dig your golding l chankai

ตอนที่ 4 : chapter II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.ค. 58




เป็นอีกครั้งที่ไคเตรียมตัวพร้อมไปทำงานตั้งแต่เข็มนาฬิกาตีบอกเวลาหกโมงเช้า แต่คราวนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่าปกติที่เคยเป็น บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย รวมทั้งตลอดทั้งวันที่ผ่านมาก่อนหน้านั้นก็ได้วย มันจึงทำให้รู้สึกราวกลับพลังงานในร่างกายถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วจนใกล้หมดตั้งแต่ยังไม่ทันสวมเสื้อผ้าเสร็จดีด้วยซ้ำ

 

บ้านหลังน้อยของเขาตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารที่ทำงานอยู่มากนัก น่าจะกินเวลาประมาณสิบถึงสิบห้านาทีเท่านั้น ดังนั้นการคมนาคมเดียวที่เขาใช้นั่นก็คือขาเล็กผอมของตัวเอง แม้ข่าวประจำวันจะแจ้งว่าในช่วงบ่ายจะมีฝนตก แต่เขาไม่สนใจสภาวะอากาศมากนักหรอก

 

“หวัดดีไค” พี่มินยองเอ่ยทักทาย “วันนี้นายดู..เหนื่อยๆนะ”

 

“หวัดดีครับพี่มินยอง” ไคพยายามจะยกมุมของริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ผมสบายดี แค่ใช้พลังงานเยอะไปหน่อยกับการทำงานเมื่อคืนนี้ ก็เลยดูไม่ค่อยมีแรงมั้งครับ”

 

“ถ้านายอยากจะพักสักวัน ก็บอกพี่มาได้เลยนะ พี่ให้ลาหยุดไปพักผ่อนได้อยู่แล้ว”

 

“ผมไม่เป็นไรครับพี่” มือเล็กวางผ้ากันเปื้อนประจำตัวลงและหันหลังเดินกลับไปที่ห้องครัวด้านหลัง เขาจัดเตรียมทุกอย่างสำหรับตำแหน่งงานที่ได้รับมอบหมายให้ทำในเวลาปกติ ซึ่งก็ได้แก่การเป็นพนักงานเสิร์ฟ รวมทั้งแคชเชียร์ด้วย แต่ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่จะชอบให้เขาเป็นพนักงานเสิร์ฟมากกว่า ดังนั้นตำแหน่งงานส่วนใหญ่จึงเป็นการเสิร์ฟอาหารไปโดยปริยาย

 

“หน้านายซีดมากจริงๆนะ” พี่มินยองตรงปรี่เข้ามาแตะมือใหญ่เข้ากับหน้าผากมน “ตัวอุ่นๆด้วยเนี่ย”

 

พนักงานคนขยันทำได้เพียงแค่ยิ้มบางก่อนจะเลี่ยงไปพลิกป้ายที่แขวนอยู่หน้าประตูร้านให้เป็นคำว่า เปิดตอนนี้มีลูกค้าจำนวนหนึ่งมารออยู่ด้านนอกเพื่อจะสั่งอาหารเช้าแล้ว แม้ประตูจะเปิดในเวลาแปดนาฬิกาตรง และเข็มที่ชี้บอกเวลาบนหน้าปัดจะยังเป็น 7:50 อยู่ก็ตามที ร่างโปร่งบางรีบตรงรี่กลับเข้าไปยกเก้าอี้ลงจากโต๊ะให้อยู่ในสภาพพร้อมบริการลูกค้า และเช็ดมันอย่างว่องไว ก่อนจะวิ่งกลับไปเปิดประตูร้านและทักทายลูกค้าอย่างสุภาพอ่อนน้อมสมกับคำชมที่ได้รับไม่ขาดปาก



.

