『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 30 : [SPECIAL PART]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    23 ม.ค. 64

 

 

TITLE : งานเลี้ยงสืบทอดที่วุ่นวาย (อ่านชี้เเจงด้วยค่ะ เรื่องสำคัญ)

"สึนะ" นารุในวัยสิบเเปดปีหรือมัธยมปีที่หกเดินมาหาเจ้าของชื่อที่กำลังพิงรั้วบนดาดฟ้าอยู่

"นารุจัง มีอะไรหรอ?" สึนะหันมาถามคนรักที่เดินมาหาเขาก่อนที่จะเบี่ยงสายตาไปทางอื่นพร้อมเอามือปิดปาก ฮินารุที่เห็นจึงเอียงคอเล็กน้อย

"เป็นอะไรไปหรอ?" ฮินารุเดินเข้ามาใกล้เเต่สึนะก็ส่ายหน้ารัวๆ 

ใครจะไปคิดกันล่ะว่าคนรักของเขาสวยขนาดนั้นทั้งเรือนร่างที่สมบูรณ์ เรือนผมสีนํ้าตาลที่ยาวถึงเอว นัยน์ตาสีอำพันระเรื่อสีฟ้าอ่อนที่ส่องประกาย ริมฝีปากบางที่นุ่มนิ่ม 

ใครใช้ให้เเฟนของเขาสวยเเละน่ารักขนาดนี้เนี่ย!!!

"สึนะ ไม่สบายรึเปล่า?" ฮินารุนำมือทาบที่หน้าผากของสึนะเเล้วเมื่อวัดอุณหภูมิเสร็จจึงเอาออกพร้อมพึมพาเบาๆว่าไม่ได้เป็นนี่นา

"ช่างเถอะ สึนะ อีกไม่กี่วันที่พวกนายจะสืบทอดเเล้วนะ เตรียมตัวรึยัง?" สึนะชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะนึกถึงสิ่งที่วองโกเล่ประชุมกันครั้งล่าสุด

        

'เเฟมิลี่ที่ต้องระวังเอาไว้คือ ทรีโอเน่' รีบอร์นเอ่ยออกมาพลางกอดอก 

'เเฟมิลี่นี่มีชื่อเสียงด้านการค้าขายมนุษย์โดยเฉพาะผู้หญิงวัยรุ่น ยิ่งพวกเรามีชื่อเสียง ข้อมูลก็จะถูกสืบได้ง่ายหรืออีกความหมายก็คือ พวกมันสามารถลักพาตัวฮินารุได้' 

เมื่อรีบอร์นเอ่ยจบทั้งห้องก็เงียบชะงัดก่อนที่สึนะจะเอ่ยขึ้นมา 

'ทำไมพวกนั้นถึงอยากได้ตัวนารุจังล่ะ?' สึนะเอามือประสาน

'นายน่าจะรู้ดีนะ ฮินารุเป็นอดีตผู้สืบทอดธาตุจันทราเเต่มันก็มีธาตุนั้นไหลเวียนยิ่งมีธาตุทั้งเจ็ดนั้นทำให้เธอมีมูลค่ามาก' รีบอร์นอ่านเอกสาร 

'จะทำยังไงต่อดีล่ะ ถ้าเราปล่อยฮินารุจะเป็นอันตรายนะ เธอสูญเสียพลังไปเเถมร่างกายเเบบนั้นทำให้ไม่สามารถต่อสู้ได้' ยามาโมโตะเอ่ย

หลังจากที่จบศึกเเห่งสายรุ้งทำให้ฮินารุเสียธาตุจันทราไปถึงเเม้เธอจะมีทักษะทางกายเเต่เพราะว่าสามปีมานี่เธอถูกห้ามไม่ให้ออกเเรงเยอะจึงทำให้ทักษะเเละศักยภาพอยู่ระดับกลางจากเดิมที่เทียบเท่ากับฮิบาริ เคียวยะ

‘เราไม่ให้เธอเปิดตัวดีมั้ย รีบอร์น’ สึนะเอ่ยถามครูฝึกของตนที่อยู่ในร่างของเด็กมัธยมต้น รีบอร์นจับจอนของตัวเองเเล้วเอ่ย

‘อันที่จริงฉันก็ไม่อยากให้ฮินารุออกงานนะเเต่เพราะว่านี่เป็นงานของวองโกเล่ เราจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ถ้าเเบบนั้นในวันงาน เราจะให้ผู้พิทักษ์ประกบฮินารุ มุคุโร่ นายทำได้รึเปล่า?’ รีบอร์นเอ่ยถามชายคนที่นั่งกอดอกหลับตาอยู่ข้างๆโคลม เขาหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะรับคำสั่ง

‘เล็กน้อยครับ คุฟุฟุฟุ’ สึนะถอนหายใจเเล้วเอ่ยต่อ

‘ในงานวันนั้นทั้งวาเรีย ดีโน่ซัง เเล้วก็เเฟมิลี่ของยูนิจังก็จะมาด้วย โกคุเดระคุงฝากบอกพวกเขาด้วยว่าช่วยเฝ้ามองนารุจังที ถ้าพวกนั้นรู้คงไม่ยอมอยู่เฉยเเน่ๆ ทางชิม่อนเเฟมิลี่ฉันจะบอกเอ็นมะคุงเอง’ 

‘ทราบเเล้วครับ รุ่นที่ 10’ โกคุเดระรับคำสั่ง สึนะจึงบอกเลิกการประชุม

 

“อืม ทุกคนกำลังจัดเตรียมสถานที่ที่อิตาลีอยู่น่ะ วุ่นวายกันมากเลย” ฮินารุเท้าคางกับระเบียงเหม่อลอยออกไปด้านนอกพลางรับฟังคนข้างกายที่หันหลังพิงระเบียบอยู่

“นับจากวันนั้นทุกอย่างดูสงบดีนะ” ฮินารุเอ่ยขึ้นมาพร้อมเปิดล็อตเก็ตขึ้นมาเเล้วเผยรอยยิ้มออกมา สึนะที่ได้ยินจึงมองรูปภาพก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปที่มือซ้ายของคนรักที่มีเเหวนสวมไว้อยู่ซึ่งเขาก็มีเช่นกัน

มันคือเเหวนหมั้น....

