Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 15 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 12 เตรียมการป้องกัน และความสุขที่หายไป 1.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 12

MAMA SECRET SCHOOL

เตรียมการป้องกัน และ ความสุขที่หายไป 1.2
















"ดีโอ!!! อ.!!! หลบ!!"

ฟิ้ว!!!!

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากชานยอลที่วิ่งกลับมาพร้อมกระโดดหลบ รยออุคก็ดึงดีโอที่วิ่งไปอีกทางให้หลบมาทางเดียวกันทันที

ตู้มมม!!!!

ดวงตาโตเพนกวินค่อยๆลืมขึ้นมาก็เห็นว่าเสาตรงที่ตัวเองยืนอยู่ ตอนนี้หายไปกว่าครึ่งจากที่หลบมาเมื่อกี้ก็เหมือนจะเป็นเสียงระเบิด  ขอบจากผลงานของมันก็ยังเหลือเป็นน้ำแข็งอยู่ จะบอกว่าซิ่วหมิ่นมาที่นี่ก็ไม่ใช่ เพราะฉะนั้นนี่แหละ ฝีมือของไอ้ปรากฎการณ์ที่ว่า!!!

"เอาหล่ะไม่ผิดแน่ทีนี้ก็ยืนยันได้แล้ว ว่าปีนี้ไอ้สิ่งที่รุกรายเรามาตลอดมันเหมือนกันทุกปี"รยออุคพูดขึ้นทำให้ดีโอหันไป

"อะไรเหรอครับ อ.!!!"รยออุคหันมาบอกก่อนจะพูดว่า

"ภูติน้ำแข็ง"

"ภูติน้ำแข็ง??"

"ดีโอ!! อ.!! ฝั่งนั้นโดนเล่นงานแล้วครับ!!"ชานยอลรีบออกมาบอกทั้งสองคน

"นำทางไปชานยอล!!"พูดจบก็รีบวิ่งตามชานยอลไปทันที ดีโอเองก็ตามมาเช่นกัน รยออุคก็ไม่ได้คิดจะห้าม ถึงแม้ท่าทางจะใส่ซื่อย์ยังไงแต่ความคิดของเด็กคนนี้น่ะ แกร่ง ไม่มีอะไรต้องห่วง

แฮร่!!!!! ว้ากกกกกกกก!!!!!

"อ้ากกกกกกกกกกก!!!!"เมื่อมาถึง ภาพที่ทั้งสามคนเห็นคือ ร่างของนักเรียนสองคนกำลังถูกแช่แข็งโดยเหล่าภูติน้ำแข็งพวกนี้ มีผ้าคลุมสีดำขาดๆอยู่ทั้งตัวจนมองไม่เห็นหน้าหน่ำซ้ำท่อนล่างยังลอยเหมือนกับผี ยังกะยมทูตถ้าหน้าแม่งเป็นหัวกะโหลกนี่ใช่เลย

"ไปให้พ้น!! จากนักเรียนของฉัน!!"

พรึบ!!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด!!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่ออ.รยออุคเรียกทรายพิเศษเข้ามาสาดไปที่ตัวมัน ทรายพวกนั้นเข้าไปกัดกินจนตัวของมันสลายไป เมื่อแน่ใจว่ามันหายไปแล้วทั้งสามคนก็รีบเข้าไปดู นักเรียนทั้งสองคนที่นอนฮอบอยู่ทันที

"เป็นไงบ้าง!!"อ.รยออุคเข้าไปประคองคนหนึ่ง ดีโอกับชานยอลก็ไปดูอีกคนหนึ่ง

"แฮ่กๆๆๆ!! ผมขยับไม่ได้เลยครับอ. ...."นักเรียนคนพยายามขยับด้วยสีหน้าที่ทรมาณ รยออุคก็ก้มไปดูตามตัวของนักเรียนก็เห็นว่าส่วนที่ถูกแช่แข็ง จากผิวสีเนื้อก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัดมาก เอื้อมไปจับก็เย็นเป็นน้ำแข็งเหมือนกับมือศพที่แข็งและเย็นมาก

