ซ่อนรัก กำแพงใจ(จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 82,679 Views

  • 314 Comments

  • 903 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,498

    Overall
    82,679

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14 ก็จัดมันคืนนี้เลยเป็นไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    16 มี.ค. 62


      เมื่ออาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาก็ตรงมาที่โซฟาในทันที ก่อนช้อนร่างเล็กนั้นขึ้นมาแนบไว้กับอกกว้าง แล้วเดินไปที่เตียงนอน วางเธอลงอย่างเงียบเชียบ ถึงแม้การกระทำนั้นจะทั้งนุ่มนวลและแผ่วเบา แต่คนตื่นง่ายและขี้ระแวงอยู่แล้วก็เบิกตาขึ้นทันที ที่รู้สึกถึงสัมผัสอย่างถือวิสาสะของใครบางคน

     "เฮ้ย!"น่านฟ้าร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นใบหน้าคมเข้มนั้นอยู่ในระยะใกล้ ซ้ำยังเหมือนกำลังโอบกอดเธอเอาไว้ ซึ่งเป็นจังหวะที่เธอถูกวางลงพอดี

     เอ่ยได้แค่นั้น กำปั้นเล็กก็ซัดลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นทันที ติณณภพถึงกับหน้าผงะด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนความรู้สึกทั้งเจ็บและชาจะกระจายไปทั่วทั้งขอบตา

      "นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอ"ติณณภพขบฟันแน่น ยกมือสัมผัสบริเวณหางคิ้วด้วยความปวดหนึบ มองคนตรงหน้าอย่างนึกโมโห

      "แล้วคุณล่ะ จะทำอะไร"น่านฟ้าที่ก้าวลงจากเตียงนอนได้ ก็ชี้หน้าเขาสวนกลับทันควัน กระพริบตาถี่ๆ ด้วยความโกรธ ติณณภพส่ายหน้า

      "ฉันก็แค่อุ้มเธอมานอนบนเตียง"เขาบอก ทำให้คนเพิ่งมอบหมัดแสบๆ คันๆ ให้เขาเมื่อครู่ถึงกับชะงัก ไปต่อไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

      "อ้าวเหรอ ฉันก็คิดว่าคุณจะ จะทำอะไรฉันซะอีก"

      ติณณภพกระตุกยิ้มเป็นเชิงประชด ก่อนก้าวเข้าหาอีกฝ่ายในขณะที่คนถูกก้าวเข้าใกล้รีบร่นถอยหลัง มองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "แล้วทำไมคิดว่าฉันจะทำตอนหลับกัน"เขาหัวเราะหึในลำคอแล้วเอ่ยต่อ"ตอนตื่นแบบนี้ น่าตื่นเต้นกว่าตั้งเยอะ"

     "หุบปากหมาๆ ของคุณไปเลยนะ"น่านฟ้าบอกอย่างโกรธๆ เผลอพูดคำหยาบออกมาตามความเคยชิน ทำให้คนถูกด่าถึงกับชะงัก ก่อนสายตาคู่คมจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธ แล้วก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วกระชากคนปากเก่งเข้าหา

      "กล้าดียังไง ถึงพูดแบบนี้ อย่าคิดว่าฉันจะใจดีกับเธอได้ทุกครั้งนะน่านฟ้า อย่าให้ฉันโมโห บอกตรงๆ ฉันอาจควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วเธอจะเดือดร้อน"ติณณภพบอกเสียงกร้าว หรี่ตาจ้องอีกฝ่ายเขม็งออกคำสั่งเด็ดขาด"ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้"

      "ไม่! ฉันไม่ขอโทษอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ได้พูดอะไรผิด ก็คุณมันปากหมาจริงๆ"เอ่ยด้วยโทสะ จนลืมความรู้สึกเกรงกลัวที่มีต่ออีกฝ่าย

       ติณณภพขบกรามแน่น มือที่บีบต้นแขนเล็กออกแรงหนักขึ้นจนใบหน้าคนถูกบีบเหยเก แต่ไม่คิดร้องออกมาสักแอะ วันนี้แหละคือโอกาสที่เธอจะได้หาข้ออ้างในการหย่ากับคุณหญิง นี่แหละคือเหตุผลที่รอเขาจนดึกดื่น น่านฟ้ายิ้มอย่างมีแผน ก่อนจ้องตอบอีกฝ่ายเขม็ง ติณณภพยังคงไม่คลายมือที่บีบรอบต้นแขนเธอ