“ดีเเล้วล่ะ” ฮินารุผงกหัวก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ ต่อจากนี้ชีวิตมาเฟียคงไม่ง่ายซะเเล้วสิ” ฮินารุเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงที่เบื่อหน่าย สึนะก้มลงมองคนรักที่กำลังมองท้องฟ้าอยู่ มือหนาที่สวมวองโกเล่เกียร์จับมือของฮินารุเเล้วบีบเบาๆ ฮินารุหันมามองเขา 

“ไม่เป็นไรหรอก เรายังมีพวกโกคุเดระคุงอยู่นะ” สึนะตบหัวฮินารุดังปุๆ ฮินารุเบ้ปาก

“เลิกทำฉันเหมือนเป็นเด็กได้เเล้วนะ” สึนะหัวเราะเล็กน้อย ฮินารุยิ้มบางก่อนที่จะเดินจากไปโดยที่ทิ้งท้ายคำพูดเอาไว้

“งั้นฉันกลับก่อนนะ” สึนะโบกมือเล็กน้อย เมื่อฮินารุเดินจากไปเเล้ว ใบหน้าที่ร่าเริงเเละอ่อนโยนเเปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ สุขุม สึนะหยิบมือถือขึ้นมาก่อนที่จะกดเบอร์เพื่อโทรหาใครบางคน

“ฮัลโหล นี่ฉันเองนะ”

[…]

“นารุจัง ออกไปเเล้ว ฝากด้วยนะ”

[…]

“ทางฉันต้องเช็คความเรียบร้อยสักหน่อยน่ะ”

[…]

“ขอบใจมากนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันงานสืบทอดวองโกเล่รุ่นที่ 10

“เเต่ว่านะ จะมองอีกกี่ที คฤหาสน์มันก็ใหญ่จริงๆเเหละ” ฮินารุมองคฤหาสน์วองโกเล่ตรงหน้าที่อิตาลี ยามาโมโตะที่อยู่ข้างฮินารุจึงเอ่ยตอบ

“ก็นะ มันอยู่มาตั้งเเต่รุ่นที่ 1 เเล้วนี่นาเเถมวันนี้ก็เป็นวันพิเศษด้วย” ฮินารุยิ้มเล็กน้อยพร้อมใช้ศอกเเทงที่เเขนของยามาโมโตะเล็กน้อยเป็นการหยอกล้อ

“ยามาโมโตะต้องทำตัวเป็นคนเข้มๆเเล้วสินะ” ยามาโมโตะหัวเราะออกมา

“เฮ้ย! เจ้าบ้าเบสบอล หล่อนด้วยรีบมาได้เเล้ว” โกคุเดระหันมาตะโกนใส่ ฮินารุเบ้หน้าพลางกระซิบกับยามาโมโตะ

“โกคุเดระเสียงดังไม่เปลี่ยนเลยเนอะ” ยามาโมโตะย่อตัวพร้อมฟังที่ฮินารุ เขาพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะเดินไปหาโกคุเดระ

ตอนนี้ยังเป็นตอนเช้าอยู่ พวกเราเลยต้องมาเเต่งตัวเเละเตรียมความพร้อมก่อนที่เเขกจะมา ฮินารุถูกพาตัวเข้ามาที่ห้องเเต่งตัว สักพักจึงมีเมดเข้ามาดูเเลพร้อมจัดเเจงชุดพร้อมเครื่องประดับให้เธอ

หลายนาทีผ่านไป

“เรียบร้อยเเล้วค่ะ ท่านฮินารุ” ฮินารุที่กำลังผลุบตาลงตํ่าเงยหน้าขึ้นส่องกระจกพร้อมบอกให้คนใช้ของเธอออกไปจากห้อง

มือเรียวที่สวมกำไลข้อมือเเตะที่ทรงผมเล็กน้อย พร้อมเดินถอยหลังเพื่อนส่องกระจก 

ชุดราตรีสีฟ้าอ่อน ปลายระเรื่อด้วยสีเหลืองซึ่งเป็นชุดเเขนยาวจึงไม่ค่อยโชว์เนื้อหนังส่วนใหญ่ก็มาจากคำสั่งของสึนะที่ได้ให้ไว้เพราะว่าเขาไม่อยากให้ใครมองฮินารุด้วยสายตาเเทะโลม ส่วนผมสีนํ้าตาลที่ยาวถึงเอวก็นำมารวบเป็นหนึ่งช่อพร้อมถักเปียเเล้วม้วนเป็นเหมือนดังโงะ พร้อมปล่อยจอนผมที่ยาวปิดบังใบหน้าเล็กน้อย ใบหน้าหวานที่เติมเต็มลิปสติกสีชมพูอ่อนๆ 

“นารุจัง ขอเข้าไปได้มั้ย?” สึนะเคาะประตูเมื่อได้รับข่าวว่าฮินารุเเต่งตัวเสร็จเเล้ว เขาจึงอยากมาดูเสียหน่อย

“อ่า เข้ามาสิ” ฮินารุเอ่ยพร้อมนำปิ่นมาระดับผมที่รวบมัดเอาไว้ 

สึนะเปิดประตูเข้ามา ดวงตาของเขาเบิกตากว้าง ตะลึงกับภาพตรงหน้า ร่างบางในชุดราตรีที่กำลังนั่งหันหลังอยู่ถึงเเม้เธอกำลังประดับปิ่นปักผมเเต่ก็นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอด้อยเลย สึนะได้ยินฮินารุร้องว่าเสร็จเเล้วพร้อมลุกขึ้นมาหันมาทางเชาที่กำลังอยู่ในชุดสูทสีดำ เนกไทสีนํ้าตาลอ่อน 

นิ้วเรียวเกาที่เเก้มด้วยความเขินอาย เธอย่างก้าวมาหาเขาเเล้วสะกิดไหล่เล็กน้อย ฮินารุปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนที่สึนะจะได้สติกลับมาเมื่อคนรักของเขาปิดประตู

“ดูดีใช่มั้ยล่ะ?” ฮินารุเดินผ่านสึนะไปพร้อมนั่งที่โซฟาพลางหันหน้าไปคุยด้วย สึนะยิ้มเล็กน้อยพร้อมเดินเข้าไปนั่งข้างๆฮินารุ

“อืม ดูดีมากเลยล่ะ” สึนะจับมือของฮินารุพร้อมใช้นิ้วชี้ลูบไล้มันเบาๆอย่างอ่อนโยนเเละถะนุถนอมมากที่สุด ฮินารุที่สังเกตุท่าทีนั้นได้จึงหัวเราะเล็กน้อย สึนะเอียงคอสงสัย

