นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [FIC 2PM] ICE CREAM

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ส.ค. 60 / 12:34


เสียงเอะอะโวยวายของนักเรียนชั้นม.4 - ม.6 ดังลั่นไปทั่วห้องประชุมใหญ่ วันนี้เป็นวันสำคัญของนักเรียนชั้นม.ปลาย นั่นคือการจับฉลากบัดดี้ ในแต่ละเทอมจะมีการจับฉลากเพื่อหาบัดดี้ของเทอมนั้นๆโดยที่เราจะสลับเปลี่ยนบัดดี้กันไปเรื่อยๆหากโชคดีก็อาจจะได้บัดดี้คนเดิม การมีบัดดี้เพื่อให้นักเรียนคอยดูแลกันในทุกๆเรื่อง สร้างความรักและความสามัคคีให้แก่กัน บางคนอาจจะได้พบรัก ได้แฟนจากการจับบัดดี้กัน แล้วบางคนก็อาจจะทะเลาะกับแฟนเพราะกิจกรรมนี้


“ไปจับใหม่เลยนะ พี่ไม่ให้เราเป็นบัดดี้กับเจบี”


“จับใหม่ได้ที่ไหนล่ะ เป็นบัดดี้กับน้องเค้าแค่เทอมเดียวเอง อย่างี่เง่าดิ”


“นี่อูยองว่าพี่งี่เง่าเหรอ ไม่รู้หรือไงว่าเจบีมันชอบเราอยู่น่ะ”


“เฮ้ยๆๆๆ ใจเย็นเว้ยไอ้คุณ” แทคยอนห้ามเพื่อนสนิทตัวเองที่กำลังยืนเถียงกับแฟนแก้มป่องของตัวเองอยู่ปาวๆ นี่ก็เป็นหนึ่งคู่ที่รักกันเพราะการจับบัดดี้ แล้วก็กำลังทะเลาะกันเพราะการจับบัดดี้เช่นกัน


“ก็ถ้างี่เง่าก็ไม่ต้องมาคุยกันเลย” อูยองว่าจบก่อนจะสะบัดก้นเดินกลับไปห้องเรียนตัวเอง


“มีไรกันอ่ะ?” เสียงหวานของใครคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ข้างหลังแทคยอนแล้วโผล่หน้าออกมาถามด้วยความสงสัย แทคยอนหันไปมองบัดดี้ของตัวเองที่ทำตัวเป็นเด็กอยู่ข้างหลัง


“ไอ้คุณทะเลาะกับอูยองน่ะสิ”


“อ๋อ เรื่องบัดดี้สินะ” มินจุนร้องอ๋อออกมาเสียงดัง


“ไอ้คนที่เป็นคู่บัดดี้กัน2เทอมซ้อนแบบพวกมึงไม่เข้าใจกูหรอก เชอะ” นิชคุณบอกแบบงอนๆ แทคยอนกับมินจุนหัวเราะเล็กน้อย เขาทั้งสองคนก็เป็นอีกหนึ่งคู่ที่ได้เป็นบัดดี้ซ้ำกับคนเดิม ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเพราะมันทำให้เขาไม่ต้องปรับตัวใหม่


“แค่อดีตน่ะ เทอมนี้กูไม่ได้เป็นบัดดี้กับแทคยอนแล้ว”


“มึงเป็นบัดดี้กับใคร” เสียงของแทคยอนเข้มขึ้นโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ คิ้วหนาขมวดเข้ากันแบบไม่พอใจ


“ชานซองห้อง 3 น่ะ”


“หูวว ได้เป็นบัดดี้กับไอ้ชานซองหนุ่มฮอตของโรงเรียนเลยนะเนี่ย” เสียงนิชคุณผิวปากแซวเพื่อนตัวเองอย่างอารมณ์ดี จริงๆพวกเขาก็รู้จักชานซองนั่นแหละแต่ไม่ได้สนิทเพราะอยู่คนละห้องกัน


“มึงอ่ะคู่กับใคร” แทคยอนแกะกระดาษที่อยู่ในมือก่อนจะอ่านชื่อบัดดี้คนใหม่ของตัวเอง


“น้องจุนโฮ ม.5”


“เพื่อนอูยองนิหว่า แม่งวนๆกันอยู่แค่นี้จริงๆ” นิชคุณส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินออกไปจับฉลากบัดดี้ของตัวเองมั่ง


“น้องเค้าน่ารักนะ”


“อะไร?” แทคยอนถามออกมางงๆ อยู่ๆก็พูดออกมา


“จุนโฮไง ตัวจริงน่ารักนะ”


“มึงรู้ได้ไง หรือว่ากิ๊กกัน”


“ก่อนมาเป็นบัดดี้กับมึงกูเป็นบัดดี้กับน้องเค้าโว้ย” มินจุนกอดอกบอกออกมาแบบฉุนๆ แทคยอนหัวเราะออกมากับท่าทางของคนตรงหน้าก่อนจะถูกเสียงเล็กของใครบางคนขัดขึ้น


“พี่คือพี่แทคยอนใช่มั้ยครับ?” แทคยอนหันหลังไปมองเด็กผู้ชายตาตี่ ตัวเล็กผิวขาวจั๊วตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้าให้อีกคน อืม น่ารักจริงๆแหละ


“จ๊ะเอ๋จุนโฮ” มินจุนที่หลบอยู่ข้างหลังแทคยอนโผล่ออกไปแกล้งจุนโฮ


“พี่มินจุน” จุนโฮเรียกคนเป็นพี่ที่เคยเป็นบัดดี้กับเขามาก่อนด้วยความดีใจ พอเปลี่ยนบัดดี้ใหม่เขาก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่มินจุนเลย


“ตี๋น้อยของพี่” แทคยอนมองบัดดี้คนเก่าและบัดดี้คนใหม่ของเขาที่กอดกันกลมดิ๊ก


“พี่มินจุนได้เป็นบัดดี้กับใครเหรอครับ”


“ชานซองน่ะ นั่นไงพูดถึงก็มาพอดีเลย” มินจุนยิ้มให้ชานซองที่กำลังเดินเข้ามาก่อนจะยกมือโบกทักทายอย่างอารมณ์ดี แทคยอนมองมินจุนที่ยิ้มร่าเริงให้ชานซองแบบเบื่อๆ คนคนนี้นี่จะร่าเริงไปไหนตอนรู้จักกันครั้งแรกก็สดใสร่าเริงแบบนี้ทำให้เขาค่อนข้างสบายใจที่จะอยู่ด้วย


“สวัสดีบัดดี้คนใหม่” ชานซองเดินเข้ามาทักก่อนจะยิ้มให้มินจุน


“มีบัดดี้หล่อมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง” มินจุนพึมพำออกมาเพราะสายตาของผู้หญิง ผู้ชายมากมายที่มองตามชานซองมายังกลุ่มของพวกเขา


“หมายความว่ากูไม่หล่อเหรอ” แทคยอนบอกออกไปแบบงอนๆ ดูเหมือนคนตัวเล็กนี่จะดีอกดีใจเสียเต็มประดาที่ได้เป็นบัดดี้กับชานซอง


“มึงก็หล่อนะ แต่ชานมันหล่อกว่าไง ฮ่าๆๆๆ” มินจุนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี


“เลิกเรียนแล้วไปกินไอศครีมกันมั้ย”


“เอาสิ จุนโฮไปด้วยกันสิให้ไอ้แทคเลี้ยง” มินจุนชวนจุนโฮด้วยเสียงใสแจ๋ว


“ไม่ถามกูเลยนะมึงน่ะ” แทคยอนบอกก่อนจะยีหัวกลมๆของมินจุนเล่นเป็นการแก้แค้น


“หยุดนะเว้ย ผมเสียทรงหมดมึงนิ” มินจุนปัดมือแทคยอนรัวๆก่อนจะรีบมาจัดผมที่หยุ่งเหยิงให้เข้าที่


“มานี่กูจัดให้” ชานซองบอกก่อนจะเอื้อมมือไปจัดทรงผมให้มินจุน เส้นผมนุ่มทำให้ชานซองลูบไปมาอย่างเพลินมือ มินจุนลอบมองคนที่จัดผมให้อย่างตั้งใจ หน้าๆมึนๆแต่ดูดีจนได้เป็นหนุ่มฮอตของโรงเรียนทำให้เขารู้สึกอิจฉา เขาก็อยากหล่อแบบนี้มั่งอ่ะ


“จัดนานไปป่ะ จะกินมั้นไอศครีมน่ะ” เสียงของแทคยอนขัดขึ้นมาทำให้มินจุนละสายตาจากชานซองพอดีกับที่อีกคนจัดผมเขาเสร็จเรียบร้อย


“เสร็จแล้วไปกัน ป่ะจุนโฮ” มินจุนบอกก่อนจะจับมือจุนโฮพาเดินไปยังร้านขายไอศครีมที่อยู่หลังโรงเรียนซึ่งเป็นร้านประจำของพวกเขา เมื่อมาถึงก็เข้าไปนั่งยังโต๊ะประจำทันที แทคยอนกับชานซองที่ตามมาทีหลังก็เข้ามานั่งยังเก้าอี้ที่ว่าง เสียงเพลงญี่ปุ่นที่มีจังหวะสนุกสนานถูกเปิดขึ้นทำให้มินจุนโยกตัวตามเบาๆ เจ้าของร้านเดินเข้ามาเพื่อรับออเดอร์จากลูกค้าประจำด้วยรอยยิ้ม


“ฮยองเพลงที่เปิดนี่ชื่อเพลงอะไรเหรอครับ” มินจุนถามรุ่นพี่เจ้าของร้านแบบเป็นกันเอง


“อ๋อ ชื่อเพลง ice cream เพลงใหม่ของจุนโฮ วง 2PMน่ะ”   (ขอแอบโปรโมทให้พี่จุนโฮคนดีของฮอตหน่อยนะ)


“เพราะดีนะครับ” มินจุนบอกก่อนจะฮัมท่อนฮุกที่ติดหูตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟังไปมา


“ตอนนี้มีโปรนะถ้าร้องท่อนฮุกเพลงจุนโฮได้ก็จะได้กินฟรีด้วยนะ มินจุนลองดูสิ”


“จริงเหรอครับ งั้นผมขอฝึกก่อนแปปนึงนะครับ” มินจุนบอกออกมาอย่างตื่นเต้นก่อนจะนั่งฟังเพลงและฝึกร้องไปอย่างอารมณ์ดี


“พี่จะร้องเพลงนี้จริงๆเหรอ” จุนโฮที่เห็นรุ่นพี่คนสนิทนั่งพึมพัมเนื้อเพลงของนักร้องที่ชื่อเหมือนกับเขาอย่างจริงจังก็อดถามขึ้นมาไม่ได้


“จริงสิ จุนโฮก็มาร้องด้วยกันสิ ได้กินฟรีเลยนะว่าแต่ที่ต่อจากเชอรี่มันคืออะไรนะฟังไม่ทันเลย”


“พิสตาชิโอ” แทคยอนที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมา มินจุนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเริ่มฝึกร้องใหม่อีกครั้ง


“กูก็ไม่ได้จนขนาดที่เลี้ยงมึงไม่ได้นะมินจุน” ชานซองก็อดบอกออกมาไม่ได้เมื่อเห็นความจริงจังในการจะกินไอศครีมฟรีของบัดดี้ตัวเอง มินจุนทำหน้ามุ่ยใส่ทั้งสามคนนี่ถ้านิชคุณกับอูยองอยู่นะสองคนนั้นต้องเห็นด้วยกับเขาแน่ๆ เผลอๆจะมาร่วมกับเขาด้วยซ้ำ


