นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย Krismin [ Թ͡ ] 13+

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Krismin [ มินซอกขี้อ่อย ] 13+

                             








FB.ฝ้าย'งายย 

เค้าอ่อยเเย้วน๊าาาาา555555





cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 พ.ย. 59 / 10:18


หักพวงมาลัยเข้าไปยังร้านอาหารประจำ ไม่ใช่เพราะต้องการมาทานแค่อาหารเย็นหรอกแต่ชาย

หนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่เข้ามาที่ร้านนี้หลังเลิกงานบ่อยครั้งก็เพราะเขาเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน

ของร้านแห่งนี้ โดยคนที่ดูแลร้านนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล คิม มินซอก ผู้ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทและตอนนี้ก็เป็น

เจ้าของหัวใจของเขานั่นเอง

สวัสดีครับคุณคริสเสียงพนักงานในร้านกล่าวทักทายเป็นระยะตลอดทางเดินที่ชายหนุ่มเดินเข้า

มาภายในร้าน ร่างสูงเดินเข้าไปภายในห้องแคชเชียร์ด้วยความคุ้นเคยโดยไม่ต้องขออนุญาตแต่อย่างใด

มาเร็วเกินไปรึเปล่าอี้ฟาน?” เสียงใสเอ่ยถามด้วยความสงสัย คริสที่คนทั่วไปเรียกกันแต่สำหรับ

มินซอกแล้วคนตรงหน้าของเขาตอนนี้คืออู๋อี้ฟาน ชื่อที่มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่เรียกตามชื่อจริงของเขา ชื่ออี้ฝาน

นี้นับว่าเป็นชื่อสำหรับคนที่สนิทกันจริงๆ เท่านั้น แน่นอนว่ามินซอกกับอี้ฟานสนิทชิดเชื้อและแนบเนื้อ(?)กันมานานแล้วนั่นเอง

หิวน่ะ งานยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าวเลย ตอนเที่ยงก็ได้กาแฟแค่แก้วเดียวคำตอบกลับสอดคล้อง

กับทำทักทายบ่งบอกว่าพวกเขาไม่ใช่คู่รักหวานแหววแต่อย่างใด หน้าตาอิดโรยเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดี

พักนี้อี้ฟานมีงานล้นมือจนกลับดึกดื่นก็บ่อยครั้ง

เลิกงานมาเร็วแบบนี้งานเสร็จแล้วเหรอมินซอกถามขณะที่มือและสายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอ

เพื่อตรวจออเดอร์ที่เพิ่งได้รับมา

เปล่า เอากลับไปทำที่บ้านน่ะ

อีกคนหันมามองด้วยสายตาบางอย่างโดยที่อี้ฟานไม่ทันได้มองเพราะมัวก้มหน้าก้มตาอยู่กับโทรศัพท์

มือถือ ซึ่งเรื่องที่สื่อสารผ่านมือถือก็คงหนีไม่พ้นเรื่องงานที่ยังติดพันอยู่

จะกินอะไรก็สั่งเด็กในร้านแล้วกันนะ ฉันออกไปรับออเดอร์ก่อนบอกอีกคนก่อนคว้าเครื่องมือสื่อสาร

สมัยใหม่ที่ใช้แทนกระดาษจดแบบเก่าๆ มินซอกเดินออกไปยังโต๊ะอาหารโซนเอาท์ดอร์ที่มีลูกค้า 3-4 คน เพิ่ง

เดินเข้ามา

คนตัวสูงเก็บโทรศัพท์เมื่อคุยธุระแล้วเสร็จ สายตาคมมองผ่านกระจกออกไปนอกร้าน ด้วยเป็นช่วงเวลา

อาหารค่ำ เวลาหลังเลิกงานแบบนี้คนเริ่มทยอยเข้าร้านและเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ หยุดมองกับคนที่ยืนรับออเดอร์

จากลูกค้า มินซอกยิ้มแย้มด้วยเป็นส่วนหนึ่งของงานบริการที่เจ้าตัวรัก เทียบกับคนทั่วไปมินซอกไม่ใช่คนตัว

