นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

รักต้องห้าม { kookv }

โดย -Soo'o-

"ความรักของเรามันไม่สามารถเกิดขึ้นได้หรอก" ความรู้สึกไม่สามารถห้ามกันได้หรอก

ยอดวิวรวม

158

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


158

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 มี.ค. 62 / 13:13 น.
นิยาย ѡͧ { kookv }

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก็ความรักของสองเรามันไม่เป็นอย่างที่คิด จึงต้องมีคนจากไป 

แต่งตามอารมณ์ ดราม่าแน่นอน ไม่ต้องห่วง ไม่ชอบดราม่าเลื่อนผ่าน ไรท์เป็นคนหลายด้อม ชานแบค กุกวีได้หมด เรื่องที่สองของไรท์ ถ้าถามว่าเรื่องของชานแบคละ แต่งอยู่ วาร์ปมาเรื่องนี้เฉยๆ เป็นเรื่องสั้นอยู่แล้ว แต่งไม่ดีต้องขอโทษด้วยนะคะ แนะนำตัวละครเลยละกัน






จอน จองกุก 
ครูพี่เลี้ยงโรงเรียน โคงชัน แล้วก็เป็นนักธุรกิจที่ค่อนข้างดังเพราะหน้าตาและความสามารถ และสามารถทำให้บริษัทของพ่อตัวเองประสบความสำเร็จได้อย่างน่าเหลือเชื่อ





คิม แทฮยอง

นักเรียนตัวแสบของโรงเรียน โคงชัน เป็นคนที่เกลียดอาจารย์ จอน เป็นพิเศษ และสนิทกับห้องปกครองเป็นพิเศษ อยู่ม.6 


ย้ำอีกครั้ง ว่าดราม่าแน่นอน

นามปากกา ไรท์ซู

14/03/2562

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 มี.ค. 62 / 13:13


Kim taehyung

"แทเราว่า ...เราเลิกกันเถอะ" ผู้หญิงที่ผมรักที่สุดพูดออกมาก่อนเธอจะทำหน้าเศร้า "หมายความว่าไง ไอริน" ผมพูดออกมาน้ำตาแทบจะไหล "ไอริน" เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมคบมาด้วยนานที่สุด เพราะผมรักเธอ รักมากๆด้วย แต่แล้วความรักของผมถูกตอบแทนแบบนี้หรอ "เอาตรงๆเลยนะ เรามีคนใหม่นะ"  ไอรินพูดออกมาอย่างไม่อายปาก หึ ดีแล้วละที่เธอสารภาพออกมา ผมจะได้ไม่ต้องเสียน้ำตาให้กับผู้หญิงคนนี้ 


"หึ เธอมันก็ผู้หญิงที่่น่ารังเกียจเหมือนกันนะเนี้ย ไม่น่าเสียเวลาไปคบกับผู้หญิงแบบนี้เลย" ผมพูดออกไปอย่างรู้สึกโล่ง ที่ไม่ต้องมาถูกหลอกอีก จะได้ไม่ต้องถูกหาว่าโง่อีก "ฉันอยากเห็นผู้ชายคนต่อไปของเธอจัง?"  "แทอย่าพูดแบบนี้นะ เลิกก็คือเลิกนะ" ผู้หญิงตรงหน้าของผมเอาอะไรมาดูว่าผมยังรักเธออยู่ "ฉันก็แค่อยากเห็นเหยื่อคนต่อไปก็เท่านั้นเอง" 


"ไอริน " เสียงของผู้ชายปริศนาอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาหาไอรีน "เสร็จรึยัง จะได้ไปกินข้าวต่อ"  นั้นก็คือ อาจารย์พี่เลี้ยง ที่เข้ามาฝึกงานที่โรงเรียนผม ไม่อยากจะเชื่อว่าเหยื่อจะเป็นถึงอาจารย์ "เหยื่อคนต่อไป เป็นถึงอาจารย์เลยแหะ สวัสดีครับ อาจารย์ จอน" ผมยิ้มออกไปอย่างเป็นมิตร ยินดีต้อนรับสู่ ควายของไปรีนนะครับ "ผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมพูดและเดินออกมา 


16:39น. 

ตอนน้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว แต่ผมต้องมานั่งรออาจารย์ที่ปรึกษาคุยด้วยพฤติกรรมนะสิ เหอะ โดนแบบนี้จนชินแล้วละ "ขอโทษที่ทำให้รอนานนะ " อาจารย์ จอน จองกุก  "พอดีอาจารย์คิมเขาติดธุระเลยให้ครูมาแทน คงจะไม่มีปัญหานะ" อาจารย์ ถามอย่างอ่อนโยน พร้อมรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจเหลือเกิน


"ใครจะไปกล้ามีปัญหากับอาจารย์ละ" ผมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์ "งั้นหรอครับ" อาจารย์ยังคง ยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนเดิม ซึ่งผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่ามันน่ารังเกียจ!! "ขอพูดถึงพฤติกรรมชกต่อยละกัน " อาจารย์เริ่มอธิบายถึงเรื่อง พฤติกรรมที่ผมอยู่โรงเรียน พูดไป ผมก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา


10นาทีผ่านไป

ผ่านไปสิบนาทีแล้ว แม่ม ยังไม่เลิกบ่นเลย สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์คิมจริงๆ ยกนิ้วให้เลย
"แล้วก็..." ยังไม่เลิกอีกหรอวะ ไม่เหนื่อยมั้งไงวะ "คงง่วงแล้วสินะ" อาจารย์ถามผมพลางเอาหน้าเข้ามาใกล้ผม 

" หาอะไรแก้ง่วงไหม?" 