 

 

ไคเสิร์ฟอาหารบนโต๊ะโดยไม่ได้หยุดพักเพราะวันนี้ลูกค้าทยอยเข้ามาจนแทบจะล้นร้านตั้งแต่หลัง 11 โมง เขาเขาไม่มีโอกาสจะยืนนิ่งๆได้มากกว่าห้าวินาทีเลยด้วยซ้ำ ก็ต้องต้องเดินไปที่มุมนั้นมุมนี้ของร้านตามมือที่โบกเรียกเสียแล้ว ถ้าจะว่ากันตามจริงที่ร้านอาหารก็ไม่ได้ขายดิบขายดีจนยุ่งขนาดนี้แต่แรกหรอก มันเริ่มเป็นแบบนี้ก็เพราะไค ไม่ว่าลูกค้ารายไหนๆก็อยากจะได้พนักงานคนที่น่ารักๆให้มาบริการพวกเขาทั้งนั้น นี่ยังไม่รวมถึงการเอ่ยปากแซวบ้างหยอดมุกจีบบ้างเวลาที่ขาเรียวเดินผ่าน และบางทีที่มีการแตะเนื้อต้องตัว จับคลำบั้นท้ายพอเป็นกระษัย หรือจีบเขาตรงๆเลยก็ยังเคยเกิดขึ้นมาแล้ว

 

ทั้งหมดนั้นทำให้เขาตระหนกและหวาดกลัวในทุกวันเพราะการกระทำหยาบคายที่เกิดขึ้นซ้ำๆ แต่เด็กหนุ่มก็พยายามจะเก็บกลั้นอารมณ์ ปลอบใจตัวเองให้เย็นลงเพื่อจะยังมีงานทำต่อไป คิดพลางหัวทุยก็วางพักลงบนเคาน์เตอร์ด้านหน้าและถอนใจยาว ท้องของเขาส่งเสียงร้องประท้วงมาหลายชั่วโมงแล้ว และตอนนี้เขายังต้องทำงานอีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาพัก

 

“ทำไมไม่พักหน่อยล่ะ?” พี่มินยองเอ่ยแนะ “พี่หาคนมาทำแทนนายได้จนกว่านายจะแข็งแรงนะ”

 

“ร้านเรากำลังขาดคนขนาดนี้ ผมว่าการเอาใครมาทำแทนผมไม่ใช่ไอเดียที่ดีหรอก” ไคพึมพำตอบเสียงเบาขณะที่เปลือกตาบางกะพริบปิดลง

 

พี่มินยองทำเสียงบางอย่างในลำคอเพื่อแสดงความไม่ชอบใจ ก่อนจะดึงไคให้ขึ้นมายืนดีๆ มือใหญ่เอื้อมคว้าสัมภาระจำนวนไม่มากนักของคนอายุน้อยกว่าเอาไว้ แล้วลากเอาร่างที่ดูไร้เรี่ยวแรงออกไปที่นอกร้าน ท้องฟ้าเริ่มจะมืดมัวและอากาศก็ชุ่มชื้นกว่าปกติ ปุยเมฆสีเทาเข้มก่อตัวอยู่เหนือหัวของพวกเขา เช่นเดียวกับลมที่พัดแรงจนผมปลิวสยาย

 

“รีบกลับบ้านไปเร็ว” พี่มินยองสั่งด้วยน้ำเสียงคล้ายจะว่ากล่าว “แล้วค่อยกลับมาใหม่ตอนที่อาการดีกว่านี้นะ”

 

“พี่..” หัวคิ้วของคนถูกไล่กลับบ้านขมวดเข้าหากันเป็นปม

 

“ไปเถอะน่า” พี่มินยองคนดียืนกรานด้วยรอยยิ้ม



 .

 

 

ขาเรียวพาเขาเดินกลับไปตามทางที่บ้านหลังเล็กตั้งอยู่ แต่รู้ตัวอีกทีก็พบว่าเท้าเจ้ากรรมพาเขามาหยุดอยู่ที่สถานที่หนึ่งซึ่งมีคนพลุกพล่านจนน่าเวียนหัว มันทำให้เขารู้สึกสับสนมึนงง และทุกสิ่งรอบตัวก็หมุนวน หัวทุยนั้นเจ็บปวดราวกับกะโหลกถูกทุบด้วยค้อนจนแหลกละเอียด แสงสีที่เคยเห็นกลายเป็นดำมืดและพาให้วิงเวียนมากขึ้น สิ่งแวดล้อมที่หมุนวนไม่ได้จางหายแต่กลับหมุนเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆและไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่ภาพทุกอย่างที่เห็นกำลังปริแตกออก ซ้อนทับ และขยับเคลื่อนออกไปเป็นพันทิศทาง

