านอย่างคุณพ่อชลิตทำอาหารว่างประกอบการกินพิซซ่าให้เพื่อน ๆ มีพี่เบิ้มที่วิ่งตามเข้าครัวไปด้วยเพราะว่าจะอยู่กับผักบุ้งเสมอ

 

คนที่เดินตามหลังชลิตมาอย่างผักบุ้งนั้นได้แต่มองแผ่นหลังและไหล่กว้าง ๆ ของนักกีฬาบาสเกตบอลเยาวชน คนที่จะมีอนาคตไกลในความฝันของตัวเองคนนี้กำลังเปิดช่องฟรีซของตู้เย็นบ้านตัวเองเพื่อหยิบอาหารสำเร็จรูปออกมาผ่านกรรมวิธีการทอดให้เพื่อน ๆ ได้กินกัน


บางครั้ง...ผักบุ้งก็คิดว่าตอนนี้ชลิตกำลังคิดอะไรอยู่นะ การอยู่กับผักบุ้งมันทำให้ชลิตมีปัญหา หรือว่าทำใจลำบากบ้างไหม มันเป็นความคิดทางด้านลบที่เกิดขึ้นจากอดีตที่ผ่านมา ผักบุ้งเองก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันก็เป็นแค่เรื่องคิดมากที่ผักบุ้งคิดไปเองคนเดียว เพราะไม่มีท่าทางหรือคำพูดไหนจากชลิตที่ทำให้ผักบุ้งรู้สึกว่าชลิตกำลังพยายามในเรื่องของความรู้สึก ผักบุ้งรู้ว่าเราทั้งสองคนกำลังเต็มที่กับความสัมพันธ์นี้ ส่วนเรื่องที่ต้องพยายามนั้น...ผักบุ้งเชื่อเวลาจะบรรเทาให้ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี

 

ชลิต...


ครับ?”

 

ผักบุ้งยกแขนทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นก่อนจะสวมกอดชลิตจากทางด้านหลัง มือทั้งสองข้างนั้นประสานกันบริเวณหน้าท้องของชลิต แนบใบหน้าแดงก่ำเข้ากับแผ่นหลังที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ

 

“...ที่...ติดเอาไว้ตอนสอบเสร็จผักบุ้งเสียงอู้อี้เพราะพูดผ่านเสื้อของคนที่กอดอยู่ ลืมรึยัง?”

 

ชลิตปิดตู้เย็นทั้งที่ยังไม่ได้เอาอะไรออกมา ทั้งยังยืนนิ่งจนผักบุ้งหวั่นใจ ที่ถามออกไปก็ไม่ได้รับคำตอบ

 

ไม่รู้ว่าช้าไปไหม แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองค—”

 

สิ่งที่ตั้งใจจะพูดติดค้างอยู่ในลำคอเมื่อความตกใจนั้นเข้ามาแทนที่ ผักบุ้งที่อยู่ดี ๆ ก็โดนดึงแขนไปอีกทางก่อนจะถูกยกตัวขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ทำครัวโดยคนที่ไม่รู้ว่ายกผักบุ้งด้วยความรวดเร็วโดยไม่ทันได้ตั้งตัวแบบนั้นได้อย่างไร

 

ได้แต่มองและแสดงออกด้วยความตกใจ ทำอะไรอย่างอื่นนอกจากนี้ไม่ได้เลย ทั้งยังตัวแข็งที่สุดในชีวิตเมื่อชลิตขยับเข้ามาใกล้ เท้าแขนตัวเองเอาไว้กับเคาน์เตอร์

 

บุรินทร์จะทำแค่นี้?”


“...”


ให้รอมาตั้งนาน จะทำแค่กอดรึไง?”