“หัวเราอะไรหรอ?” คนตรงหน้าโบกมือไปมาเชิงว่าไม่มีอะไรก่อนที่จะเอ่ยออกมา

“ก็สึนะดูเเปลกไง” สึนะไม่ได้ตอบอะไรเธอ ฮินารุพ่นลมหายใจเพื่อปรับอารมณ์

“วันนี้คงผ่านไปได้ด้วยดีนะ” สึนะมองฮินารุที่พิงโซฟา เขาลุกขึ้นพร้อมเดินไปที่หน้าต่างพร้อมหย่อนตัวข้างๆที่นั่งที่ติดหน้าต่างพร้อมมองออกไปด้านนอก

“มันจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี นารุจัง” ฮินารุหันมามองสึนะที่มองเธออยู่เเล้ว ใบหน้าหวานหลุบตามองตํ่าพร้อมเปิดล็อกเก็ตที่อยู่บนคอของเธอเสมอมา

ภาพวองโกเล่รุ่นที่หนึ่งเเละวองโกเล่รุร่นที่สิบอยู่ในนั้น 

มือเรียวปิดล็อตเก็ตนั้นพร้อมเอ่ยกับตัวเองเบาๆ

“อืม นั่นสินะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“วองโกเล่รุ่นที่ 10 มาถึงเเล้ว” สิ้นเสียงประกาศของพิธี เเขกภายในงานเงียบสงัด สายตาของเหล่าผู้ร่วมงานจับจ้องไปที่ชั้นสองที่มีพื้นที่ยื่นออกมาเพื่อให้วองโกเล่ยืนเรียงกัน 

วองโกเล่รุ่นที่ 10 รวมถึงคนสำคัญต่างยืนอยู่บนนั้นพร้อมมองมาด้านล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉยก่อนที่พิธีกรจะเอ่ยต่อไป

“งานครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อที่จะประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าต่อจากนี้โนโน่ วองโกเล่รุ่นที่ 9 จะให้ซาวาดะ สึนะโยชิสืบทอดวองโกเล่เป็นคนที่สิบซึ่งจะได้รับสมญานามว่าเดซิโม่ครับ!” เมื่อพิธีกรกล่าวจบเสียงปรบมือก็ตามมา

“ชิ เห็นกี่ครั้งก็ไม่สบายใจสักที” สคอวลโล่เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด เบลเฟลกอลขำอยู่ข้างเลวี่

“ลำดับต่อไปเราจะประกาศให้ทุกท่านรู้จักกับผู้พิทักษ์ทั้งหกเเละบุคคลสำคัญต่อวองโกเล่ครับ!” 

“เตรียมตัวไว้นะ ทุกคน” เอ็นมะเอ่ยกับชิม่อนเเฟมิลี่

“ผู้พิทักษ์วายุรุ่นที่ 10 โกคุเดระ ฮายาโตะ” โกคุเดระเดินออกมาข้างหน้าพร้อมโค้งตัวเล็กน้อยก่อนที่จะเดินลงมาจากบันไดคนเเรก

“ผู้พิทักษ์พิรุณรุ่นที่ 10 ยามาโมโตะ ทาเคชิ” ยามาโมโตะเกาหัวพร้อมเดินลงตามโกคุเดระมา

“ผู้พิทักษ์อรุณรุ่นที่ 10 ซาซางาวะ เรียวเฮ” 

“สุดขั้ว!” คำติดปากของเรียวเฮเอ่ยออกมา ฮินารุหัวเราะเเห้งเล็กน้อยไม่ต่างจากสึนะ 

“ผู้พิทักษ์อัสนีรุ่นที่ 10 เเรมโบ้” เเรมโบ้หาววอด เขาเดินล้วงกระเป๋าอ้อมหลังสึนะไปโดยไม่ลืมสิ่งที่สึนะได้ให้สัญญาเอาไว้

“อย่าลืมลูกอมของเเรมโบ้นะ” สึนะตอบรับในลำคอ

“ผู้พิทักษ์เมฆารุ่นที่ 10 ฮิบาริ เคียวยะ” ฮิบาริร้องหึในลำคอพลางเดินผ่านฮินารุพร้อมกระซิบอะไรบางอย่างกับเธอ ฮินารุเลิกคิ้วมองรุ่นพี่เดินลงบันไดไปด้วยความงง สึนะที่เห็นฮิบาริกระซิบกับฮินารุจึงอดถามไม่ได้

“มีอะไรรึเปล่า?”

“ไม่มีอะไรหรอก” ฮินารุส่ายหน้า

“ผู้พิทักษ์หมอกรุ่นที่ 10 โรคุโด มุคุโร่” เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกที่พวกเราไม่เคยชินดังมาจากข้างหลังของพวกเรา มุคุโร่กระซิบอะไรกับสิึนะเล็กน้อยก่อนที่จะลงไป สึนะที่ได้ยินสิ่งที่มุคุโร่จึงกระพริบตาเล็กน้อย

“เตรียมตัวไว้นะ” ฮินารุสะกิดสึนะเล็กน้อย 

“สึนะ…” เขาหันมามองพร้อมจับมือของเธอเล็กน้อย

“ทุกอย่างจะไม่เป็นไร เชื่อฉันนะ”

ความรู้สึกของฮินารุในตอนนี้ เธอกำลังสับสน ความกลัวกำลังก่อขึ้นมาในตัวเธอ มือของฮินารุเริ่มสั่น สัญชาตญาณกำลังบอกให้เธอรีบหนี

“วองโกเล่รุ่นที่สิบ ซาวาดะ สึนะโยชิ…”

“เเละคนที่สำคัญต่อวองโกเล่ในขณะนี้” ฮินารุสะดุ้งเฮือกเเต่สีหน้ายังคงเดิมเมื่อสึนะเอื้อมมาจับมือของเธอเอาไว้

“ชิสุคานิ ฮินารุครับ! เธอเป็นอดีตผู้สืบทอดธาตุจันทราเเละตอนนี้ก็เป็นคนรักของวองโกเล่เดซิโม่เเล้วด้วย”

“สึนะ” เสียงเรียกของฮินารุพร้อมกับมือที่สั่นทำให้สึนะรู้ได้ทันที เขายกมือขึ้นมาพร้อมเคาะที่หูสามทีเพื่อให้คนที่เห็นเตรีบเตรียมตัวรับมือ

“ขอเสียงปรบมือด้วยครับ!”

ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังเพื่อเชยชมวองโกเล่รุ่นที่สิบเเละยินดี กลับมีกลุ่มคนบางคนเเสยะยิ้มพร้อมออกคำสั่งทันที

“เริ่มได้”

พรึบ

ไฟที่สองสว่างอยู่นั้นเกิดดับขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงกรีดร้องโวยวายเริ่มตามมา สึนะรวบตัวฮินารุเข้ามาในอ้อมกอดพร้อมกดให้หัวของเธอซุกที่อกของเขา

“ทุกคน ทำตามเเผนที่วางเอาไว้ด้วย!” สึนะตะโกนลงไปด้านล่าง 

“คุ้มกันรุ่นที่เก้าเร็วเข้า!” สคอวลโล่ตะโกนเสียงดัง

“โรมาริโอ้ รีบไปเร็ว” ดีโน่หันมามองลูกน้องคคนสนิท

ร่างบางที่อยู่ในอกของสึนะเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อเธอเห็นใครบางคนกำลังเล็งปืนมาทางเธอเเละสึนะ ฮินารุกัดริมฝีปากเเน่น เธอรวบรวมกำลังเพื่อสึนะออกไปให้พ้นทาง สึนะตกใจไม่น้อยมือของเขาพยายามเอื้อมมาทางเธอ

ปัง ฉึก

“อึก” ภาพของฮินารุที่ถูกยิงด้วยเข็มบางอย่างพร้อมร่างที่กำลังทรุดทำให้ม่านตาของสึนะเบิกตากว้างเป็นอย่างมาก ฮินารุหมดสติทันทีที่ได้รับยาเเปลกประหลาด สึนะหันไปทางที่มีเสียงปืนก่อนที่จะเอ่ยทางเครื่องรับฟังที่หู

“นอกคฤหาสน์ เอ็นมะคุง มีคนยิงเข็มยาใส่นารุจัง”

[เข้าใจเเล้วล่ะ สึนะคุง! อเดลไฮล์ เร็วเข้า!!] สึนะประคองตัวฮินารุขึ้นมาก่อนที่จะสำรวจร่างกายของฮินารุ 

“อึก เเฮ่กๆ” ฮินารุหอบหายใจอย่างหนัก สึนะมองหาเข็มเมื่อครู่ก่อนที่จะค่อยๆดึงออกเเล้วสำรวจสารด้านในก็พบว่ายังมีสารหลงเหลืออยู่

“รุ่นที่สิบครับ!” โกคุเดระวิ่งขึ้นมาบนบันได เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าฮินารุกำลังนอนไม่ได้สติเเถมกำลังอ้าปากพะงาบพะงาบ

“โกคุเดระคุง! รีบเอายานี่ไปตรวจสอบเร็วเข้า!” สึนะยื่นให้มือขวาของตน โกคุเดระผงกหัวรับสั่งพร้อมวิ่งออกไปอีกด้านพร้อมออกคำสั่งให้มุคุโร่หรือยามาโมโตะไปช่วยคุ้มครองฮินารุที

“สึ..นะ” สึนะหันมาจับมือของฮินารุพร้อมบีบเบาๆ

“นารุจัง ฉันอยู่นี่เเล้ว ไม่เป็นไรนะ” ฮินารุขมวดคิ้วเเล้วพยายามส่งเสียง

“โอยะ ดูท่าทางเราจะเจอศึกหนักเเล้วสินะครับ” มุคุโร่ปรากฎกายข้างๆฮินารุอีกฝั่งหนึ่ง สึนะเงยหน้ามองมุคุโร่ ฮินารุเหล่ตามอง

“รู้..สึก…ร่างกาย….กำลัง..บีบ…เเน่น…” สึนะตั้งใจฟังอาการของฮินารุ อีกด้านมุคุโร่พยายามสำรวจอาการของฮินารุ มือที่สวมถุงมือเอื้อมมาจับหน้าผากของฮินารุเเล้วเอ่ย

“ตัวเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ…” มุคุโร่หันไปทางปลายเท้าของเท้าก่อนที่จะขออนุญาติพร้อมถอดรองเท้าส้นสูงของฮินารุเเล้วเอ่ยเรียกสึนะ

“ซาวาดะ สึนะโยชิ ดูนี่สิครับ ว่าเราเจออะไร?” สึนะหันมาดูตรงปลายเท้า ดวงตาสีนํ้าตาลเบิกตากว้าง

ที่เท้าของฮินารุกำลังปรากฎลวดลายของทรีโอเน่เเฟมิลี่ ลวดลายของมันคือเถาวัลย์กุหลาบที่ล้อมรอบกุหลาบสีดำมือสนิท สึนะกัดฟันกรอดพร้อมอุ้มฮินารุในท่าเจ้าหญิงก่อนที่จะเอ่ยกับมุคุโร่

“หาที่อยู่ มุคุโร่”

“ผมไม่ใช่ลูกน้องของคุณนะครับ”

“ตอนประชุมนายยังรับหน้าที่ในการคุ้มครองนารุจังอยู่เลยนะ นารุจังคงไปทำอะไรบางอย่างให้นายนับถืออะไรประมาณนั้นสินะ” มุคุโร่ชะงัก ดวงตาสองสีกำลังจ้องมองสึนะที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาที่เเน่วเเน่

“หึ ลางสังหรณ์ของคุณนี่มันช่างน่ากลัวเหลือเกินนะครับ ซาวาดะ สึนะโยชิ” มุคุโร่เอ่ยเเค่นั้นก่อนที่จะเลือนหายไป

 

 

 

 

 

 

ห้องรับรอง

สึนะอุ้มร่างเเฟนสาวมานอนที่โซฟา เขาจัดเเจงท่าทางการนอนของเธอก่อนที่จะหันไปมองคนที่มาใหม่

“เป็นไงบ้าง สึนะ” ดีโน่เดินเข้ามา สึนะส่ายหน้า คนเป็นศิษย์พี่เดินมาตบไหล่เพื่อให้สึนะใจเย็นลง 

“ตอนนี้โกคุเดระคุงกำลังตรวจสอบยาอยู่รวมถึงพวกเอ็นมะคุงที่กำลังไล้ตามจับคนที่ยิงเข็มยาใส่นารุจัง มุคุโร่กำลังตามหาที่อยู่ของทรีโอเน่เเฟมิลี่” ดีโน่มองคนตรงหน้าอย่างภูมิใจเล็กน้อย

เวลาคงทำให้นายรู้อะไรขึ้นเยอะสินะ…สึนะ

“ขอโทษที่มาช้าครับ รุ่นที่สิบ” โกคุเดระพรวดพราดเข้ามาพร้อมบอกข้อมูลยาที่อยู่ในมือทันที

“ยาชนิดนี้มีชื่อว่าอาโฟรนิค(ไม่มีอยู่จริง) ผู้ที่ได้รับเข้าไปจะมีความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังบีบอัดเเน่น อาเจียน ตัวเย็นลงกะทันหัน ซึ่งยาชนิดนี้จะเข้าไปทำลายระบบทางเดินหายใจภายในสองชั่วโมง ระบบในร่างกายทั้งหมดจะล้มเหลวภายในหกชั่วโมงครับ”

“!!!”