      "อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทน ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้น่านฟ้า"เขาเอ่ยเสียงเครียด 

     "ไม่ ฉันไม่มีทางขอโทษผู้ชายที่พูดจาไม่เคยให้เกียรติผู้หญิง ไม่มีทาง"เธอเน้นหนักช่วงท้ายประโยคโดยเฉพาะ 

     "ถ้าแบบนั้น ก็คงไม่ต้องพูดให้มากความ ก็จัดมันคืนนี้ซะเลยเป็นไง"

     "อย่านะ ไม่อย่างงั้น ฉันจะ..."

     ติณณภพไม่รอฟังเสียงห้าม เขาผลักร่างเล็กนั้นลงบนเตียงด้วยความโกรธ ก่อนโถมตัวลงมาทาบทับร่างนั้นไว้ไม่ให้หนีไปได้ แล้วก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวด้วยแรงโทสะซึ่งปราศจากความพิศวาสใดๆ มาเกี่ยวข้อง เวลานี้เขาเพียงแค่อยากจะสั่งสอนให้คนใต้ร่างรู้สึกสำนึกกับสิ่งที่พูดออกมา และรู้ว่าการลองดีกับเขาจะเกิดผลอย่างไร มือหนากดแขนเล็กทั้งสองข้างของคนใต้ร่างเอาไว้กับที่นอน แล้วรุกเร้าสัมผัสรุนแรงอย่างไร้ความปราณี วันนี้เธอจะต้องตกเป็นภรรยาเขาโดยสมบูรณ์ โดยที่ไม่ได้รับโอกาสใดๆ อีก สุดท้ายจะเกิดการหย่าช้าหรือเร็วก็สุดแล้วแต่เวรกรรม เขาจะต้องสั่งสอนให้รู้จักสำนึกเสียบ้าง

      น่านฟ้าที่พยายามทั้งดิ้นทั้งถีบทั้งเบี่ยงหน้าเบี่ยงตัวหลบสารพัสที่สามารถทำได้ แต่ก็ไม่เป็นผล ริมฝีปากได้รูปนั้นยังคงลากไล้สำรวจตามใจปราถรนาไม่หยุดหย่อน สัมผัสนั้นต่างจากทุกครั้ง มันหนักหน่วงรุนแรงกรุ่นไปด้วยความโกรธ น่านฟ้าคิดว่าครั้งนี้แผนเธอคงเกินเลยไปหน่อย เธอมัวแต่คิดถึงเป้าหมายแต่ไม่นึกถึงผลเสียที่จะตามมา สุดท้ายจึงติดกับดักของตัวเอง แทนที่จะได้หย่าแต่อาจจะต้องเสียตัวแทน เธอพลาดเองที่คิดสั้นจนเกินไป ทำให้ต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ 

    "อย่านะ!"เธอร้องห้ามเขาอีกครั้ง เมื่อมือแกร่งทำท่าจะปลดกางเกงเธอลงไปที่ข้อเท้า ก่อนเขาจะชะงักมือไว้แล้วเหลือบตามองคนร้องห้ามด้วยความสาแก่ใจ

     "ไม่ต้องกลัว ฉันสัญญาว่าจะทำให้ถึงใจที่สุด ให้สมกับคนปากเก่งอย่างเธอ"

      "อย่า อย่าทำแบบนั้น ฉันขอโทษ"

      "โทษทีน่านฟ้า ตอนนี้ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษ"ติณณภพบอก ก่อนปิดปากของเธอด้วยปากของเขา แล้วดูดกลืนความหวานด้วยรสสัมผัสที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความนุ่มนวล น่านฟ้าส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ สะบัดขาไปมาเพื่อพยายามหลุดออกจากการตกอยู่ภายใต้ร่างสูงใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล จนกระทั่งเวลาผ่านไป จากจูบที่ดุดันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในภายหลัง ทำให้คนอ่อนด้อยประสบการณ์เผลอลืมตัวนิ่งไปชั่วขณะ ปล่อยให้คนบนร่างตักตวงความหวามหวานอย่างไม่อาจต้านทาน เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของผู้ชายคนนี้