เล็กอะไรมากมาย ด้วยความสูงที่ค่อนข้างน้อย รูปร่างไม่เชิงว่าอวบถ้าเรียกให้ถูกน่าจะเรียกว่ามีเนื้อมีหนังเสีย

มากกว่า วันนี้มินซอกใส่ชุดขาวทั้งกางเกงและเสื้อดูเข้ากัน อี้ฟานมองผ่านไปคล้ายไม่ติดใจอะไรก่อนเขาจะ

กวาดตากลับมาอีกครั้ง ร่างที่ค่อนข้างเล็กก้มลงไปใกล้กับหนึ่งในสามของลูกค้าบนโต๊ะริมสุดใกล้กับลานจอด

รถ อี้ฟานคิดเดาเอาเองว่ามินซอกคงไม่ได้ยินที่ลูกค้าสั่งออเดอร์เจ้าตัวถึงต้องก้มลงไปแบบนั้น

คนทั้งคู่ยิ้มให้กันและกันมากกว่าที่ควรจะเป็นหรือไม่ข้อนี้คนที่กำลังมองเองก็ไม่แน่ใจ มินซอกเปิดยิ้ม

อย่างสดใสยิ้มจนแก้มป่องๆ นั่นแทบปริแตกขณะที่นิ้วเรียวเลื่อนกดลงออเดอร์ที่ลูกค้ารายนั้นสั่งมา ส่วนชาย

หนุ่มตัวผอมผิวขาวก็ยังนั่งยิ้มและจ้องมองอยู่อย่างนั้น มองไกลๆ คนคนนั้นหน้าตาค่อนไปทางน่ารักก็จริงแต่

ดวงตาคู่กลมโตก็เอาแต่จ้องมองมินซอกไม่ถอดถอนระหว่างรอเพื่อนร่วมโต๊ะอีกสองคน ดูๆ แล้วแววตาและรอย

ยิ้มแบบนั้นก็ทำให้คิดได้หลายแง่อยู่ไม่น้อย

ผ่านไปสักพักมินซอกเดินออกมาพร้อมเมนูอาหารในมือก่อนอี้ฟานจะเห็นอะไรสะดุดตาเขาอยู่ไม่น้อย

ขณะที่คนตัวเล็กเดินออกจากโต๊ะนั้นมา เสื้อคลุมสีขาวไหล่ตกลงข้างนึงมาเผยให้เห็นไหล่เนียนๆ มาแต่ไกล

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวทำเสื้อหลุดลุ่ยตั้งแต่ตอนไหนอี้ฟานเห็นอีกทีก็มีสภาพอย่างที่เห็นแล้ว

เจ้าของร่างสูงใหญ่ยังนั่งทานสปาเก็ตตี้ปลาแซลมอนราดซอสสูตรพิเศษของร้านเมนูที่สั่งบ่อยครั้งด้วย

อาการปกติ มินซอกเดินเข้ามาก่อนเปิดปากบ่นกับสภาพอากาศให้อีกคนฟัง

ช่วงนี้อากาศร้อนมากเลยนะ เนี่ยจะมืดอยู่แล้วอากาศยังร้อนอบอ้าวอยู่เลยปากก็บ่นส่วนมือก็ขยับ

สาบเสื้อลงเปิดไหล่รับอากาศเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศภายในห้อง

คำพูดของมินซอกดูแล้วเป็นถ้อยคำที่เอ่ยออกมาลอยๆ เสียมากกว่า ซึ่งคนฟังเองก็เพียงแต่ตอบอืม

ในลำคอก่อนตั้งตาตั้งตาทานอาหารตรงหน้าของตัวเองต่อไปอย่างเงียบๆ

แต่ภายใต้อาการเงียบขรึมนั้นอี้ฟานแอบลอบมองคนที่อยู่หน้าจอมอนิเตอร์โดยไม่ให้อีกคนรับรู้ ภายใต้

เสื้อคลุมสีขาวเสื้อตัวในของมินซอกเป็นเสื้อกล้ามสีเดียวกัน อี้ฟานเองก็เพิ่งสังเกตว่าเสื้อที่อีกคนใส่คอคว้าน

ลงไปลึกมาก เขาเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายมีเสื้อที่ใส่แล้วเผยให้เห็นเนื้อหนังมังสาได้มากมายขนาดนี้ก็วันนี้นี่เอง หน้าคม

ก้มลงจัดการกับอาหารตรงหน้าอีกครั้งพร้อมให้เหตุผลกับตัวเอง คงเป็นเพราะอากาศวันนี้ร้อนจัดมินซอกถึงได้

แต่งตัวแบบนั้น...

