นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [SF TaecMin] ѡ͹ (Ѿ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ก.พ. 60 / 01:24


มหาวิทยาลัยเจวายพีเป็นมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อในเรื่องของความผี เอ๊ย! ความดีงามและความหรูหรานักศึกษาที่มาเรียนมหาวิทยาลัยนี้ต้องครบเครื่องเรื่องหน้าตา ฐานะและความรู้มีครบทุกอย่างยกเว้นสติ! แน่นอนว่ามหาวิทยาลัยชั้นนำก็ต้องมีขวัญใจหรือหนุ่มหล่อที่เป็นหน้าเป็นตาให้กับมหาลัย


ชายหนุ่มหกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบุคคลที่หล่อ รวย ฉลาด ความสามารถเริ่ดกำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่บนโต๊ะประจำกลุ่ม แทคยอนหนุ่มหล่อหน้าคมเข้ม ดวงตาที่เคยดุดันอย่างเสือร้ายที่ตอนนี้กับแทบจะลืมตาไม่ขึ้นเมื่อคืนเขาไม่น่าดื่มหนักเลย นี่ลุกลงมาจากเตียงได้ก็เป็นบุญมากแล้ว นิชคุณหนุ่มหน้ามนประจำกลุ่มกำลังมองสลับไปมาระหว่างแทคยอนและชานซองที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างกัน เมื่อคืนเป็นวันเกิดของแทคยอนตอนแรกเขาเองก็จะไปฉลองด้วยนั่นแหละแต่ว่ารอไม่ไหวก็เลยหลับไปก่อน พอมาเห็นสภาพเพื่อนตัวเองแล้วก็นึกดีใจที่ไม่ได้ไปไม่งั้นเขาก็คงมีสภาพไม่ต่างกัน


“เมื่อคืนหนักเหรอวะ” นิชคุณถามเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้ฟุบไปกับโต๊ะเรียบร้อยแล้ว


“ตี3 เชี่ยแทคแม่งไม่ยอมเลิก” ชานซองชายหนุ่มหน้าคมค่อนไปทางอิตาลี แงะหัวตัวเองขึ้นมาตอบก่อนจะฟุบหน้าลงไปใหม่ แทคยอนที่โดนเพื่อนด่าก็ลืมตาตื่นมาโวยวายทันที


“เพราะพวกมึงแหละไม่ยอมไป ไอ้ด้งก็ติดต่อไม่ได้ ไอ้โฮก็ติดออกงานสังคมกับที่บ้าน ไอ้มินจุนก็เจ็บคอ ส่วนมึงก็มาชิงหลับกูก็เลยต้องก๊งกับไอ้ชานสองคน”


“อ้าวๆ โทษกูได้ไงมึงแหละชักช้าลีลาก็รู้ว่ากูนอนเร็ว” ระหว่างที่แทคยอนกับนิชคุณกำลังจะเปิดศึกกันก็ได้มีชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาช่วยชีวิตพวกเขาไว้ซะก่อน แทคยอนมองมินจุนก่อนจะหันไปด่าอูยองทันทีที่เห็นหน้า


“ไอ้เชี่ยด้งเมื่อวานทำไมติดต่อไม่ได้ กูโทรจนสายแทบไหม้กลับยานแม่เหรอมึงอ่ะ”


“เชี่ยไรครับคุณเพื่อนแทค กูเบื่อขี้หน้ามึงเลยปิดเครื่องหนีมึงไง” แทคยอนที่โดนเพื่อนตัวดีกวนประสาทก็จะข้ามตัวมาจัดการ อูยองเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างน่ารัก ใครที่ไม่รู้จักก็จะมองว่ามันน่ารักเหมือนเด็กแต่พอมาได้รู้จักนิสัยจริงๆจะรู้ว่ามันเป็นคนติส ติสมากกกก ตามอารมณ์ไม่ค่อยจะทัน 