"อ.ครับ ทางนี้ก็สาหัสมากเหมือนกัน ทำไงดีครับ"ดีโอบอกอ.รยออุคที่กำลังครุ่นคิดอยู่

"พวกนายสองคน! พาสองคนนี้กลับไปที่ห้องโถง แจ้งเรื่องให้ผ.อ.ทราบ ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นก็กลับมาหาฉัน ระหว่างนี้ฉันจะต้านไว้ ถ้าหากเจอมันก็เล่นงานมันได้เลย"รยออุคสั่งนักเรียนด้วยความใจเย็น

"ครับ!!"ทั้งสองคนประสานเสียงรับคำแล้วก็ช่วยกันแบกทั้งสองคนไปที่ห้องโถงเพื่อปฐมพยาบาลทันที ตัว รยออุคเองก็รีบวิ่งไปดูคนอื่นๆว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

ป่านนี้เขตอื่นมั่วทำอะไรกันอยู่ ปล่อยให้มันเข้ามาถึงคลังอาวุธได้ยังไง!


และความคิดของอ.คิบอมก็ถูกต้อง พวกนี้ลอบเข้ามาในโรงเรียนจนได้ แสดงว่ากำแพงเวทย์มนต์ก็ต้องถูกทำลายแล้ว เพราะฉะนั้นถ้าหากโดนที่คลังอาวุธที่หอดูดาวก็คงไม่เหลือ


"หึ่ย!!! ย้ากกกกกกกก!"

แฮร่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ทางซูโฮเองก็ใช้น้ำในการจัดการ แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นผล ธาตุน้ำของซูโฮยังไม่ฤทธิ์เป็นกรดมากพอที่จะกัดกินมันได้เหมือนทรายของอ.รยออุค ก็ได้แค่ทำให้มันแสบๆได้สักพักแล้วกลับมาดีเหมือนเดิม

"ชิส์!! โอ้ะ!"ซูโฮรู้สึกแปลกไป รู้สึกเหมือนกับว่าเวลามันหยุด ไอ้ปีศาจบ้านี่ก็เหมือนกับกำลังดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากอะไรบ้างอย่าง

"อะไรกันเนี่ย"

"ก็สาดน้ำใส่มันสิ!!! ฉันหยุดเวลาอยู่!!"จู่ๆเทาก็วิ่งเข้ากระโดดถีบให้มันลงไปกองอยู่กะพื้น ซูโฮก็ยืนอึ้งๆอยู่สักพักแล้วแล้วรีบปล่อยน้ำใส่มันมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว จนมันสลายไปจนได้


กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟุบ!!!

"เฮ้อๆ"ซูโฮถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อสามารถจัดการมันออกไปได้

"นายโอเคใช่ม่ะ"เทาถามซูโฮ

"โอเค เมื่อกี้นายหยุดเวลาเหรอ"

"ใช่ ถ้ามันก็ดิ้นเกือบหลุด ต่อไประวังหน่อยล่ะกัน จะสาดน้ำก็สาดๆไปเลยให้ตาย!"เทาพูด ให้ซูโฮโจมตีให้มันแรงขึ้น จะได้ตายๆไปเลย

"ถ้าฉันรู้ว่ามันอึดด่ะ ฉันก็ทำแบบเมื่อกี้ไปตั้งนานแล้ว!! เนี่ยเหรอไอ้ปรากฎการณ์แบบที่ว่าอ่ะ ขนลุก!!!"

"ก็เอออ่ะดิ แม่งเป็นภูติอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ ข้างบนนี่ ฉันช่วยคนอื่นจัดการหมดแหละ ตามมา!!"เทาสั่ง ซูโฮก็มุ้ยหน้าอย่างอารมณืเสียนิดหน่อยแล้วตามไปแต่โดยดี แต่

"เดี๋ยว! นายอยู่ข้างล่างนิ! ที่คลังอาวุธเป็นไงบ้าง!"ซูโฮฉุดนึกขึ้นมาได

"จะมาถามอะไรตอนนี้! ตามมา!"

