คัดลอกลิงก์เเล้ว

Snowwhite: พลิกตำนานเพี้ยน

โดย Adarin

สโนไวท์ในแบบฉบับชาวWarizer ( http://hi.warzier.com/news.php ) เรื่องราวจะออกมาในแนวไหน มาอ่านเรื่องราว(รั่วๆ)กันเลย

ยอดวิวรวม

1,389

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,389

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


1
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 4
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ส.ค. 52 / 21:57 น.
นิยาย Snowwhite: ԡӹҹ¹ Snowwhite: พลิกตำนานเพี้ยน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก็เป็นเรื่องสโนไวท์แบบดัดแปลงที่memberจากเวป http://hi.warzier.com/news.php ในอดีต

มีผู้แต่งคือ EinniF  แต่เธอมาฝากเราลงซะงั้นอะ=[]=(ไม่ยอมลงเองเฉยเลย)

แถมคนแต่งยังใช้เวลาแต่งแค่2ชม.อีกด้วย ส่วนเวลาที่เราเซฟเรื่องนี้ไว้ในเครื่องก็นานแล้วนะ ตั้งกะ12 ธันวาคม 2548 12.07 น.(บอกเพื่อ?)

ก็อ่านๆไปเถอะอย่าคิดมาก^O^ ผลงานเพื่อนเราหวังว่าคงจะถูกใจเพื่อนๆชาวเด็กดีและเพื่อนๆจากที่อื่น

ถ้าใครไม่เกทอะไรก็ถามมาได้นะ เผื่อจะพอตอบได้^^"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ส.ค. 52 / 21:57


++++++++++++++++++++++++++++++

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว มีหญิงสาวนางหนึ่ง เธอผิวขาวดั่งหิมะ (นั่นมันขาวซีดเกินไปแร้ว!) ริมฝีปากแดงราวกลีบกุหลาบ เธออยู่กับครอบครัวอย่างเป็นสุข ณ คฤหาสถ์หลังงามในป่าลึก แต่!! ชื่อของเธอไม่ได้ชื่อ สโนว์ไวท์อย่างที่เข้าใจกัน ต้องขออภัยด้วย เธอมีชื่อว่า MayriF!!! เรียกว่าๆว่า เมย์ เข้าใจ๊?
คฤหาสถ์ที่ใหญ่และอบอุ่นอบอวลไปด้วยความสุข พ่อของเธอมีช่อว่า หลี่เป่าหัว (หรือนิกเนม ฟลุ๊ค) หลี่รักลูกสาวคนนี้มาก แต่หลังจากนั้นไม่นาน บ้านของเมย์ก็ประสบปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำ เงินบาทลอยตัว หลี่เล่นหุ้นตกต่ำ แม่ร้องไห้ ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันเพราะความเครียด จนกระทั่งแม่ล้มป่วย หลี่ที่ตรากตรำทำงานก็กลับมาเอาใจใส่ ทำให้เด็กสาวใจชื้นขึ้น ครอบครัวกลับมาอบอุ่นได้ไม่นาน แม่ของเธอก็มาตายจากไป!!! ทั้งเมย์ทั้งหลี่โศกเศร้าเหลือเกิน แต่ทั้งคู่ก็ทำใจได้

สามปีต่อมา
หลี่เป่าหัวได้พาหญิงสาวคนหนึ่งมาหาเมย์
"เมย์ นี่แม่ใหม่แกนะ" หลี่บอก แต่เมย์ไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้เลย เธอเองก็คิดว่าแปลก ผู้หญิงอะไร ถือต้นไม้ที่มีใบสีเงินมาด้วย แถมไม่ยอมให้ห่างกายเลย
"สวัสดีจ้ะหนู ฉันชื่อบะหมี่เย็นนะ นี่ต้นมะนาว" หญิงสาวยิ้มแย้ม แนะนำต้นไม้ให้เธอรู้จัก เธอมีหน้าตาสวยก็จริง แต่ดูเหมือนกับว่าแฝงไปด้วยความชั่วร้ายและความแปลก (ก็เล่นแนะนำต้นไม้ให้รู้จักนี่นะ) เมย์จำใจต้อนรับเธอ หลังจากนั้น บะหมี่เย็นก็เริ่มแสดงกิริยาไม่ดีต่อเธอ
นานวันเข้าเมย์ก็โตเป็นสาวขึ้นเรื่อยๆ ส่วนพ่อที่แก่ชราของเธอก็เกิดอาการเจ็บออดๆแอดๆ เธอเริ่มที่จะโขกสับเมย์ โดยที่หลี่เองก็ไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลยสักนิด

ในขณะที่เมย์ออกไปเดินเล่นข้างนอก หมี่ก็เข้ามาในห้องนอนและเดินตรงไปที่ต้นไม้ที่มีใบสีเงินที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง
"ต้นมะนาวเอ๋ย โปรดเอ่ยบอกข้า ผู้ที่งามกว่า ใครในปฐพี" บะหมี่เย็นเอ่ยออกมาเป็นกลอนสี่ที่คิดขึ้นมาสดๆ ต้นไม้ที่บะหมี่เย็นตั้งชื่อว่า ต้นมะนาว ส่ายไหวไปมาก่อนที่จะมีเสียงกล่าวขึ้น
"MayriF นั่นไง มีใจงามกว่า แถมยังหน้าตา งดงามน่ามอง" ต้นมะนาวท่องตอบมาเป็นกลอนสี่เช่นกัน
"อะไรนะ ยัยเมย์น่ะรึงามกว่าฉัน!!" หมี่ตะเบ็งเสียงอย่างโกรธแค้น
"ฮึ่ม .. แกนะแก.. บังอาจงามกว่าฉัน ไม่ให้อภัยเด็ดขาด!"

ในวันหนึ่ง หลี่เป่าหัวต้องออกไปธุระที่นอกคฤหาสถ์ เขานั่งรถเบนซ์เปิดประทุนที่เขาเองเป็นคนขับ เมย์รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกที่พ่อของเธอออกไปในวันนี้ ถึงแม้เมย์จะอ้างหรือเว้าวอนหลี่เพียงใด เขาจำเป็นต้องปฏิเสธลูก เพราะธุระที่มีนั้นมันสำคัญเอามากๆ (สงสัยเล่นหุ้น)

หลังจากที่พ่อของเธอเดินทางออกไปแล้ว หมี่ก็เข้ามาหาเมย์ทันใด
"เมย์ เธอจงไปเก็บลูกราสเบอร์รี่ป่ามาซะ ไม่งั้นเธอไม่ต้องกลับบ้าน!!" เอาล่ะสิ เธอเริ่มเดาแผนการของแม่เลี้ยงออกแล้ว ในฤดูหนาวอย่างนี้จะหาราสเบอร์รี่ป่าได้จากไหน ออกไปก็มีแต่จะแข็งตายเท่านั้นแหละ แต่เมย์ก็รับปาก เธอแต่งตัวเพื่อไปเก็บเบอร์รี่ป่ามาให้หมี่ แต่ว่า!! เสื้อโค้ทของเธอหายไป??
'แกล้งกันอย่างกับเด็กๆ' เมย์คิด แต่เธอก็สวมเสื้อหลายชั้นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น
เด็กสาวเดินออกจากคฤหาสถ์ท่ามกลางความหนาว เธอเดินไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่เจอราสเบอร์รี่ป่า ..แต่ โอ สวรรค์ คนดีผีคุ้ม.. หลังจากที่เธอเดินมาไกลพอควรก็เห็นต้นราสเบอร์รี่ป่าที่ยังมีผลดกอยู่ เมย์ตรงรี่เข้าไปเก็บมาทันที และยังเยอะพอที่จะมีเต็มตะกร้าซะด้วยสิ

เมย์กลับเข้าคฤหาสถ์ และเดินเข้าไปหาแม่เลี้ยงที่กำลังนั่งทานดินเนอร์อันหรูหรา และนั่งอ้าปากค้างตกใจกับการกลับมาของเมย์
"นี่ราสเบอร์รี่ป่า .. เอา ไป ซะ!" เมย์กระแทกตะกร้าลงบนโต๊ะแล้วเดินจากไปพร้อมทำสีหน้าสะใจสุดๆ หมี่เองก็ไม่คิดว่าเมย์จะเอาราสเบอร์รี่ป่ามาได้ในวันที่อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง .. เสียงโทรศัพท์ดัง เมย์เลยยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูแล้วกรองเสียงลงไป
"บ้านหลี่เป่าหัวค่ะ" เธออารมณ์เสียนิดๆ เสียงปลายสายตอบกลับมา
"บ้านคุณหลี่เป่าหัวใช่มั้ยครับ คือ ..ผมชื่อก๊องครับ เป็นหมอของโรงพยาบาล warzier"
"ค่ะ คุณหมอก๊องมีอะไรรึเปล่าคะ" เมย์ถามซื่อๆ
"คือเมื่อสักครู่ได้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น แล้วมีคนนำผู้บาดเจ็บส่งทางโรงพยาบาลครับ และผู้บาดเจ็บคนนั้นคือคุณหลี่เป่าหัว ผมได้ตรวจสอบดูก็เลยรู้ว่าเป็นคนของที่นั่น"
"แล้วพ่อหนูเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ" เด็กสาวถามอย่างร้อนรน เสียงปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง
"คุณหลี่เป่าหัวได้เสียชีวิตแล้วครับ ทางตำรวจได้ตรวจสอบว่าสายเบรกขาดขณะที่ขับอยู่ หลังจากนั้นเลยพุ่งชนเสาไฟฟ้าอย่างแรง ผมต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถรักษาคุณหลี่เป่าหัวไว้ได้"
"อะไรนะคะ.. พ่อหนู ..พ่อ" โทรศัพท์หลุดออกจากมือของเธอ พลันน้ำตาก็นองหน้า
.. พ่อที่มีเหลืออยู่คนเดียวของเธอ ..