"ไม่เอาวิ่งนะจารย์" 

"ไม่ใช่วิ่งหรอก " 

"อื้อออออ" ร่างสูงอย่างอาจารย์ค่อยๆบรรเลงจูบ และค่อยๆรุนแรงขึ้น "อื้อ!" ผมรีบผลักร่างสูงออก เมื่อผมหายใจไม่ค่อยออก

 "ปล่อยกูนะ"

 "หึ"

ผมกำหมัดแน่น เพื่อเตรียมชกไอ้จอน จองกุก "มึงทำเหี้ยอะไรเนี้ย" "หึ กูบอกได้เลยถ้าคุณชกผม ผมเอาคุณเข้าห้องปกครองแน่" ระหว่างที่ผมกำลังเอ๋อกับคำพูดของมัน มันก็เดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ 

"ก็มึงลวนลามกูก่อน แค่กูบอกเหตุผลทุกอย่างมันก็กลายเป็นความผิด มึง" 

"คุณคิดว่าอาจารย์คนอื่นจะเชื่อความจริงจากปากของเด็กที่มีเรื่องแบบคุณหรอ"

ผมอึ้งไปกับคำพูดของมัน ก็จริงไม่ว่าผมจะอธิบายสักเท่าไร สุกดท้ายความผิดต้องตกมาทางผมอยู่ดี แขนแกร่งรวบเอวของผมเอาไว้ ก่อนคอเคลียบริเวณต้อคอของผม "แค่ทำตามที่ผมบอก คุณก็จะสบายเอง"  "ปล่อยกูนะ" ผมพยายามดิ้นออกจากแขนแกร่งของจองกุก แต่ผลลัพท์กับทำให้เขารัดผมแรงขึ้น

 
"อ๊ะ" 

"คุณเป็นของผม"

 
cup#
ไม่ต้องหา ไม่ได้แต่ง อะฮิๆ


ตั้งแต่เหตุการณ์นั้นมันทำให้ผมรู้ว่า อาจารย์ จอน จองกุก ที่นักเรียนและอาจารย์คนอื่นคิดว่าเขาเป็นคนดี และอ่อนโยน คนๆคนนั้นได้หายไปแล้ว เหลือเพียงจอนจองกุกที่แสนน่ารังเกียจ ได้ถ่ายคลิปตอนนั้นเอาไว้ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามันน่ารังเกียจมาก


แล้วเอาคลิปมา แบลค์เมลล์  ผม ซึ่งถ้าไมทำตามคลิปนั้นจะเผยแพร่ในทั่วอินเทอร์เน็ต ซึ่งพ่อของผมก็ต้องเห็นแน่นอน และยิ่งเป็นพ่อของผมที่เป็นนายกด้วยแล้ว คงไม่อยู่เฉยๆแน่ แค่เกรดของผมออกมาแย่ยังโดนด่าเลย แล้วถ้าคลิปนั้นถูกปล่อยออกไปละ

ผมรู้สึกรังเกียจร่างกายนี้ที่สุด  ปากบอกรังเกียจ แต่สุดท้ายผมกับส่งเสียงน่ารังเกียจแบบนั้นออกมา 

"แท"

 "...." 

"ไอ้แท" เสียงของเพื่อนผม อย่างปาร์ค จีมินเรียก 

"อาจารย์ จอนเรียกมึงอะ!!" 

"หะ!?" 

"มาทำโจทย์ ขอนี้หน่อยได้ไหม" จอน จองกุก ได้เรียกผมให้ออกไป ทำโจทย์ตณิตศาสตร์ แต่ผมที่นั่งเหม่ออยู่มันจะไปทำได้อย่างไงละ "ผมทำไม่ได้ครับ" ผมได้ตอบออกไปตามตรง "อย่างงั้นหรอ?" อาจารย์พูดพร้อมกับกระตุกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์ "งั้นเย็นนี้ไปหาครูที่ห้องพักครูด้วยนะ"


16:07น. 

ห้องพักครูคณิตศาสตร์

ทำไมเวลามันคุ้นๆวะ  

ก๊อกๆ 

"ขอนุญาตครับ" ผมขอนุญาตเข้าไปในห้องพักครู ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ยังมีครูคนอื่นอยู่ ไม่ต้องเครียด แทฮยอง ยังไงเราก็คงไม่ด้อยู่กับไอ้อาจารย์สองต่อสองหรอก 

ฟู่ โล่งยังมีอาจารย์ฝึกสอนอีกคน "มาแล้วหรอ?" ยังมั้ง แล้วที่ยืนหัวโด่นี้ไม่ใช่ คิมแทฮยองมั้ง ผมได้แต่ตอบในใจเพราะ ยังไงตอนนี้คนที่ถือไพ่เหนือกว่าก็คือ จอนจองกุก "มานั่งสิ" จอนจองกุก ได้เรียกให้ผมมานั่งตรงเก้าอี้ข้างๆที่อยู่ตรงโต๊ะทำงานของไอ้จองกุก

"เห้ย จองกุก กูกลับบบ้านก่อนน" อยู่ๆอาจารย์มิน ยุนกิ ก็เอ่ยขึ้น ออกมา จารย์อย่าเพิ่กลับสิครับ "อาจารย์มิน ช่วยพูดเพราะๆหน่อยได้ไหมครับ เห็นไหมว่านักเรียนนั่งอยู่" อาจารย์มิน หันมาหาผม "อ่อ โทษทีนะ" ก่อนจะขอโทษ "ไม่เป็นไรครับ เอ่อคือว่า..อาจารย์กลับบ้านทางไหนหรอครับ?"


ไอ้ที่ถามอ่ะตั้งใจจะให้อยู่อีกนานๆ และกลับบ้านพร้อมอาจารย์มินเลย "อ่อ แถว***นะ มีอะไรหรอ?" ชิบหา**แหละ กลับคนละทางกันอีก  "ป่าวหรอกครับ" ผมพูดออกไปอย่างนอยด์ๆ "อาจารย์มินบอกมีธุระไม่ใช่หรอครับ?" อยู่ๆไอ้อาจารย์จองกุก ก็พูดขึ้น "อ่อ จริงด้วย งั้นครูขอตัวก่อนนะ" แล้วอาจารย์มินก็ขอตัวกลับ


 จนตอนนี้เหลือแค่ผมกับ ไอ้อาจารย์จองกุกแค่สองคน "มีอะไร?" ผมเริ่มเปิดประเด็นขึ้น 

"พออาจารย์คนอื่นออกไปปก็พูดแบบนี้เลยหรอ?" 

"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ" 

"ป่าวก็แค่อยากลงโทษเด็กที่ไม่เชื่อฟังอาจารย์ตอนสอน มั่วแต่..." อยู่ๆไอ้จอนจองกุก  ก็เดินมาข้างหลังผม

แกร็ก!

