ซ่อนรัก กำแพงใจ(จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 82,575 Views

  • 314 Comments

  • 903 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,394

    Overall
    82,575

ตอนที่ 1 : ม้าดีดกระโหลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

     งดงามองค์เอยมิอาจเปรียบ 
     งดงามชดช้อยอ่อนหวาน 
     เพรียบพร้อมคุณสมบัติวงค์วาน
     เหล่าเทวายังสะท้านแม้เมียงมอง

     เสียงเอื้อนเอ่ยบทกลอนดังอย่างพองามบนบ้านทรงไทยหลังใหญ่ ตั้งตระหง่านท่ามกลางแมกไม้ธรรมชาติ หญิงอายุเข้าใกล้เลขหกวัยเคียงกันนั่งท้าวแขนยันหมอนสามเหลี่ยมพูดคุยกันไพเราะเสนาะหู คนหนึ่งมีศักดิ์เป็นถึงคุณหญิง อีกคนนั้นอดีตเคยเป็นภรรยานายทหารเก่า ทั้งคู่กำลังสนทนาปราศัยกันเรื่องจับคู่คลุมถุงชนให้กับบุตรหญิงชายทั้งสอง

     ฝ่ายหนึ่งยื่นรูปบุตรสาวตนให้คนเป็นคุณหญิงผู้มาทาบทามขอไปเป็นสะใภ้แล้วเอ่ยด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ "นี่ไงคะ ลูกสาวของดิฉัน งามมั้ยคะ กิริยาวาจาก็เหมือนกับคำกลอน ที่คุณหญิงอ่านบนผนังเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด"คุณนายสมรเอ่ยพลางชี้คนในรูปที่อยู่ในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ ที่ถ่ายไว้ในงานเลี้ยงงานหนึ่งให้คนเป็นคุณหญิงดู "ลูกสาวของดิฉันคนนี้นะคะ เพรียบพร้อมเชียวค่ะ หน้าตาหรือก็งดงามชดช้อย กิริยามารยาทก็เรียบร้อยอ่อนหวานยิ่งกว่าผ้าพับไว้เสียอีก รับรองไม่เสียทีหรอกค่ะ ที่อยากได้เป็นสะไภ้"

     "จริงเหรอคะ" คุณหญิงบอกแย้มยิ้มด้วยความยินดี"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เสียแรงจริงๆ ที่มาทาบทาม"

     "จริงแท้แน่นอนค่ะคุณหญิง นี่ดิฉันอบรมสั่งสอนมากับมือ รับรองว่าไม่ผิดเพี้ยนไปจากบทกลอนเมื่อครู่นี้อย่างแน่นอน" คุณนายสมรยืนยันเต็มปากเต็มคำ กับคุณสมบัติอันงามพร้อมของบุตรสาวตน ยิ่งทำให้คนเป็นคุณหญิงกระหยิ่มยิ้มย่องผ่องใสพยักหน้ารับรู้อย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกยินดีปรีดา 

      ตนก็พอรู้มาบ้างว่าลูกสาวคนโตของคุณนายสมรนั้นงดงามเพรียบพร้อมสมเป็นกุลสตรีทุกระเบียดนิ้ว ถึงแม้ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา แต่จากคำเล่าลือก็ทำให้ตัดสินใจมาที่บ้านทรงไทยหลังนี้ได้อย่างไม่ลังเล ได้สะใภ้ดีก็เหมือนถูกหวยรางวัลใหญ่ อย่างนี้คนเป็นคุณหญิงหรือจะปล่อยให้หลุดมือไปได้โดยง่าย

     "ค่ะ คุณสมรบอกแบบนี้ดิฉันก็สบายใจ อยากหาแม่บ้านแม่เรือนมาดูแลตาภพเต็มทีแล้ว ถ้าให้หาเองก็กลัวจะได้ม้าดีดกระโหลกจากที่ไหนก็ไม่รู้มาทำเมีย ดีไม่ดีไปคว้าเอาผู้หญิงกร้านโลกเข้าแล้วจะยุ่ง"

     "รับรองได้เลยค่ะคุณหญิงบุตรสาวของดิฉัน ไม่ใช่ม้าดีดกระโหลกแบบนั้นอย่างแน่นอน ที่สำคัญไม่กร้านโลกและยังไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ไม่เคยออกไปเถลไถลข้างนอกให้มีประวัติด่างพร้อย" คุณนายสมรยังคงบรรยายสรรพคุณอันดีเลิศของบุตรสาวตน คุณหญิงยิ้มอิ่มเอิบพยักหน้ารับรู้ด้วยความแช่มชื่นมีความหวัง

