ซ่อนรัก กำแพงใจ(จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 82,771 Views

  • 314 Comments

  • 904 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,590

    Overall
    82,771

ตอนที่ 15 : ผู้หญิงเห็นแก่เงิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

     ติณณภพบึ่งรถมาถึงคอนโดของดาวเด่นในระยะเวลาไม่ถึงสามสิบนาที เพราะช่วงเวลาดึกดื่นแบบนี้รถราบนท้องถนนก็ไม่หนาแน่น รถของเขาจึงวิ่งด้วยความเร็วร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงได้แบบสบายๆ

    ขาแข็งแรงก้าวลงจากรถตรงไปยังลิฟต์ของทางคอนโดโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขากดหมายเลขชั้นตามที่ดาวเด่นบอกไว้ จนกระทั่งพาตัวเองมาถึงห้องของหญิงสาวได้ในเวลาไม่ถึงนาที

     ติณณภพเปิดประตูเข้าไปแทบจะทันที ก่อนเห็นร่างบางในชุดนอนสีขาวสะอาดตา นอนทำหน้าซีดเซียวมือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับพร้อมทำหน้าเหยเก

     "คุณดาว" ติณณภพเอ่ย ก่อนรีบก้าวเข้าไปดูอาการเลขาคนใหม่ด้วยความเป็นห่วง "คุณอาการเป็นยังไงบ้าง"

     "ฉันปวดหัวจังเลยค่ะ สงสัยจะแพ้แอลกอฮอลส์ในเครื่องดื่ม พอดีฉันก็ลืมไปน่ะค่ะ ว่าไม่ถูกกับของพวกนี้" ดาวเด่นบอก ก่อนหรี่ตามองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร มีความเป็นห่วงเธออยู่มากน้อยแค่ไหน หากเขาแสดงความเป็นห่วงมาก ก็แสดงว่าเขาก็คงรู้สึกสนใจเธออยู่ไม่น้อย 

     "คุณทานยารึยังครับ ถ้ายังเดี๋ยวผมจะไปซื้อให้" ติณณภพบอก มองคนนอนหน้าซีดด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

     ดาวเด่นบอกเขาว่าเธออยู่ตัวคนเดียว เพราะพ่อแม่เสียไปตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เวลาเจ็บป่วยแบบนี้คงไม่มีใครให้พึ่งพาอาศัย ผู้หญิงบอบบางตัวคนเดียวในเมืองหลวงก็คงลำบากไม่น้อย

     "ทานแล้วค่ะ" ดาวเด่นตอบ ก่อนทำเป็นหลับตาอย่างรู้สึกอ่อนแรงแล้วเอ่ย" ฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ นะคะ ที่รบกวนเวลาดึกดื่นแบบนี้ แต่เมื่อกี้ฉันปวดหัวจริงๆ ไม่รู้จะโทรหาใคร ก็เลยโทรหาคุณค่ะ"

     "ไม่เป็นไรครับ คุณนอนพักเถอะ คืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง" ติณณภพเอ่ย ก่อนเลื่อนผ้าห่มที่ปิดช่วงเอวของหญิงสาวขึ้นมาไว้บนอก ดาวเด่นยิ้มให้เขาอย่างขอบคุณ ก่อนพยักหน้าน้อยๆ เป็นการรับคำสั่งของเขา ในขณะที่หัวใจของเธอพองโตขึ้น เกิดความรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด

     ส่วนใครอีกคนที่นอนกระสับกระส่ายด้วยความร้อนใจ เพราะนึกเป็นห่วงพี่สาวก็ข่มตาหลับไม่ลง เธอจึงตัดสินใจโทรไปหาติณณภพ เพราะไม่สามารถโทรหาดาวเด่นได้ เนื่องจากวันนั้นเธอลืมขอเบอร์ติดต่อของพี่สาวไว้ 

     "มีอะไร" ติณณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมื่อรับสายจากคนโทรมา