ส่วนเพื่อนอีกคนของเขามินจุนที่นั่งเงียบๆมองเขาทะเลาะกับอูยอง มินจุนเป็นผู้ชายที่หน้าหวาน จะมองให้หล่อก็ดี จะมองให้สวยก็ได้ ในกลุ่มพวกเขาทั้งหกคนมินจุนคือคนที่มีผู้ชายเข้ามาจีบมากที่สุด แต่ไม่มีใครจีบติดสักคนเพราะทุกคนรู้กันว่ามินจุนน่ะชอบเขา เขาเองก็รู้เรื่องนี้แต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะเขาไม่ได้ชอบมินจุน ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว เพื่อนกันจะชอบกันก็เป็นเรื่องธรรมดา ชานซองกับจุนโฮเองก็เป็นแฟนกัน เมื่อคืนที่เขาโทรไปแล้วอีกคนบอกว่าเจ็บคอเขาเป็นห่วงแทบแย่ แต่วันนี้ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรนิ


“หายเจ็บคอแล้วเหรอมึงอ่ะ”


“อือ”


“เป็นไรวะมินจุน ไม่สบาย?” นิชคุณที่เห็นเพื่อนตัวบางของเขามีท่าทีแปลกไปปกติจะร่าเริงพูดไม่หยุดแต่วันนี้กับนิ่งเงียบซะจนผิดปกติ มินจุนส่ายหัวให้กับนิชคุณก่อนจะเลี่ยงคำถามของอีกคน


“ป่าว ไอ้โฮอ่ะยังไม่มาเหรอ”


“เออ ไอ้ชานเมียมึงยังมีชีวิตอยู่มั้ย” ชานซองที่กำลังจะเอ่ยปากด่าแทคยอนก็ต้องเงียบลงเมื่อเห็นคนรักของตัวเองกำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะ แทคยอนที่เห็นชานซองไม่ตอบโต้ก็นึกสนุกแซวเพื่อนต่อไป


“สรุปว่าไง เมียมึงอ่ะ ไม่ใช่ว่าโดนหนุ่มไฮโซลากไปกินแล้วล่ะ”


“กูยังอยู่ครับไอ้เชี่ยเพื่อนแทค” แทคยอนหันขวับไปตามเสียงทันที ก่อนจะหันมามองคาดโทษทุกคนที่ไม่ยอมบอกเขาว่าจุนโฮเดินเข้ามา


“เรียกอย่างงี๊อย่าเรียกกูเพื่อนเลย”

เชี่ยแทค”


“สัส” แทคยอนทำปากขมุบขมิบด่าจุนโฮเบาๆ สู้มันไม่ได้ครับไอ้ตี๋นี่มันปากร้าย อูยองที่เห็นเพื่อนตัวเองกำลังจะตีกันก็รีบเข้าไปแยกทั้งสองคนออก อยู่ด้วยกันมาก็ตั้งนานแล้วแม่งก็ยังไม่เลิกตีกันอีก ไอ้ตี๋นี่ก็ไม่เคยยอมใครเห็นตาตี่ๆ หน้าตี๋ๆแบบนี้มันทำไอ้ยักษ์แทคแขนหักมาแล้วนะครับ ก่อนจะมองนาฬิกาแล้วบอกให้ทุกคนเข้าเรียนเพราะถึงเวลาเรียนแล้ว 



ทั้งหกคนเดินขึ้นไปบนห้องเรียนระหว่างทางนั้นก็ได้รับความสนใจจากนักศึกษาที่เดินผ่านไป ผ่านมาบ้างก็แอบถ่ายรูป บ้างก็ยืนกรี๊ด ขณะที่กำลังจะเข้าห้องเรียนก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาดักหน้าพวกเขาไว้ซะก่อน อูยองมองผู้ชายตรงหน้าที่ในมือมีดอกกุหลาบกับการ์ดหนึ่งใบ อืมหล่อใช้ได้ ถึงตัวจะสูงไม่เท่าพวกเขาแต่ดูรวมๆแล้วก็ถือว่าหน้าตาดี ถ้าให้เดาดอกไม้กับการ์ดในมือนั่นคงเป็นของ