“โอเค ฮยองผมกับโฮพร้อมแล้ว เร็วจุนโฮลุก” มินจุนบอกเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นยืนและดึงจุนโฮให้ลุกขึ้นด้วย จุนโฮทำหน้าเหวอๆที่ลูกรุ่นพี่คนสนิทหางเลขไปด้วย เสียงเพลงถูกปรับให้เบาลงก่อนมันจะถูกเปิดใหม่อีกครั้ง มินจุนขยับตัวไปมาตามจังหวะเพลงเมื่อถึงท่อนฮุกเสียงหวานๆก็ถูกเปล่งออกมา


“Vanilla Banana Cherry Pistachio Choco Almond” (โปรดร้องเป็นจังหวะเพลงโฮ)


มินจุนกับจุนโฮสลับกันร้องไปเรื่อยๆจนจบท่อนฮุกเสียงปรบมือก็ดังขึ้นทันที คนตัวเล็กยิ้มแก้มปริที่จะได้กินไอศครีมฟรีก่อนจะนั่งลงที่เดิม  แทคยอนส่ายหัวให้กับความพยายามของอีกคนน้อยๆก่อนจะแอบยิ้มออกมาเพราะทั้งเสียงร้องและท่าเต้นที่น่ารักสดใสนั้นทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้  จุนโฮนั่งลงที่เดิมก่อนจะก้มหน้าแบบอายๆไอ้ท่าเต้นดอกไม้บานนั่นเขาบ้าจี้เต้นตามพี่มินจุนไปได้ยังไงนะ 


ไอศครีมสองถ้วยใหญ่ที่มีรสชาติตามเนื้อเพลงที่มินจุนกับจุนโฮเพิ่งร้องไปถูกนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ มินจุนมองไอศครีมตรงหน้าตาไม่กระพริบก่อนจะลงมือตักมาเพื่อชิมรสชาติของมันทันที ความเย็นและรสชาติหวานๆของไอศครีมแล่นไปทั่วปากจนมินจุนต้องหลับตาปี๋


“อร่อยจัง”


‘น่ารัก’  นี่คือสิ่งที่แทคยอน ชานซอง จุนโฮคิดหลังจากมองคนที่กินไอศครีมเข้าไปแล้วหลับตาปี๋เพราะความเย็น ก่อนจะคิดว่าอาการของมินจุนมันน่ารักมากในสายตาพวกเขา


“ปากเลอะหมดแล้วครับกินดีๆสิ”  จุนโฮหยิบทิชชู่ก่อนจะเช็ดไปที่ริมฝีปากที่แดงขึ้นมาเพราะความเย็นจากไอศครีมที่กินเข้าไป


“ขอบใจนะ”


“มาไม่เรียกกูเลยนะพวกมึง” เสียงของนิชคุณดังมาแต่ไกลก่อนจะเจ้าตัวกับอูยองจะเดินมาที่โต๊ะ


“ใครจะคิดว่ามึงจะมาเห็นหายไปเลยนึกว่าไปตามง้อเมีย” แทคยอนบอกออกมา


“ดีกันแล้วเว้ย เอ้า ไอ้ชานมาดูแลบัดดี้ติ๊งต๊องมึงเหรอ” นิชคุณทักทายชานซองที่นั่งอยู่ข้างๆมินจุน

มินจุนชี้หน้านิชคุณก่อนจะมองแรงใส่ไปหนึ่งที ไอ้นี่นิอยู่ดีๆมาว่าเขาเฉย


“ตี๋มึงเป็นบัดดี้พี่แทคเหรอ” อูยองทักเพื่อนตาตี่ของตัวเองก่อนจะนั่งลงข้างๆ


“อืม ช่วยกินทีดิ๊ด้ง กินไม่หมด” จุนโฮว่าก่อนจะดันถ้วยไอศครีมไปให้คนมาใหม่


“ไม่กินเหรอ” มินจุนหันไปมองแทคยอนที่นั่งมองพวกเขากินไอศครีมอยู่


“ป้อนดิ”


“เป็นง่อยเหรอวะ” ปากบ่นพึมพำแต่มือเรียวก็ตักไอศครีมคำโตยื่นไปตรงหน้าแทคยอน แทคยอนจับมือมินจุนที่ถือช้อนอยู่ก่อนจะอ้าปากรับไอศครีมที่อีกคนตักมาให้ตาคมก็มองเจ้าของช้อนไม่วางตา


“ก็อร่อยดี”


“ใช่มั้ยล่ะ” มินจุนยิ้มก่อนจะนำช้อนที่เพิ่งป้อนแทคยอนตักไอศครีมก่อนจะกินเข้าไปคำใหญ่



แค่ก แค่ก แค่ก เพราะกินเข้าไปคำใหญ่เกินทำให้มินจุนสำลักออกมา ชานซองลูบหลังอีกคนก่อนจะส่งแก้วน้ำให้ดื่มพร้อมกับดุเบาๆ


“อย่ากินคำใหญ่นักสิ”



นิชคุณมองบรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้นเวลาแทคยอน จุนโฮ ชานซองคนใดคนหนึ่งที่พูดคุย จับมือถือแขนกับมินจุนอีกสองคนที่เหลือก็จะคอยมองแบบไม่พอใจตลอด


“ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยว่าสามคนนี้กำลังแข่งกันจีบพี่มินจุนอยู่” อูยองกระซิบกับแฟนหนุ่มของตัวเองเพราะสัมผัสได้ถึงออร่าแปลกๆเหมือนกัน


“พี่ก็คิดเหมือนอูยอง” นิชคุณว่าก่อนจะมองตัวต้นเหตุที่นั่งกินไอศครีมยิ้มหวานตาปิดแบบไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ก็นะ มินจุนเพื่อนเขามันเป็นคนน่ารักไม่แปลกที่ใครๆก็อยากจะเข้ามาจีบ ที่ต้องลุ้นก็คือ แทคยอน จุนโฮ ชานซอง ใครคือคนที่จะได้หัวใจเพื่อนเขาไปครอบครองก็ต้องมาลุ้นกันต่อไป


“มินจุนวันนี้มึงกลับบ้านยังไงอ่ะ”  นิชคุณถามคนที่จดจ่อกับการกินไอศครีมอย่างเต็มที่  มินจุนกลืนของหวานเย็นฉ่ำลงคอก่อนจะตอบเพื่อนตัวขาวของตัวเอง



“คงจะกลับรถเมล์แหละ”



“เดี๋ยวกูไปส่ง”  ชานซองบอกอย่างเสนอตัวก่อนที่เสียงเข้มๆของแทคยอนจะแทรกขึ้นมา



“ไม่ต้อง”   ทั้งหมดมองไปที่แทคยอนเป็นตาเดียว แทคยอนที่รู้ตัวว่าเผลอห้ามไปก็ทำท่าอึกอักก่อนจะคิดหาคำแก้ตัว



“เอ่อ...บ้านกูกับมินจุนอยู่ทางเดียวกันเดี๋ยวกูไปส่งมันเอง”



“แล้วจุนโฮล่ะ มึงไม่ไปส่งน้องเหรอ”  มินจุนบอกแทคยอนก่อนจะชี้ไปที่จุนโฮ



“ผมขับรถมา พี่แทคไปส่งพี่มินจุนเถอะหรือพี่มินจุนจะกลับกับผมล่ะครับ”  จุนโฮบอกก่อนจะยิ้มให้พี่ชายหน้าหวาน



“บ้านนายคนละทางกับพี่นิ พี่กลับกับไอ้แทคก็ได้”   แทคยอนอมยิ้มอย่างพอใจในคำตอบของมินจุนโดยไม่รู้ตัวว่ามีสายตาหลายคู่กำลังมองอยู่ นิชคุณขยิบตาส่งซิกให้ชานซองเล็กน้อย



“กูว่ากลับกันเถอะนี่ก็เย็นมากแล้ว”  ชานซองบอกออกมา



“เออ ไปๆแยกย้าย”  นิชคุณบอกก่อนจะดึงมือมินจุนกับแทคยอนให้ลุกขึ้น



“มึงไปส่งมินจุนกูดีๆนะไอ้แทค”   แทคยอนมองนิชคุณที่ดันเขากับมินจุนให้เดินไปที่ประตูแบบงงๆแต่ก็ยังไม่วายรับคำเพื่อน



“เออๆ กูกลับละไปมินจุน”  ว่าจบก็หันไปจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตามมา




เมื่อมินจุนกับแทคยอนกลับไปแล้วทั้งสี่คนที่ทำท่าจะลุกจากโต๊ะในตอนแรกก็นั่งลงที่เดิม



“พี่คุณว่าแผนเราจะได้ผลมั้ย”   อูยองเปิดประเด็นขึ้นมาทันที



“ได้ผลสิ อูยองไม่เห็นเหรอว่าไอ้แทคมันหวงมินจุนขนาดไหน”  นิชคุณบอกกับคนรักของตัวเองก่อนจะยิ้มภูมิใจในแผนของตัวเอง แผนที่จะทำให้แทคยอนรู้ตัวว่าจริงๆแล้วมันชอบมินจุนมากขนาดไหน



“นูนอทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยอ่ะ”  ชานซองมองไปที่จุนโฮที่ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆเขา  จุนโฮเหล่ตามองคนตัวโตเล็กน้อย



“ทำอะไร”  เสียงเหวี่ยงๆของจุนโฮเอ่ยออกมา



“ก็ทำไมนูนอต้องใกล้ชิดมินจุนขนาดนั้นด้วยอ่ะ ชานหวงนะ”



“ทีนายยังทำได้เลย ลูบหัวจัดผมให้กันด้วยสายตาหวานเยิ้ม เหอะ!”  จุนโฮบอกก่อนจะสะบัดหน้าหนีชานซองเขาแทบอยากจะอาละวาดใส่คนตัวสูงตอนที่เห็นอีกคนจัดผมให้พี่มินจุนด้วยความหวานชื่น



“ก็นั่นมันอยู่ในแผนของไอ้คุณ ชานก็แค่ทำตามแผนเฉยๆ”   ชานซองบอกแบบหงอยๆความจริงแล้วเขาไม่ได้ชอบมินจุนและเขาก็เป็นแฟนกับจุนโฮแต่ที่ต้องทำเหมือนจะจีบมินจุนเพราะมันเป็นแผนของนิชคุณที่จะจับคู่แทคยอนกับมินจุน นิชคุณที่รู้ว่าเขาได้เป็นบัดดี้กับมินจุนก็มาขอร้องให้เขาแกล้งทำเป็นจีบมินจุนเพื่อที่แทคยอนจะได้หึงและยอมรับว่าชอบมินจุน โดยที่แผนนี้จุนโฮกับอูยองก็สมรู้ร่วมคิดแต่อยู่ๆจุนโฮก็เข้ามาร่วมวงจีบมินจุนกับเขาด้วย เขาเลยหึงเวลาจุนโฮกับมินจุนใกล้ชิดสนิทกัน



“ทั้งคู่ใจเย็นๆนะอย่าเพิ่งตีกัน”  นิชคุณยกมือห้ามทั้งคู่ที่กำลังเถียงกันไปมา



“นั่นดิโฮ มึงไม่เห็นสายตาพี่แทคที่มองมาที่มึงกับพี่ชานเวลาเข้าใกล้พี่มินจุนเหรอ แทบจะปล่อยไฟออกมาอยู่ละ”   อูยองเองก็เอ่ยห้ามทัพด้วยอีกคน



“กูก็แค่หึงแฟนกู ถ้าเกิดพี่คุณไปมองตาหวานเยิ้มกับคนอื่นมึงไม่หวงหรือไงไอ้ด้ง”