ละ...แล้วจะให้...ทำอะไร?” ผักบุ้งพูดไม่ออกแล้ว ใจมันเต้นแรงจนแน่นหน้าอกไปหมด ตั้งกอด...ต่างหาก


ตั้งกอดเหรอ มันทำยากตรงไหน?” คำถามที่ถูกถามกลับมานั้นมาพร้อมสัมผัสที่เอวและแรงรั้งที่ดึงผักบุ้งเข้ามาคนที่ขยับเข้ามาชิดมากกว่าเดิมจนต้องหลบสายตา พี่เบิ้ม เฝ้าประตูไว้

 

การเห็นพี่เบิ้มหันหน้าออกจากประตูครัวและหันก้นให้ผักบุ้งราวกับเป็นยามรักษาการณ์นั้นทำให้รู้สึกขัดเขินและร้อนอยู่ภายในใจว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ชลิตจะทำอะไร ทำไมผักบุ้งต้องมานั่งอยู่บนเคาน์เตอร์จนระดับความสูงเกือบเท่าชลิต แล้วนี่มัน...

 

กลัว?”


ปะ...เปล่า


แล้วสั่นทำไม?”


เรา...ใจมันเต้นแรงจนแทบจะเต้นไม่ไหวแล้ว ไม่รู้ตัวเลยว่าสั่นจนชลิตเอ่ยทัก ชลิต...จะทำอะไร?”


บุรินทร์ต่างหาก จะทำอะไร?”


“...”


ถ้าจะทำแค่กอด ชลิตไม่ให้กลับบ้านนะ

 

ใบหน้าขึ้นสีจัดและสายตาที่กล้า ๆ กลัว ๆ ของผักบุ้งได้แต่กลั้นใจสบมันเอาไว้กับคนที่อยู่ใกล้กันจนแทบลืมหายใจ ถ้าเกิดว่าเรากอดกัน ถึงจะแนบชิดกันมากแต่ผักบุ้งก็รู้สึกว่ามันมีพื้นที่ให้หายใจมากกว่าการมาจ้องตากันแบบนี้ ทั้งยังมือที่โอบเอวกันอยู่อีก...

 

จะ...จะให้เราทำอะไร?”


บุรินทร์คิดสิชลิตตอบกลับมาก่อนจะถามผักบุ้งด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง กลัวใช่ไหม?”


ไม่ใช่นะผักบุ้งไม่ได้กลัวเลยสักนิด ไม่สิ...มันไม่ใช่ในความรู้สึกแบบนั้น เราตื่นเต้น...


นั้นก็แปลว่าอยากทำ?”


ทำอะไร?!” ผักบุ้งเก็บใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว พูดแบบนี้...ไม่ได้นะ


ถ้าไม่ให้พูดกับเมีย แล้วจะให้ไปพูดกับใคร?”


“...”


อยากเป็นเมียจริง ๆ รึยัง?”


ชลิต!

 

ผักบุ้งรู้ว่าโดนแกล้ง แต่มันทำใจให้แทบจะระเบิดไม่ได้เลยเมื่อขาทั้งสองข้างถูกจับแยกออกโดยไม่รู้ตัวเพื่อให้อีกคนเข้าใกล้กันได้มากขึ้น ทั้งยังมีมือข้างหนึ่งที่วางอยู่บนหน้าขาของผักบุ้ง แต่คงเพราะว่าถูกดันให้นั่งลึกเข้าไปข้างใน มันจึงไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงอะไรแบบนั้นมากนัก

 

ถ้าชลิตทำจริง ๆ บุรินทร์โอเครึเปล่า?”


ทะ...ทำอะไร?!”


ฮะ ๆ หน้าตื่นเชียวสีหน้าอารมณ์ดีของชลิตทำให้ผักบุ้งยิ้มออกมาได้บ้าง หลังจากเขินไม่ได้สติอยู่นาน หมายถึงทำแบบนี้


“...”


เค้าเรียกว่าอะไร ช่วงเวลาทำให้ตายใจ?”


ทะลึ่งนัก...ผักบุ้งโดนแหย่ไม่หยุด ทำไม...ทำไมชอบทำให้คิด...


ก็อยากให้คิดจริง ๆคำพูดของชลิตทำเอาผักบุ้งค้อนขวับ ทำไมบอกว่าทะลึ่ง กับแฟนกันแล้วแบบนี้ทะลึ่งด้วยรึไง ไปไหว้พ่อกับแม่มาแล้วนะ


ชลิตอ่ะ...