“มินจุน” โป๊ะ! เดาไม่เคยพลาดอูยองหลีกทางให้กับผู้ชายคนนั้นก่อนจะเดินมายืนอยู่กับพวกเพื่อนๆของเขาที่กำลังยืนมองการสารภาพรักอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ภาพนี้เป็นภาพที่พวกเขาเห็นจนชินตามาตั้งแต่สมัยมัธยม อ้อ พวกเขาเป็นเพื่อนกันมานานแล้วน่ะ นิชคุณมองแทคยอนที่ยืนมองการสารภาพรักที่กำลังจะเกิดขึ้นตาเขม็ง ไอ้ทึ่มเอ๊ย! ทำมาเป็นบอกไม่ชอบมินจุน ไม่ชอบมินจุน แต่ทุกครั้งที่มีคนมาจีบไอ้มิน ก็จะมายืนตีหน้านิ่งปล่อยรังสีอัมหิตออกมา มองมาจากดาวอังคารก็ยังรู้เลยว่าแกน่ะชอบมินจุน นิชคุณหยุดสนใจเพื่อนตัวเองก่อนจะมองไปยังมินจุนที่ยืนทำหน้ามึนๆอยู่


“ฉันชื่อแจ๊คสัน ฉันชอบนาย รับนี่ไว้ด้วยนะ” แทคยอนมองผู้ชายที่ชื่อแจ๊คสันยื่นดอกไม้กับการ์ดให้มินจุนด้วยความรำคาญใจ แต่ก็รีบกับมายืนเก๊กตามเดิมเพราะเขามั่นใจว่ายังไงมินจุนก็ต้องปฏิเสธออกไป ‘ขอโทษนะฉันมีคนที่ชอบแล้ว ฉันชอบแทคยอนน่ะ’ ทุกครั้งที่มีคนมาสารภาพรักมินจุนก็จะเอ่ยคำนี้ปฏิเสธกลับไปตลอด มินจุนยื่นมือไปรับดอกไม้กับการ์ดจากผู้ชายที่บอกว่าชื่อแจ๊คสัน เขาชอบแทคยอนมาตั้งแต่มัธยมไม่มีท่าทีว่าจะหยุดชอบ ต่อให้แทคยอนจะไม่สนใจเขา ไล่เขายังไงเขาก็ยังคงชอบต่อไป แต่บางความคิดก็บอกให้เขาตัดใจจากแทคยอนแล้วเปิดรับคนอื่นที่เข้ามาหรือว่าเขาจะลองดูดีล่ะ เขาจะลองเปิดใจให้กับแจ๊คสันดีมั้ย มินจุนเปิดอ่านการ์ดก่อนจะยิ้มให้แจ๊คสันแล้วตอบกลับไป


“ฉันจะติดต่อไปนะ”


“จริงนะ แล้วฉันจะรอนะ” แจ๊คสันร้องออกมาด้วยความดีใจก่อนจะโบกมือลาว่าที่แฟน? ของตัวเองแล้วกลับไปยังห้องเรียน มินจุนเก็บการ์ดกับดอกไม้ใส่กระเป๋าก่อนจะหันมามองเพื่อนๆของเขาที่ยืนดูอยู่แล้วสบตากับดวงตาคู่คมของแทคยอนแวบหนึ่งที่เขาเห็นดวงตาคู่คมนั้นสั่นไหวเหมือนเสียใจ แต่เขาก็คงคิดไปเอง แทคยอนไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักหน่อยขณะที่กำลังจะเดินเข้าห้องเพื่อนในชั้นเรียนก็บอกว่าอาจารย์ยกคลาส




พวกเขาทั้งหกคนก็กลับมายังโต๊ะประจำกลุ่ม มินจุนขอแยกตัวไปเข้าห้องน้ำแล้วจะรีบตามไปที่โต๊ะ


“กูตื่นมาเพื่อออ ตื่นมาดูไอ้มินจุนโดนสารภาพรักพร้อมกับฟังข่าวดีว่ายกคลาส” ชานซองที่ง่วงพร้อมจะหลับได้ทุกที่ก็โวยวายออกมา แทคยอนที่กำลังหงุดหงิด? ก็โพล่งออกมาเสียงดัง


“ไปแดกเหล้ากัน”


“อะไรของมึงวะเมื่อวานยังแดกไม่พออีกเหรอ”


