นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic JinGa] แมวไม่เหงา...แต่เขาอยู่ข้างห้อง

โดย A-Zora

ตอนนี้น้องชายผมกลายเป็นทาสแมวไปแล้ว และผมคิดว่าคนแพ้ขนแมวอย่างผมคงไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับเจ้าพวกก้อนขนได้ แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องจนได้เมื่อขามันกลับพาร่างหล่อๆของผมไปเล่นกับแมวข้างห้องทุกวันเลยน่ะสิ

ยอดวิวรวม

91

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


91

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ธ.ค. 62 / 23:25 น.
นิยาย [Fic JinGa] ˧...ҧͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้แต่งไว้นานแล้ว พอดีไปประกวดแต่งฟิคสั้นในทวิตมา ก็เลยส่งเรื่องนี้เข้าประกวดแล้วได้รางวัล แต่ตอนนั้นยุ่งอยู่กับการสอบ เลยไม่ได้มาลง ตอนนี้มาลงให้อ่านเล่นกัน ชอบไม่ชอบก็ฝากด้วยนะคะ ตอนเดียวจบ ชายxชาย นะคะ ไม่ชอบปิดเลยค่ะ ฟิคนี้เป็นจินตนาการและความโนของคนแต่ง ไม่มีเจตนาให้ศิลปินเสียหาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และเสพโมเม้นท์นะคะ







Kim Seokjin




คนหน้าตาดีของพูดนิดนึง

"ตอนนี้น้องชายผมกลายเป็นทาสแมวไปแล้ว 

และผมคิดว่าคนแพ้ขนแมวอย่างผม

คงไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับเจ้าพวกก้อนขนได้ 

แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้

เมื่อเจ้าขาไม่รักดีมันกลับพาร่างหล่อๆของผม

ไปเล่นกับแมวข้างห้องทุกวันเลยน่ะสิ"









มาร่วมเป็นกำลังใจให้คนหล่อไปพร้อมกันนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ธ.ค. 62 / 23:25


เรื่อง:แมวไม่เหงา แต่เขาอยู่ข้างห้อง

ผู้แต่ง:Zora-A

 

ในยุคแบบนี้การวางแผนอนาคตเป็นเรื่องสำคัญนะ เด็กๆเมื่อโตขึ้นมาก็มักจะได้รับความคาดหวังจากครอบครัว บางคนก็โดนกดดันจนไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่สำหรับเขาแล้วนั้น ถือว่าโชคดีมากทีเดียว เพราะที่บ้านบอกเพียงแค่ “อยากทำอะไรก็ทำไป แต่ให้เลี้ยงตัวเองได้และไม่เดือดร้อนใครก็พอ” เสียงของแม่ที่เคยพูดไว้ดังวนอยู่ในหัว ดังนั้นเขาจึงยึดมั่นในคำสอนของครอบครัวมาตลอด

 

  
 


ผมนาย คิมซอกจิน ที่ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครเคยด่าว่าขี้เหร่สักครั้ง จะหาว่าผมขี้คุยละสิ เดี๋ยวผมโชว์รูปให้ดู

 

เป็นไง ผมน่ารักล่ะสิ ขยิบตาให้ด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ถ้าได้เห็นตัวจริงผมสักครั้งคุณจะรู้ว่าผมไม่ได้โกหก มาต่อที่เรื่องของผมต่อ ผมที่เรียนจบนิเทศน์ศาสตร์เอกภาพยนตร์จากมหา’ลัยที่มีชื่อแห่งหนึ่ง แต่ผมกลับรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบทางด้านนี้เท่าไหร่ เลยผันตัวมาทำช่องรายการในโลกโซเชียลแทน ผมว่าพวกคุณเคยดูแหละ ช่องผมออกจะดังEat Jin ไง ถ้ายังไม่เคยดูรีบไปดูเลยนะ บางทีก็รับงานเดินแบบบ้าง ก็บอกแล้วว่าคนมันหน้าตาดี

 

แล้วทีนี่ด้วยทางบ้านเห็นว่าดูแลตัวเองได้ ผมจึงขอย้ายมาอยู่คอนโดแทน เพื่อจะได้ถ่ายทำได้สะดวก ในห้องของผมเลยเหมือนสตูดิโอเล็กๆ ที่ผมไว้ทำงานนั่นเอง เห็นไหมชีวิตผมมีความสุขจะตาย

เอาหละ! นอกเรื่องไปเยอะ ถึงการเล่าถึงชีวิตผมมันจะสำคัญ แต่ตอนนี้ผมกำลังประสบปัญหาเข้าให้แล้ว ผมที่เพิ่งกลับจากการไปซื้อของมากำลังถือถุงที่เต็มไปด้วยผักและของสดเต็มสองมือ และยืนงงอยู่หน้าห้องตัวเอง พวกคุณอาจจะงงว่าแล้วทำไมผมไม่เข้าห้องไปเสียที มายื่นหน้าตาดีอยู่ทำไม ผมก็อยากจะเข้านะ ถ้าหน้าห้องผมไม่พบกับก้อนปริศนาซะก่อน

 

.

.

.

 

“เฮ้อ~ ฟู่~ เหนื่อยเหมือนกันแฮะ เห็นตัวเล็กๆ”

 

เอาหละ ผมจะเล่าต่อนะ หลังจากที่ผมพบก้อนปริศนาที่หน้าประตูห้องของผม ผมก็ตัดสินใจวางของที่ซื้อมา และเขาไปดูก้อนสีดำๆนั่น ปรากฎว่าทันทีที่ผมเปิดผ้าออกกมีแสงสว่างวาบ จนผมแสบตา นี่ผมไม่ได้เวอร์นะ มันสว่างจริงๆ พอลืมตาขึ้นมาผมก็พบว่าสิ่งที่อยู่ในห่อผ้าสีดำคือคนครับ ใช่ครับคุณอ่านไม่ผิด มันคือ “คน” คนจริงๆแตะตัวดูแล้วก็ยังเป็นๆอยู่ด้วย ผมเลยตัดสินใจลากเขาเข้าห้อง อ๊ะ!อย่าเพิ่งคิดไม่ดีกันนะ แค่ช่วยเขาเข้ามาเฉยๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรนะบอกไว้ก่อน

 

หลังจากทิ้งร่างของคนที่มาอาศัยนอนอยู่หน้าห้องผมไว้ที่โซฟา ผมก็เดินกลับไปเก็บข้าวของที่กองไว้หน้าห้อง จัดการแกะของทุกอย่างออกจากถุง ล้างผัก ล้างของสดต่างๆ แพ็กใส่กล่องเตรียมเก็บเข้าตู้เย็น แล้วหันไปหยิบแก็วน้ำข้างๆตู้เย็นมาวางไว้ 2 ใบเทน้ำใส่แล้วถืออกไปจากครัว

 

กึก!