“งานหยาบเเล้วล่ะสิ” ดีโน่เอ่ย

“ทางเเก้คือต้องไปตามยาพิษที่เป็นตัวหักล้างยาชนิดนี้อีกที ซึ่งจะต้องได้รับยาเเก้พิษภายในหกชั่วโมงนี้เช่นกัน มิฉะนั้นผู้ที่ได้รับเข้าไปจะหัวใจล้มเหลวพร้อมกับสมองตายทันที” 

“พูดง่ายๆก็คือถ้าหายาถอนพิษมาให้ฮินารุภายในหกชั่วโมง ฮินารุก็จะตายสินะ” ดีโน่เอ่ยขึ้นมา

[โฮ่ย ม้าพยศ! เเล้วทางเเก้ไม่มีรึไงวะ!!!] สคอวลโล่ที่ได้ยินเรื่องยาพิษจากหูฟังก็ตะโกนออกมาทันที ดีโน่ถึงเอาหูฟังออกจากหูไม่ทันจึงหูอื้อไปสักพัก

“ใจเย็นก่อนสิ ตอนนี้มุคุโร่กำลังหาที่อยู่ ชิม่อนเเฟมิลี่ก็กำลังจับคนที่ยิงเข็มยาใส่ฮินารุ นายไปรอเค้นจากมันล่ะกัน” ดีโน่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายจิ๊ปากใส่จึงทำหน้าเอือมๆเล็กน้อย 

“รุ่นที่สิบครับ มีอีกเรื่องครับ” สึนะหันไปมองโกคุเดระที่ยื่นเอกสารมาให้ เขากวาดสายตาอ่านก่อนที่จะขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น มือหนาที่สวมวองโกเล่เกียร์สางผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดีโน่ชะโงกหน้าเข้ามาอ่าน

“ทรมานไปกับการที่คนรักของเเกกำลังจะตายล่ะกัน จากทรีโอเน่เเฟมิลี่” 

“ถ้านารุจังตาย ทรีโอเน่เเฟมิลี่ก็จะได้ร่างของนารุจังไปขายให้ตลาดมืดเผลอๆอาจะถูกวิจัยด้วยซํ้าไป” สึนะครุ่นคิดก่อนที่จะมีเสียงเข้ามาในสายของเขา

[คุณซาวาดะคะ ท่านอารีบอร์นออกไปเเล้วน่ะค่ะ] ยูนิเอ่ย สึนะที่ได้ยินจึงหัวเราะเเห้งๆ

“ปล่อยเขาไปเถอะ ยูนิ รีบอร์นเป็นเเบบนั้นตั้งเเต่ไหนเเต่ไรเเล้วล่ะ” 

ใช่…นับจากวันที่ฮินารุช่วยอัลโกบาเลโน่ถอนคำสาปให้ รีบอร์นก็เอ็นดูหรือรักฮินารุมากชนิดที่ว่าใครเข้ามาทำร้ายก็จะตามไปเป่าหัวทันที ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“ซาวาดะ สึนะโยชิ” เสียงกระซิบข้างหูของใครบางคนทำให้สึนะหันไปมอง 

“โฮ่ คงชินเเล้วสินะครับ” มุคุโร่เชยคางของสึนะขึ้นมาให้สบตากับเขา โกคุเดระที่เห็นจึงโวยวายใส่พร้อมเดินมาผลักมุคุโร่ออกห่างจากสึนะ

“ออกไปให้ห่างเลยนะ!”

“เเหมๆ”

“เจอเเล้วหรอ?” สึนะเอ่ยถาม เขาเดินไปหยิบอาวุธกล่อง มุคุโร่มองตามเเล้วหัวเราะในลำคอ

“ที่xxxครับ” สึนะชะงักเล็กน้อยเเต่ก็ทำตัวปกติ มุคุโร่ที่สังเกตได้จึงไม่ได้พูดอะไร สึนะสวมถุงมือพร้อมกดที่หูฟัง

“ทุกคน เราหาที่อยู่เจอเเล้วที่ฟลอเรนซ์”

[ทราบเเล้ว]

“ทำตามใจชอบได้เลยนะ เเต่ว่าถ้าเจอหัวหน้าหรือบอสเเจ้งฉันทันที” 

[เข้าใจเเล้ว]

สึนะหันไปมองฮินารุที่กำลังนอนอ้าปากพะงาบๆ เขาตวัดสายตาหลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนที่จะเดินออกไปโดยที่ไม่ลืมบอกยูนิที่รออยู่หน้าห้อง

“ฝากด้วยนะ ยูนิ” ยูนิยิ้มรับ

“เข้าใจเเล้วค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เป็นไปตามที่บอสสั่งครับ ตอนนี้ชิสุคานิ ฮินารุกำลังทรมานอยู่ครับ” ผู้เป็นบอสของทรีโอเน่ถือเเก้วที่มีนํ้าอำพันอยู่ในนั้น เขาเอียงเเก้วไปมาก่อนที่ยกขึ้นจิบเล็กน้อย

“เตรียมพร้อมรึยัง?” เลซิบอสของทรีโอเน่เเฟมิลี่เอ่ยถามลูกน้อง เขายื่นกระดาษมาให้เขาอ่าน เลซิกวาดสายตาอ่านก่อนที่จะเเค่นยิ้ม

“พร้อมทุกเมื่อครับ”

“ดี ออกไปได้เเล้วล่ะ” ลูกน้องคนนั้นรับสั่ง 

“ชิสุคานิ ฮินารุ อีกไม่นานเเล้วที่เธอจะมาเป็นของฉัน” เลซิหัวเราะหึๆ ขายาวก้าวที่ไปเก้าอี้ เขานั่งลงรอก่อนที่จะวางเเก้วที่มีนํ้าอำพันลง

