นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [Fic TaecKim] § 1

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคเรื่องนี้เนื้อเรื่องไม่ต่อกันนะคะ จะเป็นแบบเรื่องครอบครัวหรรษาเป็นตอนๆไป

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 มิ.ย. 60 / 23:11


“จุนโฮ ฉันฝากมินจุนด้วยนะ ขอโทษที่มารบกวน”


“ไม่เป็นไรอูยอง ฉันก็เอ็นดูมินจุนเหมือนลูกคนนึง แกไปทำธุระกับพี่คุณที่ไทยเถอะ”


“มินจุน อยู่กับอาจุนโฮ อาชาน อย่าดื้อรู้มั้ยครับแล้วพ่อจะรีบกลับมา” นิชคุณบอกกับลูกชายแสนดื้อของตัวเอง เขากับอูยองต้องบินไปคุยงานที่ประเทศไทยแต่ไม่สามารถพามินจุนไปด้วยเพราะอาการบาดเจ็บของลูกชายที่เล่นซนจนได้เรื่อง เป็นเหตุให้แขนข้างขวาต้องใส่เฝือก ครั้นจะปล่อยไว้ที่บ้านคนเดียวก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เลยต้องพามาฝากไว้กับเพื่อนตัวเอง


“พ่อก็พามินจุนไปด้วยสิครับ มินจุนจะไปกับพ่อ มินจุนจะปายยยย” เด็กชายตัวเล็กอายุราวๆ 16 ปี ยืนกระทืบเท้าเร่าๆอย่างเอาแต่ใจโดยไม่สนว่าแขนตัวเองจะใส่เฝือกอยู่


“มินจุนอย่าดื้อ” อูยองดุลูกชายตัวเองที่กำลังทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าคนอื่น เพราะมินจุนเป็นลูกคนเดียวเลยถูกเลี้ยงมาแบบค่อนข้างจะตามใจ ทำให้เจ้าตัวมีความเอาแต่ใจและดื้อเงียบ มีแค่เขาคนเดียวที่พอจะทำให้เด็กดื้อนี่กลัวได้บ้าง ส่วนคนพ่อน่ะเหรอ นั่นสายโอ๋ลูกเลยล่ะ


“พ่อครับ แม่ดุมินจุน” มินจุนที่โดนคนเป็นแม่ดุก็เข้าไปออดอ้อนพ่อของตัวเองทันทีเพราะรู้ว่าคนเป็นพ่อจะตามใจตนมากที่สุด


“อูยองอย่าดุลูกสิครับ”


“พี่คุณก็ตามใจไม่เข้าเรื่อง ดูสิ๊ ตามใจจนลูกดื้อหมดแล้ว” จุนโฮที่เห็นท่าไม่ดีกลัวสามคนพ่อ แม่ ลูกจะฟัดกันซะก่อนที่จะได้ไปทำงานก็รีบมาห้ามทัพ


“พอๆ มัวแต่ทะเลาะกันเดี๋ยวแกกับพี่คุณก็ไม่ต้องไปพอดีประเทศไทยน่ะ”


“มินจุนมาอยู่กับอาก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็กลับมาแล้ว” ชานซองเดินเข้ามาบอกกับหลานชายตัวเองพวกเขาทั้งสี่คนเป็นเพื่อนกันมานานตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย จนตอนนี้มีงานทำ มีครอบครัวก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่


“ถือว่านี่เป็นการทำโทษที่ลูกเล่นอะไรไม่ระวังจนแขนเจ็บก็แล้วกัน” อูยองบอกด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด


“โหยยย แม่อ่ะ ใจร้ายยยยยย” มินจุนบอกออกมาเสียงดังก่อนจะทำงอนคนเป็นแม่เดินไปอยู่ข้างๆคุณอาคนสวยแทน


“แล้วกันลูกคนนี้นิ มาว่าแม่แบบนี้ได้ยังไงฮะ” อูยองทำท่าจะเข้าไปหยิกคนเป็นลูกแต่นิชคุณก็ห้ามไว้ก่อนเพราะเสียเวลามามากพอแล้ว เดี๋ยวจะตกเครื่อง


“เอาน่าอูยอง เราไปกันเถอะเดี๋ยวจะตกเครื่องนะ มินจุน กินยาให้ครบตามที่หมอสั่ง แล้วอย่าดื้อกับอาชาน อาจุนโฮนะ”


“ถ้ามินจุนดื้อกับพวกแก ก็โทรมารายงานได้เลยนะกลับมาฉันจะจัดการเอง”


“นางยักษ์คัมแบค” มินจุนพูดเบาๆแต่ก็ดังพอที่อูยองจะได้ยิน อูยองชี้คาดโทษลูกชายตัวแสบของตัวเองเอาไว้ก่อนจะพากันไปขึ้นรถแล้วขับไปยังสนามบิน คนอื่นมาเห็นคงจะคิดว่าครอบครัวเขาทะเลาะกันแต่ความจริงแล้วนี่เป็นเรื่องปกติของครอบครัวเขาน่ะ

ชานซองยกกระเป๋าของหลานชายตัวเองไปเก็บไว้ข้างบน ก่อนจุนโฮจะพาหลานชายสุดที่รักไปหาอะไรกินในครัว


“ชาน ป่านนี้แล้วทำไมลูกยังไม่กลับอีกล่ะ” จุนโฮถามชานซองที่ลงมาพอดี ชานซองมองนาฬิกาก่อนจะเห็นว่าเลยเวลาเลิกเรียนของลูกชายตัวเองแล้ว


“นั่นน่ะสิ เดี๋ยวชานลองโทรหาดูนะ” ยังไม่ทันที่จะได้กดโทรศัพท์เสียงของคนที่กำลังถูกพูดถึงอยู่ก็ดังขึ้นมาลั่นบ้าน


“กลับมาแล้วครับ” เจ้าของเสียงเดินเข้ามาในครัวกอด และหอมผู้เป็นพ่อและแม่ของตัวเองโดยไม่เห็นว่ามีสมาชิกใหม่ที่นั่งจุมปุ๊กอยู่หน้าจานขนมมองดูการกระทำนั้นตาแป๋ว มินจุนมองดูแทคยอนกอด หอมคนคุณอาของตัวเอง เขาเองก็เคยเจอกับแทคยอนบ่อยๆเวลามาเที่ยวที่นี่แต่ไม่ค่อยสนิทกันนักเพราะแทคยอนเป็นคนเงียบๆดูเข้าถึงยาก แทคยอนผละออกจากผู้เป็นพ่อและแม่ก่อนจะเห็นมามีใครคนนึงนั่งมองพวกเขาอยู่


“อ้าว มินจุน”


“ครับ มินจุนครับ คิมมินจุนทูดาเคย์ ลูกของพ่อนิชคุณ กับ แม่อูยอง” มินจุนบอกออกมาแบบกวนๆก่อนจะยิ้มแฉ่งใส่อีกคน แทคยอนมองคนตรงหน้าที่ไม่เจอกันนานความกวน และความแสบก็ยังคงไม่ลดลงไป ก่อนจะเห็นว่าอีกคนมีเฝือกอยู่ที่แขนด้วย


“แขนเป็นอะไรเหรอ”


“แขนเป็นอวัยวะของร่างกายครับ” คิ้วหนากระตุกยิกๆที่เห็นลูกของเพื่อนพ่อและแม่ยังกวนเขาไม่เลิก ถ้าไม่ติดว่าอัปป้ากับออมม่าอยู่ด้วยนะจะเดินไปดีดปากให้


“แทคไปล้างเนื้อล้างตัวไปลูก จะได้มากินข้าวกัน”