“ไม่”  อูยองบอกด้วยเสียงหนักแน่น  นิชคุณที่รอฟังคำตอบก็ใจแป้วไปทันที



“ไม่หึง”  จุนโฮถามแบบไม่เชื่อในคำตอบ



“ไม่ให้เข้าบ้านชาติหนึ่ง”  นิชคุณยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดีกับคำตอบของคนแก้มป่อง ก่อนจะหยิกไปที่แก้มบวมๆอย่างหมั่นเขี้ยว



“เชื่อใจชานนะ ชานรักโฮแค่คนเดียว”  ชานซองบอกกับจุนโฮด้วยความจริงจัง  จุนโฮสบตากับชานซองก่อนจะพยักหน้ารับเขาเชื่อใจชานซองอยู่แล้ว เพียงแต่เขาก็แค่หวงเวลาชานซองไปใกล้ชิดคนอื่น แฟนตัวเองทั้งคนจะไม่ให้หึงได้ไงล่ะ



“อย่าให้มันเยอะเกินไปนักล่ะ ไม่งั้นนายตาย”  จุนโฮชี้คาดโทษไว้ หวังว่าแผนของพี่คุณจะสำเร็จจริงๆเถอะ





แทคยอนจอดรถที่หน้าบ้านของมินจุนก่อนจะมองไปในบ้านที่เงียบสนิทแถมยังปิดไฟมืดไปหมด



“แม่มึงไม่อยู่เหรอ”  หันไปถามคนที่กำลังจะลงจากรถ



“แม่กูไปแดกูน่ะ”



“งั้นมึงก็อยู่บ้านคนเดียวอ่ะดิ”



“อืม ทำไมอ่ะ”  มินจุนถามกลับด้วยความสงสัยปกติเวลาแม่เขาไปแดกูเขาก็อยู่บ้านคนเดียวตลอด



“ไปอยู่บ้านกูก่อน อยู่คนเดียวมันอันตราย”  แทคยอนบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดพอรู้ว่าคนตัวเล็กนี่ต้องอยู่บ้านคนเดียวเขาก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาแต่เจ้าตัวก็ยังคงมองมาที่เขาแบบงงๆ



“ไม่เอา ปกติกูก็อยู่คนเดียวได้”



“บ้านมึงมันเปลี่ยว เกิดอยู่ๆโจรขึ้นบ้านมึงขึ้นมาจะทำยังไง”  แทคยอนยังหาเหตุผลมาโน้มน้าวอีกคนไม่เลิก



“เอ้า! ไอ้นี่นิอยู่ๆมาแช่งให้โจรขึ้นบ้านกูเฉย”  มินจุนหันมาโวยวายใส่แทคยอนก่อนจะลงจากรถไปไขกุญแจเข้าบ้าน



“มึงกลัวผีไม่ใช่เหรอ  มึงอยู่คนเดียวแถมบ้านมึงก็ยังเงียบและเปลี่ยวอีก ไม่กลัวผีหลอกไง๊”   มินจุนนิ่งสนิทไปทันทีก่อนจะมองไปรอบๆบ้านที่เงียบแบบที่แทคยอนบอกจริงๆแถมบ้านข้างๆก็เหมือนจะไม่อยู่ด้วยก่อนจะคิดตามคำพูดของแทคยอน เขายอมให้โจรขึ้นบ้านดีกว่าให้ผีหลอกเขา



“มึงไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าเหรอ เด็กคนหนึ่งที่อยู่บ้านคนเดียวมาตลอดโดยที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วมีสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่ในบ้านกับเด็กคนนั้นด้วย จนกระทั่ง”



“พอหยุด กูไปอยู่บ้านมึงก็ได้ แม่งเอ๊ยใครให้เล่าเรื่องผีตอนกลางคืนวะ”  แทคยอนยิ้มออกมาที่มินจุนยอมไปอยู่บ้านเขา เขารู้ว่ามินจุนเป็นคนที่กลัวผีเข้าขั้นสุดเขาเลยใช้เรื่องนี้มาหลอกคนตัวเล็กให้ยอมตกลงแล้วก็ได้ผลซะด้วยสิ  มินจุนเก็บของที่จำเป็นใส่กระเป๋าตรวจสอบดูความเรียบร้อยก่อนจะปิดบ้านแล้วขึ้นรถไปกับแทคยอน รถหรูเลี้ยวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่แทคยอนจอดรถก่อนจะเปิดประตูลงมาตามด้วยมินจุนที่เดินตามมาแบบเงียบๆเขาเคยมานอนบ้านแทคยอนอยู่บ่อยๆเลยไม่รู้สึกเกร็งอะไรมากมาย



“กลับมาแล้วครับ”  แทคยอนบอกก่อนที่จะมีหญิงสาวท่าทางใจดีเดินออกมาจากในครัวนั่นก็คือคุณนายอ๊คแม่ของแทคยอน



“กลับมาแล้วเหรอลูก อ้าว!หนูมินจุน”  คุณนายอ๊คทักทายมินจุนด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหาอีกคน มินจุนยกมือไหว้แม่ของแทคยอนอย่างมีมารยาท



“สวัสดีครับคุณน้า”  คุณนายอ๊คเข้ามากอดมินจุนก่อนจะพูดคุยทักทายโดยไม่สนใจลูกชายตัวโตของตัวเอง แทคยอนมองแม่ของตัวเองที่เดินเลยเขาไปหามินจุนเฉยๆ นี่ตกลงใครเป็นลูกกันแน่นิ



“ไม่คิดจะทักทายลูกมั่งเหรอครับแม่”  คุณนายอ๊คมองลูกชายตัวโตที่ยืนทำหน้าบึ้งอยู่



“ก็แม่คิดถึงมินจุนนิ เราน่ะแม่เห็นทุกวันเบื่อแล้ว”  คุณนายอ๊คขำเล็กน้อยกับท่าทางงอแงเป็นเด็กของลูกชายตัวเอง



“หนูมินจุนกินอะไรมาหรือยังลูก”



“เอ่อ ยังครับ”  มินจุนบอกด้วยท่าทางเกรงใจเต็มที่



“งั้นเดี๋ยวแม่ไปทำให้นะ”



“มินจุนนอนนี่นะครับแม่ พอดีคุณน้าเขาไม่อยู่บ้าน”  คุณนายอ๊คพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารให้คนทั้งสอง



“นี่ตกลงกูหรือมึงกันแน่นะที่เป็นลูกชายบ้านนี้น่ะ”



“ไม่เอา ไม่อิจฉาดิ”  มินจุนตบไหล่แทคยอนก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊อาหาร แทคยอนส่ายหัวให้กับความเกรียนของเพื่อนตัวเองก่อนจะเดินตามอีกคนไป หลังจากกินข้าวเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็นั่งเล่นข้างล่างกันอยู่สักพักมือเรียวก็สะกิดแขนแทคยอนให้หันมาสนใจตน



“มึงๆ”



“อะไร”  แทคยอนตอบกลับมาโดยที่ตาก็ยังมองทีวีอยู่



“บ้านมึงมีไอติมกินป่ะ”



“มึงจะกินอีกแล้วเหรอ เมื่อเย็นก็เพิ่งกินมา”  



“ก็อยากกินอีกอ่ะ”  แทคยอนหันมามองคนข้างๆที่นั่งทำตาแป๋วใส่  มินจุนกระพริบตาปริบๆใส่แทคยอนก่อนจะยิ้มอารมณ์ดีเมื่อแทคยอนลุกขึ้นและเดินไปที่ตู้เย็น มินจุนลุกขึ้นตามไปอย่างรวดเร็ว แทคยอนเปิดตู้เย็นก่อนจะหยิบไอศครีมแท่งออกมายื่นให้คนที่ยืนยิ้มตาปิดให้อยู่



“อ่ะ กินมากๆระวังอ้วนเถอะ”  มินจุนรับไอศครีมมาจากแทคยอนก่อนจะแกะและกัดเข้าไปอย่างรวดเร็ว



“อื้มมม ชื่นใจ”   แทคยอนมองคนที่ตั้งอกตั้งใจกินไอศครีมเต็มที่ตาคมจ้องไปที่ริมฝีปากอิ่มที่แดงขึ้นเพราะความเย็นจากไอศครีม แทคยอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากทำไมอยู่ๆเขาก็รู้สึกว่าอยากจะชิมความหวานจากริมฝีปากของอีกคน



“เฮ้ย! เหม่ออะไร”  มินจุนเรียกแทคยอนที่เอาแต่จ้องเขาไม่หยุด แทคยอนที่รู้ตัวว่าเผลอจ้องอีกคนก็ทำเป็นพูดเปลี่ยนเรื่องทันที



“กินเสร็จแล้วก็ขึ้นไปอาบน้ำนอนได้แล้วไป”  ว่าจบก็เดินนำขึ้นห้องไปทันที  แทคยอนที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็นอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงนุ่มสักพักมินจุนก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนลายแพนด้าที่เจ้าตัวชอบ แทคยอนมองคนที่เดินออกมาพลันหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันทีเพราะชุดนอนที่มินจุนใส่ทำให้เจ้าตัวดูน่ารักขึ้นเป็นเท่าตัว  มินจุนนอนลงตรงที่ว่างข้างๆแทคยอนเวลาที่เขามานอนค้างที่นี่เขาก็มักจะนอนกับแทคยอนเสมอ



“อ่านอะไรอ่ะ”  ถามพร้อมกับขยับหัวไปนอนบนหมอนใบเดียวกับแทคยอนที่นอนหันหลังให้อยู่ แทคยอนที่มัวแต่จดจ่อกับการ์ตูนทำให้ไม่รู้ตัวว่ามินจุนได้ย้ายมานอนหมอนใบเดียวกับตนแล้วร่างสูงพลิกตัวกลับมาเพื่อจะตอบคำถามของอีกคนแต่ก็ต้องชะงักไปเพราะใบหน้าของคนตัวเล็กที่อยู่ใกล้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ปลายจมูกโด่งของเขาทั้งคู่สัมผัสกันเบาๆกลิ่นหอมของสบู่ที่คนตัวเล็กใช้ทำให้แทคยอนเผลอสูดเข้าไปเต็มปอดตาคมสบกับดวงตาเรียวสวยที่จ้องอยู่ก่อนแล้วอยู่ๆหัวใจของแทคยอนก็เต้นรัวแบบไม่เคยเป็นมาก่อนร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะพูดกับคนที่นอนอยู่



“มึงมานอนทำไมตรงนี้”



“ก็กูอยากรู้ว่ามึงทำอะไรอยู่อ่ะ”



“ขยับไปนอนที่มึงได้แล้ว กูจะนอนแล้ว”  แทคยอนแสร้งทำท่าโบกมือไล่ให้มินจุนกลับไปนอนที่ตัวเอง มินจุนยู่หน้าใส่แทคยอนเล็กน้อยก่อนจะขยับไปนอนหมอนของตัวเองก่อนตาเรียวจะปิดลงเพราะความง่วง แทคยอนมองคนที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงมือหนายกขึ้นมาทาบตรงหัวใจที่ยังเต้นเร็วอยู่ ไม่รู้ทำไมเขาก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทั้งๆที่ปกติเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เวลาอยู่ใกล้มินจุน สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินไปปิดไฟและกลับมานอนลงที่เดิม





มินจุนกับแทคยอนที่มาถึงโรงเรียนแต่เช้าก็นั่งอยู่ที่โรงอาหารเพื่อรอนิชคุณ เสียงโทรศัพท์ของมินจุนดังขึ้นเจ้าตัวกดรับก่อนจะกรอกเสียงหวางลงไป



“มินจุนพูดครับ ชานซองเหรอ อื้มอยู่โรงอาหารน่ะมาสิ โอเคแล้วเจอกัน”  ชื่อของชานซองที่หลุดออกมาทำให้แทคยอนหันมาสนใจบทสนทนานั้นทันที



“ใครโทรมา”



“ชานซองน่ะ”  มินจุนตอบแบบไม่ใส่ใจก่อนจะกดโทรศัพท์เล่นรอเวลา



“ไปมีเบอร์มันได้ไง”  แทคยอนถามออกไปแบบไม่สบอารมณ์



“ขอมาเมื่อวานไง”



“มึงชอบไอ้ชานเหรอ”  ไม่ทันที่มินจุนจะได้ตอบคำถามของแทคยอนเจ้าของชื่อที่กำลังเป็นข้อสนทนาก็เดินเข้ามาทันที ชานซองนั่งลงข้างๆมินจุนก่อนจะยื่นขนมที่ซื้อมาให้อีกคน



“อ่ะ ขนมสำหรับคุณบัดดี้”  มินจุนยิ้มร่าก่อนจะคว้าขนมที่ชานซองให้มาดูอย่างสนใจ



“ขอบคุณนะ”  แทคยอนมองคู่บัดดี้ที่พูดคุยหัวเราะกันด้วยความหงุดหงิดมินจุนไม่ยอมตอบคำถามของเขาแถมพอชานซองมาถึงก็เอาแต่คุยกับชานซองจนไม่สนใจเขาที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้สักนิด หงุดหงิดโว๊ยย!!



