คัดลอกลิงก์เเล้ว

( FIC Detroit become human) ความรักทำให้คนตาบอด

โดย 4916

ความรักเหมือนโรคา บันดาลตาให้มืดมน ไม่ยินและไม่ยล อุปสรรคใดใด ความรักเหมือนโคถึก. กำลังคึกผิขังไว้ ก็โลดออกจากคอกไป บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง ถึงหากจะผูกไว้ ก็ดึงไปด้วยกำลัง

ยอดวิวรวม

389

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


389

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มิ.ย. 61 / 14:06 น.
นิยาย ( FIC Detroit become human) ѡ餹Һʹ ( FIC Detroit become human) ความรักทำให้คนตาบอด | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

คุณเป็นคนที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของผม
.
.

คุณสอนให้ผมรู้จักชีวิตอันสวยงาม
.
.

คุณสอนให้ผมรู้จักความรัก
.
.

ผมรักคุณครับแฮงค์





ความรักเหมือนโรคา   บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล          อุปสรรคใดใด
ความรักเหมือนโคถึก.  กำลังคึกผิขังไว้

ก็โลดออกจากคอกไป  บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้           ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง           บ หวนคิดถึงเจ็บกาย


















t h e m e
? b l & w h ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 มิ.ย. 61 / 14:06


ความรักเหมือนโรคา   บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล           อุปสรรคใดใด
ความรักเหมือนโคถึก   กำลังคึกผิขังไว้

ก็โลดออกจากคอกไป   บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้            ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง            บ หวนคิดถึงเจ็บกาย


  ความรักมักเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาทุกปัญหาเสมอ

ความรักเหมือนดาบสองคมหากใช้ไปในทางที่ดีก็จะเกิดประโยชน์หากใช้ไปในทางที่ไม่ดีก็จะกลับมาทำร้ายตัวเราเองแต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นปัญหาแต่ผู้คนก็ยังต้องการมันและไขว่คว้าหามัน แม้แต่หุ่นยนต์แอนดรอยส์รุ่นล่าสุดอย่าง

“คอนเนอร์ RK800” ก็ยังมีความรัก


การปฎิวัติของหุ่นยนต์แอนดรอยส์ได้ล่วงเลยมาเป็นเวลา 1 สัปดาห์แล้วในตอนนี้บริษัท Cyberlife ได้ทำการถอดทอนหุ่นแอนดรอยส์จากการตกเป็นเบี้ยล่างของมนุษย์และยินยอมข้อตกลงที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติระหว่างมนุษย์และแอนดรอยส์ ทำให้เหล่าหุ่นแอนดรอยส์ได้เป็นอิสระ คอนเนอร์ก็เช่นกัน

เขาได้รับอิสระภาพและไม่ต้องกลับไปทำงานที่Cyberlifeอีก นั้นทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมากพลางหวนคิดถึงใบหน้าของคนที่เขาอยากจะพบมากที่สุด


เมื่อเขาได้เข้าร่วมกับ Jericho และช่วยปลดปล่อยอิสระภาพของหุ่นแอนดรอยส์ได้สำเร็จ ถึงแม้ว่าเขาก็อยากจะอยู่ร่วมยินดีกับมาคัสและหุ่นตัวอื่นๆ แต่ก็มีบางคนที่เขาอยากจะพบด้วยเช่นกัน….