“ครับออมม่า” แทคยอนรับคำคนเป็นแม่ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เห็นว่าทุกคนกำลังนั่งรอเขาอยู่ แทคยอนนั่งลงข้างๆเด็กเอาแต่ใจที่กำลังจ้องอาหารบนโต๊ะไม่วางตา หลังจากแทคยอนมาทุกคนก็ลงมือจัดการกับของที่อยู่บนโต๊ะทันที มินจุนไม่รอช้าก็ตักข้าวขึ้นมากินแม้จะลำบากไปบ้างเพราะตัวเองไม่ถนัดแขนซ้าย


“มินจุนจะมาอยู่กับเราสักพักนะ อาคุณกับอาอูยองไม่อยากให้น้องอยู่บ้านคนเดียวน่ะ ระหว่างนี้แทคก็ช่วยดูแลน้องให้ทีได้มั้ย”


“อ่อ ได้ครับ” แทคยอนบอกกับแม่ของตัวเอง เขาก็พอจะเข้าใจแหละว่าทำไมคุณอาทั้งสองถึงไม่อยากให้มินจุนอยู่บ้านคนเดียว


“อิ่มแล้วเหรอมินจุน” ชานซองถามหลานชายที่เห็นว่าอีกคนทำท่าเหมือนจะอิ่มแล้วทั้งๆที่เพิ่งกินไปได้นิดเดียว


“คือผมกินไม่ถนัดน่ะครับ” ว่าจบมือข้างที่ว่างก็จัดการถอดที่คล้องแขนออกจากคอและทำท่าจะถอดเฝือกที่รองแขนอยู่ออกถ้าไม่ถูกเสียงของคุณอาคนสวยห้ามไว้ก่อน


“ตายแล้วมินจุน จะทำอะไรน่ะ หยุดๆๆๆ” คนถูกห้ามมองตาปริบๆแบบไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด แทคยอนจัดการใส่ที่ที่รองแขนและที่คล้องแขนใส่กับเข้าไปให้คนเจ็บ แต่เหมือนจะจับแรงไปนิดอีกคนถึงร้องซะลั่นบ้าน


“โอ๊ยๆๆๆๆๆ เจ็บนะ” มินจุนลูบแขนตัวเองด้วยความเจ็บ บ้าเอ๊ย! บีบมาซะเต็มแรงเลย


“เจ็บเหรอ พี่ขอโทษ” แทคยอนบอกออกไปแบบรู้สึกผิดเขาไม่ได้ตั้งใจจะจับแขนของอีกคนแรงเลยนะ


“ยาอยู่ไหนน่ะมินจุนเดี๋ยวอาไปหยิบให้” มินจุนมองคุณอาคนสวยที่วิ่งออกไปเอายาของเขาแบบร้อนรน ชานซองเองก็ลุกตามไปด้วยเหมือนกันเพราะกลัวจุนโฮจะสะดุดล้มไปซะก่อน จุนโฮกลับมาพร้อมกับยามากมายของมินจุน ส่งให้กับอีกคนและไม่วายสั่งลูกชายตัวเองก่อนจะออกไป


“นี่ยา แทคน้องแขนเจ็บอยู่ ลูกก็ป้อนข้าวแล้วให้น้องกินยาด้วยนะ ออมม่าจะไปจัดที่นอนให้น้อง” มินจุนมองความวุ่นวายตรงหน้าแบบมึนๆ เขาแค่แขนเจ็บเองนะแต่ทำไมทุกคนดูร้อนรนไปหมด


“วุ่นวายไปหมด เอ้า กินซะ” แทคยอนแอบบ่นเบาๆก่อนจะตักข้าวแล้วยื่นไปตรงหน้าอีกคน


“กินเองได้” มินจุนว่าก่อนจะใช้แขนซ้ายยื่นไปเพื่อจะแย่งช้อนมาจากอีกคน


“เลิกดื้อสักแปปนะครับน้องคิมมินจุนทูดาเคย์” แทคยอนมองคนตัวเล็กที่นั่งอ้าปากค้าง ก่อนจะอาศัยความเร็วยัดช้อนเข้าไปในปากของอีกคน


“อื้อๆๆ อ้อนอีๆอิอ๊อยยย” (ป้อนดีๆสิว๊อยย) มินจุนเคี้ยวข้าวที่อีกคนยัดเข้ามาคำโต โดยไม่วายมองอีกคนตาขวาง แทคยอนขำกับอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงของอีกคน ก่อนจะจัดยาตามฉลากให้กับอีกคน




แทคยอนที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงมองมินจุนที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่


“อาจุนโฮบอกให้มานอนห้องนี้” ใบหน้าคมพยักหน้ารับก่อนจะอ่านหนังสือต่อไปไม่สนใจเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กที่ดูจะกำลังลำบากกับการเปิดกระเป๋าเดินทางแสนแพงที่ขนมา


“โอ๊ยยย ไม่ปงไม่เปิดมันแล้ว!” มินจุนร้องออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะแขนข้างขวาเจ็บทำให้เขาทำอะไรก็ไม่ถนัด ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง หงุดหงิด แทคยอนเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งอารมณ์เสียอยู่ข้างๆกระเป๋าก่อนจะลงมาเปิดกระเป๋าให้อีกคนเพราะรู้สึกสงสาร มินจุนหยิบชุดนอนออกมาก่อนจะเดินปึงปังเข้าไปในห้องน้ำ แทคยอนส่ายหัวกับพฤติกรรมอีกคนเบาๆ ไม่น่ารักเอาซะเลย ระหว่างที่มินจุนกำลังอาบน้ำเสียงโทรศัพท์ที่คนตัวเล็กวางไว้ก็ดังขึ้นแทคยอนมองชื่อคนที่โทรมาก็เห็นว่าเป็นคุณอาสุดหล่อของเอาเอง เสียงโทรศัพท์เงียบไปแล้วก่อนเจ้าของจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนลายแพนด้าทั้งตัว


“เมื่อกี๊อาคุณโทรมาครับ” มินจุนจิ๊ปากก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาผู้เป็นพ่อ รอสายสักพักก็ได้ยินเสียงตอบรับกลับมา


“ครับพ่อ”


“ทำอะไรอยู่ลูกทำไมรับโทรศัพท์ช้า” เสียงผู้เป็นพ่อถามออกมาด้วยความเป็นห่วง


“อาบน้ำครับ”


“นี่มินจุน หมอบอกไม่ให้อาบน้ำไม่ใช่เหรอ ทำไมดื้อแบบนี้นะ” เสียงแจ้วๆของคนเป็นแม่ดังทะลุออกมาจนมือเรียวต้องยกโทรศัพท์ออกจากหูเพราะเสียงของแม่ตัวเอง มือกดเปิดลำโพงโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของห้องที่ยังคงอ่านหนังสืออยู่สักนิด


“ที่ไทยมียักษ์ด้วยเหรอครับพ่อ ทำไมผมได้ยินเสียงนางยักษ์ล่ะ”


“มินจุน!” อูยองตวาดแว๊ดออกมาก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะของพ่อลูกที่ดูจะชอบใจซะเหลือเกิน


“พ่อคร้าบบบบ” เสียงหวานติดจะงอแงหน่อยๆเอ่ยเรียกพ่อของตัวเอง แทคยอนยอนที่ปิดหนังสือและนั่งฟังอีกคนคุยโทรศัพท์มาสักพักนึงแล้วโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ บนสนทนาที่ดังออกมาจากโทรศัทพ์เพราะเจ้าตัวเปิดลำโพงสร้างความบันเทิงให้เขาได้อยู่ เขาพอจะรู้แล้วว่ามินจุนนิสัยเหมือนอาอูยองนี่เอง


“ทำไมฮึ อ้อนจะเอาอะไร”


“ป่าวสักหน่อย”