"ไม่! ฉันไม่ไปถ้ายังไม่รู้ว่าดีโอปลอดภัยรึเปล่า!!"ซูโฮค้านหัวชนฝาพร้อมกับทำท่าเหมือนจะกระโดดลงไป

"เฮ้ย!!ๆ เดี๋ยว!! โอเคๆ! ฉันเห็นดีโอกับชานยอลพาคนเจ็บกลับไปที่โถงแล้ว ไม่เป็นไรหรอก"เทายอมสารภาพมันซะตั้งแต่ตอนนี้แหละปิดบังไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี

"กลับไปแล้วงั้นเหรอ โอเควางใจได้ ป่ะ!!"พอได้รู้ว่าดีโอกลับไปในที่ปลอดภัยแล้วก็รีบวิ่งนำเทาไปทันที

"เอ้าทีนี้ ดันมาขยัน อะไรของเขาว่ะ โว้ะ"เทาพูดสถบออกมาก่อนจะวิ่งตามไปจัดการไอ้ภูติบ้าๆที่อยู่ข้างล่าง 

บึ้ง!!!!

"โวยยยยย"เทากับซูโอรีบหาที่เกาะ เพราะแรงสะเทือนจากตึกด้านล่าง พอก้มลงไปมองทางหน้าต่างก็เห็นว่าไอ้พวกภูตินั้น มันกำลังซัดพวกคนในทีมเค้าเข้าที่หอคอย

"แย่แล้ว! ฮึบ!!"ร่างบางรีบสาดน้ำลงไปข้างล่างทันที เทาที่ตามมาทันก็ช่วยหยุดเวลาเอาไว้ให้ซูโอสาดน้ำใส่แต่ระยะมันไกลเกินไป ก็เลยเล่งไม่ค่อยโดนแถมบวกกับที่มันดิ้นอยู่ตลอดเลยด้วย

"ทำไงดีว่ะ จิ้ส์"เทาจิกปากพลางคิดถึงวิธี แม่งเอ้ย ขืนลงบรรได้ไปเสียเวลาเกิน จะใช้S.P.D วาร์ปไปก็ระบุพิกัดไม่แน่นอน งั้นคงต้อง

"นี่ไอ้นีออน มาเกาะตัวฉันไว้"

"ห้ะ! นายพูดว่าอะไรน่ะ"ซูโฮถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยิน

"เดี๋ยวฉันจะอุ้มนายกระโดดลงไป แล้วเดี๋ยวนายปล่อยน้ำใส่มันเลยนะ!!"เทาพูดพร้อมกับเข้าไปช้อนตัวซูโฮ

"ห้ะ!! บ้าเหรอ! นี่นายทำอะไรเนี่ย"ซูโฮพยายามขัดขืน

"บอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะน่า!! ปล่อยพลังใส่มันด้วย!"เทาพูดพร้อมกับวิ่งเขตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ทันที

"นี่!! เดี๋ยวก่อน นี่นายกำลังจะโดดเหรอ???!!!!"

"เออ!! ฉันจะกระโดดลงไป!!!

"เฮ้!! เดี๋ยว!!! อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!"

พรึบ!!!!

ยังไม่ทันที่ซูโฮจะพูดจบเทาที่อุ้มซูโฮในท่าเจ้าสาวก็กระโดดลงมาทันที 

"อึก"

"ลืมตาดูสิ"

"ห้ะ?"เมื่อได้ยินซูโฮก็คอยๆลืมตาขึ้น แล้วผละออกมาจากไหลหนาที่ตัวเองเผลอซบไปโดยไม่รู้ตัว ก็ถึงกับต้องตกตะลึง เพราะตัวพวกเขาค่อยๆลงไปช้าๆไม่เหมือนอย่างที่คิดเอาไว้มันค่อยๆลงอย่างช้าๆและนุ่มนวล

"นี่มันอะไรกัน??"

"เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง ตอนนี้จัดการไอ้บ้าข้างล่างนั้นซะ!!"เทาพูด ทำให้ซูโอได้สติคืนมา แล้วมองลงไปข้างล่าง ที่ไอ้พวกภูติมันกำลังจะดิ้นหลุดออกมาห้วงของเวลาแล้ว

"ตายซะเถอะ!!!"ซูโฮพูดแล้วก็ปล่อยน้ำลงไปโดนตัวมันแบบจังๆ และปล่อยให้แรงขึ้นเพื่อจะฆ่ามันให้ตาย

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเป็นสัญญาณว่ามันตายแล้ว ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทั้งสองคนมาถึงพื้นพอดี  พอมาถึงเทาก็ปล่อยซูโฮลงพื้นช่วงของห้วงเวลาก็คลายทันที

ตึง

"เฮ้อ เสร็จไปอีกหนึ่ง"เทาถอนหายใจออกมา

"อื้อ"

"อ้าวเป็นอะไร ไอ้นีออน ห้ะ"เทาพูดพร้อมกับโบกไม้โบกมือ ซูโฮที่มองตาไม่กระพริบตั้งแต่เมื่อกี้นี่แหละ

"เฮ้ย! นี่!"

"หะ ห้ะ? เออใช่!! นี่นายทำบ้าอะไรเนี่ย!! กระโดดลงมาจากตึกเนี่ยนะ!!"ซูโฮที่ได้สติคืนก็โวยวายทันที

"โธ่ก็นึกว่าคิดอะไร ก็มันมีวิธีไหนเร็วกว่านั้นไหมล่ะ นี่แล้วก็เลิกเรื่องมากแล้วก็ตามมานี่พวกบ้านั้นมากันเต็มแหละ"เทาเถียงกลับ พร้อมชี้ให้ดูข้างหลังซูโฮก็รีบหันไปดูทันทีด้วยความตกใจ

"เฮ้ย!! เยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"ไม่รู้เหมือนกัน ตามมา!!"มันน่าแปลกที่เวลานี้ซูโฮกลับไปคิดที่จะเถียงเทา ความจริงสัญชาติญาณตอนนี้รู้สึกว่าเทาดูไม่เหมือนทุกครั้ง

โอ้ย!!! แล้วคิดอะไรเนี่ย!! ช่างแม่งล่ะ! ตามๆไปก่อน




เพล้ง! ปัง!!

ฟิ้ว!!

แฮร่!!

"โธ่เอ้ย! อะไรว่ะเนี่ย"ไคพูดขึ้นพร้อมกับเอาหลังชนกับแบคฮยอนที่ฟันดาบอยู่ข้างหลังเหมือนกัน

"ไค ฉันว่าเราต้องไปอยู่ที่สูงๆ จะได้โจมตีมันได้"แบคฮยอนเสนอความคิด

"สูงๆเหรอ! งั้นก็ข้างบนนั้นเลย พรึบ!!"ไคพูดแล้วก็จับแบคฮยอนแล้วหานตัวไปทันที

พรึบ!!

ไคพาแบคฮยอนหายตัวมาที่บนถ้ำของชายฝั่งพอให้พวกมันหาอยู่หลายนาที

"มันมีสองตัว นายกับฉันเอาไปคนละตัว!!"ไคพูดขึ้นแล้วก็หายตัวไปอยู่บนฟ้าลอยอยู่พักหนึ่งก่อนจะขวางหอกลงไปที่ตัวของภูติน้ำแข็งก่อนที่มันจะตามขึ้นมา 

ฟิ้ว!

ตึก

"เวร เสือกผ่านไปอีกตายห่าแหละ ทำไงดีว่ะเนี่ย"เมื่อเห็นอย่างงั้นไคก็รีบหายตัวไปเก็บหอกแล้วก็กลับไปอยู่ข้างๆแบคฮยอนทันที

พรึบ!