 

อาคารสูงสีขาวสะอาดและผู้คนที่คุยกันจ้อกแจ้กจอแจ เสียงพูดคุยดังขึ้นเรื่อยๆจนแสบแก้วหู เขายื่นแขนออกไป กางอ้อมแขนออกกว้างเพื่อควานหาอาคารหลังใหญ่ที่มองเห็น หวังใจว่าจะเอนหลังพิงพึ่งพามันสักพัก แต่เขากลับล้มเข้าใส่กำแพงซึ่งอ่อนนุ่มทว่าแข็งแรง ผิวผ้านุ่มลื่นขยับเข้ามาชิดเพื่อรองรับใบหน้าไร้สีของเขาเอาไว้ ขณะที่แก้มผอมตอบซบพิงเข้าหาสิ่งมั่นคงที่ช่วยให้เขาไม่ล้มลงไปกองบนพื้น

 

“นี่มันเหี้--”

 

ไคไม่ทันได้ยินสิ่งที่ อาคารหลังโตนั้นพูดจนจบประโยค เพราะเขาเป็นลมสลบไปบนอกแกร่งของใครสักคนเสียก่อน



50%



ร่างโปร่งทว่าผอมบางตื่นขึ้นมาอีกครั้งและสิ่งแรกที่ตระหนักได้คือเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวเอง เพราะฟูกหนาที่นุ่มกว่า อีกทั้งยังให้ความรู้สึกสะดวกสบายมากกว่า ผ้าแพรผืนใหญ่ห่มคลุมร่างกายของเขาเอาไว้ หมอนนุ่มฟูรองอยู่ใต้หัวทุยสวย ทุกองค์ประกอบทำให้อบอุ่นและรู้สึกดีขึ้นมาก สายลมเบาบางไล้ผ่านผิวกายที่ไร้สิ่งปกปิด มันกอดรัดเขาเอาไว้แนบแน่น

 

ถึงจะเป็นแบบนั้น ที่หัวก็ยังรู้สึกเหมือนกับถูกทุบอย่างแรง สลับกับอาการแสบท้องและเสียงประท้วงเรียกหาอาหาร ริมฝีปากแห้งแตกที่เผยอออกน้อยๆนั้นกระหายน้ำเหลือเกิน แต่นอกจากนั้นเขาก็ยังตระหนักได้อีกอย่างว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้ ไคค่อยๆผงกหัวขึ้นและก็ต้องเบิกตากว้าง แววตาเย็นเยียบกับแขนแข็งแรงที่ไขว้กันเอาไว้ตรงแผ่นอก คิ้วหนาสีเข้มกดลึกขมวดแน่นอยู่ห่างจากดวงตาเรียวและริมฝีปากของไคเพียงแค่เส้นบางๆกางกั้นเท่านั้น

 

 “มีอะไรจะพูดไหม?”

 

“ผ ..ผม..” ไคพูดติดอ่างอีกครั้ง “ผ ..ผมมานี่..”

 

“อย่างแรกที่ควรจะพูดกับคนที่ช่วยคนรกโลกแบบแกเอาไว้ คือขอบคุณ”

 

“ข ..ขอบคุณครับ” ไคผงกหัวลงต่ำอย่างสุภาพอ่อนน้อม

 

“แล้วมาที่บริษัทฉันทำไม?” พี่ชานยอลคลายวงแขนที่กอดอกออก แล้วเปลี่ยนเป็นล้วงลงไปในกระเป๋ากระเป๋ากางเกง “อยากเจอฉันแทบตายแล้วงั้นสิ?”

 

“ผ.. ผมก ..ผมกำลังจะกลับบ้าน ล ..แล้ว ผ...” ไคกดสายตาลงมองต่ำ แล้วเริ่มเขี่ยปลายนิ้วไปมาอยู่ใต้ผืนผ้าแพรนิ่มลื่นด้วยความตระหนก

 

“บ้านที่เต็มไปด้วยกองเงินกองทองน่ะนะ?” พี่ชานยอลสาวเท้าเข้ามาใกล้ “แล้วฉันเป็นบ้านของแกหรือยังไง?”