“เป็นอะไรไอ้แทคนั่งหน้ายุ่งเชียว”  มือขาวของคนที่เขากำลังรออยู่แตะลงที่ไหล่หนาก่อนเจ้าของเสียงจะนั่งลงข้างๆเขา




“ป่าว”  เสียงทุ้มตอบแบบห้วนๆนิชคุณยักไหล่ก่อนจะหันไปคุยกับมินจุนแทน



“มินจุนชมรมดนตรีมึงเปิดรับคนอยู่ปะ”



“เปิด ทำไมอ่ะ”  มินจุนถามแบบสงสัยวันนี้เป็นวันศุกร์ซึ่งไม่มีการเรียนการสอนแต่จะให้นักเรียนทุกคนใช้เวลาอยู่ในชมรมที่เลือกไว้ให้เต็มที่ ใครที่ยังไม่มีชมรมก็ใช้เวลานี้ในการไปสมัค ชมรมที่เขาอยู่คือชมรมดนตรีซึ่งมีเขาเป็นประธานชมรม



“กูว่าจะย้ายไปชมรมมึงน่ะ”



“จริงดิ”  มินจุนทำตาโตๆใส่พื่อนตัวเองแบบโอเวอร์นิชคุณเป็นสมาชิกของชมรมกีฬาแต่อยู่ๆก็จะขอย้ายมาอยู่ชมรมเขาเนี่ยนะ



“เออ”



“ย้ายมาทำไมอ่ะ ชมรมกีฬาเขาไล่มึงออกเหรอ”



“ป่าวเว้ย แค่อยากลองอะไรใหม่ๆมั่ง”



“ขอความจริง”  มินจุนพูดดักแบบรู้ทันอีกคน นิชคุณที่หลงไหลในกีฬาทุกชนิดเป็นชีวิตจิตใจขนาดนั้นไม่มีทางย้ายชมรมเพียงเพราะเบื่อหรอก



“อูยองบอกว่าจะเข้าชมรมมึงกูก็เลย”



“ย้ายตามเมียว่างั้น”



“เออ ก็ชมรมมึงมันอันตรายมีแต่พวกผู้ชายมือไว มึงก็โดนเด็กในชมรมมึงลวนลามบ่อยๆไม่ใช่”  นิชคุณเถียงแบบข้างๆคูๆ คำว่าโดนลวนลามบ่อยๆทำให้อีกสองหนุ่มที่เหลือหันมาสนใจบทสนทนาของสองเพื่อนซี๊ทันที



“มึงโดนลวนลามด้วยเหรอ”  แทคยอนถามมินจุน เขาไม่ได้อยู่ชมรมเดียวกับคนตัวเล็กเลยไม่รู้ความเป็นอยู่ของอีกคนเวลาเข้าชมรมมากนัก



“โอ๊ย อย่าไปเชื่อไอ้คุณน้องๆมันก็แค่หยอกเล่น”



“วันนั้นมึงยังมาฟ้องกูให้ไปเตะไอ้เด็กแจ๊คสันที่จับก้นมึงอยู่เลย”  นิชคุณบอกโดยไม่วายเติมเชื้อไฟเข้าไปเขาสังเกตุสีหน้าของแทคยอนที่เหมือนอยากจะฆ่าคนทั้งโลกแล้วก็อยากจะหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ ดูดิ๊จะทนไปได้นานแค่ไหน



“กูขอไปอยู่ชมรมมึงด้วยนะมินจุน”  ชานซองที่นั่งเงียบอยู่นานบอกขึ้นมาที่เขาขอย้ายไปอยู่ชมรมมินจุนเพราะเขาคิดว่าถ้าอูยองมาอยู่ชมรมดนตรีจุนโฮก็ต้องตามมาด้วยแน่ๆและข้อมูลของนิชคุณที่บอกว่ามินจุนมักโดนเด็กในชมรมเต๊าะบ่อยๆก็ทำให้เขาเป็นห่วงจุนโฮเลยจะขอตามไปคุม



“กูขออยู่ด้วย”  มินจุนมองแทคยอนแบบงงๆ



“มึงจะย้ายทำไมอ่ะ”



“ไม่มีเหตุผล จบนะ”  แทคยอนแสร้งทำเป็นไม่สบตามินจุนจะให้เขาบอกได้ยังไงล่ะว่าที่เขาย้ายไปเพราะเป็นห่วงอีกคนที่โดนลวนลามและจะไปคอยกันชานซองไม่ให้เข้าใกล้มินจุนน่ะ พวกเขาย้ายจากโรงอาหารมาที่ห้องชมรมของมินจุนซึ่งเป็นชมรมที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนที่รวมเหล่านักเรียนที่มากความสามารถทางดนตรี การร้องและการเต้นไว้ด้วยกันใครๆก็อยากจะเข้าชมรมนี้โดยเฉพาะพวกนักเรียนผู้หญิงที่อยากจะเข้ามากรี๊ดรุ่นพี่หน้าตาดีมากมายที่อยู่ในชมรมเขา นี่ถ้านักเรียนผู้หญิงพวกนั้นรู้ว่าชานซอง นิชคุณและแทคยอนย้ายมาอยู่ชมรมเขาแล้วมีหวังได้พากันมาอ้อนวอนให้เขารับเข้าชมรมไม่หวาดไม่ไหวแน่ๆ ทันทีที่เข้ามาในห้องชมรมก็พบเด็กผู้ชายหน้าตาดีกลุ่มหนึ่งที่นอนเกลือกกลิ้งกันอยู่บนพื้นห้อง



“ซ้อมกันเสร็จแล้วเหรอพวกนายอ่ะ”  มินจุนทักทายรุ่นน้องในชมรมเด็กๆที่เห็นว่ารุ่นพี่คนสวยพ่วงตำแหน่งประธานชมรมเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นทำความเคารพทันที



“สวัสดีครับพี่มินจุน”  เด็กหนุ่มทั้งหกคนทักทายรุ่นพี่ตัวเอง มินจุนมองสมาชิกที่หายไปก่อนจะถามหา



“แจ็คสันยังไม่มาเหรอ”  เจบีที่กำลังจะตอบคำถามของรุ่นพี่ตัวเองก็ต้องชะงักไปเพราะเจ้าของชื่อที่พุ่งหลาเข้ามาหามินจุนทันทีที่ได้ยินรุ่นพี่หน้าหวานถามหาตัวเอง



“ผมอยู่นี่ครับพี่”  ปากก็พูดไปแต่มือก็โอบไหล่รุ่นพี่คนสวยไว้อย่างเนียนๆ แทคยอนจ้องเด็กผู้ชายที่โอบไหล่มินจุนเขม็งอยากจะเดินไปกระชากคนตัวเล็กออกมาใจจะขาดแต่ก็กลัวเจ้าตัวจะโกรธเอา



“ปล่อยได้แล้วแจ๊คสัน วันนี้พี่มีสมาชิกใหม่มาแนะนำ”  แจ็คสันยักไหล่ก่อนจะทำเป็นไม่ได้ยินคำสั่งของรุ่นพี่คนสวยมือที่โอบไหล่อยู่ก็เลื่อนไปโอบเอวบางไว้แทน มินจุนส่ายหน้าให้กับรุ่นน้องตัวเองก่อนจะทำเป็นไม่สนใจอีกคนต้องเรียกว่าชินถึงจะถูก ระหว่างนั้นอูยองกับจุนโฮก็เดินเข้ามาในชมรมพอดีมินจุนจึงจัดแจงแนะนำสมาชิกใหม่ให้เด็กๆในชมรมได้รู้จัก



“นี่อูยอง จุนโฮ ส่วนนี่เพื่อนพี่นิชคุณ แทคยอนแล้วก็ชานซองพวกเขาจะมาอยู่ชมรมเรานะ”



“นี่ชมรมเรามีแต่คนหน้าตาดีแถมยังมีคนน่ารักเพิ่มมาอีกตั้งสองคนแหนะ แต่ก็ยังสู้พี่มินจุนคนสวยของผมไม่ได้อยู่ดี”  แจ็คสันพูดอย่างอารมณ์ดีโดยไม่วายหยอดคำหวานใส่รุ่นพี่คนสวยที่ตัวเองตามจีบอยู่ แทคยอนที่ทนอยู่นานก็เดินหนีไปทางห้องน้ำมินจุนมองตามแทคยอนไปจนลับสายตาก่อนจะแกะแขนแจ็คสันออกและเดินตามอีกคนไป นิชคุณพยักเพยิดหน้าให้อีกสามคนที่เหลือมองตามไปเขาเห็นแทคยอนพยายามระงับอารมณ์ตั้งแต่เห็นเด็กแจ็คสันโอบไหล่มินจุนไว้แล้ว




“แทคยอน”  มินจุนเรียกแทคยอนไว้ แทคยอนหยุดเดินก่อนจะหันมามองคนที่เดินตามมา



“มึงเป็นอะไรอ่ะ”  มินจุนถามแทคยอนด้วยความเป็นห่วงเขาเห็นแทคยอนทำหน้าเครียดๆมาสักพักแล้ว



“ป่าว”  แทคยอนบอกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำที่เป็นทั้งห้องอาบน้ำและห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าระหว่างนั้นก็มีรุ่นน้องในชมรมคนอื่นๆที่เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะไปซ้อมก็เอ่ยทักทายมินจุนโดยไม่วายที่จะถูกเนื้อต้องตัวมินจุน แทคยอนถอนหายใจแรงๆก่อนจะเข้าห้องน้ำและปิดประตูเสียงดัง  มินจุนนั่งรอแทคยอนที่เข้าห้องน้ำอยู่พอคนตัวสูงออกมาก็ไปยืนดักหน้าอีกคนไว้



“มึงเป็นอะไรก็บอกกูนะ หงุดหงิดอะไร”  แทคยอนมองมือเรียวที่จับแขนเขาไว้ ทำไมนะ ทำไมมินจุนคนนี้ถึงไม่เคยหวงเนื้อหวงตัวเลยสักนิดไวเท่าความคิดแทคยอนดันตัวมินจุนกระแทกกับผนังก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างคร่อมเอาไว้กันอีกคนหนี มินจุนที่ถูกจับมากระแทกกับผนังก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บ



