คัดลอกลิงก์เเล้ว

Remember me?

โดย Pazlenzico

จำไม่ได้หรือไม่อยากจำ...ชายหนุ่มคิดถึงถ้อยคำนี้วนไปมาในหัวทุกครั้งที่เจอหน้าเธอ!

ยอดวิวรวม

124

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


124

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ส.ค. 57 / 08:55 น.
นิยาย Remember me?

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





แฮ่มๆๆๆๆ ^[+++]^ นิยายเรื่องนี้ 

ไรท์เตอร์คิดชื่อไม่ออก (แป่วว)

แต่อยากลองแต่งแบบเรื่องสั้นดู 

ฝากติดตามด้วยนะจ๊ะ ^^






เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ส.ค. 57 / 08:55


คุณคิดอย่างไรกับการคลุมถุงชน??

หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีน้ำผึ้งกับดวงตาสีมรกตพยายามพิมพ์หาข้อมูลต่างๆภายในเว็บไซต์ที่ขึ้นชื่อ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อทางบ้านของเธอมีวัฒนธรรมมาแบบนี้  เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ในโลกใบนี้ยังมีการคลุมถุงชนอยู่จริงๆ นอกจากจะเห็นในนิยาย และละคร(พาดพิงอีกแระ<< - -;)

“จะทำยังไงดีเนี่ย? T^T” เธอโวยวายกับตัวเองพร้อมกำมือแน่น คิดไม่ออกเลยว่า วันรุ่งขึ้นเธอต้องไปเจอกับใครที่พ่อเลือกมา(ใส่ถุง)

“ฮือๆๆ ไม่นะๆๆ...ฉันไม่อยากหมั้นกับใครทั้งนั้น!! หนีออกจากบ้านดีมั้ยเนี่ย T_T;” พูดแล้วก็เดินออกไปดูนอกหน้าต่างก็พบชายหลายคนยืนอยู่ด้านล่างของตัวบ้าน เธอคิดว่าคงเป็นคนของพ่อที่มาจับตาดูเธอไว้ไม่ให้ไปไหน เพื่อเตรียมพิธีหมั้น... เธอคิดหนี คิดหลายครั้งแต่สถานการณ์มันไม่เอื้ออำนวยจริงๆ คงต้องรอ...ต้องรอ รอรับชะตากรรมที่มันกำลังจะเกิดขึ้น T__T;

 

จิ๊บๆๆๆๆ จุ๊กกรู่ววว จิ๊บๆ ปั๊บ ปาดาดั๊บปั๊บ

เสียงนกร้องระงมไปทั่วบ้านหลังโตที่อยู่ท่ามกลางป่าดงพงไพร(ก็น่าอยู่หรอก << ฟังจากเสียงร้องของนกแล้ว - -;)

ก๊อกๆๆๆๆ

“เมลินจ๊ะ...เปิดประตูให้แม่ที” เสียงของหญิงผมหยิกสีดำดังขึ้นเพื่อปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาพบกับคืนแห่งฝันร้าย

“.....ค่ะ” เสียงของเธอช่างไม่สดใสเหมือนหลายวันก่อน เธอเดินเอื่อยๆ มาเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่ มือบางของเธอจับผมลูกสาวเบาๆก่อนจะเอ่ยบางคำออกมา

“แม่รู้...ว่าลูกไม่ต้องการให้เรื่องมันเกิดขึ้น แม่ก็เคยคิดอย่างนั้น แต่พอมาเจอพ่อของลูก เราก็รักกันดีนะ...อย่ากลัวไปเลย ^^ ไปเลือกชุดกันดีกว่า” เธอพูดหว่านล้อมก่อนจะลากลูกสาวที่กำลังงัวเงียลงมาด้วย ตอนแรกเธอก็เหมือนจะขัดใจแต่เบื่อกับท่าทีของแม่แล้วเธอก็ต้องยอมจำใจลงมาด้วย

“เร็วๆล่ะ เฮย์ลิซ อย่าปล่อยให้เค้ารอนะ เย็นนี้ต้องรีบไปก่อนที่ฝั่งนู้นจะมาถึง” ชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโต๊ะอาหารเงยหน้าขึ้นมาบอกกับผู้ที่เป็นภรรยา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านต่อไป...