 

ผมวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะข้างโซฟา แล้วทำการปลุกคนที่ยังหลับไม่ตื่นสักที

 

“นี่นาย ตื่นได้แล้ว นี่ตื่นสิ”

 

“หืม~”

 

“ตื่นสิ มานอนอยู่หน้าห้องคนอื่นเขาได้ไง” ผมเรียกอยู่สักพัก จนในที่สุดคนหลับก็เริ่มขยับตัว แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมา ตาเรียวๆบวกกับหน้าตานิ่งๆที่พร้อมเหวี่ยงนั้น ทำให้ผมไม่กล้าที่จะโวยวายใส่ เดี๋ยวโดนสวนขึ้นมาทำไงล่ะ

 

 

 

“กี่โมงแล้ว?”

 

เสียงนิ่งๆที่ถามออกมาเหมือนงงอะไรสักอย่าง ท่าทางที่เกาหัว บิดขี้เกียจไปมาเหมือนแมวที่เพิ่งตื่นนอนเลย เขาเล่ากันว่าแมวที่เพิ่งตื่นนอนมักจะหงุดหงิดง่าย ทางที่ดีผมไม่ควรแหย่ให้แมวหงุดหงิดสินะ

 

“จะบ่ายสามแล้ว”

 

“หาว~ อืม นี่ห้องใคร?”

 

“ห้องฉัน 0914 อ่ะน้ำ แล้วนายล่ะอยู่ห้องไหน ทำไมมานอนอยู่หน้าห้องฉัน” สงสัยจะยังไม่ตื่นดี ผมเลยส่งน้ำไปให้ดื่มเผื่อจะดีขึ้น

 

“ 0915 โทษที พอดีจะลงไปหาข้าวกิน แต่คงง่วงจัดเลยเผลอหลับไป”

 

ห๊ะ!ห้อง 0915 มันมีคนอยู่ด้วยหรอ เพราะตั้งแต่ย้ายเข้ามาจะปีกว่าแล้วยังไม่เคยเห็นหรือได้ยินเสียงอะไรจากห้องข้างๆสักครั้ง แล้วนี่คนตรงหน้าผมใช้ชีวิตยังไงเนี้ย ดูจากผิวที่ขาวจนซีดเหมือนกระดาษ ที่ผมบอกว่าเห็นแสงวาบเข้าตาก็เพราะความขาวนี่แหละ คงไม่ค่อยได้ออกจากห้อง ตัวก็เล็กนิดเดียวเอง ถึงจะแอบหนักอยู่บ้างก็ตาม

 

“งั้นก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันคิดซอกจิน นายล่ะ”

 

มินยุนกิครับ”

 

หน้าเล็กๆที่เริ่มจะตื่นเต็มตาแล้วแนะนำตัวเองพอเป็นพิธี ผมก็ไม่ได้ซีเรียสอยู่แล้ว คนกันเอง เพื่อนร่วมคอนโด แถมข้างห้องอีก

 

“ว่าแต่ไปทำอะไรมาหรอ? ทำรายงานหรืออ่านหนังสือล่ะ”

 

“ผมเป็นนักเขียนน่ะ เพิ่งปั่นต้นฉบับเสร็จก่อนเที่ยงนี่เอง”

 

อ้าว! เป็นนักเขียนหรอกหรอ เห็นหน้าเด็กก็นึกว่ายังเรียนอยู่ซะอีก ตกใจนะเนี้ย แต่เท่าที่สักเกตดูก็น่าจะใช่เพราะนอกจากตัวซีดแล้ว ตายังคล้ำอีก คงอดหลับอดนอนเขียนนิยายนี่เอง

 

“นายหน้าเด็กมากเลย แต่เป็นนักเขียนหรอ แล้วเขียนแนวไหนล่ะ แนวรักหรอ หรือโรแมนติก?”

 

“แนวฆาตกรรม สืบสวนสอบสวนน่ะ หึ! ผมไม่เขียนแนวรักหรอก”

 

รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะที่มาแค่ “หึ” เบาๆ ทำเอาผมขนลุกเลย

 

“ถ้างั้นก็ขอบคุณครับ ผมขอตัวก่อน”

 

ในที่สุดหลังจากผมที่นั่งยิ้มแห้งหลังจากเขาหัวเราะหึออกมา คนตัวขาวที่ตื่นเต็มตาแล้ว ก็ขอตัวกลับห้องตัวเองไป ทิ้งผมไว้อยู่ที่เดิม จะว่าไปยุนกิก็แปลกๆดีนะ แปลกจนผมรู้สึกสนใจมากๆเลย

.

.

.

JIN EATJIN 30mins

อยากเลี้ยงแมววววววววววววว ~

2,425like 248 comments

Seo Joogu gu: กรี๊ดดดดดดด พี่จินจะเลี้ยงแมวหรอ ว้าย! ผู้ชายอบอุ่น

เราเองไง เราเอง: พี่จินวันนี้ไม่Live หรอคะ? หนูอยากดูววววววว์

Lovely cat : เลี้ยงเลยค่ะ มาเป็นทาสแมวด้วยกัน

Kookie JK :เพ้ออะไรพี่ พี่แพ้ขนแมวไม่ใช่หรอ?