หลังจากนั้นได้ทำการฌาปณกิจหลี่เป่าหัวที่คฤหาสถ์ มีผู้คนมาร่วมงานมากมาย แต่คนที่ดูจะเศร้าที่สุดก็คือ เมย์ มีคนมาปลอบใจเธอเยอะแยะ แต่ไม่มีใครมาเติมเต็มให้เธอได้สักคน
หลังจากที่พ่อเธอเสียไปแล้ว บะหมี่เย็นก็ใช้งานเธอหนักขึ้น เสื้อผ้าดีๆก็ไม่หาซื้อให้ใส่ ให้เธอใส่เสื้อผ้าสกปรกและมอมแมม และใช้เธออย่างกับคนรับใช้ เมย์เองก็ไม่ทนหรอก แต่เมื่อเธออู้หรือโดดงาน หมี่จะจับเธอมาขึงไว้แล้วใช้แส้ฟาด (โหดว่ะ)
"เมย์ เธอถูตรงนี้แล้วหรือยัง!!"
"เธอจัดหนังสือตรงนี้ดีแล้วเหรอ สันมันยังไม่ตรงกันเลยนะ!!"
"กวาดออกไปให้หมดนะยะ ไม่อย่างงั้นฉันเอาเธอตาย!!"
"ชุดฉันซักรึยัง!!"
ทุกๆวันจะมีแต่คำสั่งซ้ำๆซากๆ บางทีเธอก็โทษพ่อที่เอาผู้หญิงคนนี้เข้ามาบ้านบ้าง โทษที่ตายจากไปก่อนบ้าง จนเธอเบื่อและไม่บ่นอะไรอีก (นี่มันเรื่องซินเดอเรลล่ารึไงวะเนี่ย!) ถึงเธอจะโทรมไปมากเท่าไหร่ แต่ราศีในตัวเธอยังคงมีอยู่ และเมื่อไหร่ที่หมี่ถามต้นมะนาว คำตอบที่ได้รับยังคงเดิม
จนวันหนึ่ง บะหมี่เย็นใช้ให้เมย์ออกไปเก็บแอปเปิ้ลมาอีกแล้ว ซึ่งในครั้งนี้ หนาวกว่าคราวก่อนมาก เธอกลัวว่าจะไม่โชคดีอย่างคราวที่แล้วน่ะสิ
บะหมี่เย็นแอบจ้างวานนักฆ่าที่ชื่อ Adarin (นิว) ไปฆ่าเมย์ที่ชายป่า โดยให้ตัดนิ้วมาเพื่อเป็นการยืนยัน (มันเป็นองคุมาลีรึไงวะเนี่ย) เด็กหนุ่มรับปากแล้วตามเมย์ไป เด็กสาวรื่นเริงกับบรรยากาศโดยรอบ โดยไม่รู้สึกถึงการติดตามของ Adarin หนุ่มน้อย
"เธอ! ตายซะเถอะ!!" นิวง้างมีดพร้าขึ้นมาหมายจะฆ่าฟัน
"กรี๊ดดดดด อย่านะ!!!!!!!!"
ฉัวะ!! โดนเต็มๆ เอ้ย ไม่ใช่ ผิดคิว - -"
เคร้ง .. เสียงพร้าตกกระทบพื้นซีเมนต์ (แถวนั้นมีพื้นซีเมนต์ด้วยเหรอวะ)
"ผมทำไม่ได้" เสียงลอดออกมาจากปากของหนุ่มน้อย
"เธอน่ารักเกินไป!!!!" ฉัวะ!! เด็กหนุ่มเอามีดฟันนิ้วตัวเองจนหลุดออกมา (โหด)
"หนีไป.. แม่เลี้ยงของเธอจ้างวานให้ผมมาฆ่าเธอ หนี.. แล้วเธอจะปลอดภัย" เมย์จังที่เข่าอ่อนทำอะไรไม่ถูกยืนอึ้งเล็กน้อยก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าป่าลึก
"ขอบใจนะ เธอเป็นคนดีกว่าที่จะเป็นพวกเดียวกับตาหง!!!" คำๆนั้นทำเอานิวถึงกับน้ำตาซึม