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า...ฉันจะกลับมาเร็วๆค่ะ^^” เธอรีบพูดก่อนจะเดินไปพร้อมกับเมลินที่ตอนนี้หน้าของเธอเหมือนกับปลาทูแหนะ

เป็นเวลานานกว่าเธอจะได้ชุดและของมาครบใช้เวลาเกือบครึ่งวัน พอกลับมาที่บ้าน แม่ของเธอก็จัดการเตรียมชุดและกำชับเธอว่าให้รีบหน่อย จะไปช้ากว่าก็ไม่ได้ เพราะฝ่ายตนเองที่เชิญให้ฝ่ายชายมาเป็นคู่หมั้น (ยอมได้ไงวะ? - -‘) เธอใช้เวลาไม่มากตามที่มารดาสั่งไว้ หลังจากนั้นเธอจึงรีบลงไปขึ้นรถที่จอดรอไว้ วันนี้แล้วสินะ ที่เธอต้องไปเจอว่าที่คู่หมั้น ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืด ลมหนาวเริ่มปะทะกับผิวกายหญิงสาวที่กำลังก้าวเท้าขึ้นรถ มันทำให้เธอสั่นไปทั้งตัวแต่ก็คงไม่น่ากลัวเท่ากับการมาของเขาในคืนนี้...

 

รถคันสวยขับตามทางมาเรื่อยๆจนมาจอดที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ส่วนตัว สถานที่แห่งนี้เป็นความหลัง และเรื่องราวของครอบเธอมาหลายชั่วอายุคน ใช่แล้ว...มันเป็นสถานที่ที่ครอบครัวของเธอมาจัดงานที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปในอีกไม่ช้า เฮย์ลิซจับมือกับครอสแน่น เธอเฝ้าคิดถึงความหลังของทั้งเขาและเธอ วันนั้นที่เธอเอาแต่พร่ำบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับเขา แต่...กลับมารักกันซะได้... เท้าสามคู่เดินเข้ามาภายในตัวอาคาร แสงไฟภายในเริ่มหรี่ลงเล็กน้อยให้เข้ากับบรรยากาศ เมลินดูไม่ค่อยคุ้นชินกับสถานที่แห่งนี้นัก แต่ก็ยอมเดินมาเรื่อยๆ จนมาหยุดที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขานัดกันไว้ (คล้ายๆกับห้องญี่ปุ่นนะ)

“รอที่ห้องนี้นะลูก เดี๋ยวพ่อกับแม่มา ไปคุยธุระก่อนจ๊ะ ^^” เฮย์ลิซพูดเบาๆด้วยความอ่อนโยนก่อนจะทิ้งเธอเอาไว้ในห้อง เธอเดินสำรวจไปทั่วทุกอาณาบริเวณก่อนจะนั่งลงกับเบาะที่พื้น

“นี่คงเป็น ที่นั่งเจรจากันซินะเนี่ย - -;” เธอพึมพำเบาๆก่อนจะเกยคางไว้กับโต๊ะ แล้วสักพักเสียงประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างที่ดูคุ้นตา โธ่! พ่อแม่ของเธอน่ะเอง แต่เอ๊ะ ดูเหมือนว่าท่านจะพาใครมาด้วยนะ

ดวงตามรกตของเมลินเบิกกว้างเพราะชายหนุ่มผมสีนิลตัดกับตาสีอำพันที่กำลังก้าวขายาวๆเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย ...ไม่คิดว่าจะใช่เขา เขาคนนั้นจริงๆเหรอเนี่ย??