“ไม่พอ พวกมึงห้ามปฏิเสธนะต้องไปกับกูทุกคนชดเชยที่พวกมึงไม่มาฉลองวันเกิดกู” แทคยอนบอกก่อนจะเดินไปยังที่จอดรถเพื่อจะขับไปยังร้านเหล้าร้านประจำของพวกเขา ไปบ่อยจนจะเป็นหุ้นส่วนอยู่แล้ว จุนโฮมองเพื่อตัวเองที่เดินดุ่มๆไปยังลานจอดรถก็ได้แต่มองบนใส่ก่อนจะบ่นออกมา


“ปากก็บอกว่าไม่ชอบ ไม่สน ไม่รัก แต่พอมีคนมาจีบก็มาทำอารมณ์เสียชวนแดกเหล้า มองมาจากยานแม่ไอ้ด้งยังรู้เลยว่าไอ้แทคแม่งชอบไอ้มินจุน”


“เชี่ยนิมายุ่งอะไรกับยานแม่กู” อูยองตบหัวจุนโฮไปหนึ่งทีโทษฐานที่มาลามปามยานแม่เขา ระหว่างที่กำลังตีกันมินจุนก็เดินเข้ามา มินจุนกวาดสายตามองหาแทคยอนก่อนจะพบว่าอีกคนไม่อยู่ที่โต๊ะแล้ว นิชคุณที่เห็นเพื่อนตัวบางมองหาใครอีกคนก็เอ่ยบอกให้หายข้องใจ


“มันไปร้านเหล้าน่ะ พวกเราก็ไปกันเถอะก่อนที่ไอ้แทคแม่งจะเหมาคลังเหล้าซะก่อน”




แทคยอนที่มาถึงร้านเหล้าก่อนแล้วก็จัดการชงเหล้าดื่มไปแล้วหลายแก้ว หงุดหงิด เขาไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดอะไรพอเห็นว่ามินจุนไม่ได้ปฏิเสธออกไปแถมยังจะติดต่อไปหาไอ้หนุ่มนั่นอีกเขาก็หงุดหงิดขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะหวงเพื่อนก็ได้ ใช่ เขาต้องหวงเพื่อนอย่างมินจุนแน่ๆระหว่างที่กำลังกระดกเหล้าอย่างเมามันส์นิชคุณกับคนอื่นๆก็ตามมานั่งที่โต๊ะ มาถึงก็จัดการชงเหล้าแจกจ่ายให้กันทันที บรรยากาศบนโต๊ะค่อนข้างเงียบจะมีเสียงทะเลาะกันของชานซอง กับจุนโฮมาสร้างสีสันเป็นพักๆ อูยองที่ไม่ค่อยชอบดื่มก็นั่งมองมินจุนที่นั่งข้างๆไม่พูดไม่จาเอาแต่กระดกเหล้าอยากเดียว


“เอ้าๆ แดกยังกับน้ำเปล่าไปอดอยากมาจากไหนครับเพื่อน”


“ของฟรีก็แดกๆไปเถอะ” มินจุนบอกก่อนจะวางแก้วเหล้าลงเพราะเริ่มรู้สึกมึนหัวขึ้นมาบ้างแล้ว ขืนกินต่อคงขับรถกลับไม่ไหวแน่ๆ แทคยอนที่เห็นมินจุนเริ่มจะเมาก็เอ่ยปากบอกให้อีกคนกลับไปพักที่บ้าน


“ไหวป่ะมึง ไม่ไหวมึงก็กลับบ้านไปก่อนเลยนะกูไม่อยากเก็บศพมึง” มินจุนเงยหน้ามามองแทคยอนเป็นเพราะฤทธิ์ของเหล้าที่กินเข้าไปทำให้จิตใจของเขาอ่อนไหวง่ายขึ้นมาทันที ขอบตาเขามันร้อนผ่าว ทำไมต้องไล่ด้วย ทำไมถึงชอบไล่กันนะ ไวเท่าความคิดมินจุนก็พูดออกมาทั้งน้ำตา


“ทำไมมึงต้องไล่กูด้วย ฮึก ทำไมต้องเป็นกูที่ต้องกลับก่อน กูก็แค่อยากอยู่กับพวกมึง ฮึก” มินจุนปาดน้ำตาก่อนจะลุกออกมจากโต๊ะแล้วเดินออกไปนอกร้านเหล้า จุนโฮที่เอ๋อกับอาการเพื่อนของตัวเอง แม่งเมาแล้วอ่อนไหวง่ายแบบนี้ทุกทีก่อนจะหันไปด่าแทคยอนแบบไม่ยั้ง แทคยอนที่ถูกเพื่อนๆรุมด่าก็งงเป็นไก่ตาแตกเขาทำอะไรผิดวะ?