     "เอ่อ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอ"

     "ฉันจำเป็นต้องรายงานเธอด้วยหรือไง"

     "ก็ไม่ ฉันแค่อยากรู้ ว่าคุณรีบออกไปทำไม" น่านฟ้าบอก ในน้ำเสียงมีความไม่พอใจปะปนอยู่ แต่ด้วยความเป็นห่วงพี่สาว จึงพยายามกดเสียงที่ไม่ควรให้เขาระคายหูตอนนี้ไว้ภายใต้น้ำเสียงราบเรียบ

     "คืนนี้ฉันคงไม่กลับบ้าน ฉันต้องอยู่ดูแลดาวเด่น"

     "พี่ดาวเป็นอะไร" น่านฟ้าเผลอเอ่ยออกมา ทำให้ติณณภพรู้สึกสะดุดกับคำเรียกที่น่านฟ้าแทนดาวเด่นว่าพี่ดาว ราวกับว่าเธอรู้จักกับดาวเด่น

     "เธอเรียกคุณดาวว่าอะไรนะ" เขาต้องถามย้ำ เพราะเมื่อครู่เขาไม่แน่ใจว่าอาจฟังผิด

     "เอ่อ" น่านฟ้าอึกอัก ก่อนรีบหาข้อแก้ตัว "ฉันเรียกว่าพี่ดาวไง ก็เดาเอาอะ ว่าเขาน่าจะอายุมากกว่าฉันแน่ๆ"

     "งั้นเหรอ" ติณณภพหรี่ตาด้วยความไม่อยากเชื่อนัก แต่ก็ไม่ซักไซ้ไล่ความใดๆ ก่อนขอตัววางสายไป หลังจากที่บอกเหตุผลที่ต้องอยู่ดูแลดาวเด่นเรียบร้อยแล้ว

     น่านฟ้ารู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าพี่สาวไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ยังคงเกิดความสงสัยในการกระทำของพี่สาวในวันนี้ หรือเรื่องที่พี่สาวเธอป่วยอาจจะเป็นแผนการเพื่อดึงติณณภพให้ออกห่างจากเธอ น่านฟ้าคิดพลางรู้สึกเป็นห่วงเกรงว่าดาวเด่นอาจจะเสียทีให้ฝ่ายนั้น

     น่านฟ้านอนไม่หลับเลยทั้งคืน ในขณะที่ติณณภพกลับมาอาบน้ำแต่งตัวตอนหกโมงเช้าแล้วรีบออกไปทำงาน โดยไม่รับอาหารเช้า

     ด้วยความอยากรู้ว่าดาวเด่นมีแผนการจะทำอะไรกันแน่ น่านฟ้าจึงไปดักรอพี่สาวที่บริษัท

     "พี่ดาว" น่านฟ้ารีบเอ่ยเรียกเมื่อเห็นร่างบอบบางในชุดทำงานของบริษัทเดินออกมาจากประตูทางออก

      "ฟ้า" ดาวเด่นเรียกชื่อน้องสาวด้วยความดีใจที่ได้เจอ ก่อนหันซ้ายแลขวาแล้วฉุดมือน่านฟ้าให้เดินไปในที่ลับ "ฟ้ามาพบพี่มีอะไรหรือเปล่า" ดาวเด่นถามพลางสอดส่ายสายตากลัวใครจะมาเห็น

     "ฉันจะมาถามพี่เรื่องเมื่อคืนน่ะสิ พี่รู้ไหม ฉันเป็นห่วงแทบแย่ ที่พี่อยู่กับคุณติณณภพสองต่อสองแบบนั้น" น่านฟ้าร่ายยาว ก่อนเข้าเรื่องที่อยากรู้จริงๆ เธอยื่นมือไปกุมมือพี่สาวไว้ด้วยสีหน้าเป็นกังวลก่อนเอ่ยถาม "เมื่อคืนมันคือแผนการใช่ไหม พี่ไม่ได้ป่วยจริงๆ"