นิวกลับไปที่คฤหาสถ์โดยใช้ผ้าพันมือตัวเองไว้ แล้วนำนิ้วใส่กล่องไปมอบให้บะหมี่เย็น หญิงสาวรับมันมาแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นิวรีบชิ่งหนีก่อนจะโดนเธอจับได้ หนีให้ได้นะเมย์ นิวอุตส่าห์เสียนิ้วๆหนึ่งเพื่อเมย์เลยนะ

เมย์ซมซานมาในป่า เด็กสาวรู้สึกหิวโหยและอ่อนโรยกำลัง เธอเดินทางต่อไปไม่ไหวแล้วและทรุดลงตรงนั้น แต่ช้าก่อน!! เมย์เห็นแสงไฟลิบๆนั่น เด็กสาวรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีเดินตามแสงไฟไป
"บ้านคน.." บ้านหลังหนึ่งที่ตั้งกลางลานกว้าง ออกแนวกระท่อมหลังน้อยแต่ดูโอ่อ่ากว่ามาก เธอใจกล้าเดินเข้าไปหน้าบ้านแล้วเคาะประตู
ก๊อกๆ ..
.. เงียบ .. เธอเคาะอีกครั้ง แล้วลองบิดลูกบิดดู ปรากฏว่าไม่ได้ล็อก เธอเลยถือวิสาสะเดินเข้าไปซะเลย
ห้องรับแขกหรูหรามาก ขอบอก พื้นปูด้วยพรม โต๊ะอาหารหรูเริ่ดอลังการ แต่เธอก็ดูแค่ผ่านๆ ตอนนี้เธอไม่ไหวหรอก อยากนอนเต็มแก่
เมย์เดินขึ้นบันไดตรงไปที่ห้องนอนที่อยู่ชั้นสอง เมื่อเปิดเข้าไปก็เห็นเตียงทั้งหมดเจ็ดเตียง .. 'ไม่น่าเยอะขนาดนี้นะ' เธอคิด มีสามเตียงที่เป็นเตียงสองชั้น และมีเตียงๆหนึ่งติดหน้าต่างและเป็นเตียงเดียว นั่นแหละเป้าหมาย เด็กสาวตรงไปที่เตียงเดี่ยวแล้วล้มตัวลงนอนทันที

ทางด้านบะหมี่เย็น เธอถามต้นมะนาวหลังจากที่สะใจกับนิ้วและอารมณ์เสียกับนิวที่หายไปก่อน
"ต้นมะนาวเอ๋ย โปรดเอ่ยบอกข้า มีใครงามกว่า ข้าในปฐพี"
"เจ้านั้นงามนัก จักสวยหนักหนา แต่ผู้งามกว่า คือ MayriF ไง" หมี่ตาโตขึ้นมาทันที
"บังอาจนัก นางตายแล้วไม่ใช่เรอะ!!"
.. เงียบ .. 'เวง ต้องแต่งกลอนสี่ถามมันอีกแล้ว' หมี่คิด
"เจ้าAdarin ข้าส่งมันไป สังหารนางไซร้ แล้วใยไม่ตาย" นัยน์ตาเธอลุกเป็นไฟ
"มันหักหลังท่าน แอบบั่นมือตน ให้ท่านสับสน นึกว่านิ้วนาง"
".. นังเมย์.. หล่อนต้องหลับไปตลอดกาล" หมี่พูดด้วยความแค้น