“คิดถึงพ่อกับแม่หรือไง” เสียงอูยองดังลอดขึ้นมาคาดว่าทางฝั่งนิชคุณเองก็คงจะเปิดลำโพงไว้เหมือนกัน


“แล้วนี่ลูกนอนกับใคร” มินจุนยิ้มกริ่มกับคำถามของผู้เป็นพ่อก่อนจะคิดแผนแหย่พ่อและแม่ของตัวเองได้แล้ว


“นอนกับพี่แทคยอนครับ”


“ฮะ! นอนกับแทคยอน ทำไมไม่แยกห้องนอนกันล่ะ” เสียงของนิชคุณดังลั่นเพราะความหวงลูกเป็นที่หนึ่ง มินจุนหัวเราะคิกคักก่อนจะขยับไปนั่งใกล้ๆแทคยอนแล้วแกล้งแหย่ผู้เป็นพ่อเพิ่มขึ้นไปอีก แทคยอนมองคนที่ขยับเข้ามาใกล้ที่ดูจะสนุกกับการแกล้งพ่อกับแม่ของตัวเองสุดๆ


“อ๊ะ! พี่แทคอย่าจับตรงนั้นสิครับ อ๊ะ! มินจุนจั๊กจี้นะ พี่แทคอย่าสิ๊” คนตัวเล็กส่งเสียงสยิวและคำพูดชวนคิดลึกออกมาทั้งๆที่เค้ายังไม่ได้ทำอะไรอีกคนเลย


“เกิดอะไรขึ้นน่ะมินจุน แทคยอนทำอะไรลูกน่ะ มินจุน!” นิชคุณโวยวายลั่นที่ได้ยินเสียงแปลกๆมาจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง


“พี่คุณคิดว่าแทคยอนจะทำอะไรมินจุนจริงๆเหรอ เป็นลูกเราไปทำเขาก็ว่าไปอย่าง” เสียงอูยองดังแทรกออกมาอย่างรู้ทัน มินจุนตีหน้าเซ็งที่โดนคนเป็นแม่จับแผนได้


“แม่อ่ะ ผมเป็นลูกนะ” แทคยอนอดที่จะขำออกมาไม่ได้จนคนที่แง๊วๆใส่โทรศัพท์อยู่ต้องหันมาเอ็ดเขาแทน


“ขำทำไม!”


“งั้นพ่อวางแล้วนะ รักลูกนะ”


“ผมก็รักพ่อกับแม่ครับ” มือเรียวกดวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมา พอได้คุยก็คิดถึงขึ้นมาซะอย่างนั้น เห็นเขาชอบทะเลาะกับแม่แบบนี้แต่จริงๆเขาเป็นคนติดพ่อกับแม่แล้วก็ติดบ้านมากๆเลยนะ


“นี่แทคยอน จะนอนแล้วนะ”


“ก็นอนไปสิ แล้วช่วยเรียกพี่ว่าพี่ด้วย พี่อายุมากกว่ามินจุนนะ” เสียงทุ้มติดจะดุหน่อยๆแต่มีเหรอจะทำให้ท่านคิมมินจุนทูดาเคย์ผู้นี้กลัวน่ะ


“ใครสน” เสียงที่เอาแต่ใจว่าก่อนจะล้มตัวนอนลงบนเตียง แทคยอนอ่านหนังสือไปได้สักพักก็วางหนังสือไว้ข้างเตียงก่อนจะชะงักกับคนที่หลับพริ้มอยู่ข้างๆ แทคยอนจัดท่าทางให้คนแขนเจ็บได้นอนสบายมากขึ้นก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอีกคนปิดไฟหัวเตียงแล้วล้มตัวนอนเข้าสู่นิทราตามอีกคนไป

เสียงเจื้อยแจ้วข้างล่างทำให้แทคยอนที่เพิ่งลงมาในชุดนักเรียนต้องขมวดคิ้วเพราะปกติบ้านเค้าไม่เคยมีเสียงวุ่นวายขนาดนี้ เดินเข้ามาในครัวก็เจอกับต้นเหตุของเสียงที่อยู่ในชุดนักเรียนเหมือนกับเขาต่างกันแค่สีของกางเกงเท่านั้น


“อาชานครับคุกกี้เสร็จแล้ว เอาออกมาให้หน่อยสิครับ อาจุนโฮครับใส่แป้งเยอะเกินไปแล้วครับ” แทคยอนมองคนตัวเล็กที่สั่งอัปป้ากับออมม่าเขาเสียงใสแจ๋วโดยที่อีกคนก็ง่วนอยู่กับการแคะคุกกี้ออกมาจากถาดที่อัปป้าเขาเพิ่งยกออกมา


“ทำอะไรกันครับ”


“อ้าวแทค มานี่สิออมม่าให้มินจุนสอนทำคุกกี้น่ะ น้องทำเก่งมากเลยนะ” แทคยอนเดินเข้าไปในครัวก็เห็นอุปกรณ์ทำขนมมากมายที่ออมม่าเขาซื้อมาเก็บไว้ถูกขนมาใช้


“นี่ชิมสิ” มือเรียวส่งคุกกี้ที่เพิ่งอบเสร็จร้อนๆมาให้ แทคยอนมองคุกกี้ที่อีกคนยื่นมาให้ก่อนจะกัดลงไปบนคุกกี้นั้น ตาคมสบกับตาเรียวที่ดูดื้อรั้นโดยบังเอิญ มินจุนปล่อยคุกกี้ที่เหลือออกก่อนจะทำเป็นหันไปจัดนู่นทำนี่ แทคยอนอมอิ้มนิดๆที่เห็นว่าเขาทำให้เด็กแสบอย่างมินจุนเขินได้ เพิ่งจะเคยเห็นมุมนี้แฮะ



หลังจากนั้นแทคยอนกับมินจุนก็เตรียมตัวเพื่อจะไปโรงเรียนทั้งสองคนอยู่โรงเรียนเดียวกันแต่คนละชั้น มินจุนอยู่ม.3 ส่วนแทคยอนอยู่ม.5 ทันทีที่ถึงโรงเรียนมินจุนก็รีบเปิดประตูจะลงจากรถถ้าไม่ติดว่าโดนเรียกไว้ซะก่อน


“เลิกเรียนแล้วโทรมานะ พี่อาจจะเลิกช้าเพราะต้องเข้าเวร”


“อืมๆ ไปละ” คนตัวเล็กกระโดดลงจากรถก่อนจะวิ่งไปหาเพื่อนของตัวเองอย่างร่าเริงโดยไม่ได้สนแขนที่ใส่เฝือกอยู่สักนิด เพราะซน เพราะดื้อแบบนี้ไงล่ะคุณอาทั้งสองถึงไม่ให้อยู่บ้านคนเดียว

มินจุนวิ่งเข้ามาหาเพื่อนในกลุ่มตัวเองที่นั่งลอกการบ้านอยู่อย่างเมามันส์ก่อนจะเอ่ยเรียกความสนใจจากเพื่อน เพราะเกิดอุบัติเหตุทำให้เขาต้องหยุดเรียนหลายอาทิตย์เพื่อรักษาตัว


“แฮ่มๆ ท่านคิมมินจุนทูดาเคย์ผู้ยิ่งใหญ่กลับมาแล้วจ่ะ สหาย”


“เออๆ เชิญท่านคิมมินจุนผู้ยิ่งใหญ่ใสตูดนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนนะ กูกำลังต่อชะตาชีวิตตัวเองอยู่” เสียงของจินอุนดังขึ้นโดยที่ไม่มองหน้ามินจุนเลยสักนิด มินจุนทำหน้าหงิกก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างที่เหลือ