“เห นายสินะ บอสของทรีโอเน่เเฟมิลี่” เสียงกระซิบข้างหูทำให้เลซิชักปืนไปหาต้นเสียงพร้อมเอ่ยถามเสียงเข้ม

“นายเป็นใคร?” เสียงหัวเราะทุ้มชวนขนลุกดังขึ้นมารอบห้องเเต่กระนั้นเลซิก็ไม่กลัว

“พอดีว่าได้รับคำสั่งมาว่าถ้าเจอตัวให้เเจ้งเขาน่ะ” ชายคนนั้นเอ่ย เลซิเลิกคิ้วขึ้น 

“เขา? อ่า บอสของพวกนายสินะ วองโกเล่เเฟมิลี่งั้นหรอ” เลซิยักไหล่ไม่สนใจอะไร

“เจอตัวเเล้วครับ ห้องส่วนตัวชั้นสอง”

[อ่า ขอบใจมาก มุคุโร่] เสียงที่ดังมาจากปลายสายทำให้เลซิตัวเเข็งทื่อทันที

“เสียงนั้นมัน หรือว่า” เลซิหันมามองคนที่ยอมปรากฎกายให้เขาเห็น 

มุคุโร่เเสยะยิ้มพร้อมเดินเข้ามาใกล้เลซิ มือที่สวมถุงมือดำเชยคางของเลซิขึ้นมาให้สบตากับดวงตาสองสีของเขา

“คุณเตรียมพร้อมรึยังครับ?”

โครม!

พลันมีเสียงกระเเทกออกมาเเต่เลซิมองไม่เห็นเพราะว่าตัวของมุคุโร่นั้นใหญ่รู้เเค่ว่าประตูที่มีความหนาถึง 10 เซนติเมตรพังลงเเล้ว

“นายสินะ คนที่ทำให้นารุจังทรมานอยู่” เสียงที่เเต่เดินเต็มไปด้วยความอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความดุดัน มือที่สวมถุงมือมีไฟสีส้มลุกโชน

“วองโกเล่…เดซิโม่” เลซิเอ่ยขึ้นมา สึนะยิ้มมุมปากก่อนที่จะเดนิเข้ามาใกล้เลซิ มุคุโร่เบี่ยงออกมาพร้อมสำรวจห้องของทรีโอเน่เเฟมิลี่

“หาที่นี้เจอได้ยังไงกัน?” เลซิเก็บความกลัวเอาไว้พร้อมเอ่ยถามคนตรงหน้า สึนะเเค่นยิ้มอย่างน่ากลัว นิ้วที่สวมถุงมือชี้ไปที่มุคุโร่ที่กำลังยืนค้อมตัวให้พวกเขา

“รู้สึกว่าคุณจะไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้เเล้วสินะครับ” มุคุโร่เอ่ยออกมาพร้อมหัวเราะในใจ

“ยาเเก้พิษอยู่ที่ไหน?” สึนะถามเเค่คำถามเดียว เลซิยิ้มสะใจเเล้วเอ่ยออกมา

“ไม่มีหรอก”

“…”

“ยาเเบบนั้นจะไปมีได้ไง อีกอย่างเหลือไม่ถึงสี่ชั่วโมง ชิสุคานิ ฮินารุก็จะตายเเล้วกลายมาเป็นของฉันเเล้ว” 

“อย่างงั้นหรอ เเล้วถ้าเกิดว่าฉันทำลายเเฟมิลี่ของนายให้หมดล่ะ จะยกยาเเก้พิษให้มั้ยล่ะ?”

“ไม่มีประโยชน์หรอก”

“ยานั้นน่ะไม่มียาถอนพิษหรอก” เลซิเเสยะยิ้ม

“เพราะว่ายาถอนพิษอยู่ในร่างกายของฉันหรือในอีกความหมายหนึ่งฉันกลืนกุญเเจที่เป็นตัวเปิดกล่องยาถอนพิษยังไงล่ะ” เลซิหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“บ้าระหํ่ามากเลยนะครับ ซาวาดะ สึนะโยชิ” มุคุโร่พูดลอยๆ สึนะได้รับข่าวสารจากยามาโมโตะ

“สึนะ เจอกล่องเล็กๆมีรูกุญเเจด้วยล่ะ” สึนะมีสีหน้านิ่งก่อนที่จะมีเสียงของยูนิดังเข้ามาอีก

“คุณซาวาดะ เเย่เเล้วล่ะค่ะ ฮินารุจังเริ่มตัวสั่นเเล้ว” 

“โกคุเดระคุง” 

“ครับรุ่นที่สิบ” สึนะบีบคอของเลซิพร้อมผลักไปที่เก้าอี้เเล้วเอ่ย

“มาที่ห้องของบอสทรีโอเน่ หยิบมีดมาด้วยนะ” เเววตาของสึนะไร้อารมณ์เเละไร้ความปราณี

“คิดจะผ่าหรอ เดซิโม่?”

“ความคิดคุณนี่มัน…” มุคุโร่ที่ได้ยินสิ่งที่เลซิเอ่ยก็กุมขมับเล็กน้อย

“จะบอกอะไรให้นะ เลซิ” สึนะย่อตัวให้เท่ากับความสูงที่เลซินั่งเก้าอี้อยู่ เขาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

“เพื่อคนที่ฉันรัก ฉันจะยอมทำทุกอย่าง ยอมเปื้อนเลือดฉันก็ยอม ต่อให้ฆ่าคนไปกี่คนเเต่เพื่อพวกพ้องฉันก็จะทำ” เลซิรับรู้ถึงจิตสังหาร เขาเริ่มหวาดกลัว 

วองโกเล่เดซิโม่คนนี้น่ากลัวเกินไป! ไม่ใช่นภาเลย

“นายเป็นนภาไม่ใช่รึไง! ควรอ่อนโยนไม่ใช่หรอ!”