JIN EATJIN:@Kookie JKใครเพ้อ ไม่มี๊ ไปเฝ้าแมวแกนู้นเดี๋ยวหมาก็คาบไปหรอก

Kookie JK: @JIN EATJINก็เฝ้าอยู่เนี้ย

JIN EATJIN:น้องชายพี่ช่างน่าสงสาร 555555

 

ผมที่เพิ่งโพสต์ข้อความลงในเพจได้ไม่นาน คนที่ติดตามผมทั้งหลายก็แห่กันมากดไลค์ และคอมเม้นท์กันเต็มไปหมดจนผมอ่านไม่ทัน จะมีที่สะดูดตาก็ของKooKie JK ที่ผมต้องเข้าไปตอบ เพราะเจ้าของชื่อนี้คือน้องชายผมเอง จอนจองกุก ลูกพี่ลูกน้องที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ตอนแรกๆก็น่ารักดีอะไรก็พี่จินๆ แต่เดี๋ยวนี้ยิ่งโต ยิ่งเริ่มรังแกผมอ่ะ แล้วตอนนี้ก็ไปเฝ้าแมวอยู่ที่ร้านเน็ตนู้น เห็นแบบนี้จองกุกก็ดังไม่แพ้ผมหรอก เพราะเจ้าตัวเป็นเกมเมอร์ ชอบแคสเกมส์ให้คนดูกัน มีเพจมีแฟนคลับเพียบ

 

กลับมาที่เรื่องของผม มันก็จริงอย่างที่จองกุกพูดว่าผมแพ้ขนแมวจะเลี้ยงแมวได้ยังไง แต่แมวที่ผมว่ามันไม่ใช่แมวสักหน่อย เพราะแมวที่ว่าเป็นแมวที่อยู่ข้างห้องของผมเอง หลังจากที่แยกกันวันที่ผมเก็บเขาได้ที่หน้าห้อง เมื่อวานผมก็ทนไม่ไหว บุกไปเคาะประตูข้างห้อง แต่เคาะอยู่นานก็ไม่เปิด แต่พอลองเปิดประตูดูปรากฏว่าประตูไม่ได้ล็อกครับ ผมเลยถือวิสาสะเปิดเข้าไป

 

ภายในห้องนั้นมืดมาก ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงเช้า ข้าวของไม่เป็นระเบียบเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้สกปรกมากอะไร ก็พอจะดูออกว่าเป็นห้องของผู้ชาย ผมเดินไปเปิดไฟ ก็พบกับก้อนสีดำที่คุ้นเคยนอนอืดอยู่ตรงทางจะไปโซนเคาท์เตอร์ครัว ผมเลยรีบเดินไปดูว่าเจ้าแมวยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

 

“ยุนกิ! ตื่นสิ เป็นอะไรไหม ยุนกิ!”

 

“หิว... ข ข้าว...”

 

ผมเรียกอยู่ไม่นานยุนกิก็เริ่มขยับ พร้อมกับบอกความต้องการของตัวเองทันที นั่นคือ “ข้าว” ถ้าให้เดาเจ้าตัวคงมัวแต่เขียนนิยายจนไม่ได้กินไม่ได้นอน พอหิวมากๆเข้าเลยจะเดินมาหาอะไรกิน แต่ก็หลับไปเสียก่อน ผมเลยจัดการพาเจ้าแมวไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวดีๆ แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นดูว่ามีของกินไหม ซึ่งพอเปิดก็ยิ้มได้หน่อยที่ของกินเต็มตู้เย็น แต่พอหยิบมาดูก็ต้องหุบยิ้ม เพราะของที่มีมันหมดอายุทั้งนั้นเลย!

 

ไม่รอช้าผมก็เดินไปลากเจ้าแมวที่เริ่มจะเลื้อยหาที่นอนอีกแล้วไปที่ห้องของผมแทน ผมจัดการเปิดตู้เย็นหยิบของที่ต้องใช้ออกมา หันไปเปิดเตาตั้งกระทะ เสียงดังก๊องแก๊ง ไม่นานผมก็ได้ข้าวผัดกิมจิมาหนึ่งจาน ผมเดินเอาข้าวผัดไปว่างไว้บนโต๊ะ ตรงหน้าแมวที่ฟุบหัวไปกับโต๊ะ ไม่นานหัวแมวยุ่งๆก็เงยขึ้นมามองจานข้าวผัด

 

ไม่ถึง 5 นาทีจริงๆครับ ข้าวผัดกิมจิของผมก็หมดเกลี้ยง เจ้าแมวหัวยุ่งนั่งยิ้มเหงือกบานตีพุงอย่างสะบายใจ

 

  
 


“เฮ้อ~ อิ่มจัง อร่อยมากด้วย ขอบคุณมากครับ”

 

และนั่นก็เป็นเรื่องของเมื่อวาน พอเจ้าเหมียวยุนกิกินจนอิ่มก็กล่าวขอบคุณ แล้วบอกว่าคราวหน้าจะเลี้ยงข้าวตอบแทน และก็ขอตัวกลับห้องไป เพราะต้องรีบเขียนนิยายให้จบตอน เห็นบอกว่าเหลืออีกนิดเดียว แล้วก็เงียบหายไปอีก วันนี้พอตื่นมาเลยไปหาข้อมูลของนักเขียนมินยุนกิสักหน่อย และผลที่ออกมาคือเจ้าตัวใช้นามปากกาAgust D ที่ผมแอบเห็นแว๊ปๆตอนไปที่ห้องเขาเมื่อวาน

 

โห~! ยุนกิก็มีเชื่อเสียงเหมือนกันนะในแวดวงนักเขียนน่ะ หนังสือหลายเล่มได้best sellerแถมเมื่อปีที่แล้วยังได้รางวัลนักเขียนยอดเยี่ยมในหมวดนวนิยายสืบสวน และรางวัลนักเขียนมือทอง จากหมวดนวนิยายสยางขวัญด้วย สุดยอดเลย แต่เจ้าตัวไม่ค่อยออกงานเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยมีรูปให้เห็นเลย ยิ่งหาข้อมูลก็ยิ่งอยากเจออีก จนผมมือลั่นโพสต์ไปเมื่อกี้จนเจ้าจองกุกมาคอมเม้นท์แซว

 

“เฮ้อ~ ชวนแมวไปเที่ยวดีกว่า”

.

.

.

ผมแต่งตัวไม่นานก็คว้ากล้องตัวโปรดไปด้วย ไปถ่ายคลิปนอกสถานที่ด้วยเลยดีกว่า ผมส่องกระจกเช็คหล่ออีกที แล้วส่งจูบท่าประจำให้กระจก แหม! คนอะไรหล่อจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า

 

“ยุนกกกกกกกกกกิ~ ไปเที่ยวกันเถอะ”

 

ผมเปิดประตูเข้าไปเหมือนคนไม่มีมารยาท แต่เจ้าตัวไม่ได้ล็อกนี่ ไม่เป็นไรหรอกเรารู้จักกันแล้ว แต่ห้องนี้ก็ยังคงมืดดึ๊ดดื๋อเหมือนเดิน ผมเปิดไฟ แล้วเดินหาจนทั่วห้องก็ไม่เจอ สงสัยจะอยู่ห้องนอน

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“ยุนนนนนนนนนน~ กิ!ตื่นเถอะ ไปเที่ยวกันนนนน!”