“ไรว้า กูกลับมาทั้งทีมึงจะไม่แฮปปี้ดี๊ด๊าหน่อยเหรอ” มินจุนเท้าคางมองเพื่อนตาปริบๆ กลุ่มพวกเขามีกันอยู่สามคน เป็นกลุ่มที่ค่อนข้างจะแสบที่สุดในโรงเรียนจนได้รับฉายาว่าพวกวายร้าย แน่นอนว่าหัวหน้าแก๊งก็คือท่านมินจุนผู้นี้นี่เอง โฮะ โฮะ โฮะ


“เอ้า ไอ้มินยังอยู่อีกเหรอ” เสียงของผู้มาใหม่ทักทายเพื่อนที่ไม่เจอกันนาน มินจุนตวัดตาเรียวไปมองอย่างหาเรื่อง


“ปากเหรอน่ะ ไหนขอยืมมาวัดความทนของรองเท้าหน่อยสิ๊ไอ้ซึลอง”


“แขนเจ็บแล้วยังมาทำซ่าอีกนะมึงน่ะ แล้วนี่น้าอูยองยอมให้มาโรงเรียนแล้วเหรอ”


“ป่าวอ่ะ กูแอบมา” สีหน้าท่าทางที่ดูจะภูมิใจเหลือเกินของเพื่อนตัวเองทำให้เขารู้สึกเอือมนิดๆ ครั้งที่แล้วก็โชว์พราวจนได้เรื่องเดาะบอลตอนลงบันได ผลสุดท้ายก็ได้ลงไปนอนที่บันไดแทนลูกบอล ไหนจะได้เฝือกมาเป็นของแถมอีก


“นี่ถ้าน้าอูยองรู้นะมึงต้องโดนด่าจนหูดับแน่ แค่วันนั้นโดนบ่นที่โรงพยาบาลพวกกูยังหลอนเสียงบ่นไม่หายเลย” จินอุนที่เสร็จจากการปั่นการรบ้านก็มาร่วมวงสนทนากับเพื่อนๆด้วย


“ฮ่าๆๆๆ แม่กูเป็นเครื่องผลิตคำบ่นมึงไม่รู้เหรอ กูเจอมาเจ็ดวันไม่ซ้ำสักคำ”


“เออ แล้วมึงมาเรียนไงอ่ะ”


“มากับแทคยอน”


“แทคยอน? รุ่นพี่แทคยอนที่อยู่ฝ่ายปกครองอ่ะน่ะ” จินอุนถามออกมาอย่างตกใจเพราะแทคยอนขึ้นชื่อในเรื่องความเป็นระเบียบที่สุด กฎคือกฎใครทำผิดก็ทำโทษไปตามผิด


“เออ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นวะ”



อ๊อดดด~ เสียงออดเข้าแถวดังขึ้นพวกเขาจึงเก็บของบนโต๊ะและเตรียมตัวไปเข้าแถวหน้าห้องเรียน โรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ก็เป็นโรงเรียนที่ขึ้นชื่อของเกาหลีดังนั้นเรื่องที่จะให้นักเรียนไปยืนเข้าแถวตากแดดกลางสนามนั่นลืมไปได้เลย หลังจากเข้าแถวเสร็จก็แยกย้ายกันเข้าห้องเรียน มินจุนเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำของตัวเองก่อนจะเงยหน้ารับความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่ในห้อง


“ว่าแต่ไอ้มินจุนแขนขวามึงใส่เฝือกแล้วมึงจะเขียนหนังสือยังไงวะ” ซึลองทักเพื่อนของตัวเองที่นั่งหลับตารับความเย็นจากแอร์อยู่


“เออว่ะ!” มินจุนบอกออกมาแบบตกใจนิดๆ เขาลืมคิดไปเลยว่าต่อให้มาเรียนก็เขียนหนังสือไม่ได้อยู่ดี


“เอ้า กูว่าที่น้าอูยองไม่ให้มึงมาเรียนก็เพราะแบบนี้แหละ”


“ชั่งเหอะถือว่ากูมาตากแอร์ฟรีละกัน” ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่ก็มีรุ่นพี่ฝ่ายปกครองเปิดประตูเข้ามาเพื่อจะตรวจความเรียบร้อยตามห้องในแต่ละวัน ทั้งห้องที่เต็มไปด้วยเสียงคุยมากมายในตอนแรกกับเงียบลงสนิท มินจุนมองกลุ่มคนที่เดินเข้ามาก่อนจะเห็นคนที่มากับเขาเมื่อเช้าเดินเข้ามาด้วย ท่าทางขรึมๆทำให้แทคยอนกลายเป็นคนที่ดูดุไปโดยปริยาย


“สวัสดีน้องๆทุกคน” เสียงแหลมๆของคนตัวเล็กที่เขาจำได้ว่าชื่อโจควอนดังขึ้นมาทำลายความเงียบ


“พี่จะบอกทุกคนว่า วันนี้รุ่นพี่แทคยอนดูแลห้องนี้นะจ๊ะ” เสียงซุบซิบ เสียงโหยหวนมากมายดังขึ้นมาเบาๆทันทีที่รุ่นพี่ตัวเล็กพูดจบ โรงเรียนเขามีระบบใหม่คือให้รุ่นพี่ที่อยู่ฝ่ายปกครองมานั่งเรียนกับรุ่นน้องในแต่ละชั้น เพื่อดูพฤติกรรมของเด็กนักเรียนในทุกวันจันทร์ แต่ละอาทิตย์ก็จะสุ่มกันไปว่าห้องไหนจะเจอรุ่นพี่คนไหน โดยที่รุ่นพี่ที่ทุกห้องต่างไม่อยากเจอมากที่สุดก็คือแทคยอนนั่นเอง



แทคยอนกวาดสายตามองห้องเรียนที่เขาต้องมานั่งเรียนในวันนี้ก่อนจะสะดุดตากับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ท้ายห้อง ก่อนจะได้สติเพราะถูกเพื่อนตัวเล็กข้างๆสะกิดเพื่อให้เขาพูดอะไรมั่ง


“ทำตัวปกติคิดซะว่าพี่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้นะครับ” แทคยอนพูดจบก่อนจะถือกระเป๋าแล้วเดินไปนั่งที่ว่างใกล้ๆมินจุน มินจุนมองคนที่นั่งเยื้องไปข้างหลังเขาเล็กน้อยก่อนจะหันไปคุยเล่นกับเพื่อนๆของตัวเองต่อ แทคยอนมองคนตัวเล็กที่พูดคุยหัวเราะกับเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มสวยของอีกคนที่เขาไม่ค่อยได้เห็นทำให้เขามองอีกคนจนเพลินตา


“อ้าว! มินจุนมาเรียนแล้วเหรอ” ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักมินจุนที่กำลังพูดคุยอยู่อย่างเมามันส์ แทคยอนมองคนทั้งคู่คุยกันอย่างไม่วางตา


“ยังไม่มามั้ง นั่งหัวโด่อยู่นี่ก็ต้องมาแล้วสิ” เสียงหวานที่ตอบกลับไปแบบกวนๆทำให้แทคยอนอดจะหัวเราะไม่ได้ ความกวนนี่ยอมให้จริงๆ


“ได้ข่าวว่าออมม่ามึงบ่นพวกไอ้ซึลลองยับเลยเหรอวะที่ทำมึงตกบันไดอ่ะ”


“พวกกูทำที่ไหนล่ะ มันนั่นแหละที่พิเรนอยู่ดีไม่ว่าดีก็เอาบอลไปเดาะตอนเดินลงบันได สุดท้ายก็กลิ้งตุ๊บๆแทนลูกบอลไปนู่น” เสียงหัวเราะดังขึ้นลั่นห้องทันทีที่จินอุนเล่าจบ มินจุนยกมือปิดหน้าแบบอายๆ หมดกันภาพลักษณ์ท่านคิมมินจุนผู้ยิ่งใหญ่ มินจุนหลบสายตาเพื่อนๆที่กำลังหัวเราะเขาอยู่ก่อนจะไปเห็นว่าคนตัวสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆก็แอบหัวเราะเขาเหมือนกันแอบทำปากขมุบขมิบบ่นอีกคนแบบไม่มีเสียงแต่ก็ได้รับเพียงรอยยิ้มขำๆกลับมาแทน