 

“เดินระวังหน่อยดิยัยบ้าเอ้ยยย ฉันไม่น่ามาคู่กับเธอเลย - -* ” ชายผมสีนิลพูดขึ้นก่อนจะคว้าผู้หญิงตัวเล็กมารวบไว้ข้างตัว เพราะเธอเกือบจะตกลงไปในหลุมใหญ่ๆนั่นอยู่แล้ว

“ฉันก็ไม่อยากอยู่กับนายหรอกย่ะ ชิ!” เธอสะบัดบ๊อบใส่เขาก่อนจะดันเขาออกเบาๆ

-*- ทำไมดื้ออย่างนี้เนี่ย ไหนดูซิ ขาเป็นอะไรรึเปล่า?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูห่วงใย แม้ว่าเขากำลังทะเลาะกับเธออยู่ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างหัวใจที่มีให้กันก็ยังไม่ถูกตัดขาดออกไป เขาค่อยๆนั่งลงพร้อมประคองเธอให้นั่งลงตาม ก่อนจะจับดูที่ขาเธอเบาๆ

“ใครเป็นคนคิดเกมบ้าๆนี่ขึ้นวะ - -* ก็รู้ว่าในป่ามันอันตราย” เขาสบถอย่างหัวเสียก่อนจะมองหน้าของหญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ด้านหน้า ยามที่ใบหน้าของเธอกระทบกับแสงจันทร์มันทำให้เขาเหมือนต้องมนตร์สะกด ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้าไปใกล้มากขึ้น...มากขึ้น...

 

“เมลิน!! สวัสดีพี่เขาสิลูก นั่งเหม่ออะไร?” เฮย์ลิซตีแขนเธอเบาๆ พร้อมเอ็ดอย่างอายๆ เพราะวันนี้เธอดูไม่มีมารยาทเอาซะเลย ถ้าเขาอายุเท่าๆเธอก็ไม่น่าเป็นปัญหา แต่นี่เขาอายุมากกว่าเธอตั้ง 3 ปี (โว้ ฟังดูเหมือนเยอะเนอะ)

“สะ...สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหลบตาเขา สายตาดุดันนั่นมองเธออย่างไม่ละสายตา นี่เธอต้องหมั้นกับเขาเหรอเนี่ย โอ้วว ไม่นะ!!

“.........” ไม่มีเสียงเอ่ยใดๆออกมาจากปากเขา ทำเอาผู้ใหญ่งงไปตามๆกัน ซักพักการสนทนาก็เริ่มต้นขึ้น พวกผู้ใหญ่คุยกันไปมาตามประสาคนแก่ จนเมลินเริ่มรู้สึกอึดอัด เธอจึงขออนุญาตออกมาเดินเล่นข้างนอก โดยไม่ล่วงรู้เลยว่ามีใครอีกคนกำลังตามเธอมา....

เมลินปล่อยเท้าลงไปสัมผัสกับหินเย็นๆรอบสวนข้างหลังอาคาร ที่นี่มีหญ้าสูงท้วมแข้งไปหมด เป็นการบ่งบอกว่าไม่มีใครเข้ามาที่นี่เป็นเวลานาน ก่อนที่เท้าเล็กๆของเธอจะเหยียบไปบนหญ้าเหล่านั้นก็มีเสียงเย็นๆเอ่ยออกมาจากทางด้านหลัง...

“อึดอัดหรือไง.....” เสียงอันทรงพลังนั้นทำให้เธอชะงักสักพักก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไปเหมือนต้องการจะหนีออกไปให้พ้นรัศมีความน่ากลัวของเขา

หมับ!!