 

ผักบุ้งมองตาคนที่พูดว่าเราเป็นแฟนกัน คนที่เข้าไปไหว้พ่อจ๋าแม่จ๋าของผักบุ้ง นั่งกินข้าวเย็นด้วยกันหนึ่งมื้อ แม่ตำส้มตำพริกสิบเม็ดให้ชลิตด้วย กินได้อยู่คนเดียว บ้านผักบุ้งพริกสามเม็ดก็พอแล้ว

 

เรา...เราก็แค่เขิน แล้ว...แล้วมันก็เป็นการแสดงความรัก เรารู้

 

สำหรับผักบุ้งหรือว่าใครก็ตามที่รู้จักชลิต มันเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่จะรู้ได้ว่าชลิตไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้าไม่ชอบก็จะไม่ยุ่ง (อย่างที่ผักบุ้งเคยผ่านมา) แต่ถ้ามีความรู้สึกดี ๆ ด้วย ชลิตก็จะเต็มที่กับทุกอย่างในใจของตัวเอง เหมือนตอนนี้ที่อยู่กับผักบุ้ง พี่ตุ้งเคยบอกผักบุ้งว่าเวลาที่เราอยู่กับคนที่เราชอบ หรือคนที่เป็นแฟนเรา มันจะเกิดความรู้สึกอย่างหนึ่งขึ้นมา ความรู้สึกในเวลาที่เรา...มีหัวใจให้กัน

 

ไม่ชอบก็บอกได้นะ


เรา...ไม่นะ...


ไม่อะไร บุรินทร์พูดให้มันชัดเจนหน่อย


ก็...ชลิตแกล้ง แกล้งผักบุ้งอีกแล้ว ฮื่อ...ชลิตก็รู้ ทำไมแหย่เราเรื่อย...

 

ถึงจะเก็บอาการไม่ได้เพราะหัวใจกำลังเต้นระรัว แต่ผักบุ้งก็เอนตัวไปข้างหน้าเพื่อซบกับไหล่กว้าง ๆ ของชลิตที่ส่งเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ออกมาให้ได้ยิน

 

แหย่ได้มากกว่านี้อีก...เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้ผักบุ้งรู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อตไปทั้งร่าง บุรินทร์อยากลองไหม?”


ไม่...เอา...


ไม่เอาเหรอ...มือหนาที่สอดเข้าในเสื้อทำให้ผักบุ้งที่เกาะเอวชลิตเอาไว้หลวม ๆ นั้นกำเสื้อของอีกฝ่ายแน่น จริงรึเปล่า?”


ชลิต...


หืม?”

 

มือที่กำแน่นและอาการหายใจไม่ออกนั้นเกิดขึ้นเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวนั้นแตะลงมาที่บริเวณลำคอของผักบุ้งอย่างผะแผ่ว ก่อนที่อาการหายใจหอบถี่จะเกิดขึ้นตามมาเพราะผักบุ้งรู้สึกว่าทนไม่ไหวอีกแล้ว

 

อ้อมแขนทั้งสองข้างของผักบุ้งกอดชลิตเอาไว้แน่นเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่กดย้ำลงมาเรื่อย ๆ จนทำให้ใจสั่น เสียงสูดลมหายใจเข้าและลมหายใจอุ่นร้อนตามอุณหภูมิร่างกายของชลิตนั้นยิ่งทำให้ผักบุ้งโอบกอดคนตรงหน้า ชลิตกำลังสร้างความรู้สึกในใจของผักบุ้งที่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สร้างความผูกพันทางกายที่สัมพันธ์ตรงกับความผูกพันทางใจ ถึงจะเขินอายแต่ก็อยากจะกอดชลิตเอาไว้ให้แน่นที่สุด อยากจะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้

 

เสื้อข้างหนึ่งที่ถูกดึงลงทำให้ผักบุ้งสั่นเล็กน้อย เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ได้ยินก็ยิ่งทำให้ขวยเขิน ทั้งยังสะดุ้งเมื่อถูกแกล้งโดยการหยิกเบาๆ บริเวณหน้าท้องนุ่มนิ่มโดยไม่ผ่านเสื้อที่ใส่อยู่เพราะชลิตสอดมือเข้าไป ร่างกายมันร้อนไปหมดจนสมองรู้สึกว่างเปล่าและกลายเป็นสีขาวโพลน ก่อนที่ผักบุ้งจะร้องโอ๊ยออกมาเสียงดังเพราะความเจ็บที่บริเวณหัวไหล่ พร้อมกับเสียงของพี่เบิ้มที่เห่าเหมือนขู่กรรโชก ทำให้เราต้องผละออกจากกัน

 

ใครวะ?!”