มินซอกขยับเสื้อตัวนอกให้เข้าที่ แต่คงเพราะความรีบเสื้อถูกดึงขึ้นมาปิดไหล่ได้แค่ข้างเดียว ร่างเล็ก

เดินออกไปข้างนอกอีกครั้งเมื่อมีกลุ่มลูกค้าใหม่เข้ามาภายในบริเวณร้าน

แม้ทุกอย่างจะดูปกติดีแต่ชายหนุ่มตัวสูงก็อดไม่ได้ที่จะมองตามอีกคนไป มินซอกยิ้มแย้มทักทายดูจะ

เหมือนกันในส่วนของลูกค้าทุกๆ คน ยืนรอเพียงครู่เดียวดูเหมือนว่าลูกค้าคู่นั้นจะตั้งใจจะทานอะไรมาตั้งแต่แรก

หรือไม่ก็เป็นเจ้าประจำที่มาบ่อย มือขาวๆ นั่นก็กดยุกยิกกับเครื่องในมือก็ได้ออเดอร์ตามต้องการก่อนจะหอบ

เมนูเดินออกมา แต่แล้วคนตัวอวบก็หมุนตัวเดินไปอีกทางคล้ายกับมีใครเรียกตัวไว้

เป็นคนคนเดิมอีกแล้ว... ดูท่าชายหนุ่มตัวผอมเจ้าของดวงตาคู่กลมโตคนนั้นจะขยันสั่งนั่นนี่เสียเหลือเกิน ช่วยไม่ได้เลยที่อี้ฟานจะมีอาการไม่พอใจคนที่ไม่แม้จะรู้จักชื่ออย่างลูกค้ารายนั้นเลยด้วยซ้ำ ...

มินซอกรับออเดอร์ก่อนเดินกลับมาอีกครั้ง

นึกถึงงานมากมายที่กองพะเนินบนเบาะหลังของรถยนต์ อี้ฟานยกน้ำขึ้นดื่มก่อนเดินเข้าไปหามินซอกที่

นั่งอยู่โต๊ะประจำ

ฉันกลับก่อนนะ ต้องกลับไปเคลียร์งานอีกคนตอบรับในลำคอดวงตาคู่กลมยังมองหน้าจอมอนิเตอร์

ละสายตาจากหน้าจอในทันทีเมื่อมือแข็งๆ ของอี้ฟานจับหมุนที่เท้าแขนเก้าอี้ตัวที่มินซอกนั่งอยู่ส่งผล

ให้ร่างของคนตัวเล็กหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

ถ้าข้างนอกมันร้อนก็ไม่ต้องออกไปหรอก แค่รับออเดอร์เด็กในร้านก็น่าจะทำได้...” พูดพร้อมกับนิ้ว

เรียวยาวเกี่ยวเสื้อที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยให้มันขึ้นมาคลุมปิดไหล่ขาวให้พ้นจากสายตา

กายสูงเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรอีกปล่อยให้มินซอกมองตามโดยไม่เอ่ยทักท้วงอะไรเช่นกัน...

มินซอกกลับถึงบ้านเมื่อเข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลขหนึ่งไปแล้ว อี้ฟานยังนั่งอยู่โต๊ะทำงาน

ตัวเล็กตรงหน้ามีโน้ตบุ๊คเครื่องประจำที่ใช้ทำงาน ภายในห้องนอนกว้างขวางไร้ซึ่งแสงไฟมีเพียงแสงสว่างจาก

หน้าจอโน้ตบุ๊คเพียงเท่านั้น

ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ แบบนี้มันไม่ดีต่อสายตาเลยนะเอ่ยทักอีกคนมือก็เปิดไฟให้ทั้งห้องสว่างไสว มิน