“มึงทำอะไรเนี่ย กูเจ็บนะ”



“ทำไมมินจุน ทำไมมึงต้องปล่อยให้ผู้ชายพวกนั้นมันถูกเนื้อต้องตัวมึง ทำไมมึงไม่ห้ามพวกมัน”  แทคยอนที่ทนเก็บอารมณ์มานานก็ระเบิดอารมณ์ใส่มินจุนตาคมจ้องอีกคนด้วยความดุดัน  มินจุนมองแทคยอนด้วยความตกใจเขาไม่เคยเห็นแทคยอนโมโหมากขนาดนี้มาก่อน



“มึงเป็นบ้าอะไรวะไอ้แทค ใจเย็นๆดิ”  มินจุนใช้มือทั้งสองข้างผลักแทคยอนออกแทคยอนจับมือเรียวนั้นไว้ก่อนจะกดเข้ากับผนังแรงบีบที่ข้อมือทำให้มินจุนรู้สึกเจ็บไปหมด



“เหอะ! หรือว่าจริงๆแล้วมึงชอบที่จะให้ผู้ชายคนอื่นโดนตัว ไหนจะไอ้ชานซอง ไหนจะไอ้เด็กแจ็คสันและคนอื่นๆอีกมากมายมึงคงยอมให้มันจับอะไรไปถึงไหนต่อไหนแล้วสินะ”   แทคยอนที่โมโหจนขาดสติพูดจาดูถูกมินจุนเข้าไปเต็มๆ มินจุนสะบัดมือออกจากแขนแทคยอนก่อนจะตบเข้าไปเต็มแรงที่ใบหน้าของอีกคน



เพี๊ยะ!!



“มันจะมากไปแล้วนะแทคยอน!!”  เสียงหวานตะคอกออกมาอย่างเหลืออดเขาไม่คิดเลยว่าแทคยอนจะเป็นคนแบบนี้ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันไม่มีสักครั้งที่แทคยอนจะพูดจาไม่ดีกับเขาถึงจะด่ากันถึงจะตีกันแต่นั่นก็เป็นแค่การพูดเล่นกันตามประสาเพื่อนแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แทคยอนดูถูกเขาทั้งคำพูดและสายตา แทคยอนที่โดนตบกระชากแขนของมินจุนกระแทกไปกับผนังอย่างแรงก่อนกดจูบไปทั่วลำคอขาวของอีกคนด้วยความโมโห มินจุนตกใจกับการกระทำของแทคยอนก็ดิ้นหนีเพื่อจะให้หลุดจากอีกคนแต่ใบหน้าคมกับไม่ยอมแพ้กดจูบสร้างรอยแดงไปทั่วผิวขาวๆของเขา



“มึงชอบนักไม่ใช่เหรอให้คนอื่นลวนลามมึงน่ะ นี่ไงกูก็ทำแบบที่มึงชอบอยู่นี่ไง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาโดยที่ใบหน้ายังคงซุกไซร้อยู่ที่ลำคอขาว  มินจุนที่กลัวจนตัวสั่นไปหมดเอ่ยอ้อนวอนแทคยอนทั้งน้ำตา



“ปล่อยกูแทคยอน ปล่อยกู!!”  มินจุนตะโกนออกมาสุดเสียงน้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายมือหนาของแทคยอนกระชากเสื้อนักเรียนของมินจุนจนขาดผิวขาวเนียนที่อยู่ใต้ร่มผ้าเผยสู่สายตาของแทคยอน มินจุนทั้งตะโกนทั้งทุบตีแทคยอนที่กดจูบไปทั่วหน้าอกของเขาให้ปล่อยก่อนจะตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่ข้างนอก



“ช่วยด้วย ฮึก ช่วยด้วยยย”  มินจุนร้องออกมาแบบหมดหนทางเขากลัวแทคยอนกลัวผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาใจจะขาด



“เฮ้ย ไอ้แทค”  นิชคุณที่ได้ยินเสียงตะโกนของมินจุนก็รีบวิ่งมาตามเสียงก่อนจะเห็นการกระทำของแทคยอนที่ทำให้เลือดขึ้นหน้ามือหนาคว้าไปที่ไหล่ของเพื่อนตัวเองก่อนจะชกเข้าไปเต็มแรง



ผลั่ก!



“มึงทำเหี้ยอะไรไอ้แทค มึงทำอะไร!”  ร่างสูงของนิชคุณพุงเข้าไปหาแทคยอนก่อนจะต่อยไปที่ใบหน้าของอีกคนไม่ยั้งชานซองที่เห็นท่าไม่ดีก็เข้ามาล็อคตัวนิชคุณไว้ นิชคุณสะบัดตัวออกจากชานซองก่อนจะรีบเข้าไปดูมินจุนที่ร้องไห้จนตัวสั่น เสื้อนักเรียนที่ถูกฉีกขาดแถมทั้งตัวยังเต็มไปด้วยรอยอะไรมากมายจากแทคยอนทำให้นิชคุณโมโหจนอยากจะเข้าไปชกแทคยอนซ้ำ มินจุนโผลเข้ากอดนิชคุณก่อนจะร้องไห้ออกมาไม่หยุด แทคยอนที่ได้สติมองการกระทำของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นมาโดยมีชานซองประครองไว้ ตาคมมองไปที่คนในอ้อมกอดของนิชคุณ นี่เขาทำอะไรลงไป เขาแค่รู้สึกโมโหที่มินจุนยอมให้ใครมากมายแตะเนื้อต้องตัวเขาไม่คิดว่าอารมณ์ของเขาจะทำร้ายอีกคนถึงขนาดนี้ เสียงทุ้มเอ่ยเรียกมินจุนช้าๆอย่างรู้สึกผิด



“มินจุน”   มินจุนขยับตัวเข้าหานิชคุณทันทีที่ได้ยินเสียงแทคยอน



“พากู ฮึก พากูออกไปที”  มินจุนพูดกับนิชคุณปนเสียงสะอื้นนิชคุณถอดเสื้อคลุมของตัวเองคลุมตัวมินจุนไว้ก่อนจะอุ้มเพื่อนตัวเองแล้วพาออกไปข้างนอกทันทีโดยมีอูยองกับจุนโฮและชานซองตามมาด้วยความเป็นห่วง  แทคยอนมองคนที่ถูกอุ้มออกไปด้วยความรู้สึกผิดหัวใจของเขาเจ็บปวดไปหมดเมื่อนึกถึงการกระทำของตัวเอง มือหนาของแทคยอนชกเข้ากับกำแพงซ้ำๆจนเลือดออก



“โธ่เว้ย!!”





นิชคุณพามินจุนกลับมาที่บ้านโชคดีที่แม่ของมินจุนยังไม่กลับจากแดกูวางมินจุนที่ร้องไห้จนหลับไปลงบนเตียงก่อนอูยองกับจุนโฮจะเข้ามาเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกคน พวกเขาทั้งสี่คนตัดสินใจที่จะนอนค้างที่บ้านของมินจุนเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดจู่ๆฝนที่ไม่มีท่าทีจะตกก็เทกระหน่ำลงมา มินจุนขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นตาเรียวมองสำรวจไปรอบๆห้องที่คุ้นเคยก่อนจะลุกขึ้นนั่ง



“พี่มินจุนตื่นแล้วเหรอครับ”  จุนโฮที่ยกข้าวต้มร้อนๆเข้ามาวางไว้ข้างๆเตียงก่อนจะเข้ามานั่งบนเตียงกับมินจุน  มินจุนฝืนยิ้มให้จุนโฮเล็กน้อยคนอื่นๆที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแล้วก็ทยอยเข้ามาหามินจุนในห้อง



“คุณ”  นิชคุณเดินเข้าไปหามินจุนทันทีและกอดเพื่อนตัวเองไว้แน่นตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมามินจุนคือคนที่เขากับแทคยอนห่วงมากที่สุดเพราะมินจุนเป็นคนที่ใสซื่อแล้วก็สดใสพวกเขาจึงต้องคอยดูแลมินจุนอยู่ตลอดเวลาตอนที่แจ็คสันโอบเอวมินจุนเขาก็มองดูอยู่ตลอดเวลาถ้าหากเด็กนั่นทำอะไรที่เกินเลยเขาก็ไม่ทนอยู่เฉยๆเหมือนกันนั่นแหละ



“ไม่เป็นไรแล้วพวกกูอยู่นี่แล้ว”  มินจุนพยักหน้าก่อนจะกอดนิชคุณไว้ถ้าหากวันนี้ทุกคนมาช่วยเขาไม่ทันมันจะเกิดอะไรขึ้น



“พี่มินจุนกินข้าวหน่อยนะครับ”  อูยองบอกก่อนจะยกข้าวต้มมาป้อนมินจุน มินจุนมองสบตากับทุกคนก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยขอบคุณ



“ขอบคุณพวกนายมากนะแล้วก็ขอโทษที่ทำให้ลำบาก”



“อย่าคิดมากเลย กินข้าวต้มซะฉันทำมันสุดฝีมือเลยนะ”  ชานซองบอกก่อนจะยิ้มให้มินจุน



“เดี๋ยวผมกับอูยองจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เองครับ”  



“ขอบคุณนะ”  มินจุนยิ้มก่อนจะอ้าปากรับข้าวต้มที่อูยองเป็นคนป้อนให้สองเพื่อนซี๊ผลัดเปลี่ยนกันสวมบทเป็นคุณหมอและพยาบาลคอยดูแลคนไข้ทำให้บรรยากาศที่อึมครึมตอนแรกดูสดใสขึ้นเท่าตัว นิชคุณกับชานซองลงมาข้างล่างเพื่อเก็บของที่พวกเขาทำไว้ชานซองเดินมาปิดประตูบ้านเพราะฝนที่สาดเข้ามาก่อนจะชะงักไปเพราะเห็นแทคยอนที่ยืนตากฝนอยู่นอกประตูรั้ว



“ไอ้คุณ”  นิชคุณเดินมาตามเสียงเรียกของชานซองก่อนจะมองไปที่หน้าประตูภาพแทคยอนที่ยืนตากฝนจนตัวเปียกโชกมองไปที่หน้าต่างห้องของมินจุนทำให้นิชคุณถอนหายใจออกมา



“มึงไปเรียกมันเข้ามาไป”  นิชคุณบอกชานซองก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัวเขายังไม่อยากเข้าใกล้แทคยอนตอนนี้สิ่งที่มันทำกับมินจุนมันหนักเกินกว่าที่เขาจะหายโกรธมันได้ทันที ชานซองคว้าร่มก่อนจะกางออกและเดินไปหาแทคยอน แทคยอนมองชานซองที่กางร่มออกมาด้วยความเหม่อลอยเขามายืนอยู่ที่หน้าบ้านของมินจุนมาได้สักพักแล้วแต่เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปหาอีกคนในบ้าน



“เลิกทำตัวเป็นพระเอกMVแล้วเข้าบ้านไป”



“มินจุน เป็นยังไงบ้าง”  เสียงแหบพร่าของแทคยอนเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก



“อยากรู้ก็เข้าไปดูมันเอง”  ชานซองบอกก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้าน แทคยอนเดิมตามมาช้าๆเขาอยากเห็นกับตาตัวเองว่ามินจุนไม่ได้เป็นอะไรมากอากาศที่อุ่นต่างจากข้างนอกทำร่างกายของแทคยอนร้อนวูบไปหมด



