dig your golding l chankai

ตอนที่ 3 : chapter I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ก.ค. 58



 

ไคเป่าราสเบอร์รี่ลูกหนึ่งจนปลิวหลังจากที่ถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัว เขาเพิ่งจะเสร็จงานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้บริษัทอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่ที่ดูยุ่งวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา ซึ่งนั่นก็ทำให้ร้านที่เขาทำงานอยู่นั้นวุ่นวายไปด้วย ก็เหมือนอย่างทุกๆวัน

 

เป็นเวลาประมาณหกโมงเย็นแล้ว แต่เขายังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อคืน เพราะงานของเขาเริ่มตั้งแต่หกโมงเช้า และต่อเนื่องยาวไปสิบสองชั่วโมง ก็เหมือนอย่างทุกๆวัน

 

มือเล็กโบกลาเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะเดินไปสั่งแฟรปปินโค่ที่ชอบทานแล้วรอ ระหว่างนั้นก็เช็คดูข่าวสารบ้านเมืองต่างๆในโทรศัพท์มือถือไปพลางๆ

 

แผ่นหลังบางพิงอยู่กับเคาน์เตอร์หน้าร้าน ขณะที่เบื้องหน้าของเขาคือหน้าต่างกระจกใสและโต๊ะที่ถูกจัดเรียงเป็นแถวยาว เสียงถอนหายใจยาวดังมาจากปากนิ่ม เปลือกตาที่หนักอึ้งด้วยความอ่อนล้ากระพริบปิดลง ก่อนที่ชื่อของตัวเองจะถูกเรียกจากเคาน์เตอร์เมื่อครู่

 

"ขอบคุณครับพี่มินยอง" ไคยกยิ้มบางให้คนที่ถูกเอ่ยชื่อ พี่มินยองเป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งนี้ ช่วงนี้ร่างสูงใหญ่มักจะแวะมาเพื่อตรวจดูการทำงานของพนักงานในร้าน และบริหารจัดการอะไรอื่นๆทั่วไป "พี่จะกลับไปญี่ปุ่นเมื่อไหร่หรอ?"

 

"น่าจะอาทิตย์หน้ามั้ง" พี่มินยองเอ่ยตอบ "พี่ยังมีอะไรที่นี่ที่ต้องทำอยู่อีกนิดหน่อย เออ วันนี้นายทำงานดีมากเลยนะ ทั้งที่ร้านโคตรยุ่งแต่ก็ยังบริการได้เร็ว แถมยังสุภาพกับลูกค้ามากด้วย"

 

"ขอบคุณครับ" ไคโค้งให้อีกฝ่ายเป็นเชิงขอบคุณจากใจจริง

 

"สี่คนครับ" เสียงทุ้มที่ได้ยินทำให้ไครู้ว่านี่เป็นเวลาของลูกค้า ดังนั้นเขาจึงถอยออกจากเคาน์เตอร์เพื่อเปิดทางให้

 

"งั้นผมไปแล้วครับ เจอกันพรุ่งนี้นะพี่มินยอง" ไคโบกมือลาเจ้านายหนุ่มหล่อ

 

"บาย ไค"

 

ขณะที่ไคหันหลังกลับออกมาพร้อมกับเครื่องดื่มในมือ เขาก็ถูกจ้องมองด้วยสายตาเฉียบคมจากดวงตากลมโตคู่หนึ่ง มันทำให้ร่างทั้งร่างแข็งทื่อและเย็นเยียบราวกับศพ มือเล็กกระชับแก้วในมือและบีบมันแน่นโดยไม่รู้ตัว

 

ร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยที่สุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว มือหนาล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง ขณะที่สายตาคมกริบกดต่ำลงมองไคด้วยแววรังเกียจที่แผ่ขยายจนทั่วทั้งใบหน้าหยิ่งผยองนั้น ..พี่ชานยอล คนที่อ่อนวัยกว่าผงะถอยหลังไปสองสามก้าวจนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับเคาน์เตอร์ ทำให้กล่องใส่ดินสอตกกระทบพื้น สิ่งที่บรรจุอยู่ภายในล้วนกระจัดกระจายออกมาไม่ต่างจากหัวใจของเขาที่สัมผัสได้แต่ความกลัว กลัว และกลัว ไม่มีที่สิ้นสุด

 

"ไค โอเคมั้ย?" พี่มินยองคว้าเอาท่อนแขนเล็กไร้เรี่ยวแรงของเด็กชายเจ้าของชื่อเอาไว้จากอีกด้านหนึ่งของเคาน์เตอร์

 