เสียงล๊อคประตูจากทางด้านหลัง ทำให้ผมหันไปมองข้างหลัง ก็พบกับเขาที่กำลังล็อคประตูอยู่ "ก็แค่อยากคุยกับนายสองต่อสอง" ร่างสูงค่อยเดินมาซ้อนผมจากทางด้านหลัง "ปล่อยกูนะ" ผมเริ่มดิ้น เมื่อร่าสูงเอามือมาสำรวจภาในเสื้อนักเรียนของ "แค่อยู่เฉยๆ นายก็ไม่เจ็บหรอก" ร่างสูงมากระซิบข้างหูของผม "อ๊ะ.." ไม่นะ อย่าส่งเสียงอันน่ารังเกียจแบบนั้นออกมา "หึ พยายามไปก็เท่านั้น" 
" อื้อออ...อ๊ะ"  "ฉันชอบร่างกายของนายนะ"




อร้ากกก! cup#เดี๋ยวบิน



เรื่องราวแบบนี้มันผ่านมายาวนาน จากความรู้สึกที่เคยรังเกียจ มันยิ่งเพิ่มขึ้น จนมันกลายเป็น คำว่ารัก ผมไม่สามารถ ละจากผู้ชายคนนี้ได้แล้ว ยิ่งเกลียด ก็ยิ่งอยากถูกสัมผัส เดี๋ยวนะมันเป็นความรู้สึกที่แปลกหนอ แต่มันก็ไม่สามารถละจากเขาได้แล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครหรอก ตั้งใจจะไปสารภาพรักกับอาจารย์ในวันนี้ 

17:43น.

ห้องพักครูคณิตศาสตร์ 

เนื่องจากวันผมต้องไปทำความสะอาดที่ห้องเพราะผมถูกลงโทษนะสิ ก็เลยมาช้าแต่ก็บอกอาจารย์ รอแล้ว  


"อ๊ะ..." เสียงนี้มันอะไรกัน? ผมได้ยินเอ๋ออยู่หน้าห้องพักครู ความรู้สึกมันเหมือนถูกลงดิ่งไปในนรกเลย อยู่ๆก็รู้สึกใจไม่ดี

" อา..จารย์..จอนครับ..ร..แรงเกินไปครับ" อาจารย์จอน? หึ สุดท้ายผมก็ถูกวนมาถูกหลอกอยู่ เรายนี้มัน ความจริงๆ พอแล้วกับความรัก "อึก.." 

Rrrrrrrr(พ่อ)

ผมรีบปาดน้ำตาและเดินออกจากห้องพักครูและตัดสินใจรับโทรศัพท์ด้วยเสียงที่ปกติที่สุด

(ฮัลโหลครับ?)

(แทฮยอง ตอนเย็นนี้มาที่บ้านด้วยนะ พ่อจะให้แกรู้จักกับนักธุรกิจที่เขายังอายุน้อย แต่ประสบการณ์ดี)

(ครับๆ เดี๋ยวไปครับ)

ผมรีบตัวสายทิ้งเมื่อรู้ว่าพ่อต้องพูดว่าอะไร จะเอาผมไปเปรียบกับคนอื่นตลอด อย่างน้อยก็ไปสักหน่อยละกัน เพราะปกติผมจะอยู่คอนโดอยู่แล้ว เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย ผมคิดได้ดังนั้นก็เดินทางไปบ้านทันที


คฤหาสน์ ตระกูลคิม

ผมมาบ้านก่อนจะเดินไปที่ห้องรับแขก อยากมาจังเลยเเนี้ย =_= "ฮ่าๆๆ จริงหรอครับลูกผมก็อยู่โรงเรียนนั้นเหมือนกัน" เสียงพ่อเป็นสัญญาณว่าพ่อต้องกำลังมาแน่ ผมจึงลุกขึ้นจากโซฟาหรูที่อยู่ภายในห้องรับแขก

"ลูกของผมน่าจะมาแล้วละมั้งครับ" เสียงพ่อเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทำไมพ่อเดินช้าวะ "แล้วลูกคุณอาชื่ออะไรหรอครับ?" เสียงของคนปริศนาทำให้ผมอยากรู้มากขึ้นว่าเป็นใคร เพราะเสียงดูค่อนข้างหนุ่มมาก 

"ชื่อ คิมแทฮยอง น่ะ"  

"หรอครับ?" เสียงเข้ามาใหล้ จนร่างทั้งสองเข้ามาในภายในห้องรับแขก "เอ้า แท มาแล้วหรอ?"  คนที่พ่อให้ผมมารู้จักนะ ก็คือ จอน จองกุก 

"เอ้า คิม แทฮยอง"  ร่างสูงที่คุ้นเคยยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร พ่อจะให้ผมรู้จักกกับคนนี้จริๆหรอ ผมแทบอยากถามกับพ่อโดยตรง แต่มันต้องเป็นการเสียมารยาทแน่นอน 

"อาจารย์" 

" เอ้า รู้จักกัด้วยสินะ งั้นค่อยคุยกันง่ายหน่อย ฮ่าๆ"พ่อหัวเราะออกมา "งั้นเรามาคุยรายละเอียดเรื่องหุ้นบริษัทดีกว่านะ" พ่อเริ่มพูดเรื่องงานขึ้นเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น

1ชั่วโมงผ่านไป

รายละเอียดก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่พ่อจะเอาหุ้นของทางบริษัทจอน ที่คุยนานๆอ่ะ เป็นเพราะต่อลองกันนิดหน่อย พ่อของผมเป็นทั้งนักธุรกิจและ นักการเมืองอย่างนายก มีหน้าตาทางสังคมค่อนข้างเยอะ และมันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องไม่ยอมรับอยู่แล้วถ้าคลิปนั้นถูกปล่อยออกมา


"ต้องขอบใจทางบริษัท จอน ด้วยนะที่คิดจะร่วมหุ้นกับทางเรา" 


"ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยครับ อ่อ แล้วก็มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยหรอครับ?"


"อ่อ อยากให้ช่วยดูแลไอ้เจ้าแทหน่อยนะ มันต้องมารับช่วงแต่ผมอยู่ดี แต่มันไม่รู้อะไรเลย เห็นคุณเก่งงานมากเลยนะ รับช่วงต่อไอ้จอน ยูชาน ได้เลยนะเนี้ย"


"!!!?" 


"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" จองกุกตอบรับพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมารยาทให้กับพ่อของผม เป็นรอยยิ้มที่น่าตบมาก ความคิดส่วนตัวววว 


"นายครับ ทางบริษัทมีปัญหานิดหน่อยนะครับ" อยู่ๆก็มีบอดี้การ์ดเดินเข้ามาอย่างรีบร้อนก่อนบอกกับพ่อของผม


"งั้นคุยไปก่อนเลยนะ ผมขอตัวไปเตลียงานทางนู้นก่อน ถ้าไม่รังเกียจก็พักที่บ้านเราได้นะ"


"อ่อครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่ไว้ใจทางบริษัทจอน"


"อืม งั้นผมขอตัวก่อนนครับ"


หลังจากนั้น พ่อก็ได้ออกจาห้องรับแขก แล้วไปจัดการงานที่มีปัญหา พ่อไม่อยู่ ผมจะอยู่ทำไมละ ผมลุกขึ้นเพื่อเดินหนีร่างสูง อย่างจอน จองกุก ภาพทุกอย่างมันบอกแล้ว ผมไม่มีอะไรคุยกับคนๆนี้แล้ว 


หมับ!