     "ใช่ มันเป็นแผนของพี่เอง" ดาวเด่นตอบอย่างไม่รอคิด "พี่ต้องดึงคุณติณณภพออกมาจากฟ้าให้ได้ พี่ต้องทำให้เขารักพี่ เพื่อเขาจะได้ยอมหย่ากับฟ้า"

     "หมายความว่าพี่จะยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อฉันเหรอ" น่านฟ้าเอ่ยด้วยความตกใจพร้อมทำหน้ายุ่งอย่างไม่เห็นด้วย ก่อนดาวเด่นจะยื่นมือมากุมมือเล็กของน้องสาวไว้อย่างให้กำลังใจแล้วพูดขึ้น


      "ฟ้า ฟ้าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นนะ ทำตามที่พี่บอก อย่าเพิ่งบอกคุณติณณภพว่าเราเป็นพี่น้องกัน แล้วพี่จะหาทางทำให้เขารักพี่ แล้วอีกอย่างฟ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าพี่จะหลอกเขาให้รักแล้วทิ้งทีหลัง เพราะพี่ก็..." คำนั้นดาวเด่นเว้นช่วงไป เพราะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะพูด แต่สุดท้ายเธอก็ยอมพูดออกมา "พี่ก็รักเขา รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น"

     แม้จะเป็นคำพูดที่เบาหวิว แต่ก็สร้างความตกตะลึงให้กับน่านฟ้าเรียบร้อยแล้ว น่านฟ้ามองพี่สาวด้วยความตกใจ ก่อนอดไม่ได้ที่จะถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ "นี่พี่พูดจริงเหรอ ฉันไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย"

     "จริงสิ" ดาวเด่นตอบ ก่อนมองน้องสาวด้วยความเคลือบแคลง "แต่ฟ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณติณณภพจริงๆ ใช่มั้ย" เธอถามกลับเพื่อย้ำความแน่ชัดเช่นกัน หากน่านฟ้ามีใจให้กับติณณภพเหมือนกับเธอ เธอคงหลีกทางให้ 

     "ก็ใช่น่ะสิ ฉันกับเขาเกลียดกันจะตาย ฉันก็เกลียดเขา เขาก็เกลียดฉัน" น่านฟ้าเอ่ยออกไป โดยที่ไม่รู้หัวใจตัวเองเอาเสียเลย ไม่รู้ว่าคำพูดในวันนี้อาจนำเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลัง

     คำตอบนั้นทำให้ดาวเด่นยิ้มอย่างพอใจ รู้สึกสบายใจที่ได้บอกน้องสาวออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ถ้าอย่างนั้น ฟ้าต้องช่วยพี่นะ ให้พี่ได้แต่งงานกับคุณติณณภพ ฟ้าต้องรีบหย่าขาดกับเขาให้เร็วที่สุด ส่วนพี่ก็จะพยายามทำให้เขารักพี่ให้ได้ เพื่อเขาจะได้ยอมหย่ากับฟ้า ฟ้าก็จะได้เป็นอิสระไง"

     คำพูดของพี่สาวทำให้น่านฟ้าตีหน้ายุ่งรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่จะตอบตกลงโดยไม่รู้สาเหตุ 

      หรืออาจจะจริงอยู่ที่เธอไม่ได้รักเขา แต่ก็ไม่ได้อยากให้เขามาเป็นพี่เขยด้วย เธอจะรู้สึกยังไงที่คนที่เคยกอดเคยสัมผัสด้วยความรู้สึกแบบชายหญิง จะกลายมาเป็นสามีของพี่สาว มันรู้สึกไม่ค่อยถนัดใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้น น่านฟ้าก็ทำได้แค่ถอนหายใจ แต่ไม่ได้เอ่ยคัดค้านแต่อย่างใด