"ค..ครับ ผ..ผมสบายดี"

 

"ไม่เจอกันนานแล้วนะมินยอง เป็นไงบ้างเนี่ย?" พี่ชานยอลยิ้มกว้างและตรงเข้าจับไม้จับมือกับเจ้านายของเขา ทักทายกันด้วยความยินดีและทำราวกับไม่เห็นว่าไคยืนอยู่ตรงนั้น "โห ฉันไม่เจอนายมาตั้งแต่ซัมเมอร์ที่แล้วมั้ง"

 

"ฉันโคตรยุ่งเลยว่ะชาน" มินยองยกยิ้มให้อีกฝ่าย "แล้วนี่ คนน่ารักคนนี้นี่ใครก--"

 

"แฟนพี่เองไอ้น้อง อย่าแตะเชียวนะ" เพื่อนอีกคนของพี่ชานยอลพุ่งตัวเข้ามาชนวงสนทนาขนาดเล็กให้แตกออก

 

"โทษทีไอ้เสือ งั้นนายควรจะแนะนำฉันให้เพื่อนนายสักคนนะ ฉันเบื่อชีวิตหนุ่มโสดแล้วเว้ย" มินยองแบะปากใส่ผู้มาใหม่

 

"เอ้า แล้วน้องไคอะ?" เพื่อนคนหนึ่งชี้นิ้วมาทางเด็กชายที่ถูกพาดพิงถึง "น้องน่ารักไม่ใช่เล่นนะเว้ย"

 

"น้องมันเป็นพนักงานในร้านฉันนะเว้ย ไอ้นี่!" มินยองพูดเสียงดังแทบจะเป็นตะโกนใส่หน้าเพื่อน ในขณะที่แก้มทั้งสองข้างก็เริ่มขึ้นสี

 

"แล้วไงวะ?"

 

"หยุดทำหน้าโง่แบบนี้เลยนะ ไอ้เซฮุน" ชานยอลแสดงสีหน้าที่ไคอ่านไม่ออก มันทำให้คนตัวเล็กเผลอขบกระพุ้งแก้มตัวเองด้วยความกังวลใจ "จริงๆแล้วฉันคิดว่าจะไม่ต้องเห็นหน้าแกอีกแล้ว..นั่นน่าจะดีกว่า จำได้ว่าบอกไปแล้วนี่นาว่าอย่ามาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีก" ชานยอลจ้องมองด้วยสายตาคมกริบ "ไอ้เด็กหิวเงิน"

 

"ข..ขอโทษครับ ผ..ผม.." ไคตัวสั่นงันงก พูดจาตะกุกตะกักไม่เป็นคำ ทำอะไรไม่ถูกด้วยความหวาดกลัว

 

"หรือต้องให้บอกอีกทีไหม ว่าให้ออกไปจากชีวิตฉันสักที?" ชานยอลขบฟันอย่างรุนแรง ความเกรี้ยวกราดถูกถ่ายทอดผ่านการกระทำและคำพูดไม่หยุดหย่อน "แค่สามปีมันยังไม่พอหรอกนะ หรือแกว่าไง?"

 

"ชานยอล พอเหอะว่ะ นั่นมันลูกน้องฉันนะ แล้วนี่นายก็อยู่ในร้านฉันด้วย ให้เกียรติสถานที่บ้างเหอะ" มินยองเอ่ยปราม

 

"ไสหัวไปสิวะ" ชานยอลสั่งเสียงดัง "ไปให้พ้น!"

 

ขาเล็กทั้งสองข้างของไคเคลื่อนไหวเร็วเกินกว่าที่เขาจะจดจำได้ มันพาร่างผอมเพรียววิ่งออกจากประตูร้านด้วยความรีบเร่ง สามปีแล้วตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น ..ตั้งแต่การสารภาพรักที่ทำลายศักดิ์ศรีทั้งหมดของเขาได้เกิดขึ้น ก็ดูเหมือนกับไม่ว่าเด็กชายจะไปที่ไหน ชานยอลก็มักจะปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าไปเสียทุกที แต่ครั้งที่ผ่านๆมาเมื่อตาเรียวรีสังเกตเห็นร่างสูงโปร่งก่อน เขาก็จะพยายามเลี่ยงการพบหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

 