"เป็นไงบ้างไค"

"อาวุธธรรมดาทำอะไรมันไม่ได้ นายอัดพลังเข้าไปในอาวุธเป็นถูกม่ะ?"ไคชิงถามตัดหน้า อีกคนก็ยิ้มแห้งๆกลับมา

"ตลอด 1 สัปดาร์ที่อยู่มาฉันเพิ่งจะเรียนวีธีเรียกพลังจบเองไค"

"เอ้า!!! เวรกรรม ตายห่าแน่งานนี้"ไคเอามือกุมศีรษะอย่างหัวเสีย

"เอาน่า ตอนนี้คิดหาทางก่อนเถอะ"

"เอ่อ...ก็นั้นสินะ แต่ในเมื่ออาวุธธรรมดามันทำอะไรไม่ได้ จิ้ส์ โธ่เอ้ย!! แบคฮยอน ฉันไม่รู้จะนายยังไงนะ แต่เวลาที่ฉันอัดพลังเข้าไป นายต้องเรียกพลังของนายออกมาแล้วส่งเข้าที่อาวุธแค่นั้นเอง!!!"ไครีบอธิบายไปพลางพาแบคฮยอนหลบจากภูติน้ำแข็งไปพลาง 

"อัดพลังงั้นเหรอ..."แบคฮยอนคิดไม่ตก ว่าจะต้องทำยังไง 

ถ้าเวลานี้ลู่หานอยู่ด้วยก็ดีสิ อาจจะคิดอะไรดีๆออกก็ได้ หรือไม่ก็....

"เวลาที่ปล่อยพลังน่ะ อย่าไปกังวลกับอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้สัญชาตญาณชักนำเรา นี่เป็นวิธีที่ฉันใช้เวลาอยากจะทำอะไรสักอย่าง นายก็ลองดูสิ"

ดวงตาเล็กเบิกโตขึ้น จู่ๆคำพูดของเขามันก็ผุดขึ้นมาในหัว

สัญชาตญาณงั้นเหรอ เอาล่ะ งั้นต้องลอง!

"??? แบคฮยอน!"ไคตกใจจู่ๆรอบตัวแบคฮยอนก็มีแต่แสงสว่างไปทั่วร่าง ดาบที่แบคฮยอนจับอยู่ก็ค่อยๆสว่างขึ้นเหมือนกับมีพลังซึมเข้าไป

"อึก ไค แบบนี้ถูกไหม"แบคฮยอนคอยๆลืมตาขึ้น ตอนนี้เหมือนทั้งคู่จะลืมไปด้วยความซ้ำ ว่าหายตัวอยู่กลางอากาศตลอดเวลา

"ถะ ถูก!! ฟันมันเลย!!"ไคตอบก่อนจะชี้ไปที่ภูติที่ยินขึ้นมาแล้วหายตัวไปให้ใกล้มันมากกว่าเดิม

เพล้ง!!!!!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

แบคฮยอนฟันมันเข้าที่กลางลำตัว จนมันสลายหายไปในทันที พร้อมกับที่ไคพาแบคฮยอนกลับขึ้นมาอยู่ที่เดิม 

"ไคมันยังมีอีกตัว!!"แบคฮยอนชี้ไปทางอีกด้านซึ่งมันกำลังลอยมาหาพวกเค้า

"แบคฮยอน! อัดพลังเข้า!! แล้วส่งมาให้ฉัน!!"แบคฮยอนก็รับหอกมาจากไคแล้วทำตามที่ไคบอก แล้วหลับตาลงเพื่อจัดการอักพลังเข้าไปอีกครั้งแล้วส่งให้ไค

"เอาหล่ะ แบบนี้ก็ต้อง!"

พรวด!!!!!

ไคขว้างหอกออกไป แต่ถ้าหากเป็นคนปกติคิดละก็มันก็ไวเกินไป เพราะมันยังไม่อยู่ในรัศมีที่จะปาเข้าได้100% แต่

ฟิ้ว!!

"เอ้ะ?? ไค หอกหายไป???"

พรึบ!!! 

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!