กุกกัก กุกกัก .. เสียงหนวกหูทำเอาเมย์ตื่นขึ้นมา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาเธอถึงกับตกใจ ผู้ชายหลายคนยืนมองเธอด้วยแววตางุนงง ประมาณว่า อินี่มาอยู่ที่นี่ได้ไง
"ขะ.. ขอโทษ!!" เมย์ตกใจนแทบจะกระโดดเกาะหน้าต่าง
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่แวะมาพักแล้วมันเกิดง่วงขึ้นมา" (เหมือนเรื่องโกดิล็อกกะหมีสามตัวเลยเนอะ) หนุ่มๆทั้งหลายต่างมองหน้ากันไปมา
"แล้วบ้านเธออยู่ที่ไหน หนีออกจากบ้านมาหรือไง" ชายหนุ่มหน้าตาขึงขังพูด เมย์ส่ายหน้าแล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง เรียกความสงสารได้เป็นกอง
"งั้นเธอจะอยู่ที่นี่ก็ได้" ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา เมย์ดีใจมาก เพราะว่าต่อให้ตายเธอก็ไม่กลับไปที่คฤหาสถ์นั่นอีก
"งั้นแนะนำตัวก็แล้วกัน ฉันโอม (Ohmdevilz) เจ้าของเตียงที่เธอนอนอยู่นี่" เขาพูดเสียงเข้ม เมย์หัวเราะแห้งๆ เพราะนอนบนเตียงโดยไม่ขออนุญาต
"ฉันโจ" Joesave พูด
"ผมบอม" BombWalkerz
"กั๊ม" Zeroster
"อิง" Metaldevil
"ชูชก" ShuShok (เรียกงี้แล้วกัน ไม่รู้ชื่อเล่น)
"มิโลโตะ" Miloto
เมย์นับแล้วมีหนุ่มๆถึงเจ็ดคน แต่ละคน .. ก็ ... หน้าตาดีกันทั้งน้าน ...
ชูชกทำเตียงขึ้นมาสำหรับเธอโดยเฉพาะ แล้วยกห้องเก็บของไว้เป็นห้องนอนของเธอ ห้องเก็บของใต้หลังคานี่พออยู่ได้ และมีขนาดเล็กกว่าห้องของทั้งเจ็ดหนุ่ม แต่เธอก็คิดว่ามันพอดีกับเธอ
เด็กสาวอยู่ที่อย่างมีความสุข ในบางครั้งเธอก็ผลัดกับหนุ่มๆทำอาหารและทำความสะอาดบ้าน (ต้องขอบคุณบะหมี่เย็นที่โขกสับเธอก่อนหน้านี้)