กูมาเข้าห้องน้ำ!เสียงครามดังลั่น ทำไมพี่เบิ้มเห่ากูอ่ะ แง่งใส่กูด้วย ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนรักกัน!


ไอ้สัด! รีบเข้ารีบไสหัวไป!


อะไรวะ ด่ากูทำไมอ่ะ เข้าห้องน้ำก็ผิดเหรอ...

 

มันอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะหัวเราะออกมา ภาพชลิตหัวเสียก่อนจะหันมามองผักบุ้งเพราะเสียงหัวเราะนั้นยิ่งทำให้ผักบุ้งรู้สึกว่ามันตลกกว่าเดิม ยิ่งชลิตถามว่าหัวเราะอะไรมันก็ยิ่งทำให้หัวใจพองฟูมากขึ้นไปอีก

 

บุรินทร์ หยุดหัวเราะ


ไม่ชลิต!ผักบุ้งเผลอตัวเสียงดังเมื่อถูกสวมกอดแน่นจนหายใจไม่ออกแบบคนจงใจแกล้งกัน อื้อ...


อื้ออะไร?”


เปล่า...

 

แรงกัดที่มากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บนั้นถูกปลอบประโลมด้วยริมฝีปากของคนที่ก้มลงมาจูบไหล่ของผักบุ้งเบา ๆ ซำ้ทับรอยเดิมจนทำให้หายใจลำบาก แต่ก็รู้สึกว่ามันอ่อนโยนมากเกินกว่าจะอดทนเก็บความรู้สึกในใจเอาไว้ได้

 

เจ็บไหม?”

 

คนที่เงยหน้าขึ้นมาถามผักบุ้งที่ส่ายหน้ากลับไป ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อแนบริมฝีปากลงไปที่ปลายคางของคนที่นิ่งค้างไปทันทีเมื่อผักบุ้งตัดสินใจทำแบบนั้น

 

เรา...หน้าแดงจนหายใจไม่ออกแล้ว แต่ผักบุ้งจะทำให้ได้ ไม่เจ็บเลย


“...”


ถ้าชลิตชอบ...ก็ทำได้

 

สายตาของชลิตที่มองเข้ามานั้นทำให้ผักบุ้งขยับตัวไม่ได้ สิ่งที่ทำมีเพียงแต่การมองกลับไปเพียงเท่านั้น แม้แต่เสียงพี่เบิ้มขู่และเสียงของครามที่บอกว่าไม่เข้าก็ได้นั้นยังไม่สามารถทำให้เราสองคนละสายตาจากกันไปได้

 

บุรินทร์


“...”


กลับไปทำงานไป เดี๋ยวทำเอง


“...เราช่วยได้นะ เรา—”


ไปตามไอ้เซนต์มาไป


แต่เราทำได้นะภาพชลิตถอนหายใจทำให้ผักบุ้งรีบพูดต่อ เราช่วยแม่ทำกับข้าวบ่อยเลย


ไปตามไอ้เซนต์มา


ไม่เอา...


บุรินทร์อยากโดนอุ้มขึ้นห้องรึไง?”


“...”


จะเอาแบบนั้นใช่ไหม จะได้ไปไล่มันกลับบ้านให้หมด


ระ...เรา...เราจะไปตามเซนต์ให้นะ

 

ผักบุ้งกระโดดลงจากเคาน์เตอร์เพื่อออกไปตามเซนต์ และคิดว่าจะไม่กลับเข้ามาอีกจนกว่าชลิตจะออกไปเอง จะไปทำหน้าที่รอรับพิซซ่าให้เพื่อน ๆ อยู่หน้าบ้าน แต่การโดนดึงเอาไว้และคำว่าเดี๋ยวก่อนนั้นทำให้ผักบุ้งต้องกลับไปเผชิญหน้ากับชลิตอีกครั้ง

 

ชลิต เดี๋ยวเพื่อนได้ยิน เมื่อกี้ก็—”


คิดว่าจะทำอะไร?”


