นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [SF ChanKim] Ᾱ (Ѿ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ก.พ. 60 / 01:11


“ชานเสร็จหรือยังลูกเดี๋ยวน้องจะรอนานนะ” คุณนายฮวางตะโกนเรียกลูกชายของตัวเองที่ยังไม่ยอมลงมาข้างล่าง ไม่ทันได้เรียกซ้ำสองชายหนุ่มเจ้าของชื่อก็เดินลงมาจากห้องนอนเข้ามาหาคุณนายฮวางคนสวยก่อนจะหอมแก้มผู้เป็นแม่ ชานซองนั่งลงบนโต๊ะกินข้าวก่อนจะตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆแบบไม่สนใจอะไร วันนี้เป็นวันที่ลูกชายของคุณนายคิม คิม มินจุนน้องชายข้างบ้านจะกลับมาจากไปเรียนต่อที่สวิสแม่ของเขาจึงอาสาจะให้เขาไปรับมินจุนที่สนามบินทั้งๆที่เขาไม่อยากไป มินจุนกับเขาชอบเล่นกันตอนเด็กๆมินจุนเป็นเด็กแสบอ้วนตัวกลม ตอนเด็กเขามักจะเรียกมินจุนว่า ‘แพนด้า’ ส่วนอีกคนก็จะเรียกเขาว่า ‘พี่หมี’ เพราะว่าเป็นเด็กอ้วนกลมมินจุนมักจะโดนคนอื่นล้อและคอยแกล้งอยู่เสมอเขาจึงต้องทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดีในการปกป้องน้อง แต่มินจุนก็หวงเขามากเกินไปเด็กนั่นไม่พอใจที่เขามีแฟนและคอยแกล้งแฟนเขาสารพัดวิธีแสบๆจะมาแกล้ง คุณนายคิมที่เห็นว่าลูกชายตัวเองดื้อและสร้างเรื่องก็เลยส่งอีกคนไปเรียนที่สวิส ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเด็กอ้วนนั่นจะเป็นยังไงมั่ง คงอ้วนกลมกว่าเดิมเยอะเลยมั้ง


หลังจากกินข้าวเสร็จชานซองและคุณนายฮวางก็พากันมายังสนามบิน ชานซองตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้เจอน้องข้างบ้านที่ไม่ได้เจอกันนาน


“คอยมองหาน้องดีๆนะชาน น้องไม่ได้กลับเกาหลีนานเดี๋ยวน้องจะหลง”


“ครับแม่ ผมจะมองหาเด็กอ้วนตัวกลมเผื่อว่าใช่น้องผมจะได้เรียกถูก”


“เดี๋ยวเถอะชานซอง ทำไมว่าน้องแบบนั้นฮะ” คุณนายฮวางตีลูกชายตัวแสบของตัวเอง ก่อนที่ผู้คนจะพากันเดินออกมาจากช่องผู้โดยสารขาออก ชานซองมองคนนั้น คนนี้ที่เดินผ่านไปมาก่อนจะสุดสายตากับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนถือกระเป๋าเดินทางมองไปรอบๆเหมือนจะหลงทาง น่ารักจังแฮะ ขณะที่คิดเสียงของคุณนายฮวางก็ดังขึ้นขัดความคิดของเขาซะก่อน


“มินจุน ทางนี้ลูก” ชานซองมองไปทางที่แม่เขาโบกมือก่อนที่เจ้าของชื่อจะเดินเข้ามา คนตัวสูงตกใจตาโตที่คนที่เขาแอบมองตอนแรกคือมินจุน คนตัวสูงมองคนที่เขาไม่ได้เจอมานานตลอด 6 ปีอย่างไม่วางตา เปลี่ยนไปเยอะมาก มินจุนในความทรงจำของเขาคือเด็กผู้ชายตัวอ้วนๆ ที่แสบและซน แต่มินจุนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขากับเป็นชายหนุ่มร่างบาง ใบหน้าหวาน ดวงตาเรียวที่สดใสและเศร้าไปในคราวเดียวกัน คนตัวสูงขยี้ตาตัวเองหนึ่งครั้งก่อนจะมองมินจุนที่กอดกับแม่เขาอยู่