ร่างสูงจับข้อมือของผมไว้ก่อน ที่ผมจะลุกหนีออกไป 

"ไม่ได้ยินที่คุณลุงบอกหรอ ว่าให้ดูแลแขกด้วย?" 

"...."


"คิม แทฮยอง"

"อะไรครับ อาจารย์จอน?"

"ทำไมเมื่อตอนเย็นไม่ไปหา ผมรอตั้งนาน..."

"แน่ใจว่ารอเฉยๆ?"

"แท..คือ.."

"พอเถอะ..ผมเห็นหมดแล้ว"

"แท พี่อธิบายได้นะ"

"บอกวิธีมา.."

"หะ?"

"วิธีที่เอาคลิปนั้นมาให้ผม...แล้วก็เลิกยุ่งกับผม"

"ไม่มีวัน...พี่จะไม่เลิกยุ่งกับแท!"

"ความรักของเราไม่สามารถวันเกิดขึ้นได้หรอก"

"ความรู้สึกมันไม่สามารถห้ามกันได้หรอก..."

"อาจารย์รู้สึกยังไงกับผมละ?" ผมได้ถามออกไปตรงๆ เมื่อตอนนี้คนที่ไม่จริงจังเลย คือจองกุก 
จองกุกไม่คิดที่จะจริงจังกับผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังเลือกที่จะรักเขา ก็อยากที่เขาพูดไง ความรู้สึกไม่สามารถห้ามกันได้

"...." เขายังคงเงียบอยู่ 

"ผมก็คง ไม่มีอะไรคุยกับอาจารย์หรอกนะ" ผมลุกออกจากโซฟาและเตรียมออกจาตรงนี้ให้เร็วที่สุด ไม่งั้นเขาได้เห็นน้ำตาของผมแน่

"แท พี่ขอโทษ" อยู่เขาก็พูดขึ้นมา ผมหันหน้าไปหาเขา ผมก็เห็นน้ำตาของจองกุกครั้งแรก 
"ขอโทษที่ไม่จริงจังกับนาย" คำพูดของเขาพูดออกมาแทงใจดำผมมากเลย เป็นไงละ แทฮยอง เจ็บไหมละกับความรักนะ

"เรื่องของเรามันจบลงแล้วนะ อย่ารู้จักกันอีกเลย" ผมพูดออกไปพร้อมกับน้ำตา และรีบเดินหนีขึ้นมาชั้นสองเลย 

หลายวันผ่านไป

หลังจากวันนั้นผ่านไป ผมก็ไม่ได้เห็น จอน จองกุก อีกเลย น่าจะเป็นเพราะเขาหมดหน้าที่จากการฝึกสอนแล้วละมั้ง "แท.." จีมินเรียกผมขึ้นมาจากความเหม่อลอย 

"ช่วงนี้มึงเป็นไรวะ?"

"...."

"ทั้งเหม่อลอย แถมยังทำหน้าเศร้าตลอดเวลาเลย"

"ไม่มีอะไรหรอก" ผมตอบออกไปเมื่อจีมินเริ่มทำหน้าเป็นห่วงเห็นได้อย่างชัด "ไม่เป็นไรจริงๆ" ผมตอบไปอีกครั้งเมื่อจีมินยังทำหน้าสงสัยอยู่

"เออๆ ไม่เป็นไรก็ดี เป็นไรก็บอกนะไม่ใช่เก็บไว้คนเดียว" 

"เออๆ"

ผมเจ็บทุกครั้งเวลานึกถึงหน้าและเสียงของจองกุก ผมภาวนาเสมอว่าอย่าให้เจอคนแบบนั้นอีกเลย
แต่สวรรค์ก็ยังคงกลั่นแกล้งผมอยู่ดี

5ปีผ่านไป

(คิม แทฮยอง!)

(ครับๆ=_=)

(นายจะมาสายแบบนี้ไม่ได้นะ ไอ้ประธาน...)

(ฉันจ้างเธอมาเป็นเลขา ไม่ใช่มาเป็นเมียฉันนะ)

(ฉันก็บอกแล้วไงว่าอย่าดื่มหนัก เป็นไงละ แล้วคนนี้เป็นคนสำคัญด้วยนะ ไอ้แท ถ้ามึงมาช้าเดี๋ยวเข้าจะไม่ให้หุ้นเรานะสัส!!)

(เออๆ ขึ้นคำหยาบกับผม หักคำละพันนะ)

(ไอ้ๆ... ค่ะ รีบมานะคะ ท่าน ประ ธาน!)

แล้ว คิม ซูอา เลขาสุดดีย์ของผมได้วางไป มันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับผมนั้นแหละ อายุเท่ากัน ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ เลยสนิทกันหน่อย แถมยังมาเป็นเลขาของผมด้วย จุ้กจิกชิบหา***เลย

ผมรีบขับรถไปบริษัทของผมอย่างเร็ว ตอนนี้ผมเป็นถึงประธานบริษัทแล้วนะ เรื่องจอนจองกุก ถามว่าลืมเขารึยัง ตอบเลยว่าได้ แต่ยังไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก ถ้าเจออีกผมได้ช๊อคตายแน่เลย แต่ผมก็คิดว่า คงไม่เจอแล้วละกับคนแบบนี้นะ

บริษัท คิม

"ท่านประธานคะ ท่านมาแล้วคะ" ผมได้เข้ามาในบริษัท ก็เห็นซูอารีบวิ่งมาหาผมและบอกรายละเอียดงาน "ตามนี้นะคะ ท่านประธาน" เธอได้ปิเดแฟ้มงานก่อนจะหันมาหาผม "คันปากไหม?" ผมได้ถามเธออกไปเพื่อลดการคลายเครียด "อย่าเพิ่งเล่นคะ" จริงจังวะ 





ผมเดินเข้าไปในห้องประชุมขนาดใหญ่ และกวาดสายตามองรอบๆห้องประชุมเพื่อสังเกตว่ามีใครมั้ง แต่ตาของผมดันไปสดุดเข้ากับร่างสูงที่นั่งตรงข้ามกับตรงที่ผมต้องไปนั่ง ผมไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ "แท..ไปนั่งสิ เสียมารยาท" ซูอากระซิบผมเมื่อผมยื่นอยู่กับที่นานแล้วไม่ยอมไปนั่งสักที