    
    ตกเย็นหลังจากเลิกงานแล้ว ดาวเด่นเป็นฝ่ายชวนติณณภพออกไปทานข้าวเย็นด้วย ติณณภพเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเขาเองก็รู้สึกสนใจดาวเด่นมาตั้งแต่ต้น แต่มันยังไม่ใช่ความรักเท่านั้นเอง ชายหนุ่มอยากศึกษาหญิงสาวให้มั่นใจเสียก่อน ว่าเธอคนนี้คือตัวจริงแน่ๆ แม้มันจะเป็นการไม่ยุติธรรมอยู่บ้างเพราะเขาอยู่ในสถานะที่แต่งงานแล้ว แต่เขาเห็นว่าไม่วันใดก็วันหนึ่งเขาก็ต้องหย่ากับน่านฟ้าอยู่ดี แต่ไม่ใช่เวลานี้เท่านั้น

    ในขณะที่น่านฟ้าต้องนั่งรับประทานอาหารคนเดียว เพราะคุณหญิงพิสมัยติดงานเลี้ยงการกุศล ส่วนติณณภพยังไม่กลับถึงบ้าน ซึ่งเธอเดาว่าเขาคงออกไปกับพี่สาวเธอ เพราะก่อนกลับมาที่บ้าน ดาวเด่นบอกว่าตอนเย็นจะชวนติณณภพออกไปทานข้าว

    น่านฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนวางช้อนซ่อมลงบนจานข้าวที่แทบไม่มีร่องรอยของการกิน เธอรู้สึกกังวลนิดๆ กับเรื่องราวที่เพิ่งรับรู้ หากพี่สาวของเธอได้แต่งงานกับติณณภพจริงๆ เธอเกรงว่าชาวบ้านอาจเอาไปนินทาได้ว่าพี่น้องคั่วผู้ชายคนเดียวกัน อาจพลอยทำให้เสื่อมเสียถึงวงค์ตระกูลของคุณปู่ ส่วนดาวเด่นเองจากที่เป็นคนเรียบร้อยมีความเป็นกุลสตรีทุกระเบียดนิ้ว แต่เมื่อความรักเข้าบังตาก็ลืมไปเสียทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งภาพพจน์ที่เคยรักษาไว้อย่างดิบดี อีกอย่างเธอกังวลว่าหากติณณภพรู้ความจริงว่าเธอสวมรอยเป็นดาวเด่นเพื่อแต่งงานกับเขา อะไรจะเกิดขึ้น 

     ในขณะที่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เสียงรถของติณณภพก็เข้ามาจอดอยู่หน้าบ้านพอดี น่านฟ้าหันมองตามเสียง เห็นสามีในทะเบียนก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าอารมณ์ดีเป็นพิเศษก็เกิดความรู้สึกหมั่นไส้โดยไม่รู้ตัว

     ติณณภพก้าวเข้ามาในบ้านเห็นภรรยาในนามนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารมองมาทางเขาแล้วทำหน้าไม่สบอารมณ์ ชายหนุ่มจึงชะงักไปก่อนสำรวจหญิงสาวเร็วๆ แล้วเอ่ยขึ้น "เป็นอะไร เห็นหน้าฉัน แล้วยิ้มไม่เป็นหรือไง ทำไมหน้าบึ้งแบบนั้น"เขาก้าวเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม มองอีกฝ่ายคล้ายกำลังประเมินอารมณ์ ก่อนหันไปบอกให้สาวใช้ตักข้าวให้

     น่านฟ้าไม่ตอบแต่ขมวดคิ้วพลัน เมื่อเห็นเขาสั่งให้คนใช้ตักข้าวใส่จานให้ เขาไม่ได้ทานมาจากข้างนอกกับพี่สาวเธอแล้วหรอกหรือ แต่ก็ได้เพียงสงสัยไม่กล้าเอ่ยถามออกไป เพราะเกรงว่าเขาอาจจะระแคะระคายเอาได้ ว่าเธอกับดาวเด่นอาจมีอะไรเกี่ยวข้องกัน

