นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [SF OKKAY] ѹҹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ยกจากโปรเจคฟิคในทวิตมาลงไว้ในนี้นะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ส.ค. 59 / 21:18


“ฮือออ เจ็บ ป๊ะป๋าอยู่ไหนน้องมินกลัว ฮือออ” เด็กผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานกำลังนั่งตากฝนร้องไห้อยู่ที่สนามเด็กเล่นเพราะความเจ็บจากแผลที่หกล้ม

“นี่ๆ ร้องไห้ทำไมน่ะ?” เสียงของเด็กผู้ชายตัวโตอีกคนที่ถือร่มสีเขียวลายแมวประหลาดเดินเข้ามาในสนามเด็กเล่น เอ่ยถามเด็กตัวเล็กที่ตัวเปียกมอมแมมที่นั่งร้องไห้อยู่พร้อมกับเอาร่มกันฝนให้ เขากำลังจะกลับบ้านเพราะฝนที่ตกลงมา แต่เพราะได้ยินเสียงร้องไห้เลยเดินมาดู

“เจ็บอ่ะ น้องมินเจ็บ ฮือออ” เด็กตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองคนถามพร้อมกับเบะปากร้องไห้ออกมา

“เป็นแผลหรอกเหรอ?” เด็กผู้ชายตัวโตนั่งลงเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับเด็กขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้ เขาเอาผ้าเช็ดหน้าที่แม่ใส่ไว้ในกระเป๋าเป้ออกมาซับเลือดที่หัวเข่า และมัดแผลกันน้ำให้คนตัวเล็ก

“ฮึก จะ..เจ็บ” คนตัวเล็กสะอื้นเพราะความเจ็บ”แม่เราบอกว่าเวลาเจ็บต้องทำแบบนี้” เด็กชายตัวโตบอกก่อนจะก้มลง
ไปเป่าที่แผลให้คนตัวเล็ก ที่หยุดร้องไห้แล้วนั่งมองการกระทำของเด็กตัวโตตาแป๋ว

“หายเจ็บหรือยัง” เด็กชายตัวโตยิ้มถามคนตัวเล็กตรงหน้า

“หะ..หายแล้ว น้องมินหายเจ็บแล้ว” เด็กชายตัวเล็กตอบเด็กชายตัวโตตรงหน้าก่อนจะยิ้มให้

“เธอชื่ออะไร เราชื่อแทคยอน เป็นเด็กผู้หญิงทำไมถึงมาเล่นคนเดียว” แทคยอนถามคนตัวเล็กตรงหน้าที่นั่งยิ้มให้เขาอยู่

“เราชื่อมินจุน แล้วน้องมินก็ไม่ใช่เด็กผู้หญิงนะ น้องมินเป็นผู้ชาย!!” มินจุนลุกขึ้นยืนก่อนจะโวยวายว่าตัวเองเป็นผู้ชาย ลืมไปซะสนิทว่าตัวเองกำลังเจ็บแผลแล้วตากฝนอยู่ ใครๆก็บอกว่าเขาเหมือนผู้หญิง เขาเลยโดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้งเป็นประจำ พูดแล้วก็เบะปากร้องไห้อีกรอบซะเลย
แทคยอนที่มัวแต่ตกใจว่ามินจุนไม่ใช่ผู้หญิง ตัวก็เล็กแค่อกเขา ใบหน้าหน้าเรียวหวาน ตาเรียว ริมผีปากอมชมพู ผมหน้าม้าที่ทำให้คนตัวเล็กเหมือนตุ๊กตา เขาก็นึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงน่ะสิ พอตั้งสติได้แทคยอนก็ลุกขึ้นยืนห้ามคนตัวเล็กที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบ

“อย่าร้องนะ เป็นผู้ชายห้ามร้องไห้นะ”