"ทางเราอยากที่จะซื้อหุ้นเพื่อขยายทางบริษัทต่างๆนะครับ" ผมเริ่มพูดประเด็นทันที เมื่อผมนั่ง เพื่อไม่ให้เสียเวลา 

1ชั่วโมงผ่านไป

"ผมขอจบการประชุมครั้งนี้นะครับ" ผมพูดปิดทันทีเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ผมตั้งไว้ เสียงปรบมือแสดงความยินดีที่ผมพูดอย่างดี อยู่แล้วอะครับ (ขอพื้นที่อวยตัวเอง)

"เก่งมาเลยนะครับ อายุยังน้อยอยู่เลย"

"ฮ่าๆ ไม่เท่าไรหรอกครับ(ไม่พูดเยอะเจ็บคอ)"

แล้วทุกคนก็เริ่มทยอยออกจากห้องประชุม ซึ่งผมต้องออกเป็นคนสุดท้ายเพื่อดูความเรียบร้อย แต่ก็ยังเหลืออยู่คนหนึ่งที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม หงอยแด**ไงว่ะ ไม่ยอมกระดิกตี*ไปสักที อยากพูดนะ แต่ได้โดนด่าแน่ ผมจึงเดินไปหาคนที่กำลังนั่งอยู่ 

"คุณครับมีปัญหาอะไรหรือป่าวครับ..." ผมเดินเข้าไปก็ต้องหยุดถามเมื่อรู้ว่าเป็นใคร

"อ้าว คุณจอน จองกุกมีอะไรหรือป่าวคะ?" ซูอาเดินไปถามจองกุก

"ป่าวนะครับ" จองกุกปฏิเสธก่อนจะลุกขึ้น "ผมมีเรื่องจะคุยกับประธานคิมเป็นการส่วนตัวนะครับ"
"อ่อ ได้สิคะ" ซูอาหันหน้ามาหาผม"อย่าทำอะไรเสียมารยาทกับเขานะ" แล้วกระซิบที่หูผม 

"ขอตัวนะคะ"

แล้วซูอาก็เดินออกไป "มีอะไรหรือป่าวครับ คุณ จอน จองกุก" ผมถามขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันดูแย่ 

"ห่างเหินกันจังเลยนะ แท"  

"แย่จัง ทำไมผมต้องมาเจอคนแบบคุณอีกนะ"

"เฮ้อ พี่ขอโทษ"

"คุณจองกุก มีอะไร ต้องขอโทษผมหรอครับ"

"..."

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ" ผมแล้วเตรียมออกจากตรงนี้ แค่เจอก็รู้สึกแย่พอแล้ว ถ้าต้องมารู้สึกอีกผมคง...

"พี่ชอบเรานะ" เขาพูดชึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น พร้อมกับกอดจากทางด้านหลัง "พอเถอะครับ อย่าพูดอะไรแบบนี้อีกเลย" ผมพยายามดิ้นเผื่อออกจากแขนของเขา "ให้โอกาสพี่อีกไม่ได้หรอ?" ผมควรให้โอกาสเขาดีไหม จะกับไปเจ็บอีกไหม? 

"แทพี่รู้ว่ามันยากที่จะ..."

"ครับ ผมให้โอกาส"


ทั้งทีรู้ว่าอาจจะกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่มันเลือกไม่ได้หนิ คนมันรักไปแล้ว ถึงความรักมันจะเจ็บ แต่ผมก็จะขอเสี่ยงในความรักนี้อีกครั้ง


"หะ!? แทพูดว่าอะไรน่า"

"ผมให้โอกาสพี่ไง ได้ยินไหมครับ?"


ผมพูดพร้อมกับหันหน้ากลับไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังผม ทำไมหน้าตาเขาหล่อขึ้นจัง ผมมองหน้าตาของเขาจนลืมไปเลยว่าตอนนี้ผมต้องไปหายัยซูอา 

"เอ่อผม ขอตัวก่อนดี..อื้อออออ" ผมยังพูดไม่จบ จองกุกก็กดริมฝีปากมาที่ผม แล้วมันค่อยๆ
รุนแรงมากขึั้น 


ครืดดดด

เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขื้นเป็นเสียงว่า จองกุกยกตัวผมให้ไปนั่งตรงโต๊ะประชุมขนาดใหญ่ "ต..ตรงนี้ไม่ได้นะ ..อ๊ะ" เสียงของผมเริ่มขาดหายและสั่นมากขึ้น เมื่อจองกุก เริ่มคลอเคลียบริเวณต้นคอของผม

"จ..จอง..ก..กุก ต..ตรงนี้ไม่ได้ ..อื้ออออ"

"เงียบก่อน ถ้าไม่อยากเจอหนักกว่านี้ ผมคิดถึงแทมากเลยรู้ไหม?"

"ไม่ได้ ผมมีประชุมต่ออีก พอเลย" ผมพูดพร้มอกับผลักจองกุก ออกไปจากตัวของผม ไม่งั้นผมคงไปประชุมไม่ทัน 

"ก็ได้ แทอยู่คอนโดเดิมใช่ไหม?"

"อือ ถามทำไม?"

"จะได้ไปหาไง"

"ผมจะย้ายคอนโดหนีเลย"

"คิดว่าทำได้ก็ดู หึ"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"อืม" 

เข้าตอบรับ ก่อนที่ผมจะเดินออกมาจากห้องประชุมของทางบริษัทผม ผมหันไปมองหน้าซูอาที่อยู่หน้าห้องประชุมตั้งนานแล้ว เผื่อรอผม "มองไร?" ผมถามเมื่อผมออกมาจากห้องประชุม ยัยซูอาเอาแต่จ้องหน้าผม 

"นายคงไม่ได้มีเรื่องกับคุณ จอนใช่ไหม?" 

"ทำไมคิดแบบนั้นละ?"

"ฉันได้ยินเหมืนเสียงผลักกันเลย เออๆ ฉันคิดไปเองมั่ง แต่ไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหม?"