“มองน้องไม่วางตาเลยนะ ไงล่ะ น้องน่ารักขึ้นล่ะสิ มินจุนหนูจำพี่ชานซองได้มั้ยลูก” คุณนายฮวางบอกกับลูกชายตัวเองที่จ้องมินจุนไม่วางตา ก่อนจะหันไปถามอีกคน มินจุนมองชานซองที่ยืนอยู่ข้างหน้า เขาจำอีกคนได้ขึ้นใจเป็นเพราะชานซองทำให้เขาต้องโดนแม่ส่งไปเรียนต่อที่สวิส ชานซองไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักใบหน้าหล่อเหลา ก็ยังหล่อเหมือนเดิม ตาคมที่เขาชอบมอง และร่างกายที่สูงขึ้นตามวันเวลา มินจุนยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะทักทายอีกคน


“หวัดดีครับพี่ชานซอง พี่ชานซองยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะครับ” ชานซองมองคนที่ทักทายเขา เสียงหวานๆกับใบหน้าน่ารักตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแปลกๆที่หัวใจก่อนจะตอบอีกคนกลับไป


“ครับ น้องมินจุนก็...น่ารักขึ้นนะครับ” มินจุนยิ้มหวานให้อีกคนก่อนที่ทั้งหมดจะพากันกลับมาที่บ้าน คุณนายคิมเข้าไปสวมกอดลูกชายของตัวเองด้วยความคิดถึงเต็มรัก ก่อนจะปล่อยให้ลูกชายของเขาขึ้นห้องไปอาบน้ำและพักผ่อนเพราะคงเหนื่อยจากการเดินทางมานาน



หลังจากที่พักผ่อนจนหายเหนื่อยมินจุนก็เดินลงมาที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นแม่ของตัวเองและชานซองนั่งอยู่ที่โซฟาคนตัวเล็กเดินเข้าไปหาผู้เป็นแม่ด้วยความงง


“แม่จะไปไหนครับ?”


“แม่จะไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดกับป้าน่ะลูก คงกลับมาหลังปีใหม่ ระหว่างนี้ก็ให้พี่ชานซองเขามาอยู่เป็นเพื่อนนะ”


“โธ่แม่ ผมเพิ่งจะกลับมานะทำไมแม่ถึงหนีผมไปเที่ยวล่ะ” มินจุนยู่หน้าใส่แม่ของตัวเองด้วยความงอนคุณนายคิมมองลูกชายที่ทำตัวเหมือนเด็กๆก่อนจะขยี้หัวลูกชายและขอตัวไปขึ้นรถเพื่อออกเดินทาง ชานซองที่นั่งเงียบๆมองสองคนแม่ลูกร่ำลากัน เขามองการกระทำของมินจุนไม่วางตา น่ารักขึ้นอะไรเบอร์นี้วะ อยู่ๆเด็กชายน่ารักเรียบร้อยที่เขาเห็นตอนแรกก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเด็กแสบขึ้นมาทันที มินจุนปรายตามองชานซองก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อสายถึงใครคนหนึ่ง


“ฮัลโหลคุงคุง ฉันอยากไปร้านเหล้าน่ะนายมีผับหรือร้านเหล้าเจ๋งๆที่เกาหลีแนะนำมั่งมั้ย”


“อื้ม ได้สิแล้วเจอกันนะ” หลังจากวางสายมินจุนก็เดินขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนจะเดินลงมาพร้อมกุญแจรถ ชานซองมองอีกคนด้วยความเอ๋อน้องมินจุนที่แสนน่ารักเมื่อกี๊หายไปไหนแล้ววะ ทำไมเหลือแต่แม่เสือดาวตัวร้ายที่ใส่เสื้อเชิร์ตสีขาวบางจนเห็นไปถึงสัดส่วนข้างใน กับกางเกงยืนรัดรูป ชานซองลุกขึ้นถามคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินไปที่รถคันหรูทันที


“น้องมินจุนจะไปไหนครับ”