ชายผู้มีตาสีอำพันคว้าแขนของเธอเอาไว้ก่อนจะบังคับให้นั่งลงบนบันไดหินอ่อน

“จะทำอะไร??” เมลินพูดออกไปด้วยความกลัวเพราะยังจำความน่ากลัวของเขาได้ไม่เคยเปลี่ยน หลังจากจบประโยคของเธอ เขาก็นั่งลงทางด้านหลังก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบรองเท้าที่เตรียมไว้สำหรับเดินในสวนบรรจงใส่ให้เธออย่างเบามือ

“ทำไมไม่ใส่รองเท้า...อวดเก่งจริงๆ” เขาพูดด้วยเสียงเรียบปนความห่วงใยเพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเธอ ในสวนนี้อาจจะมีสัตว์ร้ายๆพวกงูอยู่เพราะมันรกใช่เล่น

“ฉะ...ฉันใส่เองก็ได้” เมลินพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะพยายามแย่งรองเท้าจากเขา

“จะให้ฉันใส่ให้หรือให้ฉันอุ้มเธอชมสวน หืมม?” เสียงยียวนกวนประสาทกระซิบที่ข้างหูของเธอ ทำเอาเมลินขนลุกซู่ทั้งตัวก่อนจะเอามือมาวางไว้ที่ตักอย่างเดิม ทำเอาคนตัวโตขำออกมาเบาๆ เพราะเขาคิดว่าเธอไม่เคยเปลี่ยนเลย แต่ว่าใจของเธอจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า?

“เสร็จแล้ว...” เขาพูดแต่ก็ยังไม่ปล่อยเธอออกไปจากพันธนาการที่แข็งแกร่งนี้

“เสร็จแล้ว...กะ...ก็ปล่อยสิ” เธอพูดอย่างเขินๆ พร้อมดันตัวออกมาแล้วเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ในสวนต้นหนึ่ง แล้วเสียงฝีเท้าของเขาก็เดินตามมาและหยุดอยู่กับเธอ เมลินเริ่มทนไม่ไหวที่จะต้องยืนอยู่ใกล้ๆเขา เธอกลัวจะเผลอใจไปอีกเหมือนวันนั้น เธอจึงตัดสินใจก้าวเท้าออกไปให้พ้นร่มเงาของต้นไม้ แต่ร่างๆเล็กก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือหนาของเขากระชากแขนของเธออย่างแรงเพื่อทำให้เธอตกอยู่ภายใต้อ้อมกอดของตนเอง

“โจซิส! นายจะทำอะไร!?” เสียงอู้อี้จากลำคอเรียวระหงดังขึ้นกระทบกับอกแกร่ง

“ยอมเรียกชื่อฉันแล้วเหรอ? ” เขาถามก่อนจะดันให้หลังเธอชิดกับต้นไม้

“อะ...อะไรของนาย” เสียงเธอเริ่มสั่นเพราะความกลัว กลัวแม้กระทั่งไม่กล้าสบตากับสายตาคู่นั้น คู่ที่เธอไม่มีวันลืม...

“หึ...หลังจากไปกับมัน ก็ลืมเลยหรือไง!!” เขาเริ่มตะเบ็งเสียงเข้มๆออกมาจนเกือบจะทำให้ใบไม้ที่อยู่เบื้องบนโปรยลงมา

“ลืมไปหมดแล้วใช่ไหม!!” เขาตะคอกกลับมาทำเอาน้ำตาเธอเริ่มเล็ด

“ไม่ต้องมาร้องไห้!! จะมาบีบน้ำตาให้ได้อะไร??” คำพูดของเขาช่างทำร้ายเธอเหลือเกิน เขาไม่เคยนึกถึงจิตใจของเธอบ้างเลยหรือไงนะ