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

 

 

 

ความรู้สึกของแมว

 

ผมรู้สึกหงุดหงิดกับเสียงเคาะที่ดังอย่างถี่รัว เหมือนมีคนตายนั่น จนต้องยอมเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง แล้วเดินเซๆไปเปิดประตู

 

“ยุนกิ ไปแต่งตัวเร็ว ไปเที่ยวกัน”

 

“ห๊ะ!?”

 

“เร็วสิๆๆๆ ไปเร็ว”

 

ตั้งแต่วันนั้นที่ผมไปสลบอยู่หน้าประตูของเพื่อนข้างห้อง ผมรู้สึกว่าชีวิตของผมได้พบกับความวุ่นวายเข้าแล้ว หลังจากใช้ชีวิตในห้องนี้มาหลายปี เขียนนิยายจนลืมวันลืมคืน นานๆทีน้องชายจะมาหาบ้างเพราะกลัวว่าผมจะตายคาห้องไปเสียก่อน จนได้มารู้จักกับเพื่อนข้างห้องคนนี้

 

ทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นมาแล้วพบแสงสว่างจนแสบตา ผมก็รับรู้ได้เลยว่าคงเป็นคนนี้อีกแล้ว คนที่มาพร้อมเสียงโวยวาย รูปร่างหน้าตาที่หล่อจนผมยังอิจฉา และกลิ่นอาหารหอมๆที่มักจะติดตัวคนๆนี้มา และเมื่อวานผมก็ได้รู้แล้วว่ากลิ่นกับข้าวนั้นไม่ใช่แค่หอม แต่อร่อยมากอีกด้วย ไม่คิดเลยว่าคนแบบนี้จะทำอาหารอร่อย

 

“อ่า~ อยากกินอีกจัง”

 

“นี่ วันนี้ฉันจะพานายไปเที่ยว นายมีที่ที่อยากไปไหม อืม...งั้นไปสวนสนุกกันเถอะฉันไม่ได้ไปนานแล้ว แต่ก่อนไป ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า ตรงใกล้ๆ นี้มีร้านอร่อยๆ อยู่ด้วย ไปกันเถอะ”

 

ตั้งแต่ผมแต่งตัวเสร็จแล้วมายืนมึนๆอยู่หน้าห้อง โดยมีเพื่อนข้างห้อง อ่า...ชื่อคิม...ซอกจิน นี่นะ ผมไปหาข้อมูลมาเหมือนกัน เพราะครั้งแรกที่รู้จักกันเจ้าตัวก็แนะนำตัวอีกยาวเหยียดว่าตัวเองเป็นเจ้าของช่องEATJIN ผมเข้าไปดูแล้ว เขาทำช่องเกี่ยวกับการทำอาหารแล้วนั่งกิน พร้อมพูดคุยกับคนดูไปด้วย บางครั้งก็เป็นคลิปพาไปเที่ยว ไปกินร้านอื่นๆ พอเลื่อนมาดูยอดผู้ติดตามแล้วก็เยอะไม่ใช่เล่นเลย ผมปิดหน้าเพจที่ขึ้นว่าผมได้ติดตามแล้วลง ก่อนจะหลับไป

 

พอเช้ามาไม่คิดว่าเจ้าตัวจะบุกมาถึงห้อง แล้วลากให้ผมออกไปด้วยกัน เขาที่ถือกล้องถ่ายไปด้วยยิ้มพูดคุยกับกล้องบ้างหันมาคุยกับผมบ้าง ตอนแรกเขาก็ดูกังวลว่าผมจะโอเคหรือเปล่าถ้าจะถ่ายผมไปในคลิปด้วย ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะผมก็ไม่ได้ปิดปังหน้าตาหรือข้อมูลของตัวเองเท่าไหร่ อีกอย่างคนคงไม่ได้สนใจนักเขียนแบบผมหรอก

 

“ยุนกิ ทักทายทุกคนหน่อยสิ”

 

“อ่า~ สวัสดีครับ ยุนกิครับ”

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เขาขี้อายน่ะ เอาหละเรามาถึงร้านแล้ว เข้าไปดูกัน”

 

พอมาถึงร้านคนตัวโตข้างๆก็สั่งอาหารมาค่อนข้างเยอะจนผมคิดว่าจะกินไม่หมด แต่สุดท้ายก็หมด แถมคนข้างๆยังกินเก่งมากสมกับชื่อEATJIN เลย วันทั้งวันเขาลากผมไปนู้นไปนี่ไม่หยุด พอไปที่สวนสนุกก็ลากผมเล่นเครื่องเล่นเยอะมาก จนผมต้องบอกว่าไม่ไหวแล้ว

 

ตั้งแต่จบมัธยมมาผมก็ไม่เคยได้ไปเที่ยว หรือเล่นสนุกอะไรแบบนี้อีกเลยชีวิตตอนเรียนของผมก็ไม่ได้มีอะไรน่าจดจำมาก เพราะแค่ตั้งใจเรียนให้จบ ไม่ได้มีเพื่อนที่สนิทเท่าไหร่ ส่วนงานเขียนนี่ก็ทำมาตั้งแต่เรียนมหาลัย พอเรียนจบก็มาเป็นนักเขียนอย่างเต็มตัว ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ จะได้ออกไปไหนทีก็ตอนที่ต้องไปหาแรงบันดาลใจ หรือหาข้อมูลในการเขียนนั่นแหละ เรื่องบางเรื่องก็ต้องอาศัยประสบการณ์ ดังนั้นนักเขียนที่ชื่อAgust D จึงไม่เคยเขียนนิยายรักหรือโรแมนติกเลย ก็คนไม่เคยรักจะแต่งนิยายรักให้ออกมาดีได้ยังไง

 

“ยุนกิ ยุนกิ”

 

“หืม?”

 

ตอนนี้ผมอยู่ในสวนสนุกกำลังรอให้เขาจุดพลุอยู่ ผมไม่เคยอยู่จนสวนสนุกใกล้เลิกแบบนี้ เลยไม่เคยได้เห็นเลยว่าสวนสนุกเวลากลางคืนมันสวยมาก แสงไฟหลากสีแข่งกันระยิบระยับเต็มไปหมด มันดึงดูดให้ผมจ้องมองได้ไม่เบื่อ จนคนตัวโตข้างๆเรียกให้ผมหันไปคุยด้วย

 

“ฉันคิดมานานแล้ว ฉันว่านายเหมือนแมว”

 

“ห๊ะ? ผม ผมเหมือนแมว?”