ซอกสลัดเสื้อคลุมที่ใส่มาทั้งวันออกไปเสียงานยังไม่เสร็จอีกเหรอถามออกมาก็จริงแต่คนถามก็ไม่ได้หยุด

นิ่งรอคำตอบ เจ้าของกายเล็กเดินหายเข้าไปในส่วนของห้องแต่งตัวเก็บเสื้อคลุมที่ใส่มาทั้งวันลงตะกร้าก่อน

เสื้อผ้าตัวอื่นๆ จะตามลงไป

จะเสร็จแล้วล่ะ

เสียงเรียบตอบกลับมา ซึ่งคำตอบนั้นคนฟังเองก็ไม่คิดว่างานของอี้ฟานจวนจะเสร็จอย่างที่เจ้าตัวบอก

นักหรอก ด้วยตำแหน่งงานที่สูงขึ้นความรับผิดชอบก็มีมากขึ้นเป็นเงาตามตัว พักนี้อี้ฟานทำงานหนักมากจริงๆ

บ่อยครั้งที่เขาหอบงานกลับมาทำที่บ้านจนดึกดื่น มินซอกที่ตื่นสายเพราะร้านอาหารเปิดให้บริการแค่ช่วงเย็น

ไปจนถึงดึก ซึ่งแน่นอนว่าเขาจะตื่นนอนก็พบที่นอนอีกฝั่งที่ว่างเปล่าเพียงเท่านั้น

และก็เป็นไปอย่างที่คาดการณ์ หลังมินซอกออกมาจากห้องน้ำอี้ฟานยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

กายขาวนวลเนียนภายใต้เสื้อกล้ามสีขาวใส่สบายเหมาะกับอากาศร้อนๆ พาตัวเองไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทา

ครีมบำรุงจนเรียบร้อยนั่นก่อนเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

งานยังไม่เสร็จอีกเหรอหัวกลมๆ ขยับเข้าไปใกล้ มินซอกก้มดูกับหน้าจอที่อีกฝ่ายเปิดค้างไว้ทั้งที่

ความเป็นจริงเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจกับสิ่งที่ปรากฎแก่สายตาเท่าไหร่นักหรอก

“...อีกนิดนึงการที่อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้แบบนี้กลิ่นหอมๆ ของครีมอาบน้ำจากตัวมินซอกโชยเข้า

จมูกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสื้อที่คนตัวเล็กกว่าใส่อยู่นั่นก็อีก เสื้อกล้ามเนื้อบางเบากว่าตัวที่ใส่เมื่อตอนกลางวัน

ตอนนี้คนใส่ค้อมตัวก้มลงจึงเผยให้เห็นอกขาวเนียนที่อี้ฟานรู้ดีว่ามันลื่นมือมากแค่ไหน

“...อืม...” อือออในลำคอก่อนมินซอกจะเดินไปทิ้งตัวบนที่นอนหลังใหญ่

หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด ไฟกลางห้องยังสว่างจ้าไม่เหมาะกับการนอนหลับมากนัก แต่ยังไงเสียมิน

ซอกก็ไม่เดือดร้อนเท่าไหร่หรอก การนอนดึกตื่นสายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปเสียแล้ว คนที่น่าเห็นใจควรจะ

เป็นอี้ฟานมากกว่าที่ต้องนอนดึกตื่นเช้าในเกือบจะทุกวัน

เวลาล่วงผ่านไปราวห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน มินซอกรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย อี้ฟานขยับตัวเก็บ

เอกสารพร้อมกับปิดโน้ตบุ๊คคาดว่างานของเขาคงจะเรียบร้อยแล้ว ไฟกลางห้องดับมืดลงเหลือเพียงแสงไฟ

จากหน้าจอมือถือของมินซอกก่อนแสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟหัวเตียงจะสว่างขึ้นแทนที่และการก้าวขึ้นมาใกล้

ของชายหนุ่มร่างสูง

ทำอะไรเสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหูเล็ก อี้ฟานนอนตะแคงมือหนาค้ำศีรษะตัวเองส่วนอีกข้างวางแม่ะบน