ก็...ใครมันจะไปรู้! ผักบุ้งก็ไม่รู้หรอก ชลิตอ่ะ...


ถ้าทำจริงใครก็รู้ เสียงน่าจะดังลงมาถึงข้างล่าง


ทำไมทะลึ่งอ่ะ ไม่ต้องมาแหย่เราแล้วนะ แม่กลับมาจะฟ้องแม่เลย ผักบุ้งพยายามขืนตัวออกแต่ชลิตที่เอาแต่หัวเราะก็ไม่ยอมปล่อยกันสักที “แกล้งเราไม่หยุดเลย เดี๋ยวงอนเลยนะ ชลิตจะง้อไหม?”


“ไม่ง้อหรอก โตแล้ว”


“ไม่เชื่อ”


“ไม่เชื่อแล้วถามทำไม?”


“ก็มันโอ๊ย...” ผักบุ้งร้องออกมาทั้งที่กำลังยิ้มอย่างขัดเขินเพราะโดนชลิตกอดเอาไว้ ไม่รู้ทำไมถึงชอบเอามือบีบพุงผักบุ้งนัก “ชลิต...อายพี่เบิ้ม”


“จะอายทำไม เห็นกอดกันทั้งวัน ให้ชลิตกอดบ้างไม่ได้รึไง?”


“อื้อ...”


ผักบุ้งยกมือขึ้นกอดชลิตกลับด้วยความรู้สึกที่เต็มตื้นทั้งหัวใจ ไม่ว่าจะได้ใกล้กันมากเท่าไหร่ ผักบุ้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองกำลังฝัน เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตนี้ ตอนนั้นคิดว่าแค่ได้พูดคุยกันบ้างก็คงจะมีความสุขแล้ว แต่ว่าตอนนี้มัน...


“บุรินทร์”


“...”


“ที่ไหล่น่ะ...ฝากเอาไว้ก่อนนะ” มือของชลิตลูบหัวไหล่ของผักบุ้งเบา ๆ ตรงที่ตัวเองกัดลงไปเสียเต็มแรงเพราะอารมณ์ข้างในใจ “เอาไว้จะให้ทำคืน”


“ใครจะไปทำเล่า...”


“...เดี๋ยวบุรินทร์ก็ทำ”


“...”


“จะทำตอนนี้เลยไหมล่ะ?”


“ไม่เอา!





มาถึงจุดนี้ได้อย่างไร

55555555555

#ชลิตไม่กินผักบุ้ง

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.776K ครั้ง

6,008 ความคิดเห็น

  1. #6005 guss_toy (@guss_toy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 09:58
    รรภาะ่_รพรำ/ืำราสดสพาพ
    #6005
    0
  2. #5808 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:14
    แพรวพราวมากชลิตตตตตต แลงมากกกกกกกกกกก วววววกวกสกสกกสาหหาหา แลงมาก มอห้าแซ่บ ๆ เหรอ ไม่หวาจยยยยยยย
    #5808
    0
  3. วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 22:31
    จะบ้าตาย นางร้าย นางช่างหยอดเหลือเกิน คนทางนี้ใจเหลวเป็นน้ำแล้วพ่อคุณ T______T
    #5697
    0
  4. #5653 KUMDAM (@KUMDAM) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 19:33
    คะน้าาาาาา!!!!!!!!!!
    #5653
    0
  5. #5652 KUMDAM (@KUMDAM) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 19:33
    กี้ดดดดไหนบอกไม่มีเอ็นสีไง๋คร่ะขุ่นเพ้
    #5652
    0
  6. #5616 patchanyeol (@patchanyeol) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 03:46