“.....งั้นฉันจะรื้อฟื้นความจำให้เธอก็แล้วกัน!” คำพูดของโจซิสทำให้เมลินตกใจ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะประทับลงมาบนริมฝีปากบางๆของเธอ อย่างแรง เหมือนกับว่าเขาต้องการให้มันสลายหายไปตรงหน้าเขาตอนนี้เลย ความโกรธที่เริ่มปะทุในใจของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับไฟที่ยิ่งทวีคูณความร้อนเข้าไปไม่มีหยุด ดวงตาสีมรกตเริ่มอ่อนแสงลงเรื่อยๆ เธอพยายามหาอากาศเข้าไปในปอดแต่ก็เหมือนจะไม่มีทาง เธอกะพริบตาถี่ๆก่อนจะปล่อยมือเล็กๆที่เคยทุบตีเขาอยู่เมื่อครู่ให้ตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง แล้วสติของเธอก็เลือนหายไป.... เขาจึงยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระก่อนจะมองหน้าเธอด้วยแววตาที่แปลกออกไป

“เป็นลมไปเลยเหรอเนี่ย - -; ก็ไม่เห็นจะรุนแรงตรงไหน” เขาประคองใบหน้าใสๆเอาไว้ก่อนจะอุ้มเธอกลับเข้าไปในที่แห่งนั้น

เขาเดินไปตามระเบียงแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เขาจองเอาไว้ก่อนแล้ว โจซิสวางเมลินลงบนเบาะที่นอนอย่างเบามือก่อนจะมองหน้าของเธอที่ตอนนี้กลับมาเป็นสีเดิม เขาเริ่มกลัวหัวใจตัวเองขึ้นมาอีกที ทั้งๆที่สัญญากับมันเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีทางกลับมารักผู้หญิงใจร้ายคนนี้อีก เธอทำให้เขานึกถึงเรื่องที่น่าเจ็บใจของวันนั้น วันที่เธอเดินหนีเขาไป...เดินไปกับผู้ชายอีกคน

“ฉันผิดอะไร?” แววตาของเขาดูเศร้าเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวันวาน หลังจากวันนั้นเขาก็เอาแต่เฝ้าถามตัวเองว่า เขาผิดอะไร ทำไมเธอต้องทิ้งเขาไป ทั้งๆที่เธอก็ดูเหมือนจะรักเขาดี หรือเพราะผู้ชายคนนั้น... ทั้งๆที่ตั้งใจจะลืม แต่ก็ลืมไม่ได้ซักที กี่ปีที่ผ่านมา กี่ปีแล้วที่เขาเฝ้าแต่คิดถึงเธอโดยไม่รู้เลยว่าเธอคิดถึงเขาหรือเปล่า โจซิสมองหน้าเธอก่อนจะนึกในใจว่าอยากจะฆ่าเธอให้ตายไปต่อหน้าต่อตา แต่มันคงทำให้เขาเจ็บมากกว่าที่จะดีใจ ว่าแล้วเขาก็นอนลงข้างๆเธอ แล้วปล่อยเรื่องราวในหัวให้มันดำเนินไปเรื่อยๆ

“ค่อยแก้แค้นเธอ หลังจากที่หมั้นกันไปแล้วก็ได้ หึ”

 

จิ๊บๆๆๆๆๆๆ

นกร้องเพลงคลอตามกันเบาๆ แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดเข้ามาในห้องทำให้ภายในห้องดูอุ่นขึ้น หญิงสาวนอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มเริ่มบิดตัวไปมาก่อนจะลืมตากลมๆนั่น ก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วดันเขาออกอย่างลืมตัว ทำเอาคนตัวโตสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนว่าตัวเองโดนบาทาหนักๆของใครบางคนถีบอยู่อย่างไงอย่างนั้น ก่อนจะพบว่าผู้ที่ทำรอยเจ็บๆเอาไว้ให้เขาก็คือคนที่เขารักมากคนหนึ่ง

“เกลียดกันขนาดนี้เลยหรือไง?” เขาขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะลืมตามองเธอ

“ขะ...ขอโทษ” เธอพูดอย่างตะกุกตะกัก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆอย่างลืมตัว

“ห่วงฉันเหรอ? แล้วไม่กลัวไอ้หมอนั่น...”