คอนเนอร์ได้เดินทางมายังร้าน Chicken feed ซึ่งเป็นสถานที่ๆ คาดว่าคนที่เขาต้องการจะพบมาอยู่ถึง 86% ร่างสูงก้าวเดินอย่างรีบร้อน ไปยังร้านนั้น ผ่านหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ร้านและอาณาบริเวณโดยรอบแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว แต่ทว่า กับมีบางสิ่งที่ดูโดนเด่นออกมาจากกองหิมะ เรือนผมสีดอกเลาและดวงตาสีเทาเป็นประกาย ร่างหนาสวมเสื้อโค้ตสีน้ำตาลเข้ม

“ แฮงค์ แอนเดอร์สัน” คู่หูมนุษย์ที่คอนเนอร์ได้ทำคดีร่วมด้วย เขาเป็นคนที่ช่วยสอนและแนะนำคอนเนอร์เกี่ยวกับการใช้ชีวิตให้แก่เขา ถึงแม้ว่าจะเป็นตาลุงขี้เมาปากไม่ตรงกับใจ แต่เขาก็เป็นคนที่คอนเนอร์รักมากที่สุด ร่างสูงโปร่งของหุ่นแอนดรอยส์ได้หวนระลึกถึงเหตุการณ์ที่เขาได้ใช้ชีวิตร่วมกับผู้หมวดแอนเดอร์สัน มันเต็มไปด้วยความสุขและอบอุ่นจนสามารถเปลี่ยนแปลงระบบโปรแกรมอันทรงประสิทธิภาพของ Cyberlife  ลงได้ กำลังยืนเหม่อมองไปรอบๆราวกับหาใครบางคนอยู่ พลันสายตาอันเชียบคมก็มาสะดุดอยู่ที่หุ่นแอนดรอยส์ร่างสูงโปร่ง


“ ผมกลับมาแล้วครั--”


คอนเนอร์กล่าวพร้อมกับส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนไปให้ แต่ยังไม่ทันจะจบประโยคดี คนร่างหนาก็วิ่งถลันเข้ามากอดเขาทันที ทั้งคู่กอดกันอยู่เป็นเวลาเนินนานก่อนที่ แอนดรอยส์ร่างสูงจะกล่าวจบประโยค


“ผมกลับมาแล้วครับแฮงค์”


“ ยินดีต้อนรับกลับนะ คอนเนอร์” แฮงค์ยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกมา คอนเนอร์สัมผัสได้ถึงน้ำตาอุ่นๆ ของแฮงค์กำลังหยดลงบนเสื้อของเขา


“ ชั้นดีใจที่นายไม่เป็นอะไร” แฮงค์กล่าวพร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กน้อย คอนเนอร์คิดว่าเขากำลังร้องไห้อยู่ เขาค่อยๆเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา


“ ชู่ววว อย่าร้องไห้นะครับแฮงค์ ผมกลับมาหาคุณแล้วนะครับ” คอนเนอร์กล่าวปลอบคนตรง หน้า พลางย้อนคิดไปตอนที่เขาพยายามต่อสู่กับอแมนดา

เพื่อไม่ใหถูกอีกฝ่ายควบคุม

.

.

.

“ น่าเสียดายนะที่ผู้ปราบหุ่นผิดปกติ กลายเป็นหุ่นผิดปกเสียเอง” ร่างสูงโปร่งของโปรแกรมที่ควบคุมคอนเนอร์เอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน พลางเชยตาขึ้นมองเขา บรรยากาศภายในโปรแกรมของเขาเป็นสีขาวโพลน ด้วยพายุหิมะที่กระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย


“ คุณคิดจะทำอะไรกับผมอแมนดา!!!” เขาตะโกนถามอีกฝ่าย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึก เขารู้สึกเย็นยะเยือกตั้งแต่หัวไปจรดปลายเท้า ราวกับว่ามีสายฟ้าผ่าลงมากลางศรีษะ รู้สึกอึดอัดราวกับว่าได้จมลงไปใต้ก้นของมหาสมุทรอันมืดมิดและเย็นเชียบ มันเป็นครั้งแรกที่คอนเนอรรู้สึกหวาดกลัว


“ชั้นเกรงว่าจะไม่มีทางเลือกนอกจากเข้าควบคุม แล้วจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเองคอนเนอร์ ลาก่อนขอให้คุณโชคดี” พอพูดจบเธอก็หายไป ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความรู้สึกหวาดกลัวนี้แต่เพียงลำพัง


“ ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่!!!” เขากู่ตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกหวาดกลัวสุดขีด พลางนึกถึงเหล่าหุ่นผิดปกติ ที่เขาได้พบเจอ


พวกมันจะรู้สึกเช่นนี้รึเปล่าในยามที่พวกมันหวาดกลัว

.