 

ผมที่ไม่ทันตั้งตัวกับคำบอกของคนตัวโต อยู่ๆก็บอกว่าผมเหมือนแมว ผมเหมือนแมวแล้วมันยังไงหรอ? ผมไม่เข้าใจ แต่ถ้าพูดถึงแมวผมว่าน้องชายผม จีมิน เหมือนแมวกว่านะ ที่ช่วงนี้เจ้าตัวไม่ว่างมาหาคงเพราะโดน กระต่ายบางตัวกักตัวไว้แน่เลย

 

“อ่อ...ผมเหมือนยังไงหรอ?”

 

“ตานายก็เหมือน ปากนายก็เหมือน นิสัยก็เหมือน เวลาฉันอยากเล่นกับนาย นายจะทำเฉย แต่พอฉันไม่ได้สนใจนาย นายกับทำบางอย่างให้ฉันกลับไปสนใจนาย”

 

ผมไปทำแบบนั้นตอนไหน ไอ้หน้าตาคล้ายแมวอ่ะพอเข้าใจ แต่นิสัยนี่มันยังไง ผมไปทำอะไรให้เขาสนใจกันนะ

 

“ผมทำอะไร?”

 

“ก็อย่างฉันตักอาหารให้นายกิน นายกลับนิ่งเฉย แต่พอฉันไม่สนใจนายจะแอบตักอาหารมาคืนให้ฉันบ้าง”

 

“แค่นั้นน่ะหรอ? ที่ทำให้สนใจผม”

 

“ยังมีอีก อย่างตอนชวนเล่นเครื่องเล่น นายปฏิเสธยกใหญ่ แต่พอลากขึ้นไปได้ นายกลับยิ้มร่า สนุกกว่าฉันอีก”

 

“อ่า...ก็ มันสนุกดี”

 

พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่องเลย นี่ผมแสดงออกแบบนั้นเวลาอยู่กับเขาหรอ? น่าอายจัง นี่ผมเผลอแสดงท่าทางที่ตลกอะไรไปบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

“แล้วนายชอบแมวไหม?”

“อืม...ก็ไม่ได้เกลียดนะ”

 

“แต่ฉันชอบแมวนะ”

 

ฟิววววววว~ ปุ่ง!ฟิววววววว~ ปุ่ง!ปุ่ง!ฟิววววววว~ ปุ่ง! ปุ่ง!ปุ่ง!

.

.

.

หลังจากกลับจากสวนสนุก พอมาถึงห้องผมก็แทบจะหมดแรงเลย วันนี้โดนลากไปนู้นไปนี้ทั้งวัน แต่ก็สนุกดี ผมไม่ได้เที่ยวเล่นแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ พอลองมาคิดดูแล้วผมไม่ได้ออกไปไหน ไปเจอใคร จะได้คุยทีก็แค่จีมินที่นานๆทีจะมาหา ทำให้บางครั้งผมไม่รู้จะเริ่มต้นประโยคบทสนทนากับคนอื่นยังไงดี แต่พอเป็นคนตัวโตข้างห้องแล้ว ผมรู้สึกว่าผมไม่ต้องพยายามอะไรเลย เพราะเขาเป็นฝ่ายเริ่มทั้งหมด

 

ผมว่าผมคงจะเหมือนแมวจริงๆแล้วล่ะ จากที่ชอบนอนขี้เกียจไปวันๆ พอมีคนเอาไม้มาล่อมากระตุ้นนิดหน่อยก็แทบที่จะหยุดตัวเองให้ไปตะครุบเล่นด้วยไม่ได้ แล้วถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พอเริ่มที่จะเคยชินแล้วต่อให้เขาไม่มาเล่นด้วย แต่แมวก็อยากจะไปเล่นกับเขาอีกอยู่ดี

 

พอนึกถึงแมวแล้ว ประโยคสุดท้ายที่เขาพูดนั้นมันคืออะไรนะ ได้ยินอะไรแมวๆ เสียงพลุมันดังจนไม่ได้ยินอะไรเลย พอถามอีกครั้งเจ้าตัวก็ไม่ยอมบอก

 

“เฮ้อ~วันนี้มันวุ่นวายจังเลยนะ นิยายเรื่องต่อไปเขียนเกี่ยวกับแมวดีไหมนะ”

.

.

.

คนอยากเลี้ยงแมว

 

พอกลับถึงห้องผมนี่อยากจะวิ่งไปกรี๊ดให้รอบห้อง ไอ้บ้าคิมซอกจินมันไปกินอะไรมาไม่รู้ครับ มันถึงกล้าบ้าไปบอกชอบแมว ดีนะแมวไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินแล้วแมวตกใจเตลิดหนีไปผมจะทำไงดี แล้วทีนี้ผมจะทำไงดีกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำเป็นจังหวะฮิปฮอปอยู่เนี้ย

 

“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!! คนหล่อจะบ้าตาย”

 

พอๆๆๆๆๆๆ เลิกคิดดีกว่า ทำตัวให้เป็นปกติไว้ ผมทำเป็นเลิกสนใจหน้าแมวๆที่ชอบโผล่เข้ามาในความคิดตลอด แล้วกดมือถือเข้าแอพพลิเคชั้นยอดฮิตไป เข้าไปดูเพจของตัวเองก่อนดีกว่า เพราะเมื่อกลางวันผมลงรูปตอนที่อยู่ร้านอาหารไป

 

JIN EATJIN 7 h.

  
 


คลิปหน้ามีแมว ผมจะพาแมวไปเที่ยว รอติดตามกันด้วยนะ 5555555

1.1k like 1,364 comments

องค์หญิงน้อย: พี่จินจะไปเที่ยววววววววว

Lovely cat:พี่จินเป็นทาสแมวแล้ว ไหนแมวคะ?

So Seo Seo:รอเลยยยยยยยยยยยยย

very very handsome: เฮียจินไปเที่ยว ขอคลิปมันส์ๆนะครับ

boy B-o-y : ไหนแมวพี่จินอ่ะ แล้วคนข้างๆใครครับ น่ารักจัง

เราเองไง เราเอง:คนข้างๆพี่จินใครอ่ะ หล่อเนอะมาดูให้ไว@เธอคือใคร ใครหรอ

Agust D:@JIN EATJINทำไมไม่เรียกให้ผมถ่ายดีๆล่ะ

JIN EATJIN:@Agust D รูปนี้ดูดีแล้ว 555555

 

ผมจะโดนแมวโกรธไหมเนี้ย เจ้าตัวถึงขั้นมาแสดงความคิดเห็นเลย ไอ้รูปที่ดีกว่านี้มันก็มีแหละ แต่ผมเกิดหวงขึ้นมา ขนาดภาพไม่ชัดยังมีคนมาชมเลย ไม่ได้หรอกแมวตัวนี้ผมห่วง แล้วคลิปที่ถ่ายมานี่กะว่าจะตัดต่อยังไงดีไม่อยากให้คนอื่นๆเห็นรอยยิ้มของแมวมาก ถ้าแมวตกทาสเพิ่มผมจะทำยังไงดี แค่นี้ผมก็คิดว่าผมคงเป็นทาสแมวเต็มตัวแล้วล่ะ

.