“เช็ดตัวซะ”  ชานซองยื่นผ้าเช็ดตัวให้แทคยอนก่อนจะนั่งลงที่ว่างข้างๆ นิชคุณที่เก็บของเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องครัวเดินไปนั่งลงตรงข้ามกับแทคยอนก่อนจะมองไปที่แทคยอนโดยไม่พูดอะไรออกมาบรรยากาศที่ชวนกดดันทำให้แทคยอนรู้สึกอึดอัด



“ไอ้คุณ กูขอโทษ”  นิชคุณมองแทคยอนที่ตัวสั่นเพราะความหนาว



“มึงทำแบบนั้นทำไมวะไอ้แทค”



“กูไม่รู้ กูไม่ได้ตั้งใจ”



“มึงเกือบจะข่มขืนไอ้มินจุนแต่มึงบอกว่ามึงไม่รู้เนี่ยนะ”  นิชคุณคว้าคอเสื้อของแทคยอนไว้ก่อนจะจ้อมเขม็งไปที่เพื่อนตัวเองมาถึงขนาดนี้แล้วแทคยอนก็ยังไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง ชานซองที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ถ้าหากนิชคุณกับแทคยอนพุ่งเข้าใส่กันเขาจะได้ห้ามทัน



"ถ้ามึงยังหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมมึงถึงทำแบบนั้นกับมันกูว่ามึงกลับไปเหอะ" นิชคุณปล่อยคอเสื้อของแทคยอนก่อนจะไม่สนใจเพื่อนตัวเองอีก



"กูแค่รู้สึกว่า กูไม่ชอบที่มันยิ้มให้คนอื่นแบบที่ยิ้มให้กู กูอยากจะไปกระชากมันออกมาเวลาผู้ชายคนอื่นมาแตะต้องตัวมัน กูหงุดหงิดทุกครั้งเวลาเห็นมันอ้อนคนอื่นที่ไม่ใช่กู" แทคยอนบอกออกไปแบบเลื่อนลอยในหัวเขาปวดหนึบไปหมดร่างกายร้อนผ่าวพิษไข้กำลังเล่นงานเขาอยู่แน่ๆ



"มึงชอบมินจุนไอ้แทค มึงชอบมันมานานแล้วแต่มึงแค่ไม่รู้ตัวพอ" ชานซองบอกออกมาอ๊ค แทคยอนคนที่ฉลาดติดท็อปของโรงเรียนกลับกลายเป็นแค่ผู้ชายโง่ๆที่ไม่รู้ความรู้สึกตัวเอง แทคยอนหัวเราะน้อยๆก่อนจะพึมพำเบาๆ



"จริงๆสินะ กูชอบมินจุนจริงๆด้วยสินะ ไอ้คุณกูชอบมินจุนกูชอบมัน" ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวแต่เขาแค่ยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองว่าเขาชอบมินจุนจริงๆหรือเป็นแค่อาการหวงเพื่อนเท่านั้้น แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาชอบมินจุน



"กว่ามึงจะรู้ใจตัวเองนะไอ้ย่น"



"กูขอไปเจอมันหน่อยได้มั้ย กูอยากขอโทษมัน"   แทคยอนอ้อนวอนนิชคุณเขาอยากเจอมินจุนอยากเคลียร์กับอีกคนให้รู้เรื่อง  นิชคุณไม่พูดอะไรแต่เดินนำแทคยอนขึ้นไปทางห้องของมินจุน ทันทีที่ลุกขึ้นร่างกายของแทคยอนก็รู้สึกทรงตัวไม่อยู่จนจะล้มลงไปดีที่ชานซองคว้าแขนไว้ทัน



"กูว่าไว้ค่อยคุยกันเถอะตัวมึงร้อนมากไอ้แทค"   แทคยอนส่ายหน้าก่อนจะเดินตามนิชคุณไปอย่างทุลักทุเลชานซองที่เห็นว่าห้ามอีกคนไปก็เท่านั้นเลยได้แค่คอยประครองแทคยอนขึ้นไปข้างบน  เมื่อมาถึงนิชคุณก็ส่งสัญญาณให้จุนโฮกับอูยองออกมาจากนอกห้องเพื่อปล่อยให้ทั้งสองคนได้คุยกัน  แทคยอนมองคนที่หลับอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกผิดร่องรอยมากมายที่เขาเป็นคนทำยังคงเด่นชัดอยู่ตามผิวๆขาวๆของมินจุน



"มินจุน กูขอโทษ"  มือหนาคว้ามือเรียวของคนที่หลับอยู่มากุมไว้ข้อมือเรียวทั้งสองข้างที่มีรอยช้ำจากการกระแทกทำให้แทคยอนปวดใจถึงที่สุด  มินจุนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งดวงตาสวยมองตาคมที่จ้องอยู่ก่อนแล้วก่อนจะลุกขึ้นและขยับถอยหนีอีกคนด้วยความตกใจภาพการกระทำของแทคยอนในห้องน้ำเมื่อตอนเย็นผุุดขึ้นมาในหัวทำให้มินจุนรู้สึกกลัวอีกคนขึ้นมาจับใจ



"อย่าเข้ามานะแทคยอน อย่าเข้ามา"  แทคยอนมองคนตัวเล็กที่ถอยหนีเขาไปนั่งติดหัวเตียงมองมาที่เขาด้วยแววตาตกใจและหวาดกลัว



"กูขอโทษมินจุน กูขอโทษที่ทำร้ายมึง กูขอโทษ"  เสียงทุ้มพร่ำบอกคำว่าขอโทษออกมาใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด  มินจุนมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสนอยากจะเข้าไปหาแทคยอนแต่ก็กลัวว่าแทคยอนจะทำแบบนั้นกับเขาอีกจึงเลือกที่จะนั่งมองอีกคนพูดอย่างเงียบๆ



"กูไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นมึงรู้มั้ยว่ากูหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้มึง กูไม่ชอบเวลาที่มึงอ้อนคนอื่นที่ไม่ใช่กู วันที่กูเห็นไอ้เด็กแจ็คสันโอบเอวกอดไหล่มึงกูอยากจะไปกระชากมึงออกมาให้รู้แร้วรู้รอดตอนแรกกูก็สงสัยตัวเองนะว่ากูเป็นอะไรทำไมถึงเจ็บทุกครั้งเวลาเห็นมึงร้องไห้ ทำไมถึงใจเต้นแรงเวลามึงยิ้มให้ ทำไมถึงหวงเวลามึงอยู่ใกล้คนอื่น แต่ตอนนี้กูรู้แล้วล่ะเรื่องวันนี้ทำให้กูรู้แล้วว่าทำไม"   แทคยอนสบตามินจุนเพื่อจะยืนยันในสิ่งที่เขากำลังจะพูด



"เพราะกูรักมึงมินจุน"   ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันที มินจุนมองใบหน้าและสายตาที่จริงจังของแทคยอนคำพูดของแทคยอนยังวนอยู่ในหัวเขาไปมา สิ่งที่แทคยอนพูดมาทั้งหมดทำให้หัวใจของมินจุนเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแต่เขาก็ยังคงนั่งเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับอีกคน  แทคยอนที่เห็นมินจุนยังเงียบอยู่เหมือนเดิมก็คิดไปเองว่ามินจุนคงจะเกลียดตัวเองแล้ว



"มึงคงจะเกลียดกูแล้วสินะ"  แทคยอนปาดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด



"ดูแลตัวเองดีๆรู้มั้ย เวลาอากาศหนาวก็ใส่เสื้อผ้าหนาๆแล้วก็อย่ากินไอศครีมเยอะนักมันจะทำให้มึงไม่สบาย"  แทคยอนบอกจะลุกขึ้นยืนในเมื่อมินจุนเกลียดเขา เขาก็คงไม่อยู่ให้อีกคนลำบากใจอีกต่อไปอย่างน้อยเขาก็ได้บอกความรู้สึกของเขาออกไปแล้ว แทคยอนยิ้มให้มินจุนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องไป



"แทค ยอน"  เสียงหวานของมินจุนเอ่ยเรียกคนที่เดินออกไปจากห้องแล้วเบาๆคำพูดสุดท้ายของแทคยอนทำให้เขารู้สึกใจหายแปลกๆ สีหน้าและแววตาของอีกคนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดน้ำตาที่ไหลอยู่บนใบหน้าคมทำให้มินจุนรู้สึกเจ็บปวดความโกรธและความหวาดกลัวที่มีในตอนแรกก็แทบจะหายไปทันที เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงคำว่ารักที่แทคยอนพูดมาทำให้หัวใจเขาเต้นแรงแต่การกระทำของอีกคนวันนี้ก็ทำให้เขากลัว


แกร๊ก!   เสียงเปิดประตูทำลายความคิดของมินจุนนิชคุณนั่งลงบนเตียงหนุ่มก่อนจะพูดกับมินจุน



"มันกลับไปแล้ว"   มินจุนพยักหน้าก่อนจะล้มตัวลงนอนคิดทบทวนกับสิ่งที่แทคยอนพูดมา



"กูไม่รู้ว่าไอ้แทคมันพูดอะไรกับมึงมั่ง ถึงสิ่งที่มันทำกับมึงวันนี้มันอาจจะทำให้มึงเกลียดมันแต่กูเชื่อว่าเหตุผลของมันคงมีค่ามากพอที่จะทำให้มึงให้อภัยมัน ใช้หัวใจแทนสมองนะมินจุนใช้หัวใจของมึงคิดทบทวนทุกอย่างให้ดี"  นิชคุณพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป





กริ๊งงงงงงงง


เสียงสัญญาณบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นนักเรียนทุกคนต่างพากันเก็บข้าวของเพื่อจะเดินทางกลับบ้าน



"ไปกินไอติมกันมึง"   เสียงของนิชดังขึ้นมินจุนที่เก็บกระเป๋าอยู่มองไปยังโต๊ะเรียนข้างๆที่ว่างอยู่ เป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่แทคยอนไม่มาโรงเรียนและไม่สามารถติดต่อได้ หายไปไหนกันนะแทคยอน  พวกเขามายังร้านไอศครีมร้านประจำก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม อูยองกับจุนโฮพยายามพูดคุยกับมินจุนเพื่อให้อีกคนรู้สึกดีขึ้น มินจุนมองออกไปข้างนอกร้านอย่างเหม่อลอย เขาไม่รู้ว่าแทคยอนหายไปไหน เขาไม่รู้ว่าป่านนี้อีกคนจะเป็นยังไงมั่ง เสียงโทรศัพท์ของนิชคุณดังขึ้นแต่มินจุนก็ไม่ได้สนใจมัน



"นิชคุณพูดครับ อะไรนะครับ ได้ครับผมจะรีบไป"  ทั้งสี่คนมองนิชคุณที่ทำหน้าเครียดเป็นตาเดียวนิชคุณมองไปยังมินจุนก่อนจะพูดสิ่งที่ทำให้มินจุนอยากจะหายไปจากที่นี่ทันที



"มินจุน ไอ้แทคถูกรถชนตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล"  มินจุนลุกขึ้นทันทีก่อนจะออกจากร้านเพื่อไปหาอีกคนที่โรงพยาบาล พวกเขามาถึงโรงพยาบาลในเวลาไม่ช้านิชคุณเป็นคนนำเข้าไปในห้องพักฟื้นของแทคยอนภาพของแทคยอนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงตามตัวมือแต่ผ้าพันแผลทำให้มินจุนแทบทรุดลงไป



"หนูมินจุน"  คุณนายอ๊คเข้ามากอดมินจุนไว้ทันที มินจุนปลอบคุณนายอ๊คที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอด



"แทคยอนจะต้องไม่เป็นอะไรครับ แทคจะต้องไม่เป็นอะไร"



"มันเกิดอะไรขึ้นครับคุณน้า"  นิชคุณถามคุณนายอ๊คที่ตอนนี้มานั่งลงบนโซฟาโดยมีมินจุนกับอูยองที่ปลอบอยู่ข้างๆ



"เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว แม่ได้รับโทรศัพท์จากคุณหมอว่าแทคยอนถูกรถชนอาการสาหัสแม่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่จนป่านนี้ แทคยอนก็ยังไม่ฟื้น ฮึก"  คุณนายอ๊คร้องไห้ออกมาอีกครั้งลูกชายคนเดียวของเธอที่นอนนิ่งมาแบบนี้หนึ่งอาทิตย์แล้วทำให้เธอรู้สึกใจจะขาดเธอพยายามติดต่อมินจุนกับนิชคุณเพื่อบอกข่าวจนในที่สุดเธอก็โทรหานิชคุณได้สำเร็จ   มินจุนลุกขึ้นเดินไปนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้อย่างหมดแรงน้ำตาใสไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เป็นเพราะเขาสินะ ถ้าวันนั้นเขาเรียกแทคยอนไว้เร็วกว่านี้ถ้าวันนั้นเขาไม่มัวแต่สับสนจนปล่อยให้แทคยอนกลับไปแทคยอนก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้



"แทคยอน ฮึก แทคยอน"  มือเรียวคว้ามือหนาของแทคยอนมากุมไว้ก่อนจะฟุบหน้ากับเตียงแล้วร้องไห้ออกมาหัวใจของเขาเจ็บปวดจนแทบสลายที่รู้ว่าแทคยอนถูกรถชน คำพูดที่แทคยอนบอกให้เขาดูแลตัวเองในวันนั้นย้อนเข้ามามินจุนกัดปากกลั้นเสียงสะอื้นจนเจ็บไปหมดแต่มันก็ไม่เจ็บเท่าหัวใจของเขาในตอนนี้  มินจุนฟุบหน้าร้องไห้อยู่แบบนั้นไม่สนใจสิ่งรอบตัวว่าใครจะทำอะไร ใครจะพูดอะไร



"คุณน้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมกับมินจุนจะอยู่เฝ้าแทคให้เอง"  นิชคุณบอกกับคุณนายอ๊คที่ดูท่าทางเหนื่อยล้าจากการที่ต้องเฝ้าแทคยอนมาหลายวัน



"เดี๋ยวผมไปส่งครับ"  ชานซองอาสาไปส่งแม่ของแทคยอนคุณนายอ๊คมองเหล่าเพื่อนๆของลูกชายตัวเองด้วยความซึ้งใจ



"ขอบคุณนะเด็กๆ แม่ฝากแทคด้วยนะคุณ"



"ครับ"   เมื่อชานซองกับจุนโฮไปส่งแม่ของแทคยอนแล้วนิชคุณกับอูยองจึงตัดสินใจจะกลับบ้านเพื่อไปเอาเสื้อผ้าของทั้งตัวเองและของมินจุน



"มึงอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย"  มินจุนพยักหน้ากับนิชคุณก่อนจะหันไปมองแทคยอนเหมือนเดิม นิชคุณถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะกลับไปเอาเสื้อผ้าและแวะซื้อของกินมาให้เพื่อนอีกคน



"แม่มึงบอกว่ามึงหลับไปเกือบอาทิตย์นึงแล้ว มึงนอนนานไปแล้วนะไอ้ย่น"  มินจุนพูดไปก็ร้องไห้ไปดวงตาเรียวเหม่อลอยโดยที่ไม่รู้ตัวว่าคนที่นอนนิ่งๆบนเตียงเป็นเวลานานตอนนี้กำลังมองมาที่ตนเองอยู่ แทคยอนแกล้งหลับต่อทันทีที่มินจุนหันมามองหน้าพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเพื่อที่มินจุนจะไม่รู้ตัว



"ไม่มีใครบอกมึงเหรอว่านอนนานๆมันไม่ดีอ่ะ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะแทคยอน ตื่นขึ้นมา"



"ถ้ามึงตื่นขึ้นมากูจะไม่โกรธเรื่องที่มึงทำกับกู กูยังไม่ได้บอกมึงเลยว่ากูก็รู้สึกดีแค่ไหนที่มึงบอกว่ารักกู กูยังไม่ได้บอกมึึงเลยว่ากูก็รักมึงเหมือนกัน ถ้ามึงตื่นขึ้นมากูจะยอมเป็นแฟนกับมึง ฮืออออ"  มินจุนพูดก่อนจะร้องไห้ออกมาไม่หยุดขอแค่แทคยอนตื่นขึ้นมาเขาจะทำตามที่เขาพูดทุกอย่าง



"มึงพูดจริงเหรอ"  เสียงทุ้มแหบพร่าที่ดังขึ้นทำให้มินจุนเงยหน้าขึ้นมาทันที



"แทคมึงฟื้นแล้ว มึงฟื้นแล้ว"   มินจุนบอกออกมาอย่างดีใจก่อนจะลุกขึ้นเพื่อออกไปตามหมอแต่มือหนาของแทคยอนก็คว้าแขนเอาไว้ก่อน



"ที่มึงพูดมาทั้งหมดเมื่อกี๊ มึงพูดจริงๆใช่มั้ยมินจุน"  มินจุนเช็ดน้ำตาก่อนจะหลบสายตาคมที่จ้องอยู่ตาเรียวกลอกไปมารอบๆห้องก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ใส่อีกคน



"อะไรกูพูดอะไรเหรอ  ปล่อยได้แล้วกูจะไปตามหมอ"



"ไม่  กูอยากรู้ที่มึงบอกว่ารักกูบอกว่าจะยอมคบกับกูถ้ากูฟื้นมันจริงใช่มั้ย"  มินจุนหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อกี๊เขาก็แค่พูดออกไปเพราะไม่คิดว่าแทคยอนจะได้ยินมัน  แต่เดี๋ยวนะ



"นี่มึงฟื้นขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน"  มินจุนทำตาโตแทคยอนขำกับท่าทางตื่นๆของอีกคนเล็กน้อย



"ตั้งแต่มึงเรียกกูว่าไอ้ย่น"



"ก็แสดงว่ามึงฟื้นนานแล้วสิ นี่แกล้งหลับเหรอไอ้แทค"  มือเรียวของมินจุนทุบไปที่อกของแทคยอนอย่างแรงโดยที่ลืมไปว่าอีกคนยังเจ็บอยู่



"โอ๊ย!!"  แทคยอนร้องออกมาเพราะแรงทุบของคนตัวเล็ก มินจุนทำหน้าตาเลิ่กลั่กก่อนจะปรี่เข้าไปดูอาการของแทคยอนทันที



"แทคเจ็บมากมั้ยกูขอโทษ"  แทคยอนใช้โอกาสตอนที่มินจุนเผลอรวบตัวอีกคนเข้ามาให้อ้อมกอดนั่งลงบนตักหนาของตัวเอง มินจุนดิ้นไปมาเล็กน้อยก่อนจะต้องนั่งนิ่งฟังสิ่งที่แทคยอนพูด



"กูขอโทษนะมินจุน ขอโทษสำหรับเรื่องในวันนั้นบอกกับกูอีกทีได้มั้ยบอกว่ารักกูอีกครั้งได้มั้ย"  มินจุนประครองใบหน้าคมของแทคยอนไว้จ้องไปที่ดวงตาคมที่เขาชอบมอง



"กูรักมึงแทคยอน"   แทคยอนก้มลงกดจูบริมฝีปากที่เพิ่งเอ่ยคำว่ารักออกมาริมฝีปากร้อนบดคลึงอย่างอ้อยอิ่งไม่เร่งเร้ารุนแรงเหมือนครั้งที่แล้วมือเรียวของมินจุนเลื่อนไปคล้องคอของแทคยอน รสจูบที่อ่อนโยนในตอนแรกค่อยๆเร่งเร้าและร้อนแรงขึ้นลิ้นชื้นที่เกี่ยวกระหวัดกันไปมาแบบไม่มีใครยอมใคร มินจุนตีไปที่อกของแทคยอนเบาๆเมื่อรู้สึกจะหมดลมหายใจแทคยอนผละออกจากอีกอีกคนมองใบหน้าใสที่เขาหวงแหนที่ขึ้นสีแดงระเรื่องริมฝีปากที่บวมจากการจูบเมื่อกี๊ก็อดใจกดจูบลงไปอีกครั้งไว้ไหว



"อื้อ"  มินจุนส่งเสียงออกมาเล็กน้อยที่ถูกจู่โจมกระทันหันแทคยอนยังคงจูบไปที่ริมฝีปากอิ่มอย่างโหยหาใบหน้าคมค่อยๆเลื่อนสัมผัสจากริมฝีปากมาที่ลำคอสวยแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงใครบางคน



"จูบกันเสร็จยัง กูรอนานละ"   มินจุนผละออกจากแทคยอนอย่างแรงทันทีก่อนจะลงจากเตียงมายืนที่พื้นอย่างเร็วใบหน้าหวานหอบหายใจเล็กน้อยจากการจูบเมื่อกี๊มองไปที่นิชคุณที่นั่งมองอยู่ที่โซฟาข้างๆกันก็มีอูยองที่นั่งหน้าแดงแปร๊ดอยู่ เลือดในกายมินจุนสูบฉีดขึ้นมาทันทีเขาคิดว่านิชคุณคงจะนั่งอยู่ตรงนี้มาสักพักนึงแล้วแน่ๆ



"พี่คุณอ่ะ ผมบอกว่าอย่าเข้ามาทำไมไม่ฟัง"  อูยองดุคนรักของตัวเองพวกเขากลับจากไปเอาเสื้อผ้พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นทั้งสองคนกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มแต่แทนที่นิชคุณจะออกไปข้างนอกกลับพาเขาเดินมานั่งดูทั้งคู่จูบกันที่โซฟาซะงั้น คำพูดของอูยองทำให้มินจุนที่หน้าแดงอยู่แล้วหน้าแดงขุ้นไปอีกเท่าตัว แทคยอนคว้าตัวมินจุนมานั่งลงที่เตียงก่อนจะโอบเอวไว้



"ขัดจังหวะจริงๆมึงนิ"  แทคยอนบอกออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเอาจริงๆเขาก็เห็นแหละว่านิชคุณกับอูยองเข้ามาในห้องแล้วแต่เขาแค่ทำเป็นไม่สนใจเพระาคิดว่าเพื่อนตัวดีก็คงจะออกไปเองแต่มันกลับเดินมานั่งมองเขาจูบกันได้ตั้งนานสองนานแถมยังขัดจังหวะได้ถูกเวลาสุดๆ



"จะทำอะไรกันก็กลับไปทำที่บ้านนู่น ที่นี่มันโรงพยาบาลโว๊ย"   แทคยอนยักไหล่ไม่แคร์คำพูดของนิชคุณต่างจากมินจุนที่เขินจนแทบจะมุดตัวให้หายไปกลับเตียงให้รู้แล้วรู้รอด






หลังจากหายดีแล้วแทคยอนก็กลับมาเรียนตามปกติแต่ที่ไม่ปกติคือสถานะของเขาทั้งสองคนที่เลื่อนขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง


"เลิกเรียนแล้วไปไหนดี"  หันไปถามคนตัวเล็กข้างๆที่กำลังตั้งใจเรียนอยู่ มินจุนจดอะไรลงไปอีกนิดหน่อยแล้วหันมาตอบคำถามของแทคยอน