.

.

รู้สึกสบสนและว่างเปล่า นี้หรือคือความกลัวที่พวกมันได้ประสบพบเจอ


เขาทรุดตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนที่จะหยุดดิ้นรนต่อโชคชะตาอันโหดร้ายแล้วปล่อยให้อแมนดาเข้าควบคุม แต่ก็มีเสียงเล็กๆที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้นมา ท่ามกลางความรู้สึกหนาวเหน็บและด้านชาภายในจิตใจ



“ นายคือคนที่ทำให้โลกหน้าอยู่ขึ้น คอนเนอร์”


“ แฮงค์..” คอนเนอร์อุทานด้วยความตกใจ เสียงของแฮงค์มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่น และกลับมามีสติอีกครั้ง


“ จงทำสิ่งที่นายควรจะทำซะ คอนเนอร์!!!”


เสียงของเเฮงค์ทำให้คอนเนอร์มีสติ เขาไม่รู้สึกสบสนอีกต่อไปแล้ว ในอกของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความสุข เขาได้ฉุกคิดกับคำพูดที่ “อีไลจาร์ แคมสกี้” ผู้สร้างที่เขาและแฮงค์เคยไปพบด้วย


“ ชั้นได้ใส่ทางออกฉุกเฉินไว้ในหุ่นทุกตัว” เสียงของเขาแว่วดังออกมา เขาไม่รอช้ารีบออกเดินทางหามันทันที ไม่ว่าหิมะจะบังทางจนมองไม่เห็นเท่าไหร่ เขาก็จะฝ่ามันไปจนได้ เขาเดินหาไปเรื่อยจนพบกับ

“ ทางออกฉุกเฉิน” เขารีบเปิดมันด้วยหัวใจที่สั่นระรัวด้วยความดีใจ


“รอก่อนนะครับแฮงค์… ผมกำลังจะไปหาคุณแล้ว”

.

.

.


“ เฮ้!!! นายเป็นอะไรไปนะคอนเนอร์” แฮงค์กล่าวพร้อมกับมองมาที่คอนเนอร์ด้วยความกังวล


“ไม่มีอะไรครับ แค่คิดถึงอดีตนิดหน่อย” คอนเนอร์พูดพร้อมกับเอาฝ่ามือลูบไปบนหัวของแฮงค์เบาๆ


“ เฮ้!!! อย่ามาลูบหัวชั้นนะโว้ยไอ้หุ่นกระป๋อง” เขาพูดพลางหยุดมือคอนเนอร์เอาไว้ นี้แหละหนา. ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่แฮงค์ก็ยังคงเป็นแฮงค์


“ แล้วนายจะพักอยู่ที่ไหน? ในเมื่อบริษัท Cyberlife ปลดปล่อยนายให้เป็นอิสระแล้ว”


“ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน ขอพักอยู่กับคุณจะได้ไหมครับ” เขาถามพลางส่งสายตาลูกหมาใส่คนตรงหน้า


“ อืม… ขอคิดดูก่อน” แฮงค์ตอบพลางครุ่นคิด การเลี้ยงแอนดรอยส์ไว้ที่บ้านมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย


คอนเนอร์ได้หลุบตาลงต่ำก่อนที่จะคิดแผนการอันแยบยลบางอย่างไว้ในใจ


“ โอ้ย!! แฮงค์ครับ ตาผม…. ตาผมเป็นอะไรไปก็ไม่รู้” พอพูดจบแอนดรอยส์ร่างโปร่งก็เอามือกุมตาเอาไว้แน่น พลางร้องโอดโอย จนทำใหเแฮงค์สะดุ้งสุดตัวจากเสียงนั้น


“ เป็นอะไรไปหน่ะคอนเนอร์? รอเดี๋ยวนะเดี๋ยวชั้นดูให้!!?” แฮงค์กล่าวด้วยความตระหนก ก่อนที่จะสำรวจดูที่ตาของแอนดรอยส์หนุ่มอย่างร้อนรน ก่อนที่จะไม่พบกับความผิดปกติใดๆ


“ มันไปมืดหมดเลยครับแฮงค์!!”