.

.

เวลาที่เรามีความสุขมันมักผ่านไปเร็วเสมอ ผมได้รู้จักและสนิทกับแมวข้างห้องมากขึ้น ผมได้รู้ว่าที่จริงแล้วยุนกิเป็นคนยิ้มง่าย ไม่ได้ยิ้มยากเหมือนตอนแรกที่เจอ แถมยังเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นมากๆด้วย เขาไม่ค่อยพูดหรอก แต่พอเป็นห่วงใครขึ้นมาก็จะเอ่ยปากบอกไปอย่างตรงๆ ว่าเป็นห่วง หรือว่าตนเองรู้สึกยังไง

 

แล้วที่ช็อกไปกว่านั้นคือ ยุนกิมีน้องชายชื่อจีมิน และจีมินคือคนที่เจ้าจองกุกน้องชายตัวแสบไปเฝ้าเช้าเฝ้าเย็น ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าจองกุกเป็นเกมเมอร์ แล้วจีมินก็เป็นเจ้าของร้านเน็ตคาเฟ่ที่เจ้ากุกไปสิงอยู่ สิงแบบสิงจริงจังมาก จีมินที่ไล่แล้วไล่อีก ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป จนจีมินต้องยกห้องให้เช่าอยู่ห้องนึง คิดเอาว่าน้องผมมันแสบแค่ไหน แต่ผมก็เข้าใจนะ เพราะถ้าไม่เฝ้าไว้อาจจะโดนหมาคาบไปได้ ทำไมน่ะหรอ ก็น้องจีมินน่ะสิ ดันมีเพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนร้านชื่อแทฮยอง จากที่ฟังเจ้ากุกเล่าคนที่ชื่อแทฮยองนี่พยายามจีบจีมินมานานแล้ว แต่ก็ไปไม่พ้นเฟรนด์โซน

 

เฮ้อ~ แล้วผมล่ะจะออกจากเพื่อนบ้านโซนได้เมื่อไหร่ ผมรู้ และไม่ได้เข้าข้างตัวเองด้วย ผมว่ายุนกิก็รู้สึกกับผมแบบเพื่อนบ้านที่พิเศษเหมือนกัน จะว่าไงดีล่ะ คนมันรู้จักกันมาจะ 6 เดือนแล้ว ไปมาหาสู่กันอยู่ทุกวัน เพราะยุ่นกิมักเดินมาฝากท้องที่ห้องผมประจำ ส่วนผมก็มันจะช่วนยุนกิมาถ่ายคลิปด้วยบ่อยๆ จนเดี๋ยวนี้คนที่ติดตามผมอยู่ก็แซวกันไม่หยุดให้ผมสารถาพรักไปเสียที เพราะทันทีที่คลิปแรกของผมกับยุนกิที่ผมโพสต์ไป เป็นคลิปชื่อว่าพาแมวไปเที่ยว พวกเขาก็รู้แล้วว่ายุนกิคือแมวที่ผมว่า หลังจากนั้น สารพัดคอมเม้นท์ทั้งดีแล้วไม่ดี อย่าลืมนะครับว่าผมผู้ชายแล้วแมวของผมก็เพศผู้อ่ะ มันก็ต้องมีทั้งคนที่ชอบและไม่ชอบ คนที่ไม่ชอบเขาก็เลิกติดตามผมไปเอง หรือถ้ายังมาด่าผมหรือแมวของผม พวกเขาก็จะโดนกองทัพของJinGust จัดการเอง ผมที่จัดว่าติดอยู่ในเพื่อนบ้านโซนนั้นกำลังจะตัดสินใจครั้งสำคัญล่ะ สมมตินะครับ แค่สมมติ หากผมบอกความรู้สึกออกไปจริงๆ แล้วแมวเกิดไม่ชอบขึ้นมาล่ะ แล้วถ้าแมวเกลียดผมขึ้นมาจะทำไง ถึงท่าทีของเขาจะไม่ได้ต่อต้านเวลาผมอยู่ใกล้ๆ หรือตอนแสดงออกว่าชอบ เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่เคยออกปากหรือตอบรับกลับสักครั้ง ผมจะทำยังไงดี

.

.

.

ความรู้สึกของแมว

 

ตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่รู้จักกับคนตัวโตข้างห้องมา ผมมีความสุขจนพูดอะไรไม่ออก ผมรู้สึกว่าผมโชคดีจัง ที่มีคนคนนี้อยู่ จนบางครั้งผมคิดว่าผมคู่ควรที่จะได้รับมันหรอ ทั้งความใจดี ความเอาใจใส่ หรือความสดใสที่เขามอบให้กับผม

 

จนตอนนั้นที่เกิดเรื่องขึ้นมาเพราะผมเป็นต้นเหตุ มีคนมากมายที่ผมไม่รู้จักเข้ามาคอมเม้นท์ในเพจที่ผมไว้อัพเดทข่าวสารข้อมูลการเขียนนิยายของผม คอมเม้นท์เหล่านั้นเป็นข้อความแนวต่อว่า ด่าท่อโดยใช้ถ้อยคำที่รุนแรง ซึ่นตอนนั้นผมรู้สึกทำอะไรไม่ถูก จนถึงขั้นที่เขาออกมาโพสต์ว่าถ้ายังไม่หยุดการกระทำเหล่านี้เขาจะทำการปิดช่องของตัวเอง และดำเนินการทางกฎหมายกับคนที่ใช้ถ้อยคำที่รุนแรงกับผม จนในที่สุดทุกอย่างก็เริ่มสงบลง เขาที่แสดงออกว่าชอบผมมาก แต่ผมไม่กล้าแสดงออกได้มากเท่าเขา เพราะเขาเป็นที่รู้จัก และคนมากมายที่ติดตามเขา เรื่องของเรามันไม่ถูกตั้งแต่แรก ผมรู้ข้อนั้นดี จึงพยายามไม่เข้าใกล้เขามากจนเกินไป