     ติณณภพยื่นช้อนไปตักกับข้าวในจานพร้อมพูดขึ้น "เธอจะไม่ถามหน่อยเหรอ ว่าทำไมวันนี้ฉันกลับบ้านค่ำ" เขาเอ่ยจากนั้นจึงตักข้าวใส่ปากเคี้ยว

     น่านฟ้ายักไหล่คล้ายไม่แยแสแล้วตอบ "เรื่องของคุณ"

     ติณณภพชะงักก่อนหยิบน้ำขึ้นมาจิบวางแก้วลงแล้วมองหน้าเจ้าของคำตอบชวนโมโหด้วยสายตาขุ่นข้องทันที "ตอบไม่ได้เรื่อง นี่เธอเห็นฉันเป็นสามีหรือเปล่า"

      "โทษที ฉันต้องถามใช่ไหม ว่าคุณไปไหนกับใครมา จะกลับกี่โมง ทานข้าวมาหรือยัง วันนี้เหนื่อยไหม ออกไปข้างนอกกับคนอื่นมีความสุขมากหรือเปล่า แบบนี้เหรอ"

      คำพูดเชิงประชดนั้นดูเหมือนจะจี้ใจดำคนฟังอยู่ไม่น้อย เมื่อติณณภพถึงกับนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ย "ไหนๆ ก็ยกตัวอย่างแล้ว ฉันก็ไม่ปิดบังแล้วกัน ฉันออกไปทานกาแฟกับคุณดาวเด่นมา ก็เลยกลับค่ำ"

     ติณณภพบอกอย่างไม่ปิดบัง ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เขาก็ไม่รู้จะปกปิดไว้เพื่ออะไร ในเมื่อเขากับผู้หญิงตรงหน้านี้ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันอยู่แล้ว สู้บอกความจริงให้อีกฝ่ายรับรู้ไปเลยจะดีกว่า 

     น่านฟ้าถึงกับมองเขานิ่งด้วยความรู้สึกหน่วงในอกแบบแปลกๆ ก่อนจะแทนที่ด้วยรอยยิ้มกวนๆ ในเวลาต่อมา "แล้วมาบอกฉันทำไม"

     "ก็แค่บอกไว้ เผื่อเธอจะได้เตรียมใจ"

     "ไม่จำเป็นหรอก ถ้าวันนั้นมาถึง ฉันจะดีใจด้วยซ้ำ นับวันรอเลยล่ะ" เธอบอกด้วยความมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง ยิ่งเขากับดาวเด่นตัดสินใจคบกันเร็วแค่ไหน ก็หมายความว่า เธอก็ต้องได้หย่ากับเขาเร็วเท่านั้น

      ติณณภพกระตุกยิ้ม กอดอกเอนหลังพิงเก้าอี้ "ฉันก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น" หากเธอไม่หลงรักเขาเสียก่อน เพราะเขาก็ไม่อยากทำร้ายใครเหมือนกัน

     "แน่นอน พรุ่งนี้เลยก็ได้นะ เรื่องหย่า พอดีฉันรีบ" น่านฟ้ารีบเอ่ยอย่างท้าทาย ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องท้าทายออกไปแบบนั้น

     ติณณภพมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่สบอารมณ์แวบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก"เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ได้รีบเหมือนเธอ" เขาหยุด เหมือนกำลังครุ่นคิดคำนวนก่อนเอ่ยต่อ "แล้วอีกอย่าง ฉันยังไม่ได้..." เขาลากเสียงช่วงท้ายคล้ายให้อีกฝ่ายจินตนาการล่วงหน้า แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยค น่านฟ้าก็คว้าแก้วน้ำดื่ม สาดเข้าที่อกเสื้อสูทของเขาอย่างจัง ตามด้วยสายตาที่มองไปยังชายหนุ่มอย่างโกรธเกรี้ยว