"ไปกินไอติม"  แทคยอนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะกลับไปตั้งใจเรียนเหมือนเดิมเมื่อเวลาเลิกเรียนมาถึงพวกเขาทั้งหมดก็แยกตัวกันนิชคุณกับอูยองจะไปดูหนังส่วนชานซองกับจุนโฮที่เขาเพิ่งรู้ว่าจริงๆแล้วเป็นแฟนกันก็จะไปกินหมูกะทะ  แทคยอนพามินจุนไปกินไอศครีมตามที่เจ้าตัวบอกวันนี้เขาเลือกที่จะนั่งโต๊ะที่อยู่ข้างในสุดของร้าน  มินจุนสั่งไอศครีมของโปรดตัวเองทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาถามเมื่อของหวานสุดโปรดมาถึงมินจุนก็ยิ้มร่าออกมาอย่างอารมณ์ดี


"กินทุกวันไม่เบื่อเหรอ"  แทคยอนถามคนที่กำลังดื่มด่ำกับความอร่อยอยู่


"ไม่อ่ะ  ก็คนมันชอบต่อให้กินทุกนาทีก็ไม่เบื่อ"   มินจุนว่าก่อนจะกินของหวานตรงหน้าต่อหัวก็ขยับไปตามจังหวะเพลงไอศครีมที่กลายเป็นเพลงประจำร้านไปแล้ว  แทคยอนมองมินจุนที่กินไอศครีมจนเลอะปากก็ยกยิ้มมุมปากก่อนจะคิดแผนในใจลุกขึ้นไปนั่งข้างๆคนตัวเล็กที่เอาแต่สนใจของหานตรงหน้า


"มินจุน"    ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนเรียกก่อนจะตกใจที่จู่ๆแทคยอนก็ชะโงกหน้าเข้ามาจูบเขา


"อื้อ"   เสียงหวานร้องออกมาลิ้นร้อนของแทคยอนไล้เลียเก็บเกี่ยวคราบไอศครีมทีเลอะอยู่มุมปากก่อนจะสอดแทรกเข้ามากวาดต้อนความหวานในโพรงปากรสชาติหวานๆของไอศครีที่มินจุนกินเข้าไปทำให้แทคยอนเก็บเกี่ยวความหวานจากอีกคนอย่างเพลิดเพลิน มินจุนรับตาพริ้มจูบตอบแทคยอนลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันไปมาโชคดีที่ตรงที่เขานั่งเป็นมุมอับทำให้ไม่กลัวว่าใครจะเข้ามาเห็นพวกเขา มือหนาลูบไล้ไปทั่วเอวบางก่อนจะปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของคนตัวเล็กออกสองสามเม็ดและกดจูบขบเม้นไปที่แผ่นอกขาวเนี่ยน


"อื้อ แทค"  มินจุนยกมือขึ้นมาปิดปากแน่นไม่ให้เสียงของตัวเองดังออกมาใบหน้าคมของแทคยอนยังคงซุกไซร้อกอยู่ที่แผ่นอกของเขามือเรียวดันไหล่อีกคนเพื่อให้หยุดก่อนจะเอ่ยห้ามเสียงสั่น


"ที่นี่ไม่ได้แทค"  แทคยอนไม่สนใจเสียงของคนตัวเล็กเลื่อนมือลูบไล้ไปทั่วตัวมินจุนอย่างกลั่นแกล้ง มินจุนกัดปากตัวเองจนแน่นก่อนจะตัดสินใจตีเข้าไปที่แผ่นหลังของแทคยอนแรงๆ แทคยอนที่แกล้งอีกคนจนพอใจเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหวานที่แดงแปร๊ดกับอาการหอบหายใจเล็กน้อยก่อนจะติดกระดุมเสื้อนักเรียนของอีกคนเหมือนเดิม  มินจุนปรับลมหายใจให้เป็นปกติก่อนจะมองค้อนคนข้างๆที่ทำอะไรน่าอายออกมา


"มองทำไมหรืออยากจะต่อจากเมื่อกี๊"  ว่าพลางแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้มือเรียวผลักใบหน้าคมออกมาก่อนจะเอ่ยว่าอีกคน


"ทำไมถึงชอบทำอะไรน่าอายแบบนี้ฮะ"   แทคยอนขำกับอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของอีกคนถ้าสิ่งที่มินจุนชอบและกินทุกวันไม่มีเบื่อคือไอศครีม สิ่งที่แทคยอนชอบและไม่มีวันเบื่อก็คือมินจุนนี่แหละต่อให้'กิน'ทุกนาทีก็ไม่มีทางเบื่อแน่นอน




//nc จิ้ม





จบ
















หลังจากฟัดกับไวไฟที่หอมาหลายวันในที่สุดก็ใช้ได้แล้ว จุดพลุ!!!   ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจู่ๆโยงเรื่องเข้าดราม่าได้ยังไง 55555555 ตอนแรกก็ว่าจะให้ncแต่ก็กลัวคนอ่านจะเบื่อเอะอะncตลอดเลยให้พี่แทคแค่ฟัดพี่คิมเบาๆพอหอมปากหอมคอ

ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่ยังรออยู่และครอบคุณสำหรับเม้นท์ล่วงหน้านะคะ ><


 












ผลงานอื่นๆ ของ คุณปู่บ่ายสอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

32 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 09:19
    ยังนะ มันยังไม่พีคเลย ต้องมี nc ด้วยสิค่ะ 
    #32
    0
  2. #31 meandmytaec
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 01:30
    เราไม่ได้หื่น แต่ nc ต้องมา

    กว่าจะรู้ใจกัน ลุ้นแทบแย่

    พี่คุณแผนสูงมาก แถมมาขัดจังหวะอีก

    แต่นางน่ารักต้องขอบคุณนาง ไม่งั้นก็ไม่ลงเอยซักที
    #31
    0
  3. วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:09
    ขัดจังหวะจริงๆเลย พี่คุณนิ 55
    #30
    0
  4. #29 kimmin132 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 21:41
    งื้ออ..เก๊าอยากได้ncแงะ555555
    #29
    0
  5. #28 NuNook12
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 21:00
    อร้ายยทต่อ nc อีกนิดได้ไหมค่ะ กำลังฟินเลย 
    #28
    0
  6. #27 Chps
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:46
    ไรท์จะรุ้ไหมว่าเรารอncเรื่องนี้อยุ่ท่าน้ำทุกวัน

    พลีสสสncสักตอนน๊าาา
    #27
    0
  7. #26 Khunsang
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:40
    คนอ่านก็เลือดสูบฉีดตามเลยค่ะ เกรงว่าถ้าncมาอรกสีกตอนเลือดจะไหลเวียนดีขึ้น

    นีบกลับมาลงเรือแทคมินโดยเร้วไว
    #26
    0
  8. #25 Minjunaomma
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:36
    ยอมใจพี่แทคที่เก็บอารมณ์และระเบิดออกมาทีเดียวได้แบบ....โอ๊ยยยย มินจุนยิ่งร่างบางอยู่พี่แทค ncมาเถอะนะๆๆๆๆ
    #25
    0
  9. #24 Mamamia
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:34
    ตอนอ่านncเรื่องนี้เลือดฉันจะหมดตัวหม้ายยยยยยย

    Nc ขอสักตอนนะค่ะ
    #24
    0
  10. #23 WoooJangggi
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:33
    เชื่อสิ อพท.จะจ้องทะนุทนอมมินจุนอย่างดีตอนnc

    ขอให้ลงเถอะนะnc nc nc
    #23
    0
  11. #22 Lis
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:27
    บางทีตี๋ที่เป็นเจ้าของเพลงนี้จะเขินไปทำไมกับท่าเต้นดอกไม้ ออกจะน่ารักเด็กน้อยใสๆมากเลยนะ เราชอบบบบบ
    #22
    0
  12. #21 Jwy
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:26
    ด้งลุกจะไม่ให้พี่คุณเข้าบ้านไม่ได้นะ เอ่อ...พวกแกไปอยู่บ้านเดียวกันตอนไหนว้าาาาา

    #21
    0
  13. #20 Paris
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:25
    ตายๆพี่แทคทำอะไรเกรงใจคนอื่นบ้าง

    มินจุนจะบอบช้ำเพราะแทคไหมเนี่ย

    #20
    0
  14. #19 Dsmn
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:23
    หวานกว่าไอติมก้คู่แทคมินนี่ละ จะหวานอารายยยยยยกันหนักหนาาาาาา อิจนะเว้ยยย

    ฟิคเรื่องนี้อ่านวนซ้ำก้ยังเขินอ่ะ ไม่เบื่อเลยจริง ncอีกสักตอนก้ดีนะค่ะ😅😅
    #19
    0
  15. #18 ChanHo
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:18
    มันก็จะแอบหมั่นไส้คู่นี้หน่อยๆ โด่วว หวานกว่าไอติมก็แทคคิมนี่แหละค๊าา อยากจะแหมมมไปให้ถึงโซล เหม็งฟามรัก (ขอncค่ะไม่เบื่อค่ะ)
    #18
    0
  16. #17 kimmin132
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:03
    ไม่เบื่อหรอกอยากได้จะตายncอ่ะจิตนาการไม่ถูกหรอก5555555
    #17
    0
  17. #16 `(DΛЯKӘR-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 01:39
    โหวตตพี่แทค แล้วชานนูนอได้กันเอง คิคิ
    #16
    0
  18. #15 Taeckim taecmin
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 20:46
    มินจุนต้องคู่กับแทคเท่านั้นส่วนคู่โฮต้องคู่กับชานซองไม่ใช่คู่กับมินจุนมินจุนต้องคู่กับแทคเท่านั้น
    #15
    0
  19. #14 JiNNa_TH1982
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    ไม่ต้องคิดเลยคะ ชานนูนอ นะของตายอยู่แล้ว ฟิคตอนนี้เป็นของ แทคคิม จ๊ะ😂😂😂😂
    #14
    0
  20. วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 19:08
    หู้ยยย น่ารักดีค่ะ เด็กมัธยมวัยใสเนี่ย เหมาะกับการมานั่งกินไอติม 
    ถ้าถามว่า พี่คิมต้องคู่ใคร ก็ต้องพี่แทคแน่นอนค่ะ
    แต่แอบเชียร์ คู่ชนน. และคุณด้ง ด้วยอ่ะค่ะ ตามสเต็ป
    รออ่านตอนต่อไป 
    #13
    0
  21. #12 meandmytaec
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 07:28
    ตี๋ไปคู่กะชานเถอะ

    ปล่อยมินจุนไว้ให้พี่แทคจัดการ 555

    ลุ้นอ่ะ ตื่นเต้น

    มินจุนช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
    #12
    0
  22. วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    ทำไม่จุนโฮต้องจีบมินจุนด้วยอ่ะ ตี๋จะไปสู้อะไรได้ ถ้ามินจุนจีบตี๋น้อยว่าไปอย่างนะ 555
    #11
    0
  23. #10 Khunjeg
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:43
    แทคยอนแอบหึงมินจุนหรอ
    #10
    0
  24. #9 kimmin132 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:39
    พี่แทคสิเพราะเราคือสาวกอ๊กเค5555
    #9
    0
  25. #8 diamondp36 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 23:30
    เมนโฮนะ แต่เชียร์พี่แทคสุดใจ555555(ชูป้ายไฟอ๊คเค) ชานของนุ้ง เขาเป็นของกันและกัน ToT เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ รอตอนต่อไป ชอบในความมุ้งมิ้งของพวกนางทั้ง 6 อิอิ ^_^
    #8
    0