“ เวรหล่ะ!!! นายเป็นอะไรไปเนี่ยคอนเนอร์!”


“ ผมคิดว่ามันเป็นเพราะคุณครับแฮงค์”


“ อะ-อะไรนะ?!!!”


“ เพราะความรักทำให้คนตาบอด ซึ่งผมรักคุณครับแฮงค์ คุณต้องรับผิดชอบโดนการให้ผมไปอยู่บ้านด้วยเลยนะครับแฮงค์ ”


“......” พอได้ยินคอนเนอร์พูดเช่นนั้น แฮงค์ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว


“ เอาความห่วงใย ของชั้นคืนมาเลยนะไอ้หุ่นตอแหล”

แฮงค์สบถ พร้อมกับรีบเดินจากไปจากจุดๆนั้นทันที


“ เดียวก่อนสิครับแฮงค์! ใจคอคุณจะทิ้งให้ผมได้ลงคอเชียวเหรอครับ?” เสียงอ้อนวอนของคอนเนอร์ตะโกนไล่หลังมา คอนเนอร์รู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยว เขาพยายามสาวเท้าตามอีกคนให้ทัน แฮงค์ได้หยุดเดิน และเมื่อตามไปประชิดตัว เขากลับเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของอีกฝ่าย จ้องมองมาที่เขา


“ ใครว่าชั้นจะทิ้งนายเล่า? ไอ้หุ่นกระป๋องซื่อบื้อ”


“....” คอนเนอร์มองแฮงค์อย่างสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แฮงจะพูดต่อ


“ถ้าทิ้งนายชีวิตก็คงเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง เอาหล่ะนายมาอยู่บ้านชั้นก็ได้นะ” เขากล่าวพร้อมกับลูบหัวคอนเนอร์เล็กน้อย แล้วส่งยิ้มหวานๆมาให้อีกฝ่ายใจเต้นรัว


“แล้วอีกอย่างชั้นรู้สึกว่าตาของชั้นก็เริ่มที่จะมองไม่เห็นแล้วด้วย” เขาพูดแกมขำ


“คุณป่วยเหรอครับแฮงค์!!!” คอนเนอร์กล่าวด้วยความตกใจ


“เปล่าหรอก ชั้นแค่คิดว่าชั้นตกหลุมรักนายเข้าให้แล้วซิ” อีกฝ่ายกล่าวพร้อมกับโน้มตัวลงมาหอมแก้มแอนดรอยส์ตัวปัญหาเสียฝอดใหญ่


“งั้นเหรอครับ แฮงค์” คอนเนอร์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะกุมมืออีกฝ่ายพร้อมกับมุ่งหน้ากลับไปที่บ้าน


“ กลับบ้านของเรากันเถอะครับ”


1 คอมเมนต์ = 1 กำลังใจ











ผลงานอื่นๆ ของ 4916

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 horsekol
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:49

    เป็นมุขจีบที่แป้กมากกก แต่ได้ผลตลอด^^ สำเร็จแล้วนะคอนเนอร์

    #4
    0
  2. วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:11

    โอ๊ย เขิลมากกกกกก

    #3
    0
  3. #2 7____ (@7____) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:33
    อ้ากกกกเขิลลล
    #2
    0
  4. วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:28
    เขินมากมาย สู้ๆน่าค่าา รออ่านอยู่~
    #1
    0