แต่คนที่ทำได้แค่หนีอย่างเขาก็รู้ดี ความรู้สึกลึกซึ้งที่มีให้คนคนนั้นยังคงฝังลึกอยู่ข้างใน ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมมันจึงไม่ยอมหายไป หรือแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกลียดเสียที เพราะตั้งแต่วันนั้นพี่ชานยอลก็เอาแต่ทำร้ายเขาให้อับอายและเจ็บปวดอยู่ร่ำไป จนบางครั้งเจ้าของร่างผอมบางเองยังเคยคิดอยากจะหนีไปอยู่ที่ต่างประเทศให้รู้แล้วรู้รอด การมีอยู่ของเขาจะได้เลิกสร้างความเดือดร้อนให้ร่างสูงเสียที แต่ความคิดนั้นก็เป็นอันต้องพับเก็บไปเพราะเขาไม่มีเงิน อย่างน้อยก็มีไม่มากพอ

 

"นายจะเลิกราวีเด็กคนนั้นไม่ได้เชียวหรอวะ?" เซฮุนยกเครื่องดื่มสีใสขึ้นจิบแล้วพูดต่อ "นี่มันก็สามปีมาแล้ว ฉันว่าถึงอยากไปเด็กนั่นมันก็ไปไหนไม่ได้ นายเองก็ยอมรับดีกว่าว่ะ"

 

 "แล้ว?" ชานยอลจรดมีดในมือลงเฉือนสเต็กในจาน "ฉันจะทำให้มันทรมานจนกว่าจะพอใจ"

 

"ฟังแล้วเหมือนนายกำลังใช้เขาสนองความต้องการ แทนที่จะแก้แค้นหรืออะไรอย่างอื่นนะ" ลู่หาน คนรักของเซฮุนออกความเห็น

 

"เป็นความคิดที่ดีเชียวล่ะ!" ชานยอลผงกหัวรับซ้ำๆด้วยท่าทางคล้ายจะประชดประชัน "ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้ไอ้..ไอ้เด็กโสโครกนั่นมาแตะต้องตัวฉันหรอก มันจะไม่ได้อะไรจากฉันไปแม้แต่วอนเดียว"

 

"นายมันกระด้างไปแล้วไอ้น้อง" คริส เลขาของชานยอลเองก็ยังไม่เห็นด้วยนักกับการกระทำนี้ "แค่ทำเป็นไม่เห็นไปตอนเดินสวนกันหรืออะไรแบบนี้ไม่ได้หรอ"

 

"เสียใจว่ะ" ชานยอลยังคงหั่นชิ้นเนื้อนั้นต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ "หยุดคุยเรื่องไอ้เด็กหิวเงินนั่นได้ปะ ขอร้องเหอะ?"

 

"นายยังไม่เคยเห็นเขาคบกับเศรษฐีสักคนด้วยซ้ำ" ลู่หานพึมพำต่อต้านเสียงเบา

 

"แม่มันนั่นไง หลักฐานที่ทั้งพิสูจน์และยืนยันได้ชัดที่สุดแล้ว"

 

"ยังไงก็เหอะ น้องเขาก็ยังน่ารักสำหรับฉันอยู่ดี" คริสไหวไหล่

 



.



 

ไคกลับมาถึงบ้านและตรงไปที่ห้องของตนเอง มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ ประกอบด้วยห้องเพียงสองห้องเท่านั้น คือห้องนั่งเล่นขนาดเล็ก และมีครัวอยู่ถัดไป ที่จริงแล้วครั้งหนึ่งบ้านของเขาเคยมีขนาดใหญ่พอสมควร จนกระทั่งแม่ย้ายออกไป พร้อมกับเอาทรัพย์สินเงินทองของพ่อไปด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังทิ้งอะไรบางอย่างเอาไว้ให้ลูกชายคนเดียว สิ่งที่เหลืออยู่คือบ้านหลังน้อยที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเธอ และเงินสองร้อยวอนเพื่อเลี้ยงเขาให้ยังมีชีวิตต่อไปได้สักเดือนหนึ่ง หรือจนกว่ามันจะหมดและจากนั้นเด็กชายต้องหางานทำเอง

 

"หิวจัง" เสียงใสบ่นพึมพำกับตัวเอง

 

เขายู่ปากและมองไปที่อีกฟากของเตียง ตรงนั้นมีกรอบรูปอันหนึ่งวางอยู่บนหมอนใบโต เขาเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาและยิ้มหวานให้กับรูปภาพที่แสนมีค่า "หวัดดีครับพ่อ" นิ้วเรียวไล้ไปตามองค์ประกอบของรูปผ่านแก้วใสที่กั้นขวาง "วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากเลยล่ะ เพราะที่ร้านยุ่งมากกกกกกกกกก ผมจะหยุดพักก็ไม่ได้เลย!"