“น้องมินจะกลับบ้าน แทคยอนไปส่งน้องมินหน่อยสิ” คนตัวเล็กทำตาแป๋วบอกให้คนตัวโตไปส่งที่บ้าน
แทคยอนพยักหน้าก่อนจะส่งกระเป๋าเป้กับร่มให้มินจุนถือ และนั่งลงตรงหน้าคนตัวเล็กเพื่อให้ขึ้นมาขี่หลังเขา มินจุนขึ้นไปขี่หลังแทคยอนใช้มือเล็กๆจับใหล่แทคยอนข้างนึง ส่วงอีกข้างนึกก็กระชับร่มในมือแน่น ความจริงร่มนี่ไม่มีความจำเป็นแล้วด้วยซ้ำ ในเมื่อเขาทั้งคู่ต่างก็เปียกเหมือนกัน

“บ้านนายอยู่ไหน” เมื่อตั้งหลักได้แทคยอนก็ถามทางไปบ้านกับคนบนหลัง

“บ้านน้องมินอยู่สุดทางนู่นเลย” คนตัวเล็กบนหลังพูดพร้อมกับชี้ไปข้างหน้า แทคยอนมองตามก่อนจะเดินไป ทางเดียวกับบ้านเขาเลย

“นายอายุเท่าไหร่?” ระหว่างทางที่เดินไปก็ถามคนตัวเล็กเพื่อไม่ให้มันเงียบเกินไป

“น้องมิน6 ขวบแล้ว”

“งั้นนายก็ต้องเรียกฉันว่าพี่แทค เพราะฉันอายุมากกว่านายนะ” แทคยอนบอกก่อนจะหันไปมองคนบนหลัง ฝนหยุดตกไปแล้วแต่มินจุนก็ยังถือร่มไว้ในมืออยู่

“ได้ฮะ พี่แทค….นี่ๆ นี่บ้านน้องมิน” มินจุนยิ้มให้แทคยอนก่อนจะชี้ไปที่ประตูบ้านหลังหนึ่ง แทคยอนเดินไปกดกริ่ง ไม่นานก็มีคุณน้าคนสวยเปิดประตูออกมา ทำหน้าตกใจที่เห็นมินจุนอยู่บนหลังเขา

“ตายแล้ว มินจุนเกิดอะไรขึ้นลูก” คุณนายคิมตกใจที่เห็นลูกชายของเธอเปียกปอนขี่หลังของเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งที่มอมแมมไม่แพ้กัน ก่อนจะเดินมาอุ้มมินจุนจากหลังแทคยอน

“น้องมินหกล้ม แต่พี่แทคยอนมาช่วยน้องมินไว้” มินจุนบอกกับแม่ของเขาก่อนจะหันไปมองแทคยอน

“ขอบคุณมากนะที่ช่วยมินจุนไว้ บ้านหนูอยู่ไหนเหรอ เดี๋ยวน้าจะไปส่ง” คุณนายคิมบอกกับแทคยอน

“ไม่เป็นไรครับ บ้านผมอยู่ข้างๆนี่เองครับ” แทคยอนชี้ไปที่บ้านของเขาที่อยู่ติดกับบ้านของมินจุน เขาเพิ่งย้ายมาอยู่วันนี้วันแรก เลยออกไปสำรวจรอบๆจนไปเจอกับมินจุนนี่แหละ

“ตายแล้วแทคคือลูกของคุณนายอ๊คเหรอ แบบนี้น้ายิ่งต้องไปส่ง” คุณนายคิมวางมินจุนลงก่อนจะจูงมือทั้งคู่ไปกดกริ่งหน้าบ้านของแทคยอน สิ้นเสียงกริ่งก็มีผู้หญิงท่าทางใจดีเดินออกมา
คุณนายอ๊คยิ้มให้กับคุณนายคิมก่อนจะกอดแทคยอนที่วิ่งเข้ามาหา

“ไปทำอะไรมาถึงมอมแมมขนาดนี้ฮึ” คุณนายอ๊คถามลูกชายในอ้อมกอด

“พี่แทคช่วยน้องมินไว้ คุณน้าอย่าตีพี่แทคนะฮะ” มินจุนที่คิดว่าแทคยอนจะโดนตีก็บอกกับคุณนายอ๊คด้วยความรวดเร็ว คุณนายทั้งสองหัวเราะให้กับความน่ารักของมินจุน

“พี่ไม่เป็นอะไร น้องมินรีบกลับบ้านไปอาบน้ำนะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด” แทคยอนเดินมาลูบหัวมินจุนพร้อมกับมองคนตัวเล็กด้วยรอบยิ้มสดใส

“ได้ฮะ” มินจุนยิ้มกว้างก่อนจะบ๊ายบายแทคยอนและจูงมือม๊ากับกลับบ้านไป
.
.
.
.
พึ่บ!