     "งั้นเหรอคะ ดีจริงๆ เลยค่ะ ถือว่าเป็นบุญของตาภพ รายนั้นน่ะ วันๆ ก็เอาแต่ทำงานทำการ เป็นคนนิ่งขรึม เที่ยวบ้าง ดื่มบ้างตามประสาผู้ชาย ส่วนเรื่องผู้หญิงก็ไม่ค่อยเห็นได้สนใจ ก็เลยต้องเดือดร้อนดิฉันต้องหาให้ กลัวจะไม่ทันเล่ห์ผู้หญิงพวกที่จ้องจะจับเพราะหวังสมบัติ"

     คำว่าหวังสมบัติทำให้คุณนายสมรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกน้ำชาขึ้นดื่มแก้เก้อ พลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติโดยเร็วแล้วเอ่ย "ใช่แล้วล่ะค่ะ ยิ่งสาวสมัยนี้ ร้ายนัก"


     "เห็นด้วยกับคุณสมรค่ะ" คุณหญิงบอก "แต่เอ๊ะ คุยกันก็หลายนาทีแล้ว แล้วไหนล่ะคะลูกสาวคุณสมร"
     
     "สงสัยนั่งร้อยมาลัยอยู่ตรงศาลาข้างท่าน้ำทางโน้นแน่ะค่ะ" พูดพลางชี้มือไปยังศาลาข้างท่าน้ำด้านนอก ทำให้คุณหญิงชำเลืองมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าตัวจริงเสียงจริงว่าที่ลูกสะใภ้ที่ว่าดีนักดีหนาจะสมคำเล่าลือหรือไม่

     "ถ้าอย่างนั้นดิฉันว่า เราลงไปดูกันหน่อยไหมคะ อยากจะรู้ว่าฝีมือร้อยมาลัยของว่าที่ลูกสะใภ้ ว่าจะสวยงามขนาดไหน" คุณหญิงยิ้มบอก ในขณะที่คุณนายสมรแย้มยิ้มตอบ รีบลุกขึ้นแล้วผายมือไปทางด้านหน้าประตูด้วยความเต็มอกเต็มใจ

     "งั้น เชิญคุณหญิงทางนี้เลยค่ะ"

     เมื่อสองสาวเหลือน้อยก้าวลงจากบ้านทรงไทย ซึ่งเป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่สมัยรุ่นคุณปู่ ก็พากันเดินไปยังศาลาพักผ่อนหลังที่ว่า คุณหญิงสอดส่ายสายตามองหาว่าที่สะใภ้ด้วยความคาดหวัง ว่าจะได้เห็นหญิงสาวที่มีคุณสมบัติงามพร้อมตามที่ตนต้องการ ในระหว่างที่เดินไปก็หันมาเอ่ยกับคุณนายสมร

     "หายากนะคะ ผู้หญิงที่จะมานั่งร้อยมาลัยสมัยนี้ แทบจะไม่มีให้เห็นแล้ว ตาภพนี่โชคดีจริงๆ ค่ะ"

     "ใช่แล้วค่า"คุณนายสมรตอบยิ้มๆ ในขณะที่สบตากันอย่างมีสัญญาทางใจกันอยู่นั้น เสียงอุทานเป็นภาษาหยาบคายของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นสะดุดหู สายตาทั้งคู่จึงเคลื่อนไปทางศาลาท่าน้ำทันที ก่อนภาพที่เห็นเสียงที่ได้ยินจะทำให้คนทั้งคู่ต้องหยุดชะงักตาค้าง

     "ตายโหงละ ลูกกู!"
     
     เด็กสาวในสายตาของคนสูงวัยอายุยี่สิบหน่อยๆ ตะโกนอย่างไม่ออมเสียง ขัดกับชุดกระโปรงลูกไม้แสนเรียบร้อยที่สวมอยู่ กระโดดลงไปในคลองข้างศาลาด้วยท่าที่สวยงามเกินความเป็นหญิง ก่อนโผล่ขึ้นมาพร้อมกับลูกหมาตัวน้อยที่เปียกม่อล่อกม่อแลกพอกันกับคนอุ้ม ในขณะที่ทั้งสองคุณนายคุณหญิงถึงกับยกมือขึ้นทาบอกอ้าปากอย่างตกอกตกใจ

     "ขุ่นพระ!" คุณหญิงพิสมัยอุทานออกมา ดวงตาเบิกกว้าง "นั่นใครคะคุณสมร" ถามพลางเดินอย่างเร่งรีบเคียงคู่กันไปยังศาลาท่าน้ำที่มีเด็กสาวตัวเปียกกับหมาน้อยตัวหนึ่งอยู่ในอ้อมอกยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ไม่ไกลนัก ในขณะที่คุณนายสมรก็มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาแทบถลนออกนอกเบ้าก่อนเอ่ยออกมา

     "ยัยฟ้า! ทำอะไรน่ะ"