หน้าท้องของคนข้างกาย

ไม่มีอะไร.. ดูไปเรื่อยเป็นแบบนั้นจริง นิ้วเล็กไล่กรีดบนหน้าจอสัมผัสดูข่าวสารทั่วไปอย่างไม่ใส่ใจ

กับมันเท่าไหร่นัก

เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัดอี้ฟานก็ลงความเห็นเลยว่าโทรศัพท์มือถือไม่ได้มีความจำเป็นอีกต่อไป หน้าคม

โน้มลงมา ริมฝีปากได้รูปแตะเคล้าคลึงมุมปากอีกคน มือใหญ่เคลื่อนจับมือถือจากมืออีกคนก่อนแย่งไปเก็บวาง

บนหัวเตียง กายใหญ่เคลื่อนตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กกว่าโดยใช้ข้อศอกค้ำยันทานน้ำหนักตัวเองไว้ สองเรียวลิ้นแลก

สัมผัสซ่านหวาน เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลก่อนทวีความเร่าร้อนมากขึ้นตามอารมณ์เสน่หาที่ก่อตัว

ฝ่ามือใหญ่เลิกชายเสื้อขึ้นก่อนส่งมือร้อนๆ จะเข้าไปสัมผัสหน้าท้องเนียนปลุกปั่นอารมณ์ ริมฝีปากหยัก

ไล่เล็มดูดซับความหอมโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ เขาเองไม่ชอบมินซอกเองก็ไม่อยากให้เขาทิ้งร่องลอยแบบนั้น

ไว้เช่นกัน ไล่สัมผัสตามแนวไหปลาร้า ริมฝีปากอุ่นๆ กดจูบแผ่วเบาแต่ให้ความรู้สึกวาบหวามบนอกเนียนที่ยั่ว

ตายั่วใจตั้งแต่เมื่อตอนเย็น มือหนาเลิกเสื้อกล้ามตัวบางขึ้นกถอดให้พ้นไปผ่านศีรษะกลม บทรักเริ่มต้นขึ้นและ

ดำเนินไปตามทำนองของมัน...

อือ...” เสียงครางอื้ออึงจากคนทั้งสองดังสลับกับเสียงเคลื่อนไหวและการเสียดสีของกายร้อนทั้งสอง

แสงไฟวับแวมจากหัวเตียงสร้างอารมณ์รุ่มร้อนและส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยอารมณ์

ฟันคมกัดริมฝีปากได้รูปเมื่ออารมณ์ซ่านเสียวจู่โจม สายตาคมสบประสานกับดวงตาคู่หวานของคนด้าน

ล่างถ่ายทอดความรู้สึกดีให้แก่กัน

คิดถึงสัมผัสแบบนี้จังเสียงหวานสั่นไหวเอ่ยบอกกับคนตรงหน้า มือเล็กลูบไล้ท่อนแขนแข็งแรงของ

คนที่คร่อมอยู่ กายเล็กเคลื่อนไหวช่วงล่างสอดคล้องกับการเข้าขยับเข้าออกของกายสูงด้านบน

หน้าคมเปิดยิ้มกับสิ่งที่ได้ยิน อี้ฟานแนบสัมผัสกับริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ ความหวานซาบซ่านแลก

เปลี่ยนกันในโพลงปากเล็กร้อนชื้น การผูกพันธ์กันมานานทำให้พวกเขารู้ใจและเข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นก็จริง

แต่การเอ่ยบอกความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาก็ช่วยให้ความสัมพันธ์หวานหอมมากขึ้นและความรักของเขาทั้ง

สองดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและเนิ่นนานด้วยเช่นกัน

ขณะที่กายส่วนล่างยังเคลื่อนไหวด้วยจังหวะเร่าร้อนริมฝีปากร้อนก็ละเล็มตามซีกแก้ม ใบหู ก่อนไล่ลง

ตามซอกคอหอมไปยังเนินอกเปลือยเปล่าสร้างความวาบหวิวให้คนใต้ร่างไม่หยุดหย่อน

อ่ะ!~...” เสียงครางหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม ร่างของมินซอกผวาหลังไม่ติดที่นอนเมื่อริมฝีปากร้อ

นๆ ขบดูดบนเนินอกของเขาด้วยความตั้งใจของอีกฝ่าย

มินซอกไม่มีเวลาได้เอ่ยถามหรือหาคำตอบ การสูงด้านบนเคลื่อนไหวเร่งจังหวะรักหนักหน่วงขึ้น มือเล็ก

จิกแน่นกับลาดไหล่กว้าง ความเสียวซ่านที่ได้รับส่งผลให้มีเสียงครางอย่างสุขสมออกมาจากปากคนทั้งสอง

ร่างสูงสองร่างกระตุกเกร็งความสุขประเดประดังเข้ามาราวกับจะทำให้ร่างทั้งร่างแตกสลาย...