“กินเหล้า” อื้อหือ สั้นๆได้ใจความดูท่าน้องมินจุนของเขาคงจะไม่ได้เรียบร้อยแบบที่เห็นตอนแรกแล้วสินะ ชานซองที่ยังมึนอยู่กับท่าทีของอีกคนก็เดินมาขวางหน้าคนตัวเล็กไว้


“พี่ไปด้วย” มินจุนมองคนตัวสูงที่มาขวางหน้าก่อนจะกรอกตาหนึ่งที ชานซองหล่อขึ้นก็จริง แต่เขาก็ไม่เคยลืมสิ่งที่คนตัวสูงทำกับเขาไว้ ก่อนที่เขาจะไปสวิสเขาบอกชอบชานซอง เขาสัญญากับตัวเองไว้ว่าเขาจะต้องดูดีขึ้นเพื่อมาแก้แค้นอีกคน




มินจุนขับรถมายังผับที่นิชคุณให้แผนที่ไว้เมื่อมาถึงคนตัวเล็กก็เปิดประตูลงจากรถส่งกุญแจให้เด็กรับรถแล้วเดินเข้าไปในผับโดยไม่สนใจคนตัวสูงที่มาด้วยกัน มินจุนมองหาเพื่อนรักของตัวเองก่อนจะเห็นมือขาวที่โบกขึ้นหยอยๆคนตัวเล็กเดินเข้าไปหาเพื่อนรักก่อนทักทายเพื่อนๆ ชานซองเดินตามอีกคนที่เดินทิ้งห่างด้วยความไวเมื่อเดินมาถึงโต๊ะก็ทำหน้ามึนเพราะไม่รู้จะนั่งตรงไหน โชคดีที่ในกลุ่มเพื่อนของมินจุนนั้นมีรุ่นน้องของเขานั่งอยู่ด้วย โคตรบังเอิญเลยเว้ย นิชคุณที่เห็นชานซองที่เดินตามมินจุนมายืนอยู่ตรงโต๊ะก็ถามมินจุนด้วยความสงสัย


“นั่นใครวะมินจุน?” มินจุนมองชานซองก่อนจะตอบเพื่อนรักไป


“พี่ชายข้างบ้าน”


“เฮ้ย! พี่ชานซอง!!” เสียงทุ้มของแทคยอนเอ่ยเรียกรุ่นพี่คนสนิทดังลั่น มินจุนมองไปที่แทคยอน สลับกับชานซองไปมาก่อนจะถามเพื่อนหน้าย่นของตัวเอง


“รู้จักกันด้วยเหรอย่น?”


“เออ พี่ชานเป็นรุ่นพี่กูตอนที่อยู่บอสตันน่ะ” แทคยอนบอกก่อนจะเรียกให้ชานซองมานั่งในโต๊ะ ชานซองที่รอให้แทคยอนมองเห็นเขาก็เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ก่อนจะรับแก้วเหล้าจากรุ่นน้องมาถือไว้จิบพอเป็นพิธีก่อนจะมองคนที่มาด้วยกันนั่งตรงข้ามที่ตอนนี้ปลดกระดุมเสื้อออกมาสองเม็ดโชว์ลาดไหล่ที่น่ามองพอเป็นพิธี ชานซองมองไปที่ลาดไหล่สวยก่อนจะกลืนน้ำลาย นอกจากจะเป็นเสือร้ายแล้วยังขี้ยั่วอีกด้วย มินจุนที่กินเหล้าจนเริ่มเมาก็เริ่มเลื้อยไปซบนิชคุณที ซบแทคยอนที มือเล็กลูบไปมาบนแผงอกของแทคยอนอย่างซุกซน แทคยอนเองแทนที่จะผลักไสอีกคนออกกลับหัวเราะชอบใจกับการกระทำของคนตัวเล็ก


“เอาอีกละ แม่งเมาแล้วยั่วตลอด” นิชคุณส่ายหัวกับเพื่อนตัวเอง มินจุนใช้มือคล้องคอแทคยอนก่อนจะซุกหน้าไปตรงซอกคอ ชานซองที่เห็นการกระทำทุกอย่างก็รีบเข้าไปแยกอีกคนทันที นี่มันอะไรกันเนี่ย! ไปอยู่สวิสแค่ 6 ปีนี่เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอวะ



ชานซองพาอีกคนที่เมาไม่รู้เรื่องยัดใส่รถก่อนจะขับกลับมาที่บ้าน แบกอีกคนลงมาแล้วปล่อยร่างเล็กลงไปกับโซฟาแล้วเดินเข้าไปหยิบผ้าชุดน้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้กับคนตัวเล็กที่ตอนนี้หลับไปแล้ว ชานซองมองคนที่หลับอยู่บนโซฟา ใบหน้าที่ขึ้นสีเพราะฤทธิ์เหล้าทำให้ชานซองจ้องมองไม่วางตา ทำไมเมาได้น่ารักขนาดนี้วะ คนตัวสูงจัดการใช้ผ้าเช็ดไปตามตัวของอีกคนเรื่อยๆจนมาถึงใบหน้า ตาคมโตจ้องมองใบหน้าที่หลับพริ้ม ขนตางอนยาว จมูกเป็นสัน ริมฝีปากอิ่มที่น่าสัมผัส อยู่ดีๆคนที่หลับอยู่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาชานซองสะดุ้งตกใจก่อนที่จะรู้ตัวว่าใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากอีกคนแค่คืบ ชานซองลุกขึ้นนั่งปกติทันที เมื่อกี๊จะทำอะไรวะไอ้ชานเอ๊ย มินจุนขยับตัวขึ้นด้วยความมึนความจริงแล้วเขาไม่ได้หลับ แล้วเขาเองก็ไม่ได้เมา เหล้าไม่กี่แก้วไม่ทำให้เขาเมาได้หรอก คนตัวเล็กขยับเข้าไปหาคนตัวสูง


“พี่ชานซองจะลักหลับผมเหรอ” ชานซองมองคนตัวเล็กที่นั่งมองเขาตาแป๋ว แก้มแดงๆที่ทำให้อีกคนดูน่ารังแก ไหนจะเสื้อที่ปลดกระดุมเห็นเนื้อหนัง โอ๊ยยย น้องมินจุนจะยั่วพี่ชานเหรอครับ ชานซองลุกขึ้นเอาผ้าไปเก็บในห้องครัวเพื่อระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้เผลอทำอะไรเด็กขี้ยั่วซะก่อน พอหมุนตัวกลับก็ชะงักกับคนตัวเล็กที่เดินตามมา มินจุนเดินเข้าไปหาชานซองช้าๆต้อนอีกคนจนชนเข้ากับอ่างล้างจาน


“ว่าไงครับพี่ชานซอง เมื่อกี๊พี่จะจูบผมเหรอ” ชานซองมองคนตัวเล็กที่เอามือคล้องคอเขาไว้


“เอ่อ คือพี่ไม่ได้ตั้งใจ”


“คริ ผมไม่ได้ว่าอะไรพี่ชานสักหน่อย”


“น้องมินจุนปล่อยพี่ก่อนนะครับ” ปากก็เอ่ยห้าม มือหนาก็คอยจับมือเล็กที่ซุกซนลูปไล้ไปมาอยู่แถวหน้าอกเขา น้องมินจุนครับ ถ้าไม่หยุดพี่ชานจะไม่ทนแล้วนะครับ เขาเองก็เป็นผู้ชายไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน เจอคนมายั่วขนาดขนาดนี้มันก็ต้องมีทนไม่ไหวกันบ้าง


“ทำไมล่ะครับ พี่ชานซองไม่ชอบให้มินจุนทำแบบนี้เหรอครับ ตอนเด็กๆมินจุนก็ทำออกบ่อยนี่นา” มินจุนจงใจขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆกับหน้าของอีกคนมือเรียวก็ลูบไปมาอยู่ที่หน้าอกแกร่ง เขาจะทำให้ชานซองหลงเขา และเป็นฝ่ายต้องการเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น คนตัวเล็กซุกใบหน้าลงกับซอกคอคนตัวสูงก่อนจะใช้ปากคลอเคลีย ยั่วขนาดนี้ดูสิ๊จะทนไหวมั้ย