     "นี่เธอทำบ้าอะไร" ติณณภพผุดตัวลุกขึ้น ในขณะที่น่านฟ้าก็ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายเช่นกัน แววตาที่เธอมองเขาสื่อถึงความไม่พอใจขนาดหนัก ในขณะที่ติณณภพเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายต้องโกรธขนาดนั้น

      "มักมาก นี่คุณคิดจะเคลมทั้งคู่เลยงั้นสิ ทั้งฉันแล้วก็พี่..." น่านฟ้าหยุดชะงักกลืนคำที่จะเอ่ยต่อไปลงคอ ก่อนคิดหาคำเสียใหม่อ"เอ่อ คุณดาวเด่น"

      "แล้วฉันจะนอนกับภรรยาตัวเองมันผิดตรงไหน" ติณณภพถามเสียงเข้ม พร้อมสะบัดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนเสื้อสูท รับรองว่าเขาต้องเอาคืนเรื่องที่เธอสาดน้ำใส่เขาอย่างสาสม

     "แล้วคุณไม่คิดหรือไง ว่าคุณดาวเด่นจะเสียใจแค่ไหน ถ้ารู้ว่าคุณคิดอยากได้ทั้งสองคน" น่านฟ้าถามเอาความกระจ่าง หากเขาคิดเช่นนั้นจริง เธอคงต้องสารภาพว่าดาวเด่นคือพี่สาวของเธอ เพื่อตัดปัญหาพี่น้องมีสามีคนเดียวกัน แล้วเธอจะไปจากชีวิตผู้ชายคนนี้ซะ ต่อให้เขาจะยอมหย่าหรือไม่ก็ตาม

     "คุณดาวเขารู้อยู่แล้ว ว่าฉันอยู่ในสถานะมีภรรยาแล้ว อีกอย่าง ฉันกับดาวเด่นก็ยังอยู่ในสถานะเพื่อน ซึ่งยังไม่มีอะไรมากกว่านั้น นั่นก็แสดงว่า ฉันมีสิทธิ์ที่จะนอนกับเธอ ซึ่งเป็นภรรยาฉัน"

     "เลว ไม่เคยนึกถึงจิตใจคนอื่น" น่านฟ้าเอ่ยเสียงหนัก สายตามองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเกลียดชัง

     "ก็แค่จะใช้ยี่สิบเก้าล้านให้คุ้ม" ติณณภพบอกด้วยน้ำเสียงเน้นย้ำ พร้อมก้าวเข้าหาภรรยาด้วยท่าทีคุกคาม "ฉันคงไม่โง่ที่จะยอมเสียเงินฟรีๆ หรอกนะน่านฟ้า เจตนาที่เธอแต่งงานกับฉัน ทำไมฉันจะไม่รู้ เธอมันก็แค่หวังเงิน คิดเอาตัวเข้าแลกตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วจะมาถ่วงเวลาเพื่ออะไร จะหวงตัวอะไรนักหนา เธอมันก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่เงินก็แค่นั้น"

      เพี้ยะ!