“นี่! คิดอะไรของนาย” เธอเริ่มมีน้ำโหจากคนที่อยู่ตรงหน้า

“ก็คิดอย่างที่เห็น..” เขาตอบกลับอย่างกวนๆ พร้อมยื่นหน้าเข้ามา

“อะไรที่ไม่เข้าใจก็เอามาคิด -*- ” เมลินเมินหน้าหนีเล็กน้อยทำให้ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของโจซิสเริ่มทำงาน

“ไม่เข้าใจอะไรของเธอ??”

“ไม่อยากรู้ไม่ใช่หรือไง...” ดูเมลินท่าจะงอนแล้วแฮะ

“จะบอกหรือไม่บอก” โจซิสยื่นหน้าเข้าใกล้เธอมากขึ้นจนจมูกเกือบจะชนกัน จนเมลินต้องหลบหน้าหนีก่อนจะเอ่ยบางประโยคออกมา

“สัญญา...ก่อนได้ไหม? ว่าจะเลิกทำอะไรแบบนั้น” เมลินหันหน้ามาประจันหน้ากับเขาด้วยสายตาที่จริงจัง แววตาของเธอทำให้เขาใจอ่อนยวบ ก่อนจะบอกบางอย่างที่ไม่ได้บอกมานานเหมือนกัน

“เลิกไปนานแล้ว...ตั้งแต่เธอทิ้งฉันไป - -‘

“เฮ้อ!...ฟังก่อนได้มั้ยเล่า?” เธอประคองหน้าของโจซิสเบาๆ ทำเอาเขาตกใจเล็กน้อย

“ก็ตอนนั้นสถานการณ์มันบังคับนี่...ต่างฝ่ายต่างเป็นมาเฟีย นายก็ขู่จะฆ่าเขา เขาก็ขู่จะฆ่านาย ตอนนั้นจำได้ไหม?...ที่นายบอกว่าให้ฉันเลือก...ระหว่างนายกับเขา...”

“.......”

“....ฉันเลือกเขา”

“.......” คำตอบของเธอในวันนั้นยังทำให้เขาเจ็บมาจนถึงวันนี้ มันเหมือนมีมีดแหลมกรีดลงที่ผนังหัวใจห้องล่างซ้าย(เจาะจงเกินไปป้ะ?) แต่เขาก็ยอมฟังเธอต่อไปแต่โดยดี

“ที่เลือกอย่างนั้น...เพราะมีมือปืนคนนึงกำลังเล็งปืนมาที่นาย ทำให้ฉันต้องเลือก” เขาได้ฟังอย่างนั้นก็ตกใจกว่าเดิม เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะยอมทำอะไรให้เขาขนาดนี้ เมลินสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพราะได้ระบายความจริงออกมาจนหมดแล้ว เขาจึงสวมกอดเธอเบาๆแต่หนักแน่น

“เมลิน...เธอ...ยังรักฉันอยู่ไหม?” ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียได้ถามคำถามที่ไม่น่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาทำให้เมลินชะงักเล็กน้อย เธอผละออกจากอ้อมกอดนั้นก่อนจะยิ้มให้เขาบางๆ

“แล้วนาย...ยังรักฉันอยู่ไหม” เขาอมยิ้มทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นย้อนกลับมาก่อนจะก้มลงฝังรอยจูบลงบนริมฝีปากของเธอทันที ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“แค่นี้...ก็คงรู้แล้วนะ หรืออยากให้ย้ำอีกที หืมม? ^^

“บ้า! -///- พูดอะไรน่ะ” เมลินทุบแขนเขาเบาๆก่อนจะโดนเขากอดแน่นอีกครั้ง แล้วประตูก็เปิดออก