“มาเเล้วครับรุ่นที่สิบ” โกคุเดระวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมยื่นมีดให้ สึนะรับมาโดยที่ไม่ได้มองโกคุเดระ เขาถอดถุงมือพร้อมไฟดับเครื่องชนที่อยู่บนหัวค่อยๆดับมอดลง

“ฝากหน่อยนะโกคุเดระคุง”สึนะเอ่ยด้วยนํ้าเสียงใช้พูดคุยอย่างปกติก่อนที่ประโยคถัดมาจะเป็นนํ้าเสียงที่ไร้อารมณ์

“ความอ่อนโยนนั่นน่ะ ฉันมีให้พวกพ้องเเละคนที่ฉันรัก สำหรับนายน่ะไม่ควรได้รับหรอก”

“นายน่ะทรมานกับสิ่งที่นายทำไปเถอะ” มือที่ถือมีดอยู่ควงเล็กน้อยก่อนที่จะเล็งไปที่ท้อง ก่อนทำเขาไม่ลืมให้โกุเดระเเละมุคุโร่ออกจากห้องไปก่อน โกคุเดระที่พยายามค้านว่าเขาจะอยู่ด้วยก็ถูกสึนะเพ่งเล็งจนต้องฝีนใจออกมาอยู่ด้านนอก

เเกร๊ก

ทันทีที่เสียงประตูได้ปิดลง  เเสงจันทร์ที่สาดส่องมาที่สึนะครึ่งเดียวทำให้เลซิตัวสั่น ทั้งที่ในห้องนี้มันมืดอยู่เเล้วเเท้ๆ คราวนี้กลับมืดมนเข้าไปอีก

“กัดปากเอาไว้ให้ดีล่ะกัน” สึนะเอ่ยเเค่นั้นก่อนที่จะลงมือทำทันที

.

..

“อ๊ากกกกกกกกกกก” เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเลซิ บอสคนสุดท้ายของทรีโอเน่เเฟมิลี่ดังก้องไปทั่วคฤหาส์นของเขา เเต่ถึงเเม้จะมีคนได้ยินก็ทำอะไรไม่ได้รวมถึงลูกน้องทรีโอเน่ด้วย เนื่องจากโดนผู้พิทักษ์เมฆาหรือฮิบาริ เคียวยะกำจัดไป

“หึ สัตว์กินเนื้อนั้นก็ไม่เบาเลย” ฮิบาริร้องหึในลำคอเล็กน้อย เขากวาดสายตามองลูกน้องของทรีโอเน่ที่เมื่อห้านาทีที่เเล้วยังรุมเเห่เข้ามาทำร้ายเขาอยู่เลย จำนวนประมาณร้อยคนได้ล่ะมั้ง เเต่ตอนนี้เขาเเข็งเเกร่งขึ้นเเล้ว สัตว์กินพืชก็เป็นได้เเค่สัตว์กินพืชเท่านั้น

“น่าเบื่อชะมัด คุซาคาเบะ กลับ”

“ครับ คุณเคียว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อือ….” เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นมาก่อนที่จะเห็นเเสงสว่างของโคมไฟที่อยู่บนเพดาน มือเรียวกระดิกเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปมองคนที่อยู่ข้าง คนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่หันมาหาเธอเเล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนเล็กน้อยพร้อมเอ่ยทักทายเธอ

“ตื่นเเล้วหรอ? นารุจัง” สึนะวางหนังสือลง หลังมือของเขาเเตะที่หน้าผากของเธออย่างเเผ่วเบา

“สึนะ ฉัน….”

“เธอโดนยาพิษน่ะ เเต่ไม่เป็นไรหรอก เมื่อสองชั่วโมงก่อนฉันให้กินยาถอนพิษไปเเล้วล่ะ” สึนะพยุงเธอขึ้นมา มือเรียวนวดที่ขมับเล็กน้อย ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อย สึนะที่เห็นจึงจับไหล่ทั้งสองข้างตรวจดูอาการของเธอ

“เป็นอะไรรึเปล่า นารุจัง?” ฮินารุยังไม่ได้ตอบอะไร อะไรไม่รู้ดลใจ ริมฝีปากของเธอกวักไปมาในปากก่อนที่จะทำหน้าคลื่นไส้เมื่อรับรู้รสชาติที่ยังคงค้างคาในปากของเธอ

“ทำไม…ปากของฉันถึงมีกลิ่นเลือดอยู่” สึนะที่ได้ยินจึงนิ่งไปชั่วครู่ ฮินารุเงยหน้ามองสึนะ เขาไม่ได้ตอบอะไรเธอ 

“ยาถอนพิษนั่นน่ะ มันต้องใช้เลือดของคนที่สร้างในการถอนพิษให้เธอที่นี้โชอิจิบอกว่าให้ใช้เอนไซม์บางส่วนไปด้วย” ฮินารุที่พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ใบหน้าจึงเริ่มขึ้นสี 

“อย่าบอกนะ”

“อย่างที่คิดนั่นเเหละ” ฮินารุอยากจะกรีดร้องเหลือเกิน สึนะกินยาถอนพิษเข้าไป เข้าใช้เอนไซม์ที่อยู่ในนํ้าลายผสมเล็กน้อยก่อนที่จะนำมาป้อนให้ฉัน มือเรียวจับที่ริมฝีปาก

“เราทำบ่อยเเล้วนะ เขินหรอ นารุจัง?” 

“ก็ใช่ไง!” ฮินารุนอนคลุมโปงด้วยความเขินอาย สึนะหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เขาลุกออกจากเตียงพร้อมล็อคประตูสอดกระดาษที่มีเนื้อหาเขียนไว้ก่อนเเล้ว

"นารุจัง"

"สึนะคนบ้า!" ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรฮินารุก็ชิงพูดเสียก่อน เธอโผล่มาเเค่หัวเเต่ร่างกายยังอยู่ในผ็าห่มเหมือนเดิม สึนะเดินมาหาเธอพร้อมเอาเเขนยันเพื่อไม่ให้ฮินารุไปไหนได้ 

"ดะ เดี๋ยวๆ" มือเรียวเอื้อมมาหยุดใบหน้าที่กำลังยื่นเข้ามา 

"ฉันพึ่งหายเองนะ" มือของสึนะจับมือเรียวพร้อมประสานให้เข้ากัน 

เวรเเล้ว...ถ้าไม่หยุดตอนนี้ สิงโตที่อยู่ตรงหน้าต้องกินฉันเเน่ๆ เเงงงงง

"สะ สึนะ" สึนะใช้อีกมือดึงเนกไทที่ถูกคลายไว้เเล้วโยนออกไป ฮินารุพึมพำในใจว่าซวยเเล้ว

"เราทำกันมาหลายครั้งเเล้วนะ นารุจัง" ฮินารุเม้มปากพร้อมเอ่ยออกมาด้วยความอาย

"นั่นเเค่เล้าโลมเองนะ!"