“มึงไปไล่มันทำไมก็รู้อยู่ว่ามันเมาแล้วอ่อนไหวง่าย”


“กูไม่ได้ไล่กูแค่บอกให้มันกลับบ้านไปก่อน”


“นั่นแหละคือไล่ โทอิค990ไม่ได้ช่วยประมวลความคิดมึงเลยเรอะ”


“เอ้าไอ้เชี่ยโฮ ชั่งแม่งเหอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปดูมันที่บ้าน” แทคยอนไม่สนใจจุนโฮก่อนจะหยิบแก้วเหล้ามากินต่อทำท่าทางว่าไม่รู้สึกผิดอะไรทั้งๆที่โทษตัวเองไปเต็มๆ





มินจุนเดินออกมาจากร้านเหล้าเขาเดินร้องไห้มาเรื่อยๆก่อนจะหยุดร้องแล้วหันไปมองรอบตัวที่ค่อนข้างเปลี่ยวไม่มีผู้คนผ่านไปมา นี่เขาเดินมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับก็มีนักเลงสามคนที่ท่าทางดูไม่เป็นมิตรเข้ามาล้อมเขาไว้ มินจุนเดินเลี่ยงนักเลงกลุ่มนั้นก่อนจะถูกคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าแก๊งค์จับแขนไว้


“ร้องไห้ทำไมจ๊ะ มามะเดี๋ยวพี่เช็ดน้ำตาให้” มินจุนสะบัดแขนออกอย่างแรงก่อนจะเซไปอีกทางเหล้าที่กินเข้าไปกำลังออกฤทธิ์ มินจุนสะบัดหัวเพื่อเรียกสติตัวเองก่อนจะผลักหนึ่งในสามคนนั้นที่จะเข้ามากอดเขาออกไป


“ออกไปนะ อย่าเข้ามา”


“เฮ้ย มาจับมันไว้” หัวหน้าแก๊งค์สั่งให้อีกสองคนมาจับเขาไว้ มินจุนพยายามหาทางหนีทุกวิถีทางแต่ก็ไม่ได้ผลก่อนจะกลั้นใจฮึดสู้ปล่อยมัดใส่หน้าคนที่กำลังจะมาล็อคตัวเขา และหันไปถีบคนที่เป็นหัวหน้าอย่างเต็มแรงก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล หัวเขามันมึนไปหมดมินจุนพยายามประครองตัวหนีไปด้วยความกลัวน้ำตาที่แห้งไปแล้วก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย นักเลงสามคนนั้นเข้ามาล็อคตัวมินจุนก็จะลากพากลับไปที่เดิม

“ฤทธิ์เยอะนักนะ”
ตุบ! หัวหน้าแก๊งค์ต่อยเข้าที่ท้องของมินจุนอย่างแรงจนตัวงอ มินจุนทั้งจุกและเจ็บเขาไม่มีแม้แต่แรงจะขัดขืนน้ำตาไหลของมาเพราะความกลัว ได้แต่ขอให้มีใครสักคนผ่านมาแถวนี้ หรือขอให้แทคยอนออกมาตามหาเขา

“ชะ..ช่วยด้วย แทคยอน”


“อย่ากลัวไปเลยนะ ไปเล่นสนุกกันดีกว่า” หนึ่งในสามคนนั้นบอกกับมินจุนก่อนจะบอกให้ลูกน้องลากมินจุนเข้าไปในป่าข้างๆก่อนที่จะไล่ให้อีกสองคนไปดูต้นทาง มือหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วใบหน้าของมินจุนที่นอนสะอื้นฮักหมดแรงจะขัดขืน รังเกียจ แต่ก็หนีไม่ไหว มินจุนพยายามเค้นแรงมายื้อมือหยาบที่กำลังฉีกกระชากเสื้อของเขาก่อนจะกัดเข้าไปที่แขนของไอ้นักเลงชั่ว