แอดดดด~

o_O!!!!” ฝ่ายผู้ใหญ่ที่เข้ามาเห็นภาพนี้ต่างก็ตกใจไปตามๆกัน ทำให้โจซิสแอบปิ๊งไอเดีย เขาชิงหอมแก้มของเมลินซะเสียงดัง ทำเอาเฮย์ลิซเกือบเป็นลม

“เราจะแต่งงานกัน!!!” เขาพูดพร้อมก้มลงทำท่าจะจูบเธอ แต่คนตัวเล็กก็ปัดมือไปมาเพื่อไม่ให้เขาจู่โจมเข้ามาได้

“กรี๊ดด จะเป็นลม ~..~

 

 

“นี่! คุณคะ มันเร็วไปรึเปล่า?”  เสียงเฮย์ลิซและครอสสนทนากันจนดังออกมาถึงข้างนอก ทำเอาโจซิสขำเบาๆ

“แก่ไปเราจะเป็นแบบนี้หรือเปล่าเนี่ย?” เขาพูดยิ้มๆก่อนจะคว้าเธอเข้ามากอดอีกรอบ

“นี่! นายเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนเลยนะ ทำอะไรไม่รู้จักคิดเลย”

“ทีฉันรักเธอไม่เห็นต้องคิด ^^” มาเฟียอย่างเขาพอเข้าโหมดน้ำเน่าก็ขั้นเทพจริงๆ - -;

“พูดอะไรน้ำเน่าไปได้ -///-” เขาใช้นิ้วเขี่ยแก้มเธอเบาๆก่อนจะก้มลงจูบที่แก้มเธออีกครั้ง เหมือนคิดถึงมานาน...

“แต่งงานกันนะ”

คำพูดที่ไม่ว่าฟังกี่ครั้งก็ไม่ทำให้เมลินเบื่อ เธอนั่งฟังคำนี้มาตั้งแต่วันที่เจอเขาวันนั้นจนวันนี้เขาก็ยังพูดอยู่...แต่สถานการณ์ก็กลับกัน เขาสวมแหวนให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้าย เสียงปรบมือดังทั่วห้องโถงที่จัดไว้เพื่อจัดงานนี้โดยเฉพาะ เพื่อนที่ไม่เคยเจอหน้ากันก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง โจซิสไม่เคยละสายตาจากเธอไปไหน เขาไม่เคยมองใครเลย ไม่เคย... ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาก็มองตามทุกท่าทีของเธอ ทำเอาเพื่อนๆที่อยู่ในงานแซว...ทำให้เจ้าสาวอายจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีมะเขือเทศสุก เขาไม่เคยนึกว่าจะมาเจอเธอและแต่งงาน ถึงมันจะเร็วแต่ความรักที่เขามีให้เธอมันมีมานานมากกว่าน้ำตกไหลลงมาเป็นทางจนกลายมาเป็นทะเล เธอ...คือน้ำปลอบประโลมหัวใจที่ร้อนดั่งไฟของเขาที่มันมอดไหม้ให้ดับไปในที่สุด ถึงแม้อายุของเธอและเขาต่างกัน3ปี ก็ไม่มีอะไรมาทำให้เป็นอุปสรรค  จนมาถึงวันนี้...

“เรน!! มานี่ซิครับ ไปทำอะไรมาเนี่ย? ตัวมอมแมมเชียว” ชายหนุ่มตาสีอำพันเรียกเจ้าตัวเล็กให้มาใกล้ๆ เด็กชายผู้มีเรือนผมสีมะฮอกกานี

“ไปเล่นกับเจ้าบ๊อบมาฮะ”  เด็กน้อยทำตาแป๋วก่อนจะดึงพ่อให้ไปเล่นด้วยจนตัวมอมแมมทั้งคู่ ก่อนที่จะได้ยินเสียงหวานจากหญิงสาวตามรกต

“ทั้งสองคน หยุดเล่นเดี๋ยวนี้! แล้วไปอาบน้ำได้แล้ว ...ค่อยมาทานข้าวกัน” เมลินตะโกนบอก ทำให้ทั้งสองรีบวิ่งเข้ามา