"เอาหรอ?" สึนะกะพริบตาปริบๆอย่างไร้เดียวสา

"ไม่เอาได้มั้ย?" ฮินารุเอ่ยถาม มือหนาของเขาเอื้อมมาจับเเก้มฮินารุ นิ้วโป้งเกลี่ยอย่างอ่อนโยน เขาเลื่อนลงมาจับท้ายทอยพร้อมดันให้ฮินารุประกบจูบกับเขา

"!!!"

สึนะค้างไว้อย่างนั้นก่อนที่จะเป็นฝ่ายผละออก มือที่จับท้ายทอยก่อนสางผมที่ยาวของเธอ เขานั่งพิงขาเธอพร้อมหันหน้ามาเธอที่กำลังนั่งมองหน้าเขาอยู่

"ให้ผมได้รึเปล่า?" 

"เอ๊ะ" 

"ผมรอนารุจังบรรลุนิติภาวะมานานเเล้วนะตั้งเเต่ม.3 ตอนนี้เราทั้งคู่อายุสิบเเปดย่างสิบเก้าเเล้ว 

"เเต่ฉันกลัวนะ" ฮินารุเบี่ยงหน้า มือสึนะจับคางของเธอเชยขึ้นมาสบตากับเขา 

นัยน์ตาสีนํ้าตาลสบกับสีทองระเรื่อฟ้าของเธอ เเววตาของฮินารุเต็มไปด้วยความกังวล เเต่สึนะก็พยายามปลอบคนรัก

"ผมจะไม่ทำให้เธอเจ็บ"

"สัญญา"

"..." ฮินารุถอนหายใจเล็กน้อย เธอเอนซบอกของสึนะ มือเรียวที่สวมเเหวนหมั้นจับมือเขาพร้อมบีบเบาๆ

"ช่วย....อ่อนโยนกับฉันด้วยนะ"

========CUT==========

ยังไม่เเก้คำผิดค่ะ

______________________________

TALK

:หวังว่าจะถูกใจทุกคนนะคะ สำหรับตอนพิเศษนี่ ที่หายไปนานเพราะว่าเรียน อนิเมะใหม่ด้วย พล็อตตอนพิเศษที่สลับไปมา จนต้องลบหลายครั้ง

:สำคัญค่ะสำหรับเรื่องต่อไป

ตอนนี้เรากำลังคิดว่าจะเปิดเรื่องใหม่ซึ่งเป็นเรื่อง Jujutsu kaisen ค่ะ คู่กับใครขอยังไม่บอกนะคะ เเล้วก็ถ้าตอนพิเศษตอนนี้ยังไม่พอใจกัน เราอาจจะสร้างเรื่องนี้เป็นภาคพิเศษของสองคนนี้ค่ะคิดไว้ว่าจะมีประมาณสิบตอนได้

เเต่ว่าถ้าหากเราเปิดสองเรื่องนี้ควบคู่เเน่นอนว่า ถ้าเราอัพเรื่องหนึ่งเเล้วอีกเรื่องปล่อยค้างไว้ ผู้อ่านก็จะค้างคาเราเลยคิดมาได้ค่ะ

หากใครอยากให้เราเปิดฟิคใหม่ Jujutsu kaisen ซึ่งตอนนี้เรากำลังพิมพ์เนื้อหาพร้อมวางพระเอกนางเอกไว้เเล้ว กด 1 ค่ะ

หากใครอยากให้เราเปิดสองเรื่องคือ Jujutsu kaisen เเละ Reborn ภาคพิเศษไปพร้อมกันเเต่ผู้อ่านก็ต้องเข้าใจเราด้วยนะคะ ว่าเราอาจจะไม่ได้อัพพร้อมกันสองเรื่อง เพราะเรื่องก่อนๆก็อัพพร้อมกันค่ะ กด 2 ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #293 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 08:04
    NC อยุ้ไส!!!
    #293
    0
  2. #292 Deil_B (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 12:18
    2ค่าาา สนุกมากเลยไรท์ จะรอน้าาาา❤
    #292
    0
  3. #291 icesupicha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 23:35

    กริ๊ดด น้องพึ่งหายเองนะสึคุงง

    #291
    0
  4. #290 liguyi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 22:53
    อยากอ่านncคะไรท์
    #290
    0
  5. #289 Natsume13 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 17:08
    2222 อยากได้ฉาก cut ด้วยค่า~~~~~~
    #289
    0
  6. #288 Clover nice (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 19:36
    222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222²2222222222222222222222222222²22222222222222²²²²²²²²²²²²²2²²²²²222
    เอากี่ตัวคะ เดี๋ยวจะพิมพ์มันทั้งวันเลย
    #288
    0
  7. #287 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 09:42
    22222222
    #287
    0
  8. #286 GOOD9474 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 07:53
    222222222222222
    #286
    0
  9. #285 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 01:29
    222222
    #285
    0
  10. #284 เคะ_ไงครับ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 01:21
    222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222222
    #284
    0
  11. วันที่ 23 มกราคม 2564 / 23:59
    2222222222222
    #283
    0
  12. #282 Lordvampire (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 23:54
    222222
    #282
    0
  13. #281 Blue _fire_fox (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 23:50

    222222222222222

    #281
    0
  14. #280 ซอร์หรือซอโนก็โก๋เก๋ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 22:52
    111111111¹1¹¹¹1¹
    #280
    0
  15. #279 Onnalin- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 22:47
    2222222222
    #279
    0
  16. #278 .kitsune. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 22:33
    2222222
    #278
    0
  17. #277 Noon004 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 22:19

    222222222222222222222222222222222222222222222222222








    #277
    0
  18. #276 Lacus1247 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 22:15
    2222222222222222222อน่างแน่นอน และอยากอ่านncค่ะ
    #276
    0
  19. #275 Ploy Parita (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 22:01
    22222222
    #275
    0
  20. #274 a2222222a (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:45

    22222222222
    #274
    0
  21. #273 NamikazeXX (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:42
    22222222
    #273
    0
  22. #272 0986284173 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:31
    222222
    #272
    0
  23. #271 hikari yok (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:23

    222222222222

    #271
    0
  24. #270 Pattamawan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:22
    อยากอ่าน nc ง่าาไรท์อร๊ายยย สึนะหนิสายรุกสินะ แหมๆๆ
    #270
    1
    • #270-1 Pattamawan(จากตอนที่ 30)
      23 มกราคม 2564 / 22:37
      2 คร้าาา
      #270-1
  25. #269 fugia (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 21:21
    22222222
    #269
    0