การเรียนผ่านไปเรื่อยๆจนมาถึงเวลาพักเที่ยง มินจุนที่ฟุบหลับตลอดทั้งคาบเช้าตื่นขึ้นมาเพราะแรงสะกิดจากซึลอง มินจุนบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆห้องที่เพื่อนๆต่างก็ทยอยเก็บของเพื่อลงไปโรงอาหาร มองไปยังที่นั่งข้างหลังก็เห็นว่าว่างเปล่าแทคยอนคงจะออกไปแล้ว มินจุนถือกระเป๋าก่อนจะลุกตามเพื่อนๆตัวเองไป โรงอาหารที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายทำให้มินจุนหงุดหงิดนิดๆเพราะต้องคอยระวังไม่ให้มีใครเดินมาชนแขนข้างที่เจ็บของเขา ตาเรียวคอยมองช่องว่างในการเดินไปทั่วจนไม่เห็นว่ามีผู้ชายกลุ่มหนึ่งจงใจเดินตรงเข้ามาหาและชนเข้าเต็มแรง


“โอ๊ยย!!” เสียงของมินจุนที่ล้มลงไปกับพื้นเพราะแรงกระแทกดังลั่นไปทั่วโรงอาหารบรรยากาศที่วุ่นวายในตอนแรกกับเงียบสงบขึ้นมาทันที จินอุนที่เห็นว่าเพื่อนตัวเองคือเจ้าของเสียงร้องก็รีบเดินมาหาอีกคนก่อนจะผลักอกผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นคนชนมินจุน


“ไอ้แจ๊คสันมึงไม่เห็นเหรอว่าไอ้มินจุนมันเจ็บอยู่ มึงตั้งใจชนมันใช่มั้ย” จินอุนคว้าคอเสื้อของแจ๊คสันไว้ กลุ่มพวกเขาเคยมีเรื่องกับกลุ่มของแจ๊คสันบ่อยๆเรียกได้ว่าเป็นคู่อริกันเลยแหละ มือหนาของทั้งคู่ตั้งท่าจะเงื้อหมัดต่อยคนข้างหน้าถ้าไม่โดนเสียงเล็กๆของใครคนหนึ่งขัดไว้ซะก่อน


“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกนายกำลังจะมีเรื่องกันใช่มั้ย” เสียงตวาดแว๊ดของโจควอนดังขึ้นตามมาด้วยพวกแทคยอนที่เดินมาสมทบ แจ๊คสันที่เห็นว่าโจควอนและรุ่นพี่ฝ่ายปกครองคนอื่นๆมาก็พากกันหนีไปไกล


“เกิดอะไรขึ้นวะ เฮ้ยไอ้มินจุน” ซึลองที่ไปซื้ออาหารเพิ่งกลับมาก็ตกใจที่เห็นเพื่อนตัวเล็กของตัวเองนอนประครองแขนอยู่ที่พื้นก่อนจะรีบเข้าไปช่วยพยุงขึ้น แทคยอนมองไปตามเสียงของซึลลองก่อนจะเห็นมินจุนที่ถูกพยุงให้นั่งมีสีหน้าเจ็บปวดก็เดินเข้าไปหาและช้อนตัวอีกคนขึ้นมาทันที


“กูจะพารุ่นน้องไปโรงพยาบาล ลาคาบบ่ายให้ด้วย” เสียงทุ้มสั่งโจควอนก่อนจะพาร่างในอ้อมแขนที่ดิ้นเร่าๆและร้องโวยวายไปตลอดทางยัดใส่เข้าไปในรถเพื่อจะพาไปโรงพยาบาล


“ปล่อยนะแทคยอน ปล่อยๆๆๆ” มินจุนที่ถูกอุ้มมาแบบไม่ทันตั้งตัวก็ร้องโวยวายดังลั่น ไหนจะแขนที่รู้สึกว่าเจ็บขึ้นมากกว่าเดิม แล้วไหนจะต้องมาโดนคนตัวสูงอุ้มต่อหน้าคนมากมายในโรงอาหารอีก เมื่อเข้ามาอยู่ในรถก็ประครองแขนของตัวเองที่ปวดมากขึ้นเรื่อยๆเอาไว้ ไอ้แจ๊คสันถ้าเขาหายเมื่อไหร่จะกลับไปจัดการให้สาสมเลย


“เจ็บมากเลยเหรอ” แทคยอนถามคนตัวเล็กข้างๆที่ทำหน้าอย่างกับจะร้องไห้ออกมา


“เจ็บสิ มาลองโดนดูมั้ยล่ะ” ถึงแขนจะเจ็บแต่ปากก็ยังไม่วายกวนประสาทอีกคนได้


“แล้วมีเรื่องอะไรกัน” แทคยอนไม่วายทำหน้าที่ฝ่ายปกครองสอบถามข้อมูลจากคนข้างๆ


“มีเรื่องที่ไหนล่ะ ไอ้แจ๊คสันมันตั้งใจเดินมาชนตังหาก นี่ถ้าไม่ติดว่าเจ็บแขนก็จะซัดมันกลับไปแล้ว” แทคยอนส่ายหัวกับคนตัวเล็กน้อยๆ แค่จะกินข้าวยังทำไม่ได้เลยแล้วจะทำซ่าไปต่อยตีกับชาวบ้านเขาอีก เมื่อมาถึงโรงพยาบาลแทคยอนก็พาคนตัวเล็กเข้าไปตรวจกับหมอที่ดูแลมินจุนอยู่ มินจุนที่นั่งอยู่บนเตียงทำหน้าหงอยเป็นลูกหมาน้อยทันทีที่โดนหมอดุ จากที่ใส่แค่เฝือกอ่อนกลายเป็นว่าเขาต้องมาใส่เฝือกแข็งหนาตึบแทนเพื่อกันการโดนกระแทกและกันกระดูกเคลื่อนที่ มินจุนเบะปากมองก้อนเฝือกสีขาวที่อยู่บนแขนทั้งๆที่ตอนแรกจะหายแล้วแท้ๆ ไอ้แจ๊คสันคนเดียวเล๊ยยยย


“แล้วนี่อาจะบอกพ่อกับแม่ของเราว่ายังไงดีฮะมินจุน”


“อาหมออย่าบอกพ่อกับแม่นะครับ นะๆๆๆๆ” มินจุนอ้อนคนเป็นหมอ หมอคนนี้เป็นเพื่อนกับพ่อของเขาเองแหละ


“จริงๆเลยนะ คราวหน้าก็ระวังด้วยล่ะ”


“ครับ ของคุณอาหมอมากนะครับ” มินจุนบอกก่อนจะเดินออกมาจากห้องตรวจก็มาเจอแทคยอนที่ยืนรออยู่พร้อมกับถุงยามากมายในมือ มินจุนกลอกตาไปมา ของเก่ายังกินไม่หมดนี่ได้ยาของใหม่มาอีกแล้วเหรอ จากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้ากลับไปที่บ้านทันทีเพราะต่อให้กลับไปโรงเรียนก็คงจะใกล้เลิกเรียนพอดี


“อ้าวแทคทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะ” จุนโฮมองลูกชายตัวเองที่วันนี้กลับบ้านเร็วผิดปกติก่อนจะสังเกตุเห็นเฝือกอันใหม่ที่แขนของมินจุน


“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ” แทคยอนบอกก่อนจะเดินนำอีกคนขึ้นไปบนห้อง มือหนาหยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดรับ


“ว่าไงควอน เหรอ นายจัดการทำโทษแทนฉันได้เลย อืมๆ” มือหนากดวางสายก่อนจะมองไปที่มินจุนที่กำลังหยิบเสื้อผ้าจะไปเปลี่ยนในห้องน้ำ มินจุนที่รู้สึกตัวว่าถูกจ้องอยู่ก็มองอีกคนกลับแบบงงๆ


“อะไร?”