"เออ ไม่ได้ทะเลาะกัน" ผมพูดพร้อมกับยิ้มอออกมาเมื่อนึกถึง จอนจองกุก นี้สินะความรู้สึกของคนที่มีความรัก






















 ความรักของผมมันเป็นไปได้ดี ดีจนผมรู้สึกว่ามันดี ดีจนเกินไปรึป่าว? อย่าเพิ่งด่าว่าผมเรื่องมากนะ ผมแค่คิดว่าจองกุก เขา แปลกๆ ช่างมันเถอะ อย่าคิดไปเองสิ คิมแทฮยอง


"แทฮยอง ครับ" เสียงจองกุกดังขึ้น ทำให้ผมเลิกคิดไร้สาระ เมื่อตอนนี้ผมอยู่ในอาหารสุดหรูมา เพื่อมาคุยเรื่องงาน เรื่องของพวกเราทั้งสองคน ทางพ่อรู้แล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยลงตัวสักเท่าไร เพราะพ่ออยากให้ผมคบผู้หญิงกว่า แต่เพราะทางตระกูล มีผลต่อการอยู่ต่อของบริษัทผม เลยยอมๆไป ไม่ได้ขัดมาก


"สมาธิหน่อยสิแท" จองกุกสะกิดผม เมื่อผมเริ่มคิดเรื่องไร้สาระอีกแล้ว "อืม" ผมตอบรับออกไปพร้อมกับตั้งสมาธิอีกครั้ง "ดีมาก ถ้าเหมืออีกครั้ง คืนนี้จัดหนักแน่" จองกุกเอาหน้ามาใกล้ผมกระซิบข้างหูของผม "พูดอะไรหน้าเกลียด" ผมตีแขนจองกุก และต่อว่าไปเล็กน้อย









"จะกินอะไรดี" จองกุกถามขึ้นเมื่อออกจากร้านอาหารหรูใจกลางเมือง ที่จองกุกถามแบบนั้นเพราะเราแทบไม่ได้กินอะไรเลย เอาแต่คุยเรื่องงาน "กินอะไรก็ได้" ผมตอบออกไปแล้วดูนาฬิกาข้อมือ 

"งั้นไปหาอะไรกินที่ห้างนะ"

"อืม ก็ได้นะ"

ผมตอบไป เพราะไม่ได้เรื่องมากเรื่องของกินเท่าไร สถานที่ไม่เท่าไรแต่ของกินต้องอร่อยก็เท่านั้นเอง ไม่ค่อยเรื่องมากหรอก












ห้าง J

"งั้นกิน ปิ้งย่างหนอ" 

"อืมๆ"

ผมตัดสินใจกันได้ก็เดินเข้าไปใหร้านปิ้งย่างเกาหลีชื่อดัง และหาที่นั่งกัน 

"พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ สั่งเผื่อด้วยนะ"

"อืมๆ รีบมานะ"

หลังจากนั้นจองกุกก็เดินไปเข้าห้องน้ำ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรก็สั่งอาหารไป





30นาทีผ่านไป



ผมว่ามันรู้สึกแปลกแล้วนะ ครึ่งชั่วโมงแล้วแต่จองกุกยังไม่กลับมาอีก แถมผมยังกินไปหมดแล้วด้วย ผมเริ่มรู้สึกเป็นห่วง จึงคิดเงินและเดินไปหาห้องน้ำทั่วห้าง


















นี้มันเรื่องอะไรกันแน่ จองกุกได้หายตัวไป ผมได้ไปดูกล้องแล้ว แต่กล้องกับเสียทั้งหมด ผมรู้แค่ว่ามันต้องเป็นแผนของใครสักคน ที่มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ

"คุณแทฮยองครับ ทางเราไม่เจอหลักฐานอะไรเกี่ยวกับคูุณจองกุกเลยครับ"

"อืม ไม่เป็นไรหาต่อไป"

"ครับ!"

ผมพูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหล่ออกมาเรื่อยๆ

"ทำไม จองกุก ไปอยู่ไหน..อึก"















Joen jungkook

ย้อนกลับตอนนที่ห้าง J

ผมขอตัวมาเข้าห้อง โดยไม่ได้เอะใจอะไร จนตอนที่ผมเข้ามาในห้องน้ำ ก็ต้องรู้สึกเสี่ยวสันหลัง 

"มึงจะจับยังไงวะบี1" 

"มึงก็โง่จังวะ บี2มึงยาสลบปาดหน้าดิไอ้ควาย"

"ถ้าปาดหน้าไม่ตายหรอวะ บี2 โป๊ะหน้าไม่ดีกว่าหรอ?"

"เออ จะทำเหี้ยอะไรก็ทำ ไอ้เวร"

เป็นโจรที่โง่มาก ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในห้องน้ำ และได้ยินเสียงของคนคุยกันเรื่องจับคน เป็นโจรที่ผมคิดว่าโง่ที่สุดแล้วละมั่ง ผมตัดสินใจออกจากห้องน้ำ ก็เจอโจรที่อยู่หน้าห้องน้ำก็เดินเลี่ยง

"เห้ย จับมันดิไอ้ควาย!"

"เอ้าคนนี้หรอ?"

"เออ ไอ้ควาย"

ไอ้สองคนนี้พูดจบก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าที่มียาสลบอยู่

"ล็อคมันสิ"

หลังจากนั้นพวกของพวกมันเข้ามาเพิ่มอีกประมาณสิบคน แทบเต็มห้องน้ำ 

หลังจากนั้นผมก็คงไม่ต้องเสียแรงสู้กับมันหรอก นอกจากจะโง่เอาตัวเองไปเจ็บตัวแล้ว มีหวังอาจจะโดนกระทืบตายเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นโง่ไปสู้กับหัวหน้ามันเลยดีกว่า ผมเป็นครู ผมรู้ว่าอะไรควรทำหรือไม่ควนทำในตอนนี้
















โกดังร้าง นอกเมือง



มันพาผมมาที่โกดังขนาดใหญ่ที่ร้างมาก และน่าจะออกมาจากนอกเมืองแน่ เพราะที่แบบนี้คงไม่มีใครมาสร้างบ้านอาศัยอยู่หรอก ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะว่าใครให้ไอ้พวกนี้มาจับตัวผม แต่ถ้าเดาๆเอาน่าจะเป็นคู่แข่งทางด้านบริษัท


"นายครับ ผมเอาตัวมันมาแล้วครับ" เสียงไอ้คนที่จับผมมา ตัวประมาณเท่าความยได้สูงประมาณเปรตเรียกพี่ ทุกคนอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงชิวจัง ไม่ต้องสงสัยเพราะผมก็เคยโดนมาแล้วเลย รู้สึกไม่ค่อยกลัวเท่าไร แต่ตอนนั้นโดนเพราะเรื่องบริษัทคู่แข่ง ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน(มั่ง)