 

แต่ผมเคยบอกไว้ใช่ไหมว่าแมวน่ะ ถึงมันจะทำตัวว่าไม่อยากเล่นด้วยยังไง สุดท้ายมันก็จะกลับไปเล่นกับคนที่เคยเล่นด้วยเหมือนเดิมเพราะความเคยชิน แต่ผมว่าไม่ใช่เพราะความเคยชินหรอก มันอาจจะเป็นเพราะแมวเป็นสัตว์ที่รักของ มันมักจะอยู่ใกล้ๆของที่เป็นของมัน ยิ่งได้รับความรักหรือความใส่ใจ มันยิ่งหลงไหลไปกับสัมผัสความอ่อนโยนเวลาถูกลูบหัว ถ้าได้โดนลูบหัวด้วยความอ่อนโยน แมวจะยอมนอนนิ่งๆให้ลูบได้ทั้งวันเลยล่ะ

 

ตอนนี้ผมเริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้อย่างนึง ผมเขียนแต่นิยายฆาตกรรม หรือไม่ก็สอบสวน ตอนที่ได้รางวัลมา แฟนก็มักจะบอกว่าอ่านแล้วเข้าใจความรู้สึกของฆาตกร ไม่ก็ความเจ็บปวดของเหยื่อ หรือบางทีก็ตื่นเต้นกับการไขปริศนาต่างๆ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมศึกษา อะไรที่ทำให้คนกลัวจนทนไม่ได้ อะไรที่เป็นความน่ากลัว สิ่งเหล่านั้นผมสามารถศึกษาและทำความเข้าใจถึงเหตุและผลของความกลัวได้ แต่กลับเรื่องของความรักผมกลับไม่เข้าใจมันเลย ถ้ากับครอบครัวผมก็เข้าใจดี แต่เรื่องของคนสองคน ผมก็ยังคงอธิบายไม่ได้

 

แต่เมื่อไม่นานมานี้ตอนที่ผมเปิดหน้านิยายของตัวเองเพื่อจะเขียน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมถึงเปิดหน้ากระดาษใหม่และขึ้นชื่อเรื่องว่า “ความรักของแมว” ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น ผมคิดชื่อเรื่องขึ้นมาได้ แต่ในหัวของผมมันกลับไม่มีข้อมูลอะไรอยู่เลย มันมีแต่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามไม่หยุด มันเกิดอะไรขึ้นกับผมนะ และผมจะทำยังไงดี เพราะทุกครั้งที่ผมเห็นหน้าเขาใจผมมันสั่นไปหมด มือไม้ก็ไม่รู้จะทำยังไง จึงได้แต่นิ่งเฉยไว้ จนผมเองมันเริ่มจะทนไม่ไหวเสียเอง

 

ในขณะที่ผมตบตีกับความคิดตัวเองอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากเพจที่ผมติดตามไว้ก็เด้งขึ้นมา

 

.

.

.

JIN EATJIN10mins

6 เดือนแล้วที่ผมได้รู้จักแมว ผมชอบเล่นกับแมว แมวเองก็คงชอบเล่นกับผมมั้งนะ

ผมน่ะกลายเป็นทาสแมวตั้งนานแล้ว แต่ผมไม่รู้ว่าแมวจะยอมมาเป็นเจ้านายของผมหรือเปล่า

ถ้าผมบอกรักแมว แมวจะหนีผมไหม

#ไปตามแมวมาตอบที

4,482 Like 541 Comments

กองทัพ JinGust: กรี๊ดดดดดดดดดดด ไปตามแมวมาตอบให้เร็วเลยค่ะ

Lovely Cat:พี่จินจะกินแมวแล้วววววววว

JinGustJinGust: พวกเรารีบแคปหน้าจอไปตามแมวเร็ว

boy B-o-y : นี่ผมโดนตัดหน้าหรอ??????? ฮือออออ ทำไมน้องแมวต้องโดนแย้ง

KooKie JK:@ChimChimmy เอาแล้ววววววววววว แมวครับ ไปตามพี่แมวมาตอบหน่อย

ChimChimmy :@Agust Dมาตอบได้แล้วไหมล่ะ

 

ตอนนี้มือผมสั้นไปหมด แจ้งเตือนสารพัดช่องทางขึ้นรัว จนผมเปิดอ่านไม่ทัน แต่อะไรก็ไม่เท่าโพสต์ล่าสุดของเพจอีทจิน ผมต้องถามตัวเองซ้ำๆว่ามันเรื่องจริงหรอ จนกระทั้งเห็นแจ้งเตือนที่ChimChimmyหรือจีมินที่บอกให้ผมไปตอบ ผมจึงได้รู้สึกตัวว่ามันคือเรื่องจริง และคนข้างห้องก็กำลังรอคำตอบของผมอยู่

.

.

.

 

คนอยากเลี้ยงแมว

 

หลังจากตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดโพสต์ความในใจออกไป ยังไม่ถึง 5 นาที ทั้งยอดไลค์ และคอมเม้นท์ต่างหลั่งไหล่เข้ามาไม่หยุด แต่ผมก็เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่คนที่เฝ้ารอจะมาตอบสักที เขาจะเห็นหรือยัง หรือเห็นแล้วแต่โกรธมาก เหล่ากองทัพJinGust ต่างช่วยกันเต็มที่ไปตามแมวมาตอบ สารพัดจะคอมเม้นท์ให้กำลังใจ บ้างก็เข้ามาแซว

 

เวลาผ่านไปจะครึ่งชั่วโมงอยู่แล้ว แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวจากแมวที่ผมรออยู่ ผมจะทำยังไงดี ใจอยากจะวิ่งไปห้องข้างๆ แล้วเปิดประตุเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจนึงก็ไม่กล้า กลัวว่าถ้าเขาปฏิเสธมา แล้วผมจะทำยังไง ในตอนที่ผมเริ่มนั่งไม่ติดและเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง

 

“เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน คิมซอกจินไม่กลัวอยู่แล้ว!”

 

ผมที่ตัดสินใจแน่วแน่ที่สุดในชีวิต ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วสูดหายใจเข้าลึก บวกกับคำพูดปลุกใจให้ฮึกเฮิม หมุนตัวเก้าสิบองศา มือคว้าลูกบิดประตู

 

 

ตื้อดึง~!