 

“ม ..ไม่ใช่นะ!” ไคขบริมฝีปากจนซีดเผือดเมื่อเขาไม่สามารถตอบโต้อะไรออกไปได้ นั่นก็เป็นเพราะว่าฝูงผีเสื้อตัวน้อยที่บินวนอยู่ในช่องท้องพวกนั้น แล้วไหนจะจังหวะของหัวใจที่เร่งรัวเร็วขึ้นไม่ยอมหยุดเมื่อพี่ชานยอลเดินเข้ามาใกล้นั่นอีก

 

“ต้องการอะไรจากฉันกันล่ะ?” ส่วนสูงที่มากกว่าทำให้ชานยอลยิ่งได้เปรียบ เมื่อคนอายุมากกว่าพยายามจะโน้มตัวลงมาใกล้เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้เพิ่มมากขึ้นอีก “อยากจะยืมเงินหรือไง?”

 

“ผมไม่ได้จะมาเอาเงินจากพี่” ไคพูดตอบทั้งที่แทบไม่ขยับปาก “ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินไปไหนด้วยซ้ำ เพราะที่รู้สึกได้ก็แค่แส-

 

ชานยอลใช้มือหนาจับปลายคางของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้อย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัวได้ มือใหญ่ค่อยๆเชยคางมนขึ้นสูง และประกบริมฝีปากของตัวเองเข้าหาอีกฝ่ายอย่างแรง ทำให้หน่วยตากลมสวยของเด็กชายผิวสีน้ำผึ้งเบิกกว้าง เหล่าผีเสื้อทั้งหลายและจังหวะการเต้นของหัวใจกลายเป็นเร่งเร้าสูงขึ้น แต่กลับกันกับลมหายใจที่เบาบาง มันทำให้ออกซิเจนลดลงและแก้มเนียนร้อนผ่าว ทั้งที่อาการปวดแปลบคล้ายถูกทุบที่บริเวณท้ายทอยก็ยังไม่จางหายไป แต่จู่ๆพี่ชานยอลก็ผลักเขาถอยหลังออกอย่างรวดเร็ว มันเป็นสัมผัสที่กินเวลาเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเท่านั้นเอง

 

ร่างสูงแสดงสีหน้ารังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากของตัวเองด้วยความเกรี้ยวกราด ผู้ชายใจร้ายคนนั้นเอ่ยวาจาเย้ยหยันพลางก้าวเท้าถอยหลังห่างออกไป สร้างระยะห่างขนาดมหึมาระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

 

“นั่นคือสิ่งที่แกต้องการสินะ?” พี่ชานยอลถามเสียงแข็ง “อย่ามาพยายามแก้ตัวกับไอ้เรื่องพวกนี้หน่อยเลย ไอ้เด็กหิวเงินเอ๊ย ฉันจะไม่มีทางตกหลุมพรางของแกแน่ สิ่งที่เพิ่งได้ไปนั่น มันจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ฉันจะแตะต้องของโสโครกอย่างแก ดีใจซะนะที่ฉันอุตส่าห์ใจดีมากพอที่จะแบกสารรูปแย่ๆอย่างแกมาจนถึงโรงแรมนี่ แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันไม่ได้อยากจะทำดีกับแกเลยแม้แต่นิดเดียว มันเป็นเพราะใครต่อใครที่เอาแต่จ้องอยู่นั่น แล้วแกก็ยังมาเป็นลมใส่ให้ฉันดูน่าอายขึ้นไปอีก” พี่ชานยอลก้าวเท้าตรงไปที่ประตูบานยักษ์แล้วจ้องเขม็งกลับมาที่ไค “จากนี้ไป ฉันหวังว่าแกจะไม่โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกนะ ไปเมืองนอกหรืออะไรสักอย่างได้ก็ยิ่งดี ถือซะว่าจูบนั่นแทนเงินที่ฉันจะให้แกก็แล้วกัน หวังว่านั่นคงพอที่จะเอาหน้าแกให้ออกไปห่างๆจากฉันได้สักที”

 