“อ๊ากกก” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นมินจุนที่โดนตบอย่างแรงจนแทบสลบก็ได้แต่นอนน้ำตาไหลนิ่งๆเพราะหมดทางสู้ ทำได้แค่ปล่อยให้คนสกปรกมาล่วงเกินร่างกายของตัวเองร่างกายอ่อนแรงจนแทบจะหมดสติ สายตาพร่ามัวเพราะน้ำตา เขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ผลั่ก! ตุบ! ตุบ!


“มินจุน ตื่นสิมินจุน”

ช่วยด้วย แทค..ยอน” เสียงใครสักคนที่เรียกเขาไว้คือเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่จะหมดสติไป






“มินจุนล่ะ มินจุนอยู่ไหน” แทคยอนและทุกคนรีบเข้าไปถามแจ๊คสันที่นั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินทันที แจ๊คสันใช้โทรศัพท์ของมินจุนโทรมาหาพวกเขาบอกว่ามินจุนโดนทำร้ายร่างกาย พวกเขาทุกคนก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที แจ๊คสันมองหน้าเพื่อนของมินจุนก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาเห็นทั้งหมดให้ทุกคนฟัง เขากับเพื่อนๆกำลังกลับมาจากทำงานซึ่งตรงที่เกิดเหตุนั้นเป็นเส้นทางที่เขาต้องผ่านอยู่เป็นประจำอยู่แล้วเขาเห็นผู้ชายสองคนยืนอยู่เหมือนจะคอยเฝ้าอะไรก่อนจะได้ยินเสียงร้องให้ช่วย แล้วเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะข่มขืนผู้หญิง เขากับเพื่อนเลยเข้าไปช่วยตอนที่เห็นว่าเป็นมินจุนเขาเองก็ต้องใจมาก สภาพของมินจุนตอนที่เขาเห็นนั้นค่อนข้างแย่ เสื้อผ้าถูกฉีกขาด ใบหน้ามีรอยช้ำจากการถูกทำร้าย ร่างกายก็เต็มไปด้วยรอยสกปรกจากคนชั่ว แจ๊คสันมองไปที่แทคยอนก็จะพูดบางอย่างออกมา


“มึงนี่น่าอิจฉานะแทคยอน” แทคยอนทำหน้างงทันทีที่ได้ฟังอีกคนพูด


“ยังไง”


“ตอนที่กูไปช่วยมินจุนสิ่งสุดท้ายที่มินจุนพูดก่อนจะสลบไปคือ ชื่อของมึง” แทคยอนตาโตทันทีที่ได้ฟังแจ๊คสันพูด ตอนที่แจ๊คสันเล่าให้เขาฟังว่ามินจุนเป็นยังไงเขาแทบทรุดลงไป ตอนได้รับโทรศัพท์เขาเป็นห่วงอีกคนมากจนฝ่าทุกไฟแดงเพื่อให้มาถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด  ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกก่อนที่มินจุนจะถูกเข็นออกมา แทคยอนมองอีกคนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงก็น้ำตาไหลออกมาทันที เป็นเพราะเขา ถ้าเขาไม่ไล่มินจุนออกมาจากร้าน ถ้าเขาตามอีกคนออกมา มินจุนก็คงจะไม่เจอเรื่องแบบนี้ 




ทุกคนเดินตามเตียงของมินจุนมายังห้องพักนิชคุณบอกให้คนที่เหลือออกไปข้างนอกเพื่อที่จะให้แทคยอนได้อยู่กับมินจุนตามลำพัง แทคยอนกุมมือของคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไว้ ใบหน้าหวานที่เขาชอบมองตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำอยู่ดีๆมินจุนก็สะดุ้งขึ้นมา แทคยอนตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเพราะคิดว่าอีกคนจะเป็นอะไรไป มินจุนลืมตาตื่นขึ้นมาเขาฝันร้าย ฝันถึงเหตุการณ์บ้าๆนั้นก่อนจะมองไปเห็นแทคยอนที่อยู่ข้างเตียงก็เข้าไปกอดอีกคนไว้ทันทีด้วยความกลัว