 

 

แต่ยังไม่ทันได้ปิดประตูออกไป โทรศัพท์ในมือผมก็สั่นเป็นเจ้าเข้าพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ผมตั้งเอาไว้ ผมรีบเปิดเข้าไปให้เร็วที่สุดเท่าที่เคยเข้าแอพนี้มา แค่หน้าจอบอกว่ากำลังโหลดผมก็เริ่มย่ำเท้าอยู่กับที่จนแทบจะรอไม่ไหวอยู่แล้ว และแจ้งเตือนนั้นก็มาจากคนที่ผมรอคอย ผมไม่สนใจข้อความในเพจ แชท หรืออะไรก็ตามที่กำลังแจ้งเตือนผมอยู่ในขณะนี้ นิ้วของผมเลือกที่จะกดเข้าไปที่ชื่อของคนที่ผมรอคำตอบอยู่ และหวังว่าคำตอบนั้นจะเป็นคำตอบที่ดีนะ

 

 

Agust D 1 mins

ถ้ามีคนบอกรักแมวแล้วแมวไม่ข่วน แปลว่าแมวตกลง

3,643 Like 258 Comments

กองทัพ JinGust: กรี๊ดดดดดดด พี่จิ้นนนน@JIN EATJINอยู่ไหนคะ แมวมาตอบแล้ว หนูจะร้องT^T

JinGustJinGust: อร้ายยยยยยยย ทำไมฉันอยากให้พี่จินมีรอยข่วน (ฉันบาปอีกแล้ว)

นักอ่านในเงา : เรื่องต่อไปแต่งเกี่ยวกับแมวหรอ??????

JooJuuJoo :@นักอ่านในเงา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแมวจ้า ไปตามที่@JIN EATJIN

ฉันอยากเป็นแมว:ฮืออออออ ในที่สุดฉันก็นกจากพี่จินจนได้ แต่ก็ยินดีด้วย

boy B-o-y :@ฉันก็อยากเป็นแมว ผมก็นกจากแมวT^T

กองทัพเดียวกัน : อะไรหนูตกข่าวหรอ

กองทัพ JinGust:@กองทัพเดียวกันเขาตกลงปลงใจกันแล้วหนู

กองทัพเดียวกัน :@กองทัพJinGustจริงหรอ หนูจาร้องงงงง กรี๊ดดดดดดดดดดดด

JinGustJinGust :@กองทัพ JinGust กองทัพเดียวกันไปฉลองกันนนนนนน

 

ตกลงแมว ไม่สิ ยุนกิยอมคบกับผมแล้วใช่ไหม ผมอยากจะวิ่งไปกรี้ดที่ปากซอย อ๊ากกกกกกกกกก!!!!พออ่านจบผมก็รีบเข้าเพจของตัวเองทันที

 

.

.

.

JIN EATJIN 1 mins

คนที่จะโทรหาผม กรุณาโทรมาในวันพรุ่งนี้ ส่วนคนที่อยากคุยด้วย

โปรดทิ้งข้อความไว้ใต้โพสต์นี้ได้เลยถ้าว่างแล้วจะมาตอบ

#เจ้าของเพจไปฟัดแมว

4,197 Like 357 Comments

กองทัพ JinGust : อ๊ากกกกกก เหกาเฟาดนห่เหาเ พี่จินไปฟัดแมว ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

กองทัพเดียวกัน : หด่ยนาหฟเนพหาเ ไม่ไหวแล้ววววววว หนูนิพพาน

JinGustJinGust : อร้ายยยยยยยย ทำไมฉันอยากให้พี่จินมีรอยข่วน (ฉันบาปอีกแล้ว)

ฉันอยากเป็นแมว:อิจฉาแมวววววววววว

boy B-o-y :แมวของผมจะโดนฟัดแล้วคร้าบบบ

Kookie JK :หึ หึ หึ พี่ผมมันร้ายครับบบบบบ

ChimChimmy :@Kookie JKถ้าพี่ฉันเป็นอะไรนะ โดนดีแน่

Kookie JK:@ChimChimmy เกี่ยวอะไรกับผมครับ นี่เพิ่งข่วนผมไปเมื่อคืนเองนะ

ChimChimmy : @Kookie JKเงียบไปเลย!!!!

กองทัพ JinGust : ฉันสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างจากคอมเม้นท์ข้างบน คิดเหมือนกันไหม

กองทัพเดียวกัน :@กองทัพJinGustคุณแม่คะ หนูสัมผัสได้

.

.

.

ความรู้สึกของแมว

 

บางครั้งการเขียนนิยายมันต้องใช้ทั้งจินตนาการและประสบการณ์ บางอย่างแค่ศึกษาข้อมูลก็สามารถเขียนออกมาได้ แต่สำหรับผม ผมว่าประสบการณ์นั้นสำคัญมาก เพราะถ้าเราเข้าใจมันจริงๆ เราถึงจะเขียนมันออกมาได้ดี คนที่อ่านก็จะรับรู้และเข้าถึงอารมณ์ได้ง่าย ผมว่าผมจะลองเขียนนิยายรักดูล่ะ เรื่องนั้นไง “ความรักของแมว”

 

ผมเองที่เพิ่งเริ่มรู้จัก หรือได้พบเจอกับความรัก ยอมรับว่ามีบ้างที่รู้สึกกลัว แต่เมื่อใดที่ผมเริ่มสั่นไม่กล้าที่จะเดินไปต่อ มันมักจะมีมืออุ่นๆที่คอยกุมมือผมไว้ แล้วพาเดินไปด้วยกัน ความรักบางครั้งมันไม่ต้องดีที่สุดหรอก มันไม่จำเป็นต้องถูกต้องหรือถูกใจใคร เพราะมันเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะพากันเดินไปด้วยกันให้นานที่สุด

 

ผมไม่เชื่อเรื่องรักนิรันดร์ หรือตลอดชีวิตหหรอกนะ แต่ผมเชื่อในวันนี้ ตอนนี้ นาทีนี้ และวินาทีนี้ที่คนข้างห้องได้ก็าวเข้ามาเป็นคนในใจของผมแล้ว ผมเคยบอกหรือยัง

 

 

  
 


“ที่แมวเล่นด้วยน่ะ แมวมันไม่ได้เหงานะ แต่มันรักคนที่มาเล่นด้วยต่างหาก”

 

 

 

 

 

~ จบจ้า ~

 

ขอบคุณที่อ่านจนจบ ขอให้มีความสุขในการอ่านะคะ

(18/09/2562)

 

ผลงานอื่นๆ ของ A-Zora

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น