     "ฟ้า ฟ้าไหนคะ" คุณหญิงรีบเอ่ยถามพลัน ก่อนคนเป็นคุณนายจะหันมาตอบด้วยน้ำเสียงแทบจะเบาหวิว และรู้สึกอับอายจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เป็นอย่างมาก

     "เอ่อ ยัยฟ้า คนนี้ล่ะค่ะลูกสาวของดิฉัน"

     "คนนี้! คนนี้น่ะเหรอคะลูกสาวคุณสมร" คุณหญิงเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจ

     "ใช่ค่ะคุณหญิง ฟ้าสวัสดีคุณหญิงซะสิลูก" บอกพลางลอบส่งสายตาดุให้คนในชุดเปียกปอน มีลูกหมาอยู่ในมือให้ปฏิบัติตามอย่างรวดเร็ว

     คนที่อยู่ในสภาพไม่ควรรับแขกรีบวางลูกหมาลงบนพื้นแล้วยกมือขึ้นไหว้สวัสดีคุณหญิง ที่ยังมองสภาพเด็กสาวตรงหน้าด้วยสีหน้างงงวย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าบ้านนี้มีลูกสาวสองคน คนนี้คงจะเป็นคนเล็กไม่ใช่คนโตที่ตนหมายหมั้นปั้นมืออยากได้มาเป็นสะใภ้อย่างแน่นอน

     "ไหว้พระเถอะจ้ะ แล้วทำไมถึงตัวเปียกม่อล่อกม่อแลกแบบนั้นล่ะจ๊ะหนู"คุณหญิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงมีเมตตา ใบหน้าตกใจกลับมาเป็นปกติดังเดิม

     "อ๋อ พอดีอีแสนคำ เอ้ย คุณแสนคำตกลงไปในคลองแล้วกลับขึ้นมาไม่ได้ หนูก็เลยกระโดดลงไปช่วยน่ะค่ะ" น่านฟ้าบอกพลางยิ้มกว้างอย่างเคอะเขิน คุณหญิงจึงค่อยพยักหน้ารับรู้อย่างช้าๆ จากนั้นจึงหันไปทางคุณนายสมรแล้วเอ่ย

     "แหม ลูกสาวคุณสมรใจบุญดีจริงๆ เลย นี่คงจะเป็นลูกสาวคนเล็กสินะคะ แล้วไหนล่ะคะ ลูกสาวคนโต ที่บอกว่านั่งร้อยมาลัยอยู่ตรงนี้" คุณหญิงเอ่ยถามพลางชะเง้อชายตาหาว่าที่สะใภ้ผู้งดงามเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ที่ว่า ก่อนคนอายุมากจะลมแทบจับเมื่อคำตอบที่ได้รับ

     "ก็ยัยฟ้านี่ไงคะ ลูกสาวคนโต ว่าที่สะใภ้คุณหญิงที่ดิฉันบอก"

     "คนนี้ คนนี้น่ะเหรอคะ"

     คุณหญิงเอ่ยพร้อมทำสีหน้าตกใจ แต่ต้องรีบระงับไว้เพราะเกรงจะเสียมารยาท ในขณะที่คุณสมรเองก็ยืนทำหน้าแห้งแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี เมื่อบุตรสาวที่ตนบรรยาสรรพคุณไว้เสียดิบดี ตอนนี้อยู่ในสภาพที่มีแค่คำว่าดิบแต่หาคำว่าดีไม่เจอ ทั้งที่บอกว่าให้นั่งทำเป็นกุลสตรีร้อยมาลัยอยู่แท้ๆ แต่กลับสร้างเรื่องอีกจนได้

     "คือต้องขออภัยคุณหญิงด้วยนะคะ พอดียัยฟ้าเป็นคนรักสัตว์ เห็นสัตว์กำลังจะจมน้ำตายไปต่อหน้าต่อตา ก็เลยคงทนไม่ได้" คุณนายสมรบอกแสร้งดึงบุตรสาวเข้ามาโอบกอดด้วยความเอ็นดู "โถลูก ช่างเป็นคนมีจิตใจเมตตา" 

     น่านฟ้าถึงกับตั้งตัวไม่ทัน เงยหน้ามองมารดาตาปริบๆ 

      คุณหญิงเห็นดังนั้นจึงค่อยคลายความแคลงใจลงบ้างตามนิสัยชอบเชื่อคนง่ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แล้วส่งยิ้มให้กับเด็กสาวตรงหน้า เชื่ออย่างสนิทใจว่านั่นคือลูกสาวคนโตของคุณนายสมร ก่อนจะขอตัวกลับหลังจากนัดแนะวันดูตัวบ่าวสาวเรียบร้อยแล้ว 