 

เรื่องราวถูกถ่ายทอดจากปากเล็กต่อไปเรื่อยๆ มันเป็นกิจวัตรที่เขาทำอยู่เป็นประจำในทุกๆวัน ..ไปทำงาน กลับบ้าน คุยกับรูปภาพของพ่อเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองในรอบวัน แล้วก็นอน เพื่อที่จะตื่นขึ้นมาเริ่มทำสิ่งเดิมซ้ำอีก

 

แต่ในบางวันก็ต่างไป อย่างเช่นวันนี้ ที่พี่ชานยอลปรากฎตัวขึ้นและทำให้วันของเขายุ่งยากมากขึ้นไปอีก พี่ชานยอลมายืนอยู่ตรงหน้าและยังไม่เลิกเรียกเขาว่า 'ไอ้เด็กหิวเงินซึ่งเขารู้อยู่เต็มอกว่าทำไม พี่ชานยอลเข้ามาทำให้ความรู้สึกในใจค่อยๆชัดเจนขึ้น และเขาไม่ชอบมันเอาเสียเลย




------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่า.

ขอบคุณการตอบรับที่ดีกับฟิคเรื่องนี้นะคะ

ฝากติดตามต่อไปเรื่อยๆด้วยนะ

ใครชอบช่วยแชร์ หรือคอมเม้นหรือติดแท็กบอกใน #พิชันสวรรค์เบี่ยง หน่อยน้า

ผิดพลาดประการใดน้อมรับไว้ผู้เดียวเหมือนเดิมค่ะ

เจอกันอาทิตย์หน้านะคะ


991127.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

135 ความคิดเห็น

  1. #119 โบอึนลี ☆ (@Kwanji__B) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:53
    ถ้าว่ากันตามตรงน้องไม่ผิดนะ คนที่ผิดน่ะคือแม่ของน้อง แต่อิพี่ชานนางกาก ทำไรแม่ไม่ได้ก็มาลงกับลูกงี้ 555555 น้องก็ต้องรับกรรมไป แถมอาจจะเริ่มโดนหนักขึ้นกว่านี้ก็ได้ ตอนนี้อิพี่เริ่มบ้าแล้ว
    #119
    0
  2. #101 BabyKai (@eyeonpreya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 21:27
    พี่ชานจะนิสัยไม่ดีไปถึงไหนอะสามปีเลยนะที่น้องต้องทนกับเรื่องแบบนี้ อยากจะหยิกให้เนื้อเขียว พี่คริสเอาน้องไปดูแลก็ได้นะครับ55555555555
    #101
    0
  3. #56 `FxxK (@rukailoveijigo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 13:15
    สงสารจงอินทั้งๆที่พยายามเลี่ยงชานยอลขนาดนี้แต่ก็ยังต้องเจอแล้วเจออีกแถมยังถูกทำร้ายจิตใจอีก
    #56
    0
  4. #50 smok (@lovelove-sihan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 21:18
    สงสารน้องง
    #50
    0
  5. #37 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 15:24
    อพชทำเกินไปแล้วนะ ทำไมชอบว่านีนี่อ่ะ
    #37
    0
  6. #21 chichaq (@chichaq) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 22:13
    ฮื่อออออออ สงสารน้องนีนี่
    นังพี่ชานไม่ฟังอะไรเลย สงสารน้องมั้ย!
    #21
    0
  7. วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 17:07
    เออ แล้วอย่าเอาตัวแกมาแตะต้องตัวน้องนะ จำไว้เลยๆพี่ชานบ้าๆๆๆๆๆๆ
    #20
    0
  8. #18 Q.B&P.G (@exo008) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 22:37
    ฮือจงอินของเจ้
    #18
    0
  9. #17 KinJuu (@kinju) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 10:34
    ใจร้ายอะพี่ช๊านนน 
    โอ้ย สงสารจงอิน ฮือ อยากโอ๋น้อง
    #17
    0
  10. #16 babyhf (@qaiqin_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 06:22
    พิชันโรคติตเราเกลียดพิชัน ทำร้ายไคทำไม ฮือออออ
    #16
    0
  11. #15 Kkt88Love (@Kkt88Love) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 03:51
    สนุกอ่ะเอายาวๆๆๆๆๆๆๆๆๆกว่านี้อีกได้มััยอ่ะ

    #15
    0
  12. #14 찬카이 (@kino-sara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 00:07
    สงสารจงอิน รักพี่ชานมากแต่คนที่รักดันเกลียดตัวเองที่สุด
    #14
    0
  13. #12 JongInki (@mooca) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 23:27
    สงสารน้อง ฮื้ออออ พี่ชานจะใจร้ายไปละ! ;0; มาอัพไวๆน้าาา แปลดีมั่กๆ <3
    #12
    0