     "น่านฟ้า"ติณณภพถอนจูบออก เผลอเรียกชื่อคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกหลงใหล ตาคู่คมสบประสานนิ่งกับดวงตาสีดำ ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามายังหัวใจ ก่อนความอบอุ่นละมุนละไมจะแทรกผ่านตามมา เกิดความหวั่นไหวในดวงตาของเขา

    แต่เพียงไม่นานความหวั่นไหวนั้นก็พลันดับวูบ เมื่อเสียงเคาะประตูจากใครบางคนดังขึ้นจากภายนอก

     ก็อกๆๆ

     "ตาภพ หนูฟ้า หลับกันรึยังลูก เปิดประตูให้แม่หน่อยได้ไหม"

     เสียงเรียกจากบุคคลด้านนอก ทำให้ติณณภพขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนค่อยผละออกจากคนใต้ร่างแล้วรอให้หญิงสาวจัดชุดให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยก้าวไปยังประตู ในขณะที่น่านฟ้าถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นึกขอบคุณที่คุณหญิงมาได้ทันเวลาแบบพอดิบพอดี 

     "คุณแม่มีอะไรครับ"เมื่อเปิดประตูให้ผู้เป็นมารดาเรียบร้อยแล้วติณณภพจึงเอ่ยถาม ในขณะที่น่านฟ้ารีบเดินตามมายืนข้างเขาด้วยท่าทางไม่เป็นธรรมชาตินัก

     "ไม่มีอะไรหรอก"คุณหญิงพูดด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนมองไปที่น่านฟ้าแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ยื่นขวดแก้วสีใสซึ่งมีน้ำสีขาวขุ่นบรรจุอยู่ในนั้นส่งให้น่านฟ้า"นี่ยาบำรุง ยานี้มีสรรพคุณมากมายเลยนะ ช่วยบำรุงมดลูก บำรุงกำลัง บำรุงให้ร่างกายแข็งแรง แล้วก็..." คุณหญิงยิ้มอย่างมีแผนการ ก่อนเอ่ยต่อ "ทำให้ติดเร็ว"

     คำว่าติดเร็วทำให้น่านฟ้าชะงักแล้วทำหน้าไม่ถูกขึ้นมาทันใด"เอ่อ ติดเร็วเหรอคะ ก็ดีค่ะ"คนยื่นมือไปรับขวดยาด้วยท่าทางเงอะงะไม่รู้จะพูดว่ายังไง ก็เลยทำแค่เอ่ยขอบคุณแม่สามีอย่างเขินๆ ในขณะที่ติณณภพปรายตามองคนข้างๆ แล้วกระตุกยิ้มอ่อน ก่อนคุณหญิงพิสมัยจะขอตัวกลับห้องไปพร้อมกับความหวังว่าจะได้อุ้มหลานในเร็ววัน

     "นั่นเธอจะทำอะไร" ติณณภพเอ่ยถามเมื่อเห็นน่านฟ้ารื้อตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเอาชุดกระโปรงของเธอออกมาเพื่อเตรียมจัดใส่กระเป๋า"

      "กลับบ้าน กลับไปอยู่บ้านฉัน" น่านฟ้าบอก พร้อมพับเสื้อผ้าลงในกระเป๋าอย่างตั้งใจ ไม่สนสายตาที่มองมาอย่างไม่เห็นด้วย 

      "ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น" ติณณภพเอ่ยเสียงเข้ม ในขณะที่น่านฟ้ารีบเงยหน้าขึ้นมองเขา

      "ทำไม ฉันจะไปไหนมันก็สิทธิ์ของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ ในเมื่อคุณไม่ยอมทำตามสัญญา ฉันก็จะไม่ทำหน้าที่ภรรยาเหมือนกัน"

      "หน้าที่ภรรยา" ติณณภพส่งเสียงหึในลำคอ "เธอเคยทำหน้าที่นี้ด้วยหรือไง"