     เบื้องหลังละครน้ำเน่ายามเย็น

     "ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าให้ทำตัวดีๆ แล้วนี่อะไร ที่เห็นนี่มันอะไร เปียกยังกับลูกหมาตกน้ำ" คุณนายสมรเอ่ยอย่างนึกโมโห มองบุตรสาวด้วยสายตาเคืองขุ่น อกกระเพื่อมเหนื่อยหอบจากการบ่นอะไรยาวๆ น่านฟ้าก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาผู้เป็นแม่ยกมือขึ้นเกาศีรษะด้วยสีหน้ายุ่ง

    "ก็เหตุการณ์มันพาไปนี่แม่ ฉันก็พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว ไม่งั้นคงไม่ทนนั่งฝึกร้อยมาลัยอยู่เป็นเดือนๆ หรอก"
 
     น่านฟ้าเป็นคนกระโดกกระเดก เข้าข่ายตำราม้าดีดกระโหลกชั้นเยี่ยม เธอถูกคุณนายสมรบังคับให้ต้องแต่งงานแทนคนเป็นพี่สาวที่มีความแตกต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง แต่ตอนนี้ดาวเด่นพี่สาวของเธอได้หายเข้ากลีบเมฆไปตั้งแต่รู้ว่าจะมีคนมาทาบทามสู่ขอ กรรมทั้งหมดก็เลยมาตกอยู่กับยัยน่านฟ้าคนนี้ ที่หน้าเหมือนพี่สาวยังกับโคลนนิ่งกันออกมา ผิดแต่นิสัยใจคอกลับหาความเหมือนไม่เจอ

     "ไม่ต้องมาพูด หรือแกอยากให้บ้านหลังนี้โดนยึดก็ตามใจแกเลย ต่อไป ทรัพย์สมบัติที่คุณปู่แกทิ้งไว้ให้ ก็จะไม่เหลือ แม้แต่บ้านหลังนี้" คุณนายสมรเอ่ย จิ้มนิ้วเรียวที่มีรอยยับย่นเล็กน้อยลงบนหน้าผากกลมมนของลูกสาว แล้วออกแรงดันจนหน้าเล็กหงายเงิบ

     "โอ้ย แม่" น่านฟ้าเอามือถูหน้าผากอย่างหงุดหงิด "แล้วทำไมแม่ไม่ไปตามพี่ดาวกลับมาล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งทำตัวเป็นผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดินอยู่แบบเนี้ย น่าเบื่อจะตาย" เธอบ่นบ้าง เมื่อความอดทนเริ่มร่อยหลอกับการฝึกกิริยามารยาทและความเป็นกุลสตรีให้ทัดเทียมผู้เป็นพี่มาตลอดระยะเวลาสองเดือน

     "ถ้าฉันหาเจอ ฉันคงไม่มาขอร้องแกให้เสียปากหรอก หรือแกอยากให้บ้านหลังนี้โดนยึดไปก็ตามใจแก" คุณนายสมรขู่ ใช้ข้อนี้ในการต่อรองให้น่านฟ้ายอมทำตามเงื่อนใข เพราะทราบดีว่าลูกของตนคนนี้รักบ้านของคุณปู่ที่ทิ้งไว้ให้เท่าชีวิต ยังไงก็ต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาไว้ น่านฟ้าเบิกตาโตโบกมือไม่เห็นด้วย

     "ไม่เอานะแม่ ยังไงฉันก็ไม่ยอมหรอก นี่บ้านของคุณปู่ ยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้กลายไปเป็นของคนอื่นแน่ๆ"

     "ถ้าแกไม่ยอม แกก็ต้องทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่ง เข้าใจไหม" คุณนายสมรยกมือท้าวสะเอวเอ่ยอย่างเฉียบขาด น่านฟ้าถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เอ่ยเสียงงึมงำคนเดียวในลำคอ

      เธอเลือกได้งั้นสิ 


      สวัสดีค่า กลับมาแล้วนะคะพร้อมกับนิยายเรื่องใหม่ ในขณะอีกเรื่องนั้น ก็ยังติดแหงกอยู่ในกองดอง5555 มาพร้อมเลขห้ากันเลยทีเดียว สายฮาค่ะสายฮา

     นิยายเรื่องนี้จะฮาช่วงแรกแล้วมีดราม่าเข้าแทรกในช่วงหลังๆ ถ้าใครหัวใจบอบบางแนะนำเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ด้วยนะคะ 5555  ห้าอีกแล้ว 5555 นั่น

     พอแล้วค่ะ จะกาวไปไหน 

     ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ดีแย่ติชมพูดคุยกันได้เด้อ ขอบคุณคนอ่านที่น่ารักของไรท์ทู๊กคนเลย

     เจอกันอีกทีวันอังคารเด้อ อ้าว พรุ่งนี้แล้วนิ อิอิ

     















      



















      























      














    

      























      



















      























      


































      



















      























      














    

      























      



















      























      















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

0 ความคิดเห็น


เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น