จากนั้นไคก็ถูกทิ้งเอาไว้บนเตียงเมื่อคนตัวสูงกว่าสาวเท้าเดินออกไปจากห้อง สภาพของเขาตอนนี้แตกหักพังทลายโดยสิ้นเชิง ดวงตากลมชื้นไปด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย มันเป็นประกายแวววับแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังงดงาม ประกอบกับริมฝีปากที่แบะออกยิ่งทำให้เขาดูราวกับลูกสุนัขตัวน้อยที่กำลังหลงทาง เด็กหนุ่มกำผ้าห่มเอาไว้แน่นและปิดเปลือกตาลงช้าๆ ซึ่งนั่นทำให้หยาดน้ำใสๆไหลลงมาตกกระทบผืนผ้ายับย่น

 

เขามองกลับไปที่ประตูซึ่งเปิดค้างด้วยความรู้สึกอยากจะสาปแช่งและท้าทายพี่ชานยอลด้วยสายตาคมกริบได้บ้าง อยากจะต่อยหน้าผู้ชายคนนั้นเหลือเกินที่ทำให้เขาเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ อยากจะพิสูจน์ให้พี่ชานยอลเห็นว่าเขาไม่ใช่ของโสโครก แล้วก็ไม่ได้มาที่นี่หรือที่ไหนๆเพราะต้องการเงินเลยด้วย เป็นเพราะเขามีเงินเป็นของตัวเองต่างหากถึงได้กล้าไปหาผู้ชายตัวโตคนนั้น เขาอยากจะพูดจะบอกทุกอย่างออกไปให้คนตัวสูงกว่าได้รับรู้ แต่ก็ไม่เคยหาเสียงตัวเองเจอเลยสักทีเมื่อคนคนนั้นคือพี่ชานยอลที่ทำให้ผีเสื้อบินวนอยู่ในท้อง ทำให้ข้างแก้มขึ้นสีเข้ม หัวใจเต้นเร็วแรง และยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจไม่ยอมหายไปเสียที





-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



สวัสดีค่ะ

แง ครั้งนี้ได้แค่นี้จริงๆTvT กราบขอโทษงามๆ

หาเวลาว่างมาแปลไม่ได้เลยจริงๆค่ะ

ภาษาอาจจะแปร่งๆหน่อย เพราะรีบมาก

ไว้อาทิตย์หน้าจะมาต่ออีกครึ่งที่เหลือนะคะ


มาต่อให้แล้ว แปลอย่างรีบเร่งมาก

อาจจะแปร่งๆหน่อยขอโทษด้วยนะคะ

แล้วก็ขอแจ้งนิดนึงว่ามีงานเข้าอย่างรุนแรงในระยะยาว

จากที่แพลนไว้ว่าจะมาต่อทุกอาทิตย์ก็เลย..

เอาเป็นว่าจะพยายามทำให้ได้มากและดีที่สุดแล้วกันค่ะ

ฝากฟิคแปลเรื่องนี้ไว้ด้วยนะนะนะ

#พิชันสวรรค์เบี่ยง เหมือนเดิมนะคะ

เข้าไปเล่นกันเถอะน้าาาา เงียบเหงาเหลือเกิน;-;


991127.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

135 ความคิดเห็น

  1. #122 โบอึนลี ☆ (@Kwanji__B) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 00:03
    อะไรคือจูบไล่(?) อยากให้น้องออกไปจากชีวิตก็พูดค่ะ ไม่ใช่จูบ จริงๆนี่ก็อยากให้น้องเกลียดๆอิพี่ไปซะ
    #122
    0
  2. #102 BabyKai (@eyeonpreya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 21:32
    โอ่ยยยยย อยากจะหยิกอยากจะดึงหูเหลือเกิน ถ้าจะพูดกับน้องแบบนี้ปล่อยน้องทิ้งไปเลยก็ได้นะพี่ชาน ไม่ต้องไปช่วยเล้ยยยย สงสารน้อง จงอินมาอยู่กับพี่สิน้องจะเปย์ทั้งวัน
    #102
    0
  3. #69 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 15:56
    ทำไมพิชันใจร้ายอย่างนี้ !
    ฮื่อออออออออออออออออออออ
    น้องไคทำไยผิ น้องไคไม่ได้หิวเงินนนนนนนน
    ฮื่อออออออออออออออออออออออออ