“เพื่อนมินจุนกับคนที่ชื่อแจ๊คสันถูกเรียกเข้าห้องปกครองข้อหาทะเลาะวิวาทน่ะ”


“ฮะ!!! ได้ไงล่ะ ไอ้จินอุนยังไม่ได้ทำอะไรไอ้แจ๊คสันเลยนะ” เสียงหวานโวยวายออกมาทันที ถ้าเป็นแจ๊คสันโดนเรียกเข้าไปเขาจะไม่ว่าเลยแต่นี่เพื่อนของเขาดันโดนไปด้วยซะได้


“พี่ช่วยเพื่อนเราได้นะ” แทคยอนคิดแผนที่จะทำให้คนตรงหน้าเขาเชื่อฟังเขาขึ้นมาได้ก่อนจะต่อรองกับอีกคน


“จริงอ่ะ” มินจุนมองแทคยอนด้วยความหวาดระแวง เขารู้สึกว่าอีกคนต้องมีแผนในใจแน่ๆ แทคยอนเป็นถึงประธานฝ่ายปกครองที่ดุที่สุดเลยนะมีเหรอจะมาช่วยเด็กเกเรแบพวกเขาฟรีๆ


“แต่.….จากนี้ไปมินจุนต้องเชื่อฟังทุกอย่างที่พี่พูด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม” นั่นไง!ล่ะ ว่าแล้วต้องมีแต่จริงๆด้วย ระว่างที่กำลังคำนวณผลได้ผลเสียอยู่เสียงโทรศัพท์เขาที่จินอุนเป็นคนโทรเข้ามาก็ดังขึ้น


“ไอ้อุ่น เป็นไงมั่ง? ฮะ!! พักการเรียนเลยเหรอวะ กูขอโทษนะเว้ยเดี๋ยวกูจะช่วยมึงเอง” มินจุนกดวางสายจากจินอุนก่อนจะมองไปที่แทคยอนที่ยืนมองเขาอยู่ จินอุนบอกเขาว่าถูกพักการเรียนหนึ่งอาทิตย์ โรงเรียนนี้มันจะโหดเกินไปป่ะวะ


“ตกลงแทคยอน นายต้องสั่งยกเลิกคำสั่งพักการเรียนของไอ้อุ่น แล้วฉันจะยอมเชื่อฟังนาย” มินจุนบอกออกไปอย่างแน่วแน่ที่จินอุนถูกสั่งพักการเรียนก็เป็นเพราะเขา เขาต้องรับผิดชอบเรื่องนี้


“อย่างแรกเลยเรียกพี่ว่า พี่แทคทั้งที่บ้านและที่โรงเรียน” แทคยอนกอดอกก่อนจะมองคนตัวเล็กที่ทำหน้าหงุดหงิดเสียเต็มประดา


“ชิ พี่แทคๆๆๆๆ พอใจยั้ง” มินจุนเรียกชื่อแทคยอนซ้ำๆก่อนจะเดินปึงปังเข้าห้องน้ำไป แทคยอนหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะลงไปหาออมม่าข้างล่าง 



มินจุนที่ใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้านานพอสมควรเพราะเฝือกใหม่ที่เกะกะกว่าเดิม เดินลงมาข้างล่างก็ตกใจแทบสะดุดล้มที่เห็นพ่อและแม่ของตัวเองนั่งอยู่บนโซฟารับแขก


“ไงลูกรัก” มินจุนรู้สึกเสียวสันหลังวาบที่แม่ของตัวเองเอ่ยเรียกแบบนั้น


“แม่ ทำไมกลับมาเร็วจังครับ” เอ่ยถามคนเป็นแม่ด้วยเสียงสั่นๆก่อนจะมองไปรอบๆเพื่อหาตัวช่วย


“แม่อยากมาดูเฝือกใหม่ของลูกน่ะ สวยดีนะเฝือกนี้นะ ไปทำยังไงถึงได้มาล่ะฮึ” มินจุนก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนจะสบตาคนเป็นพ่อแบบขอความช่วยเหลือ นิชคุณมองลูกชายที่ยืนหน้าซีดตั่วสั่นด้วยความสงสาร เขาได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนของเขาที่เป็นหมอว่ามินจุนล้มจนต้องใส่เฝือกแข็งที่แขนแทน พวกเขาก็รีบบินกลับจากไทยมุ่งตรงมาหาที่บ้านชานซองทันที


“อูยองพอเถอะ ลูกกลัวจนตัวสั่นหมดแล้ว” นิชคุณที่ทนเห็นลูกชายตัวเองถูกดุไม่ได้ก็เดินเข้าไปกอดมินจุนเอาไว้ มินจุนซุกหน้ากับอกของคนเป็นพ่อแบบหาที่พึ่ง เขากลัวคนเป็นแม่จะตีเขาจนร้องไห้ออกมา นิชคุณลูบหัวลูกชายตัวเองที่ร้องไห้อยู่แบบปลอบโยนพร้อมกับมองอูยองแบบดุๆ จริงๆพวกเขาไม่ได้จะกลับมาเพื่อว่าหรือทำโทษมินจุนเพราะรู้จากแทคยอนแล้วว่ามินจุนโดนเพื่อนวิ่งมาชนจนล้ม แต่อูยองดันอยากแกล้งลูกชายตัวแสบขึ้นมาเลยทำเป็นดุเล่นๆ


“มินจุน” มินจุนผละออกจากคนเป็นพ่อก่อนจะเช็ดน้ำตาแล้วมองแม่ของตัวเอง



“ผมขอโทษครับที่ไม่ระวัง แม่อย่าตีมินจุนนะ” อูยองมองมินจุนที่เอ่ยออกมาอย่างน่าสงสารเขาแกล้งลูกตัวเองแรงไปหรือป่าวนะ


“มาหาแม่มา” เดินเข้าไปหาลูกชายตัวเองก่อนจะกอดเอาไว้แน่น อูยองพามินจุนไปนั่งลงที่โซฟาที่มีชานซอง จุนโฮ และแทคยอนนั่งอยู่ก่อนแล้ว แทคยอนมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้อย่างรู้สึกสงสาร


“แม่รู้เรื่องจากแทคยอนหมดแล้ว แม่ไม่ได้จะทำโทษอะไรเราเลยนะ ตัวแสบของแม่ทำไมขี้แงอย่างนี้ล่ะ” อูยองเช็ดน้ำตาให้ลูกชายตัวเองก่อนจะยิ้มให้ ต่อให้มินจุนเป็นคนผิดจริงๆเขาก็ทำโทษไม่ลงอยู่ดีนั่นแหละ


“พี่บอกแล้วว่าอย่าแกล้งลูกแบบนี้ก็ไม่เชื่อ”


“เอ้า! พี่คุณใครจะไปรู้ล่ะว่าเจ้าตัวแสบจะร้องไห้เป็นเด็กแบบนี้”


“ผมไม่ใช่เด็กนะ” มินจุนไม่วายเถียงแม่ของตัวเองออกมา


“พี่ว่าคืนนี้เรานอนที่นี่มั้ยอูยอง ไม่ได้อยู่ปาร์ตี้ด้วยกันนานแล้ว”


“จะรบกวนชานกับโฮหรือป่าว”