“คิดอะไรอยู่น่ะฮึ ทำไมไม่เช็ดผมเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” เสียงทุ้มของร่างสูงที่กำลังใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกเพราะตากฝนให้กับร่างบางที่เอาแต่ยืนเหม่อมองสายฝนอยู่ที่หน้าต่าง

“คิดถึงตอนเด็กๆน่ะ” มินจุนหันมาบอกแทคยอนก่อนจะเอาผ้ามาเช็ดผมเอง

“ตอนที่มินจุนนั่งตากฝนร้องไห้ที่สนามเด็กเล่นน่ะเหรอ” ร่างสูงเอ่ยแซวร่างบาง เขายังจำเรื่องตอนนั้นได้เป็นอย่างนี้ หลังจากวันนั้นเขากับมินจุนก็เป็นเพื่อนเล่นกัน ตัวติดกันตลอดเวลา เป็นทุกอย่างให้กันและกัน เสมอไม่ว่าจะพี่น้อง หรือเพื่อน จนกระทั่งแฟน ใช่!..ตอนนี้เขากับมินจุนเป็นแฟนกัน

“จำอะไรที่มันไม่น่าอายได้มั้ยเล่า!” มินจุนโวยวายใส่แทคยอนด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีเพราะความอาย

“อืมม จะว่าไปก็นานแล้วนะที่มินจุนไม่เรียกแทคว่าพี่น่ะ” แทคยอนเดินเข้าไปดึงร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด โอบเอวร่างบางไว้ก่อนจะก้มหน้าจนปลายจมูกโด่งชนกัน

“มะ..ไม่เรียกหรอก ปล่อยนะ” มินจุนทุบอกของร่างสูงให้ปล่อยเขาออก

“ไม่เรียกก็ไม่ปล่อย เรียกพี่แทคก่อนสิ นะครับ แทคอยากได้ยิน” แทคยอนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะไปคลอเคลียอยู่ที่แก้มนุ่มๆ ลมหายใจร้อนๆทำให้หน้าของมินจุนขึ้นสีระเรื่อ ให้ตายสิ น่าฟัดจริงๆเลย

“…..พะ..พี่แทค ปล่อยน้องมินเถอะนะครับ” มินจุนหลับตาก่อนจะกลั้นใจพูดออกไป ตั้งแต่ที่เขาสนิทกับแทคยอนเขาก็ไม่เคยเรียกคนตัวสูงว่าพี่อีกเลย อยู่ดีๆให้มาเรียกแบบนี้มันก็เขินนะเว้ย!

แทคยอนมองร่างบางตรงหน้าที่หลับตา หน้าแดงเพราะเขิน เขาอดใจไม่ไหวตั้งแต่คนตัวเล็กเรียกเขาว่าพี่แล้ว ยิ่งมาทำหน้าแดงแบบนี้อีก จัดเลยละกัน ร่างสูงก้มลงไปประกบปากอิ่มของคนตัวเล็ก บดคลึง คลอเคลียเรียกเสียงครางหวานจากร่างบาง
“อะ..อือ” ก่อนจะดันคนตัวเล็กไปที่เตียงนุ่มและจัดการให้สมใจอยาก………..

 

 

 end

อ้าววจบ555555 ยังเป็นไรท์ฝึกหัดยังไม่สามารถแต่ง nc ได้จริงๆค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน แล้วก็คอมเม้นท์นะคะ ถ้าไม่สะดวกเม้นก็ไปคุยกันได้ใน #คุณปู่บ่ายสอง ในทวิตนะคะ ต้องการให้ปรับปรุงแก้ไขก็มาบอกกันได้ค่า ><

ผลงานอื่นๆ ของ คุณปู่บ่ายสอง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 12:49
    เขินสิค่ะ 5555
    #1
    0