    #69
    0
  4. #57 `FxxK (@rukailoveijigo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 13:27
    ทั้งเย็นชาแล้วใจร้ายที่สุดทำไมถึงคิดว่าจงอินเป็นอย่างนั้นทั้งๆที่มันแค่ชแบชานยอลเองนะ
    #57
    0
  5. #51 smok (@lovelove-sihan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 21:23
    พี่ชานเย็นชามาก แล้วยังใจร้ายมากค่ะ
    #51
    0
  6. #38 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 15:30
    คงเส้นคงวามากค่ะ อพชใจร้ายกะน้องตลอดอ่ะ นี่นี่ก็รักพี่ชานจัง
    #38
    0
  7. #36 ดุ๊กดิ๊ก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 23:21
    หึหึหึ ได้แล้วเราจะเห็นดีกัน ทำอะไรไว้อย่าลืมนะคำพูดที่ปรามาสน้องไว้อย่าลืมเชียวล่ะ โสโครกหรอต่อให้น้องเนื้อตัวมอมแมมน้องก็ยังน่าถนอมมากกว่าพี่อีก
    #36
    0
  8. #35 JongInki (@mooca) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 22:52
    ว้ายยย มาอัพแล้ว พี่ชานใจร้ายไปไหนนนนน ปากไม่ตรงกะใจอีกต่างหาก ที่จริงก็แอบมีใจให้น้องไคสินะะะะ มาอัพต่อไวๆนะคะ สู้ๆ <3 ^^
    #35
    0
  9. #34 babyhf (@qaiqin_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 19:47
    พี่ชานใจร้ายจริงๆจงอินก็รักพี่ชายหัวปรักหัวปล้ำเห้อ เหนื่อยใจ
    #34
    0
  10. วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 16:44
    ไม่ชอบแล้วไปจูบเค้าทำไม ตาบ้า!!!!!
    #33
    0
  11. #31 Kkt88Love (@Kkt88Love) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 04:16
    อิพิชานแกเป็นบ้ารึไงร้ายตลอดเลยอ่ะ

    #31
    0
  12. #30 찬카이 (@kino-sara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 02:29
    โอ๊ย ชานนนนน เมื่อไหร่แกจะเลิกทำร้ายน้องซักที สงสารน้องมากอ่ะ 
    #30
    0
  13. #29 babyhf (@qaiqin_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 18:40
    ไคอ่าเหนื่อยนักก็พักหน่อยเนาะงื้อ
    #29
    0
  14. #28 DextCan (@DextCan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 14:07
    มาต่อน่าา ไรท์
    #28
    0
  15. #27 maengpo..c.k. (@loveloveanime123) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 11:41
    อาคารหลังโต พี่ชานใช่มั๊ยT^T
    #27
    0
  16. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 11:13
    ใคร??เค้าคนนั้นคือใคร ใช่พี่ชานไหมมมม~~~~~
    #26
    0
  17. #25 Kkt88Love (@Kkt88Love) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 06:40
    อาทิตหน้า!!!!! จะรอนะสู้ๆๆๆ><
    #25
    0
  18. #24 Q.B&P.G (@exo008) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 00:35
    จงอินลูกกกกกก
    #24
    0
  19. #23 JongInki (@mooca) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 23:09
    กรี๊ดดดดดดดดดด นี่แทบวิ่งเข้าไปรับเลยนะ แต่โดนอกแกร่งของใครบางคนรับเอาไว้ซะก่อน ;///A///; 
    ใครกันนนนนนนนนนนนนนนน มาอัพไวๆนะ สงสารหนูงินมากมาย <3
    #23
    0
  20. #22 ดุ๊กดิ๊ก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 23:08
    ตะลุงตุ่งแช่ รายงานตัวทีมน้องไคดาวพระศุกร์(คนละเรื่อง) ทำงานหนักขนาดนี้ข้าวไม่ได้กินด้วยแล้วยังมาทำงานต่อ น่าสงสารต้องการคนอุปการะไหมคะ ไม่ยากเดี๋ยวทิ้งนามบัตรไว้ให้นะ ไม่ตังค์ขัดสนตรงไหนบอกเดี๋ยวไปปล้นเค้ามาให้
    #22
    0