"มาแล้วสินะ ที่รัก" ร่างของผู้ชายบอบบางที่คุ้นเคยมาก่อนปรากฎตรงหน้าของผม เธอก็แค่  
"ปาร์คยูชาน"(คนนี้ไม่มีจริงนะ ไรท์แต่งชื่อให้) ผมพูดออกไปพร้อมกับต้องตกใจ เมื่อคนที่ผมเคยมีอะไรด้วย จำตอนวันที่ผมต้องไปหาพ่อของแทฮยองได้ไหม นั้นแหละก่อนที่ผมจะไป ก็... ตอนนั้นมันเป็นอะไรชั่ววูบ ผมไม่มีอะไรแก้ตัวหรอกนะ


"จำที่รักของคุณได้ด้วยสินะครับ" เธอพูดออกมาแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆผมมากขึ้น ตรงเก้าอี้ที่ผมถูกมัดอยู่ "ทำไมตอนนั้น ผมไม่เห็นอาจารย์อีกเลยละครับ" เธอพูดพร้อมกับยกนิ้วขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของผมเบาๆ "ผมตามหาอาจารย์ตั้งนาน แล้วผมก็เพิ่งรู้..." เธอเว้นวรรคพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว


"ว่าอาจารย์คบกับคิมแทฮยอง" เธอยิ้มออกมาอย่างโรคจิตและน่ากลัว "อย่าทำอะไร แทนะ" ผมพูดออกไปอย่างอารมณ์ที่โกธรจัด เมื่อผมรู้ว่าเธอรู้เรื่องเกี่ยวกับแท

"ห่วงกันจังเลยนะครับ ห่วงจนผมหงุดหงิดไปหมดแล้ว"

"ฉันขอเตือนนะ ถ้านายทำอะไรแทละก็.."

"ห่วงกันมากใช่ไหม!!!"

"ผมเกลียดเหลือเกิน ไอ้คิม แทฮยองนะ!!"

"แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ อาจารย์ได้อยู่กับผมแล้ว แล้วอาจารย์ต้องอยู่กับผมตลอดไปด้วย"

เธอยิ้มออกมาก่อนจะหันไปยิ้มบางสิ่งที่อยู่ข้างๆตัว เธอยิ้มออกมาอย่างโรคจิตและน่ากลัว เธอบ้าไปแล้ว เธอเสียสติไปแล้ว


"เจ็บนิดเดียวนะครับ เดี๋ยวมันก็ทำให้อาจารย์ได้มีความสุขเอง"  เธอฉีดสารบางอย่างเข้ามาในร่างกายของผม

"เธอฉีดอะไรเข้ามา!" 

"อาจารย์จะได้อยู่กับผมตลอดไปแล้ว ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ" เธอหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง










kim taehyung

หลายวันผ่านไป

ตอนนี้ผมแทบไม่ได้ข่าวอะไรกับจองกุก ผมแทบบ้า เพราะทั้งข่าวทุกอย่างหายไปหมด เหมือนจองกุกได้หายตัวไป "คุณแทฮยองครับ" ผมหันหน้าไปหาบอดี้การ์ด ที่ผมให้ไปตามหาเกี่ยวกับจองกุก 
"ผมรู้สถานที่ของคุณจองกุกแล้วครับ" 

"จริงหรอ?!"

"ครับ โกดังร้าง นอกเมืองครับ"

"เอาคนไปเลย เดี๋ยวผมจะไปด้วย"

"ครับตอนนี้ ทางเราได้ส่งคนไปสะกัดแล้วครับ"

"อืม พาผมไปได้แล้วครับ"













โกดังร้าง นอกเมือง

"มันเกิดอะไรขึ้น" ผมอุทานออกมาอย่างตกใจและเสียขวัญ "คุณแทฮยอง ครับอย่าเข้าไปเลยครับมันอันตราย" ภาพตรงหน้าที่ผมเห็นคือผู้ชายร่างเล็กกำลังถูกมัดเชือกจากคนของผม พร้อมกับเตียงพยาบาลที่ถูกเข็นออกไป เป็นร่างของ ผู้ชายที่ผมรักเท่าชีวิต เขาได้ถูกเข็นเข้าไปในรถพยาบาล

"หึ จองกุกจะได้อยู่กับฉันตลอดไป ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ" ร่างของคนที่ถูกมัดหัวเราะออกมาอย่างสะใจและไม่เอื้อมละอากัยสิ่งที่ตัวเองทำ จึงทำให้ผมเดินเข้าไปหาเธอ "อยู่ไปด้วยกันตอลดไปหรอ?"

ตุบ!

ผมเห็นร่างที่ถูกมัดอยู่  และใช้เท้าเตะเข้าไปที่หน้าท้องอย่างโกธรจัด "หึ คนที่มึงจะได้อยู่ด้วยตลอดนะ คือมยมทูตที่ตอนนี้กำลังจะมารับร่างมึงต่างหาก!" ผมพูดออกไปพร้อมกับกระชากคอเสื้อของมันเอาไว้ด้วย "ทำไมจองกุกต้องมาเจอ คนสกปรกแบบแกด้วยนะ!!"

"ถ้าจองกุกเป็นอะไรละก็ แกได้เห็นนรกของจริงแน่ แล้วก็อย่าหวังที่จะชิ่งตายก่อนนะ เพราะความตายมันยังเบาไปสำหรับแก!!"

"พามันไปขังที่ไหนก็ได้ ตรงที่ทำให้ฉันไม่ได้เจอกับมันอีก และอย่าให้มันตายละ!"

"พาฉันไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

ผมสั่งออกไปด้วยความโกธรและเลือกที่จะไม่สนทนาอะไรกับคนอย่างนั้นอีก เพราะคนที่ผมควรห่วงตอนนี้คือจองกุก ตอนที่ผมมาเห็นร่างเขา คือเขากำลังถูกฉีดยาอะไรสักอย่างเข้าไปในร่างกาย ซึ่งตอนนั้นจองกุกได้หมดสติไปแล้ว และถ้าให้ผมเดามันต้องเป็นสารที่ไปกระตุนความอยากอะไรสักอย่าง ซึ่งมันไม่ดีแน่ถ้าต้องถูกฉีดแบบนั้นตลอดเวลา มันอันตรายถึงชีวิตได้เลย













โรงพยาบาล ซองคัง

ผมเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลเอาจองกุกมาส่ง ผมทั้งกังวลบวกกับการใจหายและรีบร้อน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป มันทำให้ผมทำใจกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ได้หรอก ผมรู้ว่าเหตุการณ์ต่อไปมันจะเกิดอะไรขึ้น แต่จะให้ผมทำใจได้เร็วขนาดนั้นมันคง..