    เขินมากจ่ะพี่ ช่วยถนอมลูกของชั้นด้วยนะคะ อิอิ
    #5616
    0
  7. #5588 IamTenTen (@IamTenTen) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 00:45
    อย่ากินน้องงงง!!!!!!!!!!!!
    #5588
    0
  8. #5492 nnichamonn (@nnichamonn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 17:32
    เขินมาก เขินมากกกๆๆๆๆๆๆๆ
    #5492
    0
  9. #5468 แพะบยอน❤ (@zpen) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 04:11
    มันบะลั่กๆๆๆอุกๆๆๆๆๆๆอุดปากกี้ดเรยอะแงงงงงงงงงงงงงมอมดสกสหวหวงห
    #5468
    0
  10. #5412 myyq (@myyq) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 00:12
    นายชลิต เหิมเกริมมากนะ /โทรหาคะน้า
    #5412
    0
  11. #5281 0854319114 (@0854319114) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 23:17
    แง๊งงงงงงไรท์มันแบบว่ารนนดาะรระระาะสพ ดือมากๆเลยฮือออเขินไม่ไหวแล้ว อยาดได้ชลิตต้องทำยังไงคะะ
    #5281
    0
  12. #5279 iiwscm (@iiwscm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 23:03
    จะฟ้องคะน้ากับลันเตาแน่ ช ลิ ต !!!!!
    #5279
    0
  13. #5278 iiwscm (@iiwscm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 23:02
    กึ้ดดดดเขินมากน้วยแล้วค่าๆๆๆๆๆ
    #5278
    0
  14. #5202 its-meeeee (@its-meeeee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 03:13
    ไม้เรียวในมือคะน้าสั่นริกๆ555555555
    #5202
    0
  15. #5196 ไพลอท (@pasuda56) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:47
    จะฟ้องคะน้าๆๆ ชลิตโดนแน่มากัดลูกเราได้ไงๆๆ ก็นะเขินแหละ อิอิอิ น้องบุ้งหนีออกมาจากถ้ำเสือเร็วลูกกกก เร้วววววว
    #5196
    0
  16. #5179 Kyss (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:37
    กี้ดๆๆๆๆ อยากจะวิ่งออกไปกี้ดที่หน้าต่าง แต่กลัวแม่จะทุบๆๆ555555 เขินมากก ชลิตร้ายกาจ มันบลั่กๆๆอุกๆๆบักๆๆ มันเปนตาแซบ ฟหกดเเ้าาสวง ดิช้อนบอกไว้กงนี้เลยว่า จะนำเงินไปประกันตัวชลิตเองค่ะ5555555555 กี่รอบอิช้อนก้จะนำไปประกันชลิตออกมาหม่ำๆน้องบุ้งอีก5555555 บุญบาป ชุ้นรักเรื่องนี้ อ่านตอนนี้ทั้งตอนก้คือยิ้มทั้งตอนเขินทั้งตอน ชอบม้ากกก
    #5179
    0
  17. #5159 แบ้กฮายอน (@aommii-ddn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 13:53
    จะเขินตายแล้วแม่
    #5159
    0
  18. #5096 Jibkazzz (@Jibkazzz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 02:30
    ครามมาทำไม โอ้ยกากสกนกรแดรกีแไรกรห่ไหกีก่5555
    #5096
    0
  19. #5087 minyoongi090393 (@minyoongi90393) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 01:25
    เขินแบบเขินมากอะโอ้ยยยยยชลิตตตตตตตตตต
    #5087
    0
  20. #5027 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 23:18
    รักกันมาก คนทางนี้หัวใจเต้มไปด้วยน้ำตาล
    #5027
    0
  21. #5018 KPICMY_REAL (@KPICMY_REAL) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    โอ้ยเขินมาก
    #5018
    0
  22. #5005 BEPBEP (@pcy_42) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 19:40
    หัวใจจะวายๆๆๆๆ กรี้ดดดด
    #5005
    0
  23. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:37
    ชลิตมันร้ายนะคะ .. อยากให้มีสัก100ตอน แต่งต่อเรื่อยๆ ไม่เอาตอนจบ
    #4914
    0
  24. #4880 areenachesani (@areenachesani) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 15:07
    ชลิตตตต!! เขินนะ
    #4880
    0
  25. #4832 super__p (@sunonwater) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 01:14
    ชลิตมันร้าย ผักบุ้งไม่รอดหรอก
    #4832
    0