แต่ทางด้านบะหมี่เย็น เธอคลั่งแล้วคลั่งอีกที่ไม่สวยที่สุดในปฐพี จนถึงกับเป็นนักวิทยาศาตร์สติเฟื่องประดิษฐ์น้ำยาเปลี่ยนสภาพและยาพิษออกมา
"หึหึ.. คราวนี้ จะได้กำจัดเธอไปซะทีนะ แม่นู๋น้อย เธอจะได้หลับไปตลอดกาลเป็นเจ้าหญิงนิทราให้สมใจข้า และไม่ตื่นจนกว่าจะได้รับจุมพิตจากชายผู้ที่รักเจ้า" เธอหัวเราะเสียงแหลม หญิงสาวจัดการใช้สตอเบอร์รี่อาบยาพิษที่เธอทำขึ้นเอง และแน่นอน เธอซดดื่มน้ำยาเปลี่ยนสภาพเข้าไปหมดขวด รูปร่างเธอค่อยๆเปลี่ยนไปเรื่อยๆ มือเริ่มเหี่ยวแห้ง ตีนกาเริ่มเพิ่มรอยมากขึ้น ผิวหนังเหี่ยว จนในที่สุด .. ก็แก่ เอามากๆ (นี่คือการปลอมตัว)
บะหมี่เย็นที่กลายเป็นหญิงชราออกจากคฤหาสถ์ อุ้มต้นมะนาวไปด้วย เพื่อไปหาเมย์ที่กระท่อมหรูหรานั้น การเดินทางค่อนข้างยากลำบาก แต่เธอก็ไม่หวาดหวั่น จนกระทั่งมาถึงเป้าหมาย
ทั้งเจ็ดหนุ่มไม่อยู่บ้าน โอมออกไปทำธุรกิจไฟแนนซ์ โจไปเรียนมหาลัย บอมไปตีกอล์ฟ (ปังย่า) กั๊มไปหลีสาว อิงไปเล่นดนตรี ชูชกไปเที่ยวกาญฯ มิคุงไปบ้านเพื่อน
.. เหลือเพียงเมย์อยู่คนเดียว!! ..
นั่นถือเป็นโอกาสดี บะหมี่เย็นวางต้นมะนาวไว้แถวนั้นแล้วตรงเข้าไปกดกริ่ง ไม่นานนักเมย์ก็เปิดประตูออกมา หมี่สวมวิญญาณเป็นเซลล์ขายของทันที
"รับสตอร์เบอร์รี่มั้ยจ๊ะ"
"ไม่ดีกว่าค่ะ" เมย์ตอบปฏิเสธอย่างสุภาพ
"ซักหน่อยเถอะจ้ะ อร่อยนะ" เธอตื๊อ
.. 'บอกว่าไม่ก็ไม่ไง ยังจะตื๊ออีก ยายแก่' เมย์คิด แต่พูดออกไปไม่ได้ เสียภาพพจน์นางเอกหมด
"ชิมก่อนได้นะจ๊ะ ค่อยตัดสินใจซื้อ" บะหมี่พูดจาหว่านล้อม จนเมย์ยอมตอบตกลง เธอแอบยิ้มในขณะที่เมย์กำลังส่งสตอร์เบอร์รี่เข้าปาก เธอเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พลันดวงตาเมย์เบิกกว้างเป็นสัญญาณอะไรสักอย่าง แล้วเธอก็ล้มตึง!!
"หึหึหึ" หมี่หัวเราะอย่างเยือกเย็น
"นั่นเธอทำอะไรน่ะ!!" มิคุงที่กลับมาก่อนเพื่อนตะโกนอย่างตกใจเมื่อเห็นเมย์นอนแผ่หราที่พื้น หมี่ตกใจวิ่งหนีไป พอดีสวนกับโอมที่เพิ่งกลับมา
"โอม จับมัน!!" มิคุงตะโกน แต่พอโอมหันหลังกลับไปหมี่ก็หายไปซะแล้ว โอมหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโทรตาเพื่อนทันที
"เฮ้ย มาช่วยจับหญิงแก่หน่อยสิ มันทำเมย์!!" เพียงเท่านั้น ที่เหลือก็กลับมาจากภารกิจทันใด
การจับตัวบะหมี่เย็นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เธอหนีรอดไปตลอดทุกครั้ง แต่จนแล้วจนรอด เธอก็หมดหันทาง หนุ่มๆทั้งเจ็ดยืนประจันหน้าเธอที่ริมหน้าผาสูงชัน
"ตกลงไปตายแน่" กั๊มพูดขู่ในขณะที่บอมเหล่มองด้วยหางตา
"ตายก็ตายสิ ดีกว่าถูกพวกนายจับ" บะหมี่เย็นกล่าว
ทันใดนั้น!! ยาก็หมดฤทธิ์ ผิวหนังที่เคยเหี่ยวย่นกลับเต่งตึง ริ้วรอยตีนกาหายไป ทั้งหมดตกตะลึง เพราะหญิงชราข้างหน้าพวกเขาที่เคยเหี่ยวแห้ง น่าเกลียดกลับกลายเป็นสาวสวยอย่างน่าใจหาย
"เธอ .. ทำไม" โจอ้าปากค้าง แต่ก่อนที่ทุกคนจะทันพูดอะไร สาวสวยได้กระโดดหน้าผาลงไป
"บ้าเอ๊ย!!!" อิงสบถด้วยความเสียดายจนแทบจะกระโดดตามไป ดีที่มิคุงและชูชกดึงไว้ก่อน
ทั้งหมดกลับไปยังกระท่อมหรูหราของพวกเขา เมย์ที่มิคุงอุ้มไปวางไว้ที่เตียงยังคงหลับใหล ดวงหน้าขาวเนียนกับริมฝีปากสีชมพู ดวงตาที่หลับพริ้มอยู่นั้น ทำเอาพวกเขาช้ำใจ เพราะคิดว่าไม่สามารถทำให้เธอกลับมาได้อีกแล้ว ทั้งหมดช่วยกันทำโลงแก้วขึ้นมาเพื่อเธอ (ทำหน่อย กลัวจะออกนอกเรื่องมากไปจนไม่เป็นสโนว์ไวท์) โอมถ่ายรูปเป็นที่ระลึกไว้เพื่อที่จะได้คิดถึงเธอได้เท่าที่ต้องการ