     "ทำไมจะไม่ ฉันปรนบัติคุณทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องผูกเนคไทค์ให้ตอนเช้า ส่วนที่บกพร่องไปก็แค่เรื่องนั้น" น่านฟ้าบอก ไม่กล้าเอ่ยออกมาตรงๆ

      "งั้นเหรอ แต่รู้หรือเปล่าว่าเนคไทด์ที่เธอผูกให้ฉันทุกวัน ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่ต้องผูกใหม่ เพราะมันเบี้ยว แล้วก็ไม่เป็นระเบียบสิ้นดี"

      คำพูดของเขาทำให้น่านฟ้ากะพริบตาปริบๆ "นี่ฉันผูกไทค์แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

      "น่าจะรู้ตั้งนานแล้ว" ติณณภพประชด ก่อนก้าวไปคว้าเอากระเป๋าของคนที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่โยนออกไปนอกหน้าต่าง น่านฟ้าถึงกับอ้าปากพะงาบๆ ด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนจะหันไปมองเขาอย่างโกรธๆ

      "นี่คุณทำอะไรน่ะ"

     "บอกแล้วไง ว่าไม่อนุญาต"

     "นั่นมันกระเป๋าฉัน คุณทำแบบนี้ได้ยังไง" น่านฟ้าชี้ไปทางหน้าต่าง แล้วหันกลับมามองเขาด้วยสายตาคาดโทษ ในขณะที่ติณณภพยังคงสีหน้าเรียบเฉย "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้" เธอบอกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

      "ฉันมีสิทธิ์เต็มที่ ที่จะให้เธอไปหรือว่าอยู่" ติณณภพบอกเสียงเข้มซุกมือไว้ในกระเป๋ากางเกงก้าวเข้าหาอีกฝ่าย แต่ก่อนจะได้ถึงตัวเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น 

     ร่างสูงสมส่วนชะงักฝีเท้าก่อนหันมองเครื่องมือสื่อสารที่กรีดร้องอยู่บนโต๊ะทำงานแล้วส่ายหน้าอย่างหัวเสียทันที ใครกันนะที่เสียมารยาทโทรมาเวลาดึกดื่นเช่นนี้ แต่เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองชื่อเจ้าของเบอร์ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

     ดาวเด่น เขาเพิ่งแยกจากเธอได้ไม่กี่ชั่วโมง เธอมีธุระอะไรกันนะ ถึงได้โทรมาเวลาดึกดื่นเช่นนี้ ชายหนุ่มยกโทรศัพท์แนบหูทันที 

     "คุณดาว มีอะไรรึครับ" เสียงนั้นเจือไปด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่น่านฟ้าถึงกับมุ่นหัวคิ้ว เมื่อได้ยินชื่อที่สามีเอ่ยออกมา พี่สาวเธอมีเรื่องอะไรกันนะ ถึงได้โทรหาเขาในเวลาแบบนี้ ด้วยความเป็นห่วงน่านฟ้าจึงเผลอก้าวเข้าใกล้ร่างสูงสง่าที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ด้วยความอยากรู้และร้อนใจ

      ทันใดนั้น ติณณภพก็กดวางสายแล้วผละออกไปทันที โดยที่ไม่เอ่ยบอกเธอแม้แต่คำเดียวว่าเกิดอะไรขึ้น น่านฟ้าเห็นดังนั้นก็ได้แต่ทำหน้าเซ็งที่ไม่สามารถรู้อะไรเกี่ยวกับพี่สาวได้เลย ก่อนเดินไปยังระเบียง มองรถคันหรูของสามีแล่นออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็ว

      ติดตามตอนต่อไปค่า 

      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

     






     

      

      

     
      





     

      

      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #10 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 19:48
    ดาวนั่นผัวน้องนะลูก ดูทรงนางจะไม่ได้มาดี เดาเอา555
    #10
    1
  2. #9 0983075326 (@0983075326) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 18:18
    รอน้าาา น่านฟ้าจะหย่าได้มั้ยเนี่ยยย
    #9
    1
    • #9-1 (@25271953) (จากตอนที่ 14)
      28 มกราคม 2562 / 18:28
      ขอบคุณค่า
      #9-1
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น