         ติดตามตอนต่อไปค่า ดราม่าเริ่มมาแล้ว 

  
         ฝากเพจนิยายรัก อมยิ้มรสขมด้วยนะคะ
  ซ่อนรัก กำแพงใจ ฉบับ e-book


ซ่อนรัก กำแพงใจ
อมยิ้มรสขม
www.mebmarket.com
   เขากลับมาพร้อมกับผู้หญิงคนใหม่และเธอที่มีลูกวัยกำลังน่ารัก เมื่อความเข้าใจผิด ทำให้ทุกอย่างผิดพลาด เขา เธอ ควรเลือกหรือปล่อย เมื่อเส้นทางของความรักไม่ได้สวยงามตั้งแต่แรกเริ่ม และ อาจจบลงด้วยคราบน้ำตา   ติณณภพ ธำรงค์ธนทรัพย์   แต่งกับเธอแล้วไง ค่อยหย่าทีหลังก็ได้ ผู้หญิงแบบนั้นอย่าหวังว่าเขาจะให้ค่า   น่านฟ้า กลเกียรติกูล       หลังจากสามเดือนเธอต้องไปจากเขา และอย่าหวังว่าจะได้แตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายเล็บ     "นั่นเธอจะทำอะไร" ติณณภพเอ่ยถามเมื่อเห็นน่านฟ้ารื้อตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเอาชุดกระโปรงของเธอออกมาเพื่อเตรียมจัดใส่กระเป๋า"      "กลับบ้าน กลับไปอยู่บ้านฉัน" น่านฟ้าบอก พร้อมพับเสื้อผ้าลงในกระเป๋าอย่างตั้งใจ ไม่สนสายตาที่มองมาอย่างไม่เห็นด้วย       "ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น" ติณณภพเอ่ยเสียงเข้ม ในขณะที่น่านฟ้ารีบเงยหน้าขึ้นมองเขา      "ทำไม ฉันจะไปไหนมันก็สิทธิ์ของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ ในเมื่อคุณไม่ยอมทำตามสัญญา ฉันก็จะไม่ทำหน้าที่ภรรยาเหมือนกัน"      "หน้าที่ภรรยา"ติณณภพเอ่ย ส่งเสียงหึในลำคอ "เธอเคยทำหน้าที่นี้ด้วยหรือไง"

    

     



    



     

     

      
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #267 I-MineJung (@I-MineJung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 13:03
    เอิ่มมม พี่ดาวนี่กุลสตรีจริงหรอ ทำไมทอแหลเก่งจุง (แค่สงสัย)
    #267
    0
  2. #50 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:28

    จริงๆ นายติณก็ไม่ผิดนะคะ เพราะไม่รู้นี่หน่าว่าเป็นพี่น้องกันอ่ะ

    #50
    1
    • #50-1 (@25271953) (จากตอนที่ 15)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:46
      ไรท์ก็คิดว่างั้นนะ
      #50-1
  3. #14 kornwan22 (@kornwan2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 19:34

    แบบนี้มันแย่งผัวน้องชัดๆเลยนะนังดาว ถึงเขาจะยังไม่ได้ฟิจเจอริงกันเลย แต่เขาก็ตบก็แต่งมีคนรับรู้ไม่ไช่น้อย แกนี่ไร้จิตสำนึก สามัญสำนึก ไม่สมกับแม่คุยไว้ กุลสตรีน่ะไม่จริงไช่มั้ย ถึงได้หน้าด้านเอ่ยปากขอผัวน้องสาวแบบนี้ มันอินน่ะไรท์ชอบๆ รอยุ่นะจ้ะ

    #14
    1
  4. #13 0983075326 (@0983075326) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 19:03
    โง้ยยย สงสารน่านฟ้า อยากให้นางหย่ากัน แล้วจะรอดูติณณภพจะรู้สึกยังไง555
    #13
    1
  5. #12 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 12:39
    โธ่ๆๆๆเอ็นดูน่านฟ้า นางอ่อนต่อโลก
    #12
    1
    • #12-1 (@25271953) (จากตอนที่ 15)
      29 มกราคม 2562 / 13:28
      บทนางจะรันทดพอสมควรค่ะ ต่อไปต้องเจออะไรอีกเยอะเลย
      #12-1
  6. #11 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 12:18
    อืมม. . ไม่รักแต่ก้อแอบเสียดาย. คิดแค่ว่าคุ้มหรือไม่คุ้มกะเงินที่เสียไป. จะเรียกว่าอะไรดีน้า
    #11
    1
    • #11-1 (@25271953) (จากตอนที่ 15)
      29 มกราคม 2562 / 13:28
      โดนแล้วมั้ยล่ะ พระเอก5555
      #11-1
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น