กายสองหอบเหนื่อยดังสลับกันด้วยจังหวะน่าฟัง อี้ฟานทิ้งกายลงเคียงข้าง แขนแข็งคว้าร่างมินซอกมา

โอบกอดจูบดม แทนคำขอบคุณหรือความรู้สึกดีๆ ที่เพิ่งมอบให้กัน มินซอกมอบจูบหวานหอมอ่อนโยนให้กับ

คนข้างกาย จังหวะหายใจกลับมาเป็นปกติหลังอิ่มเอมกับบทรักอันหวานหอม ทั้งคู่เข้าสู่ห้วงนิทราภายใต้อ้อม

กอดของกันและกัน...

มินซอกตื่นนอนอย่างงัวเงีย ห้องนอนค่อนข้างมืดทึบแต่เบื้องหลังผ้าม่านหนาหนักเขาทราบดีว่าตอนนี้

ข้างนอกสว่างด้วยแสงของยามเช้าแล้ว เหลือบมองที่นอนข้างกายว่างเปล่าเช่นเคยแต่บนใบหน้าอิ่มกลับปรากฎรอยยิ้มเมื่อนึกบทรักและสัมผัสซ่านหวานในค่ำคืนที่ผ่านมา

สลัดผ้านวมออกจากกาย มินซอกพาตัวเองเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายเตรียมตัวทำงานเช่นในทุกๆ วัน

หยุดนิ่งกับร่างในกระจก บนผิวขาวเนียนดวงตาคู่กลมจ้องนิ่งกับรอยแดงบนเนินอกของตน ในหัวนึกย้อน

กลับไป.. รอยแดงนี้เกิดจากรอยดูดดึงจากริมฝีปากอี้ฟานนั่นเอง สลัดความคิดต่างๆ ที่ทำให้หน้าร้อนขึ้นมาออก

ไปเสีย มินซอกอาบน้ำเสร็จก่อนมายืนหน้ากระจกบานใหญ่เพื่อแต่งตัว

โพสอิทใบเล็กสีเหลืองอ่อนข้างกระจกบานใหญ่เรียกความสนใจแก่เจ้าของกายเล็ก ลายมือที่ไม่ค่อย

เรียบร้อยนักปรากฎอยู่ในนั้น

จะได้ไม่ต้องใส่เสื้อแบบเมื่อวานอีก

ให้ฉันเห็นมันแค่เพียงคนเดียว..

ไม่ต้องเผื่อแผ่ให้นายแห้งเหี่ยวคนนั้นได้ดูหรอก

มินซอกอ่านทวนข้อความถึงสองรอบเพื่อทำความเข้าใจ เคียงคอเล็กๆ อย่างคนใช้ความคิดกับข้อความ

ในมือ เงยหน้าจากโพทอิทขึ้นมองตัวเองในกระจก หลักฐานที่เห็นทำให้ตีความหมายในนั้นได้.. ใบหน้ากลม

เปิดยิ้มเมื่อเหลือบเห็นร่องรอยที่อี้ฟานทิ้งไว้ระหว่างบทรักเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา..

รอยยิ้มตอบกลับมาอย่างชัดเจนของคนในกระจก...

สงสัยมินซอกต้องทำอะไรแบบนี้ให้บ่อยขึ้นแล้วล่ะ การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างคนรักกันมันช่วย

เพิ่มความหวานหอมในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอี้ฟานได้ดีแบบนี้สินะ...

 

ผลงานอื่นๆ ของ AiFaii

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Daemon novel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 00:26
    คริสหมิน บันไซ~~~~~~
    #1
    0