ชานซองที่พยายามสงบสติอารมณ์ก็สติขาดผึงทันทีที่อีกคนคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอ ไม่ทนแล้วเว้ยยยยยย คนตัวสูงพลิกร่างคนตัวเล็กพิงกับอ่างล้างหน้าก่อนจะกดจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่ม มินจุนเบิกตากว้างที่โดนอีกคนจู่โจม นี่ไม่ได้อยู่ในแผนของเขา! มือเรียวทุบลงไปบนอกแกร่งเพื่อให้อีกคนปล่อย คนตัวสูงไม่ปล่อยแถมยังบดขยี้ริมฝีปากของเขาแรงขึ้นก่อนจะสอดลิ้นเข้ามากวาดต้อนไปทั่วโพรงปาก


“อื้อ” มือเรียวทั้งทุบ ทั้งตีอีกคน ชานซองผละออกจากริมฝีปากที่บวมเจ่อเพราะการจูบก่อนจะไปคลอเคลียกับลำคอสวย มินจุนผลักคนตัวสูงออกอย่างแรงก่อนจะรีบวิ่งหนีขึ้นห้องไป ชานซองมองตามคนที่วิ่งหนีไปก่อนจะยิ้มออกมา เขารู้ว่ามินจุนแกล้งเมาและคิดจะแกล้งยั่วเขา เขาเลยยอมตามน้ำแล้วรอจัดการอีกค เจอกันสักตั้งนะจ๊ะน้องมินจุน ชานซองเดินกลับบ้านของตัวเองเพื่อจะไปพักผ่อนเอาแรงอย่างอารมณ์ดี





มินจุนที่เพิ่งตื่นนอนเดินลงมาอย่างงัวเงียก่อนจะมองหาแม่ของตัวเอง และนึกขึ้นได้ว่าแม่ของตัวเองไม่อยู่บ้านจึงใส่รองเท้าเพื่อเดินไปหาอะไรกินที่หน้าปากซอยมินจุนมองไปยังบ้านข้างๆที่ตอนนี้เงียบสนิทก่อนจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน บ้าเอ๊ย หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะมินจุน ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังเดินผ่านหน้าบ้านของชานซองเสียงทุ้มของเจ้าของบ้านก็เอ่ยทักเขา


“จะไปไหนครับมินจุน” มินจุนมองคนตัวสูงที่แต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอกก่อนจะตอบกลับไป


“ไปหาอะไรกิน”


“ดีเลย งั้นไปกับพี่ พี่ก็กำลังจะไปหาอะไรกินเหมือนกัน” พูดจบชานซองก็เดินมาจับมือคนตัวเล็กให้เดินมาขึ้นรถ มินจุนสะบัดแขนก่อนจะโดนคนตัวสูงจับยัดเข้าไปในรถ


“ถ้าไม่อยากโดนแบบเมื่อคืนก็อย่าหนีรู้มั้ยครับ” มินจุนนั่งนิ่งทันทีที่ถูกคนตัวสูงขู่ก่อนจะกอดอกแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เขาต้องเป็นคนทำให้อีกคนมาศิโรราบสิ ไม่ใช่มานั่งกลัวคำขู่ของอีกคนแบบนี้ ชานซองขับรถไปหันมองคนข้างๆที่กอดอกหันหน้ามองข้างทาง เขารู้วิธีที่จะปราบพยศอีกคนแล้ว หึ ถึงจะจูบกันได้ไม่นานแต่ก็รู้ได้ทันทีว่านั่นเป็นจูบแรกของคนตัวเล็ก ขนาดจูบยังเวอร์จิ้นแล้วริอาจจะมาต่อกรกับพี่ชาน



มินจุนมองไปยังรอบๆห้างที่เขาไม่เคยมาด้วยความตื่นตา ก่อนจะเดินตามคนตัวสูงไปยังร้านอาหารเขาเปิดเมนูก่อนจะจัดการสั่งอาหารที่แพงที่สุดมาเยอะๆเพื่อให้อีกคนจ่ายเล่นๆ ชานซองกอดอกมองคนตัวเล็กที่สั่งอาหารไม่หยุด สั่งเยอะขนาดนี้คิดจะแกล้งเขาสินะ ระหว่างที่คนตัวเล็กสั่งอาหารอย่างเมามันส์เขาก็เบรกอีกคนไว้ทันที