ไม่ว่ายังไง..มันก็ยังมีความหวังอยู่ไม่ใช่หรอ? ต้องให้แลกกับอะไรผมก็ยอม ขอแค่.. "อึก จองกุก" ผมสะอื้นออกมาเมื่อตอนนี้มันไม่มีใครอยู่หน้าห้อง icu ผมสงสัยกับตัวเองเหลือเกินว่าทำไมต้องอดกลั้นความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้


"แท!!" เสียงของใครบางคนจึงทำให้ผมรีบเช็ดน้ำตาอยู่ตอนนี้ ผมหันไปตามเสียงของคนที่วิ่งมาอย่างเหนื่อย คนนั้นก็คือ 

"จีมิน"

"ฉันรู้เรื่องของแกแล้วนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"อืม...ไม่เป็นไร เราไม่เป็น..อึก..ไรแล้ว"

"แท ไม่เป็นไร ร้องออกมาเลย เรารับฟังอยู่นะ"

จีมินได้เดินเข้ามากอดผมเอาไว้

 "อึก..จีมิน..เรากลัวเหลือเกิน"

"แท..."





















เวลาผ่านไปแล้วไปเล่า แต่ประตูห้องไอซียูก็ยังไม่มีวี่แว่วว่าจะเปิดขึ้นเลย ใจของผมเริ่มไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้คนมารอหน้าห้องเริ่มมีเพิ่มมาอีกหนึ่งคน นันก็คือ พี่ชายของผม คือ คิม นัมจุน


"แทไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"

"ครับ"

"มาให้พี่กอดหน่อยสิ เพิ่งมาแท้ๆยังไม่ได้กอดเลย"

พี่นัมจุนเพิ่งกลับจากอเมริกาแล้วก็ตรงมาเซอร์ไพร์ผมเลย โครตเซอร์ไพร์มาตอนที่เขากำลังเครียดกันอยู่










กึก

เสียงประตูเปิดขึ้น ทำให้ผมหันไปทางประตู"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ" เสียงของหมอพูดออกมาพลางยิ้มให้ผม คำพูดแบบนั้นมันทำให้ผมดีใจมาก








แต่ทว่ามันเป็นแบบนั้นอะน่ะ 









กึก

"ผมเสียใจด้วยนะครับ ทางเราไม่สามารถช่วยชีวิตของเขาไว้ได้ เนื่องจากได้รับสารเคมีมากเกินเข้าไปภายในร่างกาย และสภาพร่างกายที่แย่อยู่แล้ว บวกกับได้สารเคมีตลอดเวลาครับ ตอนนี้เราทำให้เขาได้มีลมหายใจได้เพราะเครื่องช่วยหายเท่านั้น ทางเราต้องการความแน่ใจทางครอบครัวของคนไข้นะครับถึงจะถอดเครื่องช่วยหายใจออกได้นะครับ"

เสียงหมอจบลงพร้อมกับสติของผมลงไปด้วย

"แท!"









"แท"ผมหันไปตามเสียงของคนที่เรียก พร้อมกัยน้ำตาที่ร่วงออกมาจากตาของผม "จองกุก"  ผมพยายามพูดออกไป เขายังยืนอยู่ตรงหน้าของผม บุคคลที่ผมรักสุดหัวใจ "ใช่ พี่เอง" ผมเดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังเปล่งเสียงออกมา เป็นเสียงผมอยากได้ยินทุกเช้า อยากได้ยินตลอดเวลา 

"พี่แค่จะมาลาเรานะ"

"...."

"แท พี่รักเรามากนะ เราจนไม่อยากที่จะไป.."

"พี่จะไปไหน? ไม่อยู่กับผมตลอดไปหรอ"

"พี่ขอโทษนะ ขอโทษที่ทำไม่ดีกับเรา สุดท้ายเวรกรรมก็วนกลับมาหาพี่ ไม่ให้อยู่.."

"พอ ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!"

"พี่ขอโทษ..."

"ผมจะไม่รับฟังคำขอโทษจากคุณในตอนนี้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมต้องการให้พี่..มาขอโทษกับผมตอนที่พี่ยิ้มแล้วลุกออกจากเตียงเท่านั้น..อึก"

"...."

"อึก..ขอร้องอย่าไป..อยู่กับผมต่อนะ..จองกุก"

ผมวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าของผม ผมร้องไห้ออกมาพร้อมกับซุกไปที่แผนอกกว้างที่ไม่ได้ซุกนานหลายวัน

"ขอร้องอย่ามาลาผมเลย ผมยังทำใจไม่ได้"

"ได้เวลาของพี่แล้วละ"

"จองกุก ไม่พูดแบบนี้สิ พี่ต้องอยู่กับผมก่อนสิ"

"พี่แค่จะบอกลาเรา และอยากจะบอกว่าพี่รักเรานะ"

ผมไม่พูดอะไรรีบเขย่งปลายเท้าแล้วมอบจูบอันอ่อนโยนให้กับเขา แล้วซึมซับมากที่สุดก่อนที่ผมจะไม่ได้รับมันอีก 

"พี่รักนะ"

"ครับ ผมก็รักพี่"


100%




ความรักของคนๆหนึ่ง มันอยากที่จะสามารถบรรยาได้ออกมาจากคำพูด 

จงอยู่กับคนที่คุณรักมากที่สุด และอย่าปล่อยให้เขาเสียใจ เพราะเมื่อเขาจากไปหรือเราจากไป มันจะไม่มี คำว่า รัก อีกแล้ว และไม่สามารถกลับไปแก้อะไรได้อีกแล้ว จงทำปัจจุบันให้ดีที่สุด และอยู่กับคนที่ตัวเองรัก คนที่เรารักไม่จำเป็นต้องเป็นแฟน พ่อแม่ของเรา ครอบครัว ก็เป็นคนที่รักเราได้ อยู่กับเขาให้นานๆ ก่อนที่มันจะสายเกิดไป





END









เนื้อหาทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่แต่งขึ้นไม่ได้เป็นจริงแต่อย่างไร ไม่มีเจตนาทำให้ศิลปินเสียหาย

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นจึงมีจำนวนเพียงตอนเดียว และยาวมาก ก็ถ้าอ่านถึงนี้ก็ขอบคุณนะคะที่เดินทางมาถึงนี้ 

ซึ่งถ้าข้อมูลทางเราไม่ได้แน่นมากจึงอาจจะผิดพลาดทางด้านข้อมูล ภาษา และคำพูด การกระทำ ต้องกราบขออภัยไว้นะที่นี้ด้วย



24/03/2562
นามปากกา ไรท์ซู


ขอขอบคุณที่อ่านจบนะคะ

#รักต้องห้าม{ kookv }

ผลงานอื่นๆ ของ -Soo'o-

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น