แล้วพระเอกล่ะ?? หึหึ .. กำลังลุ้นอยู่ใช่มั้ยว่าใครเป็นพระเอก รู้น่า ... กำลังคิดเหมือนกัน ..
วันเวลาผ่านไป พระเอกขี่ม้าขาวของเรามาแล้ว .. เขาพลัดหลงกับกองคาราวานล่าสัตว์มายังที่แห่งนี้ แล้วบังเอิญเจอกับนางในฝันซึ่งนอนอยู่ในโลงแก้ว ความงดงามของเธอนั้นทำให้เขาถึงกับตาค้าง
"เธอคนนี้ ..." ชายหนุ่มแปลกหน้าหันมาถามหนุ่มๆทั้งเจ็ด
"เธอมีชื่อว่า MayriF" อิงกล่าว
"น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถลุกขึ้นมาพูดคุยกับคุณได้อีกแล้ว" ชายหนุ่มหน้าเศร้า เขาไม่เคยถูกใจใครเท่านี้มาก่อน
"จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าผมขออนุญาตดูเธอใกล้ๆ" ชายหนุ่มทั้งหลายมองหน้ากัน ก่อนที่มิคุงและกั๊มจะเป็นคนช่วยยกฝาครอบออก
"ช่างงดงามยิ่งนัก" เขาเพ่งพิจมองดูเมย์ตั้งแต่หัวยันปลายนิ้วเท้า ก่อนที่จะบรรจงยกมือขึ้นมาจูบ เมย์ค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วยันตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆ ทุกคนต่างก็รู้ว่าเวทมนตร์คลายแล้ว เด็กสาวหยุดสายตามามองคนๆหนึ่งที่กุมมือเธอไว้
แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าจะคุณคิดว่าบทต่อไปนี้มันโรแมนตกล่ะก็ ผิดถนัด .. เพราะ ..
"เหวอ!!!!!" เมย์ตกใจ รีบสะบัดมือออกทันที เด็กสาวกระโดดไปหลบหลังกั๊ม พลางใช้นิ้วสั่นๆชี้มาที่ผู้มีพระคุณ
"นะ.. นิว" เมย์เบิกตากว้างอย่างตกใจ คุณผู้อ่านคงยังไม่ลืมใช่มั้ยล่ะ นักฆ่า Adarin ที่บะหมี่เย็นเคยจ้างวานแล้วทำงานไม่สำเร็จน่ะ ^^
"เมย์ ผมหลงรักเธอนะ!!" นิวกล่าวออกมา เมย์ยิ่งทำหน้าตื่นเหมือนเห็นผี
"ฉันไม่อ๊าวววว" เธอวิ่งหนี โดยที่นิววิ่งตาม น่าสงสารจัง นางเอกของเรา - -"

"ข้าอยู่ที่นี่ อย่าปล่อยทิ้งไว้ รดน้ำด้วยใจ แล้วจะงอกงาม" ต้นมะนาวส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ บอมได้ยินเสียงเลยเดินเข้าไปหาต้นไม้ใบสีเงินที่บะหมี่หนีจนลืมเอากลับ
"เจ้านี่มันอะไร ต้นไม้พูดได้!!!" ชายหนุ่มทำหน้าเหวอ โอมเดินเข้ามาดูใกล้ๆอีกคน
"แปลกแต่จริง เอาไปออกงานวัดดีกว่า"
"อ๊ะนั่น!! ต้นมะนาวของแม่เลี้ยง" เมย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นต้นมะนาว (หลังจากที่จับตานิวมัดติดต้นไม้ไว้แล้ว เตรียมส่งกลับบ้าน)
"เจ้านี่ชื่อต้นมะนาวน่ะ ฉันแอบได้ยินว่ามันรู้ทุกอย่างเลยนะ" เด็กสาวอุ้มกระถามต้นมะนาวขึ้นมาอย่างทะนุถนอม
"เมื่อกี้ฉันได้ยินมันบอกว่า ข้าอยู่ที่นี่ อย่าปล่อยทิ้งไว้ รดน้ำด้วยใจ แล้วจะงอกงาม .. พูดออกมาเป็นกลอนเลย ให้ตายสิ ฉันตกภาษาไทยด้วยนะ ถ้าต้องคิดกลอนพูดกับมัน" บอมทำหน้ายุ่ง
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีสิ เลี้ยงไว้ที่นี่แหละ เอาลงดิน" เมย์ออกความเห็น
"เออ ก็ดี จะได้ถามหุ้นเอากับมัน" โอมกล่าว รู้สึกว่าต้นมะนาวจะเหงื่อตกเล็กน้อย และคงต้องทนอยู่กับการมีเจ้านายแปดคน!!
ในที่สุด เมย์ก็ถีบส่งนิวซึ่งเป็นพระเอกขี่ม้าขาวกลับบ้านไป (งั้น.. นิวก็ไม่ใช่พระเอกน่ะสิ เพราะนางเอกไม่เอา..) เด็กสาวอยู่ที่นี่สบายใจเป็นที่สุด ทางบริษัทประกันภัยได้โทรศัพท์มาบอกเมย์ว่า บะหมี่เย็นหายสาบสูญ และมรดกทั้งหมดจะตกเป็นของเธอเมื่อเมย์มีอายุครบ 18 ปี บริบูรณ์

คาดว่าน่าจะมีศึกชิงนางกันละมั้ง?