“แม่ฮะ...ยังไม่จุ๊บผมเลยนะ =_=” เด็กตัวเล็กหยุดยืนที่หน้าประตูบ้าน เธอเอ็นดูกับความไร้เดียงสาของเรนจึงก้มลงจุมพิตที่เรือนผมเขาเบาๆ แล้วเด็กน้อยก็รีบวิ่งแจ้นเข้าบ้านไป

“เมียฮะ...ยังไม่จุ๊บผมเลยนะ *_*

“ทะลึ่ง! -///-

“ฮ่าๆๆๆ จุ๊บ ><” โจซิสก้มลงกดริมฝีปากเข้าที่แก้มของเมลินอย่างแรงแล้วก็รีบวิ่งหายไปอีกคน ทำเอาเธอยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นแต่ก็ขึ้นไปเตรียมเสื้อผ้าให้ทั้งสองตามหน้าที่ประจำ

 

“แม่ฮะ...เช็ดผมให้หน่อยจิ *o* ” เป็นอีกครั้งที่เรนอ้อนเธออย่างนี้และประโยคต่อไปก็เป็นของเขาอีกเช่นเคย

“ของผมด้วยนะ *.*

“โตแล้วก็เช็ดเองสิยะ - -* ” เธอตวาดกลับเพราะทนกับความไม่ยอมคน(แม้กระทั่งลูกตัวเอง)ของเขาไม่ไหว

T^T ใจร้ายอ่ะ เดี๋ยววันนี้มีทำโทษ หึหึ” เขาย่างสามขุมเข้ามาก่อนจะขโมยจูบเธอไปเป็นกี่ร้อยครั้งแล้วก็ไม่รู้

“อ๊ากกก พ่อจูบแม่อีกแล้ว T_T แงๆ ผมไม่ยอมนะๆๆ” เรนเข้ามาใช้แขนเล็กๆทุบพ่อตัวเองเบาๆ

“หึหึ...โตขึ้น เดี๋ยวก็เจอหรอกน่า ไปๆ ไปเล่นข้างนอกนู่นเดี๋ยวผู้ใหญ่จะคุยกัน...” เขาพูดทีเล่นทีจริง ทำเอาเมลินเขินจนหน้าแดง

“บ้า! พูดอะไร อายลูกบ้างสิ -///-

“ฮะๆๆ จะอายทำไม คนเค้ารักกัน หืมม? อาบน้ำใหม่หรือไงเนี่ย ตัวห๊อมหอมมม” เขาจูบแก้มเธอฟอดใหญ่ นี่เป็นหลายครั้งที่เขาแสดงความรักที่มีต่อเธอโดยที่มันไม่มีวันหมดไปจากหัวใจ ถึงวันเวลามันจะผ่านไปนานมากเท่าไหร่ เขาก็ไม่เคยรักเธอน้อยลงสักวัน

“ฉันรักเธอนะ เมลิน” เขาก้มลงจูบที่หน้าผากของเธออีกครั้งก่อนจะนอนกอดเธอทั้งคืน และมันจะเป็นอย่างนี้อยู่ทุกวัน จนพวกเขาแก่เฒ่า จะเป็นอย่างนี้ ตลอดไป...

 

 

 

 

โอยยย~ จะจบก็เหมือนไม่ยอมจบซักที 555 ไม่อยากจบอ่ะ นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกเลยนะจ๊ะ 55 ถ้าอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องก็อย่าถือสากันเน้อ ขอบคุณที่อ่านค่ะ รักคนอ่านนะ จุ้บุๆ ^^

ผลงานอื่นๆ ของ Pazlenzico

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 07:08
    สนุกมากค่ะ><
    #2
    0
  2. วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 21:46
    สนุกมากค่ะ แต่งต่อไปน้าาาาา
    #1
    0