“ตามสบายเลยด้ง อยู่กันเยอะๆนี่แหละบ้านจะได้ไม่เงียบ ไอ้คุณแกกับฉันออกไปซื้อของกินกันดีกว่า” ชานซองว่าก่อนจะพานิชคุณออกไปซื้อของนอกบ้าน อูยองกับจุนโฮเองก็เข้าไปในครัวเพื่อจัดเตรียมของไว้ทำอาหารเหลือไว้แค่แทคยอนกับมินจุนที่นั่งเงียบอยู่ แทคยอนย้ายที่นั่งมานั่งข้างๆคนตัวเล็ก มินจุนมองคนข้างๆเล็กน้อยก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ ดันมาร้องไห้ต่อหน้าคนตัวสูงนี่ซะได้ น่าอายชะมัด


“กลัวอาอูยองจนต้องร้องไห้เลยเหรอ”


“ไม่กลัวสิแปลก แม่น่ะเป็นนางยักษ์ดีๆนี่เอง อาจุนโฮไม่เห็นดุแบบนี้เลย”


“ใครบอกไม่ดุ ออมม่าพี่ดุกว่าอาอูยองอีก”


“จริงเหรอ” มินจุนบอกก่อนจะหันหน้ามาหาแทคยอน บรรยากาศที่เคยอึดอัดระหว่างเขากับแทคยอนในตอนแรกเริ่มจะหายไปบ้างแล้ว


“ถ้าพี่เป็นมินจุนนะป่านนี้โดนตีไปแล้ว” แทคยอนบอกออกมายิ้มๆที่คนตัวเล็กเริ่มพูดคุยกับเขามากขึ้น


“โหวววว แค่คิดก็ขนลุกแล้ว”


“ฮ่าๆๆ หิวข้าวหรือยัง ไปกินข้าวกันเถอะร้องไห้จนหมดแรงแล้วมั้ง” แทคยอนว่าก่อนจะยีหัวคนตัวเล็กเล่น มินจุนปัดมืออีกคนออกก่อนจะยู่ปากให้


“อย่ามาล้อนะ ชิ” ว่าจบก็สะบัดก้นไปยังโต๊ะกินข้าว ชานซองกับนิชคุณกลับมาพร้อมขนมและเครื่องดื่มมากมาย จุนโฮกับอูยองยกอาหารออกมาวางไว้ที่โต๊ะโดยมีแทคยอนคอยช่วย ส่วนมินจุนก็ได้แต่นั่งมองทุกคนเดินกันไปมาเพราะช่วยอะไรไม่ได้ แทคยอนนั่งลงที่ว่างข้างๆมินจุนก่อนที่ทั้งหมดจะเริ่มลงมือทานอาหารเสียงพูดคุยเรื่องต่างๆของผู้ใหญ่สี่คนสร้างความบันเทิงให้มื้ออาหารนี้ได้ไม่น้อย แทคยอนแย่งจานข้าวของมินจุนมาก่อนจะตักและจ่อช้อนไปที่ปากของคนตัวเล็ก มินจุนมองคนตัวสูงที่จะป้อนข้าวเขาแบบงงๆ


“กินเองได้”


“อย่าดื้อ” เสียงของแทคยอนบอกแบบดุๆก่อนจะสบตาเรียวเป็นเชิงว่าอย่าลืมที่ตกลงกันไว้ มินจุนถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะอ้าปากรับข้าวคำโตที่คนตัวสูงป้อน ที่ถ้าไม่ใช่เพราะอยากช่วยจินอุนเขาจะไม่ยอมเด็ดขาด นิชคุณกับอูยองมองแทคยอนที่บังคับลูกชายตัวแสบของตัวเองได้ ปกติอยู่บ้านเจ้าตัวแสบไม่ยอมให้ใครป้อนทั้งนั้น รั้นจะถอดปลอกแขนออกอย่างเดียวพอขัดใจก็งอนไม่กินข้าว ไม่กินยาประท้วงซะงั้น แต่แทคยอนกับบังคับได้ซะนี่ อูยองยิ้มร้ายก่อนจะคิดแผนบางอย่างไว้ในใจ


“อิ่มแล้ว” มินจุนบอกอีกคนที่เอาแต่ป้อนข้าวเขาไม่หยุด


“กินให้หมดสิ กินน้อยเดี๋ยวยากัดกระเพราะ”


“ไม่กินแล้วแทคยอน บอกว่าอิ่มไง” มินจุนเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ


“โอเค ไม่กินงั้นเรื่องจินอุนก็ถือว่าเราไม่ได้คุยกัน แล้วก็บอกให้เรียกพี่แทค” แทคยอนวางช้อนลงก่อนจะมองคนตัวเล็กแสนดื้อตรงหน้า มินจุนทำเสียงฮึดฮัดก่อนจะต้องยอมให้กับแทคยอน พ่อกับแม่ยังไม่เคยบังคับเขาขนาดนี้เลยนะ


“กินๆๆๆๆๆ ป้อนมันให้หมดหม้อไปเลยครับพี่แทค” มินจุนบอกออกมาด้วยความประชดก่อนจะอ้าปากรอให้คนตัวสูงป้อนข้าว แทคยอนยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะจัดการป้อนข้าวคนตัวเล็กต่อ บทสนทนาของเด็กทั้งสองคนสร้างความตกตะลึงให้กับผู้ใหญ่สี่คนได้ไม่น้อย นิชคุณกับอูยองน่ะตกใจที่ลูกชายตัวเองยอมแทคยอน ส่วนชานซองกับจุนโฮน่ะตกใจที่แทคยอนคุมมินจุนได้ อูยองยิ้มกริ่มก่อนจะเอ่ยเรียกหลานชายสุดหล่อของตัวเอง


“แทคหนูใกล้จะเข้ามหาลัยแล้ว อยากทำงานเก็บเงินเองมั้ย” แทคยอนมองคุณอาแก้มป่องอย่างงงๆก่อนจะตอบกลับไป


“ครับอาอูยอง”


“อามีงานง่ายๆแต่เงินดีมาเสนอนะ”


“งานอะไรเหรอครับ” แทคยอนถามออกไปอย่างตื่นเต้น เขาเองก็คิดว่าจะไปทำงานพาร์ทไทม์เพื่อนหาเงินเองไว้ในช่วงมหาลัยถึงแม้ครอบครัวเขาจะไม่ลำบากก็เถอะ แต่เขาก็อยากจะแบ่งเบาภาระอัปป้ากับออมม่าซึ่งท่านทั้งสองก็ไม่ขัด


“อาจะจ้างแทคยอนให้มาเป็นพี่เลี้ยงของมินจุน จนกว่าน้องจะสอบเข้ามหาลัยได้น่ะ”


“แม่ครับ!!!” มินจุนโวยวายออกมาทันที พี่เลี้ยงอะไรกันไม่เอานะ


“อาจะโอนเงินค่าจ้างเข้าบัญชีแทคทุกเดือน งานก็ไม่ยากแค่คอยดูแลน้องในช่วงที่อาไม่อยู่ คอยติวหนังสือช่วงเสาร์อาทิตย์ ปรับนิสัยเกเรให้หายไป ระหว่างนั้นแทคจะบังคับ จะดุมินจุนอาก็ไม่ว่านะ อาอนุญาต”


“ไม่เอานะแม่ ผมไม่เอาพี่เลี้ยง พ่อครับช่วยพูดกับแม่หน่อยสิ อาชาน อาจุนโฮช่วยผมด้วย” มินจุนลุกขึ้นโวยวายลั่น ทั้งพ่อทั้งอาทั้งสองเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ลองอูยองได้เอ่ยออกไปแล้วเอาช้างมาฉุดก็ไม่มีทางเปลี่ยนคงามคิดได้


“พ่อว่าก็ดีเหมือนกันนะมินจุน เวลาพ่อกับแม่ไปดูงานที่ประเทศไทยลูกจะได้ไม่เหงาไง”


“ผมอยู่คนเดียวได้ ผมไม่เอาพี่เลี้ยง ไม่เอา!!!”