จบบริบูรณ์

อ๊ะ ยังมีอีกนิดหนึ่ง
"ที่นี่ที่หน๊ายยยย" บะหมี่เย็นอยู่ในสภาพที่โทรมสุดๆ เมื่อเธอตกจากหน้าผาสูงชัน แต่เธอก็ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด เหมือนกับเธอพลัดหลงมาอีกภพๆหนึ่ง หาทางออกไม่ได้

เฮ้อ.. น่าสงสารจัง

+++++++++++++++++++++++++++

ผลงานอื่นๆ ของ Adarin

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 ตุลาคม 2551 / 11:06

    แต่งได้มหัศจรรย์ใจมาก - -

    #10
    0
  2. #9 >_<...white_js...>_<
    วันที่ 14 กันยายน 2550 / 21:38
    หนุกๆๆๆๆๆชอบที่

    นิวคุงตัดนิ้วตัวเอง

    (โหดแหะเราเนี่ย -__-")
    #9
    0
  3. #8 INJud
    วันที่ 21 สิงหาคม 2550 / 13:36
    เมื่อไหร่เพื่อนท่านจะแต่งเรื่องต่อไปอีกอะ
    #8
    0
  4. วันที่ 1 กรกฎาคม 2550 / 21:26
    กร๊ากกกกก!!!!  X นี่ดูกี่ทีก็ฮา >_<

    เคยอ่านทีนึงจำได้ๆ
    #7
    0
  5. วันที่ 26 มิถุนายน 2550 / 15:57
    หนูไม่ได้แต่งเอ๊ง=[]= เพื่อนแต่งไว้ตั้งกะ2ปีก่อนแล้วมาฝากลงตะหาก><"

    #6
    0
  6. วันที่ 26 มิถุนายน 2550 / 13:33
    แกนอกใจซังเรอะ!!!!!
    #5
    0
  7. วันที่ 26 มิถุนายน 2550 / 11:23
    อย่างงี้ไม่เม้นไม่ได้แระ
    ฮาเจงๆเลย
    ขำอ่ะ น่าจะมีเพิ่ม
    แบบว่าจัดนิวมัดกะต้นไม้แระใช่ป่ะ
    เอาไปบูชายันต่อ
    นี่มันออกแนวชาวเผ่าไปทุกทีแระเรา -- เหอๆ
    #4
    0
  8. วันที่ 25 มิถุนายน 2550 / 20:42
    555555555 โอ้ ฮาสุดยอด โดยเฉพาะกลอนนี่ สุดๆไปเลย >[]<

    เห็นมีท่าน Adarin โผล่มา (เฮ้ยๆ แอบบั่นมือตน ท่านรินลงทุนขนาดเฉือนนิ้วตัวเองเลยเรอะO[]o!!!)
    #3
    0
  9. #2 อืมๆ
    วันที่ 19 มิถุนายน 2550 / 13:33
    เพื่อนท่านแต่งเก่งแฮะ แต่มีตัวท่านในเรื่องด้วยO_O



    สนุกใช่เล่นนะ สมน้ำหน้าแม่มด lol
    #2
    0
  10. วันที่ 17 มิถุนายน 2550 / 14:26

    น่าสงสารเมย์จังเล้ยยยย TOT...แม่เลี้ยงใจร้ายยย

    อ๊ะ!....นักฆ่า Adarin  ( หื่น ) อุ๊บ!! ( ไม่ได้ยินนะ รินคุง -*- )

    เอ....เจ้าชายขี่ม้าขาวมาจูบเจ้าหญิง ส่วนนี้เหมือนเจ้าหญิงนิทราเลยแฮะ
     ( ใช่ป่าวหว่า นิทานรีมิกซ์รึป่าวเนี่ย สโนว์ไวท์  ซินเดอเรล่า  เจ้าหญิงนิทรา )

    O.o...คนที่ทำให้เมย์ตื่นกลับไม่ใช่เจ้าชายแฮะ
    ( ตบบ่าปลอบใจ นิว ที่ถูกถีบลง 3  จังหวัดชายแดนภาคใต้ เฮ้ย! )

    กร๊าก..สมน้ำหน้าบะหมี่เย็นที่โดนดึงไปอีกภพ 555+.....

    ( นางมารร้ายตัวจริงคือเรานี่เอง -*-... )

    หนุกมากคร๊าบ ../>> เดินไปอ่านเรื่องต่อปายยยยย





    #1
    0