“สั่งเยอะขนาดนี้ถ้ากินไม่หมดพี่ขอคิดค่าอาหารเป็นแบบเมื่อคืนนะครับ เอ แต่อาหารราคาแพงมากคงต้องทำมากกว่าเมื่อคืนแล้วมั้ง” มินจุนหยุดการกระทำทันทีก่อนที่จะบอกพนักงานที่จดออร์เดอร์มีระวิง


“ผมเอาแค่สเต๊กไก่ ที่เหลือยกเลิกครับ” คนตัวเล็กส่งเมนูคืนพนักงานก่อนจะแยกเขี้ยวให้อีกคน นี่ก็ขู่จังเว้ยยย เห็นเขาขี้ยั่วขนาดนั้นแต่จูบเมื่อคืนนั่นคือจูบแรกของเขาเลยนะ นึกแล้วโมโห หลังจากกินอาหารเสร็จทั้งสองก็เดินเล่นอยู่ในห้าง มินจุนเหลือบไปเห็นร้านขายตุ๊กตาที่มีตุ๊กตาแพนด้าตัวใหญ่วางอยู่ก็วิ่งเข้าไปในร้านทันที ชานซองตกใจที่อยู่ดีๆคนข้างๆก็วิ่งหายไปก่อนจะรีบตามไปก็เห็นอีกคนยืนมองตุ๊กตาหมีแพนด้าตาละห้อย


“พี่ชานซองมินจุนอยากได้” ชานซองเลิกคิ้วขึ้นมองอีกคนที่หันมาบอกเขา ก่อนจะแกล้งอีกคนเล่น


“ซื้อสิครับ”


“ซื้อให้มินจุนหน่อย”


“ไม่”


“มินจุนจะเอา!!!!” คนตัวเล็กตะโกนออกมาเสียงดัง ชานซองปิดปากมินจุนที่อยู่ๆก็ตะโกนออกมาคนตัวเล็กส่งเสียงร้องอู้อี้ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมามอง ชานซองส่งสายตาเข้มดุอีกคนให้เงียบลง มินจุนนิ่งก่อนที่ชานซองจะปล่อยมือที่ปิดปากเขาออก เมื่อปากเป็นอิสระคนตัวเล็กก็โวยวายทันที


“มินจุนจะเอาแพนด้า!”


“อย่างเสียงดังสิมินจุน”


“ก็มินจุนจะเอา”


“โอเคครับ เดี๋ยวพี่ซื้อให้”


“ก็แค่นั้นแหละ” คนตัวเล็กหยุดโวยวายแล้วหันไปอุ้มตุ๊กตาแพนด้าไปให้พนักงานคิดเงิน ชานซองกุมขมับตัวเองก่อนจะเดินตามไปจ่ายตัง นอกจากจะขี้ยั่ว แล้วยังขี้โวยวายอีกเมื่อไหร่แม่กับคุณป้าจะกลับมา คนตรงหน้าเขาจะได้กลับมาเป็นน้องมินจุนผู้น่ารักแบบที่สนามบินอีกครั้ง



มินจุนอุ้มตุ๊กตาแพนด้าเข้าบ้านมาอย่างอารมณ์ดี ท้องก็อิ่ม แถมยังได้แพนด้านุ่มนิ่มมากอดฟรีอีก งือออ แพนด้าลูกพ่อ ชานซองมองคนตัวเล็กที่เดินดุ่มๆอุ้มแพนด้าเข้าบ้านไป เขาคิดว่าเขามีสิ่งที่จะมาหลอกล่อเด็กดื้อเพิ่มแล้วแหละ


“ไม่คิดจะขอบคุณพี่หน่อยเหรอ”


“เรื่อง?”


“ที่พี่ซื้อตุ๊กตาให้ไง อ่า แต่ไม่เป็นไร พี่เอาอย่างอื่นแทนคำขอบคุณดีกว่า ฟอด! พรุ่งนี้มาฉลองปีใหม่กับพี่นะ” คนตัวสูงหอมแก้มอีกคนแรงๆก่อนรีบหนีกลับบ้านไป มินจุนตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อตั้งสติได้ก็โวยวายอีกคนออกมา


“ไอ้พี่ชานซอง!!!!”




กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งๆๆๆๆๆๆ มินจุนกดออดหน้าบ้านของชานซองด้วยความหงุดหงิดเขากำลังจะออกไปเคาท์ดาวน์กับพวกนิชคุณแต่ชานซองกับโทรมาสั่งเขาให้มาเคาท์ดาวน์ที่บ้านของตัวเองพร้อมขู่ว่าถ้าไม่มาจะมาลากตัวเขา แล้วจะทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่เคาท์ดาวน์ข้ามปีแทนประสบการณ์ช่วงวัยเด็กบอกให้เขารู้ว่าชานซองเป็นคนพูดจริงทำจริง เขาจึงต้องอัญเชิญตัวเองมาหาอีกคนแทนที่จะได้ออกไปลั้นลากับเพื่อนๆ


“กดขนาดนี้เอาไปเล่นบ้านมั้ย”


“ไม่ล่ะ ที่บ้านมี” ชานซองเดินออกมาเปิดประตูด้วยความเร่งรีบ ถ้าไม่รีบออกมาเปิดมีหวังกริ่งที่บ้านเขาคงช็อตและพังแน่ๆก็อีกคนเล่นกดซะรัวขนาดนั้น ชานซองเดินนำอีกคนเข้ามาในบ้านก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องให้ชองกัมออกมาแล้วเดินเข้าไปหยิบเบียร์และกับข้าวออกมาวางไว้บนโต๊ะ


“เฮ้ยยย อย่าเข้ามานะเว้ย” ชานซองวิ่งออกจากห้องครัวไปหาคนตัวเล็กทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง ก่อนจะเห็นอีกคนยืนกระโดดโหยงๆอยู่บนโซฟา


“อะไร เป็นอะไร”


“พี่ชานซอง แมวอ่ะแมว เอามันออกไป” คนตัวเล็กกระโดลงจากโซฟาเข้าไปกอดอีกคนไว้ทันที ชานซองมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดก่อนจะหัวเราะออกมา ฤทธิ์ก็เยอะแต่ดันมากลัวแมวตัวเล็กๆ


“ขำอะไร ไล่แมวออกไปสิ ไล่มันไปชิ่วๆ” ชานซองกั้นขำก่อนจะไล่ชองกัมให้ไปเล่นที่อื่น


“ไปเล่นที่อื่นนะชองกัม น้องมินจุนเค้ากลัวน่ะ” แมวสีหมอกมองเจ้านายตัวเองด้วยความงง ก่อนจะเดินหนีไป มินจุนผละออกจากชานซองก่อนจะหันมาจัดท่าทางตัวเองให้เป็นปกติก่อนจะโวยวายอีกคน


“ทำไมไม่บอกว่าเลี้ยงแมว!”


“เอ้า ใครจะรู้ล่ะครับว่ากลัวแมว” มินจุนสะบัดหน้าหนีอีกคนก่อนคว้ากระป๋องเบียร์มาเปิดและกระดกเข้าไปรวดเดียว


“อ๊า ชื่นใจ”


“หึ ระวังเมานะครับน้องมินจุน” ชานซองเองก็หยิบเบียร์มาจิบไปพลางรอเวลาเที่ยงคืน เวลาผ่านไปกับกระป๋องเบียร์เปล่าหลายกระป๋องที่วางอยู่บนโต๊ะ ชานซองมองคนตัวเล็กที่เอาแต่กินเบียร์ไม่ยอมหยุด ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาหวานฉ่ำที่สบตาเขาทำให้ชานซองรู้สึกใจเต้นขึ้นมา


“พี่ชานซองมองน้องมินจุนทำไมครับ คริ” อื้อ หือมาอีหรอบนี้เมาชัวๆ มินจุนที่เริ่มเมาเพราะเบียร์ที่กินเข้าไปหลายกระป๋อง ลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็น ชานซองลุกขึ้นตามอีกคนที่เดินเซเข้าไปในครัวก่อนจะเข้าไปประครองคนตัวเล็กที่สะดุดขาตัวเอง