“แทคยอน ฮืออ” แทคยอนกอดมินจุนที่ร้องไห้ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของเขาแน่น


“กูขอโทษ กูขอโทษที่ไล่มึง ขอโทษที่ทำให้มึงเจอเรื่องแบบนี้ ขอโทษ” แทคยอนบอกอีกคนอย่างรู้สึกผิด ถ้ามินจุนเป็นอะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเอง เขานี่แย่มากเลยสินะ มารู้ตัวว่ารักก็ตอนที่จะเสียอีกคนไป ไวเท่าความคิดเขาก็พูดมันออกไปก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูด


“กูรักมึงมินจุน” มินจุนผละออกจากอ้อมกอดก่อนจะสบตาแทคยอนเพื่อดูว่าอีกคนโกหกเขาหรือป่าว แต่แววตาของแทคยอนนั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง


“กูมันโง่เองที่รู้ตัวช้า ตอนกูรู้เรื่องมึงใจกูแทบจะขาด ให้โอกาสกูได้ดูแลมึงได้มั้ยมินจุน” แทคยอนสบตากับอีกคนเพื่อยืนยันในสิ่งที่เขาพูดว่าเป็นความจริง


“อืม อย่าทิ้งกูไปไหน อย่าไล่กูอีกนะ” มินจุนบอกก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอีกเขากลัว กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวว่าจะเจอเรื่องแบบวันนี้อีก


“กูจะไม่ไล่มึงไปไหนอีกแล้ว กูสัญญา” แทคยอนบอกก่อนจะจูบซับน้ำตาให้กับอีกคนและจูบไล่มายังริมฝีปากอิ่มที่มีรอยช้ำเพื่อปลอบขวัญอีกคน


“อื้ม”




ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังจากสารภาพรักกับมินจุนไปแทคยอนก็แทบไม่ยอมห่างจากอีกคนเลย และให้มินจุนมาอยู่กับเขาที่บ้านเพื่อที่จะได้ดูแลได้อย่างใกล้ชิด ตอนนี้พวกเขาทั้งหกคนก็กำลังรวมตัวกันอยู่ที่บ้านแทคยอนเพื่อจะเคาท์ดาวน์ด้วยกัน มินจุนมองแก้วเหล้าที่วางอยู่ตรงหน้านิ่งไม่แม้แต่จะหยิบมันขึ้นมาดื่ม เพราะกลัวว่าถ้าตัวเองมัวแล้วจะเกิดเรื่องแบบวันนั้นขึ้นอีก แทคยอนที่เห็นอาการของมินจุนก็จับมืออีกคนไว้แน่นเพื่อให้มินจุนคลายกังวล มินจุนยิ้มให้กับแทคยอนก่อนที่ลุกขึ้นเดินไปกอดคอกับเพื่อนๆและนับถอยหลังไปพร้อมกัน


“5 4 3 2 1 วู้ววว Happy New Year” พลุกระดาษถูกถึงออกมาเพื่อฉลองให้กับปีใหม่นี้ แทคยอนคว้าเอวของมินจุนก่อนที่จะประกบปากจูบกันแบบดูดดื่ม นิชคุณ อูยอง ชานซอง จุนโฮที่เห็นแทคยอนกับมินจุนจูบกันแบบไม่อายฟ้าดินก็พร้อมใจกันแซวขึ้นมาทันที


“ขึ้นห้องมั้ยสัสแทค”

เชี่ยนิจูบไม่เกรงใจกูเล๊ยยย”


“เบาเว้ยเพื่อนเบา จูบซะมินจุนกูแทบจะละลาย” แทคยอนผละออกมาจากอิ่มก่อนจะหันไปด่าเพื่อนตัวดีของพวกเขาสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้อย่างดี 



จบ!

ผลงานอื่นๆ ของ คุณปู่บ่ายสอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 kimmin132 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 16:07
    สนุกสุดดดด
    #1
    0