“ตกลงครับอาอูยอง ผมจะเป็นพี่เลี้ยงให้น้องมินจุนเอง” แทคยอนที่เห็นมินจุนทำท่าทางเอาแต่ใจก็ตกลงรับงานนี้ทันที เขาเองก็อยากจะดัดนิสัยเอาแต่ใจของคนตัวเล็กนี่เหมือนกัน


“โอเคจ่ะ เริ่มงานได้ตั้งแต่ตอนนี้เลยนะ”


“แม่อ่ะ” มินจุนบอกก่อนจะลุกขึ้นและเดินหนีออกมาจากโต๊ะอาหารด้วยความหงุดหงิด แทคยอนมองคนตัวเล็กที่เดินปึงปังออกไปก่อนจะลุกตามอีกคนมา


“มินจุนหยุด พี่บอกให้หยุด” แทคยอนสั่งคนตรงหน้าที่เดินอยู่ให้หยุด


“อย่ามาสั่ง!” มินจุนหันมาตะคอกใส่แทคยอนเสียงดังด้วยความโมโห แทคยอนขมวดคิ้วมองอีกคนแบบดุๆที่กำลังทำตัวไม่น่ารัก


“กลับเข้าไปข้างในซะ”


“ไม่ๆๆๆๆ” คนตัวเล็กที่เถียงอยู่ตรงหน้าทำให้แทคยอนรู้สึกหมั่นเขี้ยวจนอยากจะจับมาตีก้นสักทีจริงๆ


“จะเข้าไปหรือไม่เข้าไป”


“ไม่!” มินจุนสะบัดหน้าหนีแทคยอนอย่างไม่เกรงกลัว ใช่ว่าเขาจะยอมรับคนตรงหน้าเป็นพี่เลี้ยงแล้วสักหน่อย


แทคยอนดึงคนตัวเล็กก่อนจะดันให้ติดกับกำแพงด้วยแรงที่ไม่มากนักเพราะกลัวจะกระทบกับแขนของอีกคน มินจุนที่ถูกแทคยอนกักตัวไว้ในอ้อมแขนก็ตกใจหน้าตาตื่น แต่ก็ยังไม่วายรักษาฟอร์มเอาไว้


“จะกลับเข้าไปดีๆมั้ย” มินจุนเชิดหน้าใส่อีกคนก่อนจะตอบออกมาแบบกวนประสาท


“ไม่ ไม่ ไม่ๆๆๆๆๆๆ อื้อ!” แทคยอนจัดการจูบปากคนที่กำลังต่อล้อต่อเถียงกับตัวเองอยู่แบบเผลอตัว เขาก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเขาพอเห็นอีกคนเอาแต่เถียงเขาก็เลยอยากจะหาอะไรมาปิดปากช่างเถียงนี้ไว้ก็แค่นั้น มินจุนตาโตตกใจที่ถูกแทคยอนจูบก่อนจะนิ่งสนิทไปทันที แทคยอนถอนริมฝีปากออกก่อนจะมองคนตรงหน้าที่เหมือนจะหมดฤทธิ์ไปแล้ว


“เด็กดื้อก็ต้องถูกลงโทษ” มินจุนถลึงตาใส่อีกคนก่อนจะผลักแทคยอนออกและโวยวายออกมา


“ใครที่ไหนเขาลงโทษแบบนี้วะ”


“ก็ถ้าอยากโดนจูบลงโทษอีกก็เชิญมินจุนดื้อให้เต็มที่เลย” แทคยอนบอกก่อนจะแกล้งเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าช้าๆ เขาหาวิธีปราบเด็กดื้อได้แล้วแหละ


“อย่าเข้ามานะ” มินจุนบอกก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างขัดใจ


แทคยอนมองคนตัวเล็กที่เดินกลับเข้าไปอย่างอารมณ์ดี มาสู้กันสักตั้งนะครับน้องมินจุน



“ก็ได้ ผมให้พี่แทคมาเป็นพี่เลี้ยงผมก็ได้” อูยองยิ้มกริ่มที่ลูกชายของตัวเองยอมเขา นี่เขาเลือกคนไม่ผิดจริงๆสินะ หวังว่าแทคยอนจะปราบเด็กดื้ออย่างมินจุนได้ทีเถอะ 












เอาฟิคมาให้อ่านแก้เครียดค่ะ เรื่องราวในแต่ละตอนจะไม่ต่อกันนะคะ อ่านหนังสือสอบแล้วเครียดเลยหนีมาปั่นฟิคแทน 55555 เม้นท์ให้ไรท์หน่อยนะคะ

ผลงานอื่นๆ ของ คุณปู่บ่ายสอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. #12 kimmin132 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 23:22
    แง้วววว...ไรท์ไม่ต่อเรื่องนี้อีกสักหน่อยหรอค่ะะะ สนุกง่ะชอบบ
    #12
    0
  2. #11 miikii
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:37
    มินจุนกับแม่อูยองน่ารัก พี่แทคต้องปราบเด็กดื้อนะคะ

    ฟินนนน รอคะ มาต่อๆๆๆ
    #11
    0
  3. #10 taeckim taecmin
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 00:05
    แทคต้องปวดหัวกับมินจุนแน่ๆเลยจะไหวไหมเนี่ยแทค
    #10
    0
  4. #9 Khunjeg
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 22:21
    จะหายดื้อจริงๆๆๆๆไหมนะงานนี้
    #9
    0
  5. วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 21:46
    มินจุนดื้อขนาดนี้พี่แทคจะจัดการไหวมั้ยนะ เราต้องฝากความหวังไว้กับพี่แทคช่ะ พี่แทคสู้ๆ ออมม่าอปป้าและอาทั้งสองกำลังลุ้นยุ ไฟว์ติ้งงงง ตอนแรกก็ได้คิสซีนมาฉากนึง ฮิฮี่ พึ่งรุว่าเค้าทำโทษกันด้วยการคิส แหมๆๆๆ อยากดื้อให้พี่แทคทำโทษบ้างจัง
    #8
    0
  6. #7 Chanho
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 21:10
    เอาละสิ รุสึกถึงพลังงานความวุ่นวายกำลังจะตามมา รอติดตามตอนต่อไปอยู่จ้า อยากรู้ว่าอพทของเราจะทำยังไง
    #7
    0
  7. วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 13:49
    พี่เลี้ยงแทคจะปราบเด็กแสบมินจุนได้จริงๆหรอ จะรอดูละกันนะ 5555
    #6
    0
  8. วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 11:41
    น่ารักอะงานนี้แทคต้องปวดหัวกับมินจุนแน่ๆเลย
    #5
    0
  9. #4 Mylove_cs
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 09:18
    งานนี้พี่แทคปวดหัวแน่ จริงมั้ยคะไรท์
    #4
    0
  10. #3 M.Mars
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 09:01
    ให้มินจุนเด็กสุดเลย น่ารักๆๆ มาต่อๆๆ 
    #3
    0
  11. #2 Mai
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 00:16
    ชอบอะ ปกติจะเห็นแต่เป็นเพื่อนแก๊งเดียวกัน นี่มาแนวครอบครัวพ่อแม่ลูก น่ารัก มินจุนนี่แสบมากๆเลยนะ ฝากพี่แทคจัดการด้วย เด็กมันดื้อปราบให้หายดื้อกันหน่อยนะคะ^^"
    #2
    0
  12. วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 23:47
    ฟินเวอร์ มาต่ออีกนะคะรอคะรอ อย่าเทกันน่า555
    #ทีมรออ่าน
    #1
    0