“ระวังหน่อยสิ”


“คริ อ่า เป็นห่วงผมเหรอครับ” คนตัวเล็กยิ้มหวานให้คนที่โอบเอวเขาอยู่ ก่อนจะพร่ำเพ้อพูดอะไรออกมาเรื่อยเปื่อยเพราะความเมา


“พี่ชานรู้มั้ยว่าผมเสียใจแค่ไหนที่พี่ชานบอกให้แม่ส่งผมไปสวิส ผมร้องไห้ทุกคืนเพราะพี่ชานใจร้ายทำไมพี่ถึงไม่เข้าใจว่าที่ผมแกล้งผู้หญิงพวกนั้นเพราะผมไม่ชอบเธอที่เธอมาแย่งพี่ไปจากผม ผมชอบพี่ แต่พี่กับ ฮึก พี่กับว่าผมว่าเป็นไอ้เด็กอ้วนแล้วไล่ผมไป ฮึก ใจร้าย ใจร้ายที่สุด”


ชานซองมองคนที่ยืนโวยวายร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขาด้วยความตกใจในสิ่งที่คนตัวเล็กพูดออกมา เขาคิดว่าที่มินจุนคอยแกล้งทุกคนที่มาเป็นแฟนเขาก็เป็นเพราะนิสัยที่ดื้อของมินจุนเขาเลยยุให้คุณป้าส่งมินจุนไปเรียนที่สวิสเพื่อดัดนิสัย ถ้าเขารู้ตั้งแต่ตอนนั้นเขาคงไม่ไล่อีกคนไปหรอก แล้วที่เขาชอบเรียกอีกคนว่าเด็กอ้วนเพราะความเอ็นดู มินจุนจะรู้บ้างมั้ยว่าตอนที่ตัวเองเป็นมินจุนเด็กอ้วนน่ะน่ารักขนาดไหน พอมาเป็นมินจุนที่ผอมบางแบบนี้กับยิ่งน่ารักน่ารังแกมากขึ้นไปอีก ชานซองกอดปลอบอีกคนที่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร


“โอ๋ๆ อย่าร้องนะคนดี พี่ชานซองขอโทษนะครับ”


“ฮึก ฮืออ”


“ต้องให้พี่ชานซองทำยังไงถึงจะหยุดร้องครับ” มินจุนช้อนตามองคนตัวสูงทั้งน้ำตาก่อนจะพูดออกไปแบบไม่มีสติ


“จูบผมสิครับ” ชานซองยิ้มกริ่มที่ได้ฟังคำตอบของคนตัวเล็กก่อนจะคว้าอีกคนมาประกบริมฝีปากปรับองศาของหน้าให้ถนัดมากขึ้นและบดคลึงริมฝีปากอิ่มก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้ากวาดต้อนชิมความหวาน ลิ้นชื้นเกี่ยวกระหวัดกันเสียงจูบดังไปทั่วบ้าน ร่างสูงผละออกจากคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะสร่างเมาขึ้นมามั่งแล้ว มินจุนที่เริ่มมีสติก็กำลังจะโวยวายแต่ก็โดนอีกคนห้ามซะก่อน


“ชู่ววว มานับถอยหลังกันก่อนนะ 2… 1…. 0…”


ฟิ้วววว ปัง ปัง ปัง เสียงพลุที่ถูกจุดขึ้นมาเพื่อเฉลิมฉลองให้กับปีใหม่ที่เข้ามาเยือน ชานซองใช้จังหวะที่อีกคนเผลอดึงเข้ามาจูบอีกครั้ง ครั้งนี้ดูท่าจะยาวนานและดูดดื่มกว่าเดิมด้วยซ้ำ ยั่วดีนักฟัดให้ช้ำไปเลยแล้วกัน


“อ่ะ พี่ชานซอง อ่า~”




จบ!

ผลงานอื่นๆ ของ คุณปู่บ่ายสอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 M.Mars
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:03
    คริคริ ตามอ่านอีกรอบ น่ารักก~~~...

    ว่าแต่ ทำไมกลายเป็นชานซองแก่สุด... 55555
    #1
    0