แต่ปรากฎว่าหอกไปปรากฎอยู่ตรงหน้าของภูติและแทงทะลุตัวมันได้อย่างง่ายดาย และสลายไปในทันที

"โอ้โห นายอัดพลังให้ของหายไปได้ด้วยเหรอเนี่ย"แบคฮยอนตอบ

"ก็นะ มันเป็นพลังของฉันนี่"ไคตอบ

"เก่งจังแฮะ"


"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!/ว้ากกกกกกกกกกกกก!/ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยย!"ทั้งสองคนหันไปตามเสียงร้องจำนวนมากที่ลอยเข้าหูมา เมื่อมองลงไปด้านล่างก็เห็นมีจำนวนอีกมหาศาลเลยล่ะ

"ยังมีอีกเยอะสินะ พรึบ!! ฟุบ!! รีบไปเหอะแบคฮยอน"

"อ่า....อืม"แบคฮยอนอึ้งเล็กน้อย เพราะไคหายตัวไปเอาอาวุธมาให้เค้าแล้วก็กระโดดลงไปข้างล่างทันที เอาเถอะพลัของไคน่ะเห็นกี่ทีก็อึ้งอยู่ดีนั้นแหละ รีบตามไปดีกว่า

พรึบ!!!!






"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"

"พรึบ!!! อึกปล่อย... ช่วยด้วย!!"

ฟิ้ว!!!!!

ปึก!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!

ตุบ!

"อ่า เฮ้อๆ ขอบใจนะ ลูซิเฟอร์..."

"ไม่เป็นไรหรอก นายโอเคไหม?"ลู่หานถามถึงอาการของเพื่อนที่นอนอยู่

"ก็ขยับไม่ได้เลยอ่ะ โอ้ย....เอ้ะ!! ข้างหลัง!!!"

พรึบ!!!!

ฟรึบบบบบบ!!!

เปล้ง!!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

พอลู่หานหันมายังไม่ทันทีมันจะได้ทำอะไร ก็ถูกเคียวคมของร่างสูงฟันขาดเป็นสองท่อนสลายไปจนได้

"ระวังหน่อย พวกมันยังมีอยู่รกไปหมด อย่าประมาท"ร่างสูงเดินเข้ามาบอกกับลู่หาน

"ขอบใจ...."ลู่หานเงยหน้าสบตาร่างสูง

"อืม.."

"ว่าแต่พา จีมิน ไปที่ปลอดภัยก่อนเถอะ เดินไม่ไหวใช่ไหม"ลู่หานตอบก่อนจะหันหน้ากลับมาทางจีมินอีกครั้ง

"อืม ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เดี๋ยวฉันใช้S.P.Dวาร์ปกลับไป พวกนายไปจัดการพวกนั้นต่อเถอะ"จีมินพูดพร้อมกับยิ้มให้

"เข้าใจแล้ว อ่ะ"ลู่หานพูดแล้วก็หยิบS.P.Dของจีมินแล้วเอาใส่มือไว้แล้วเดินออกไป

"เซฮุน นี่คือภูติน้ำแข็งใช่ไหม"ลู่หานถามเซฮุนในขณะที่วิ่งไปด้วย

"ใช่ นี่แหละปรากฎการณ์ที่ว่า วิธีฆ่าอย่างน้อยต้องตัดตัวมันให้ขาด"เซอุนพูดด้วยความใจเย็น สปีดในการวิ่งเองก็ยังไม่ตก

"แบบนี้ต้องจัดการมันแบบเด็ดขาดซะแล้วสิ"เซฮุนยิ้มออกมาที่มุมปากเล็กน้อยในความมุ่งมั่นของคนข้างๆคนนี้

"เอาหล่ะ พรึบ!!!!!!"

พอลู่หานเจอฝูงของพวกมันก็สุ่มยิงมันอย่างเมามันส์ อย่างกับทหารที่ชำนาญอย่างมาก ฝั่งเซฮุนเองก็ใช้เคียวอย่างชำนาญบวกกับพลังลมของตัวเองฟันพวกนี้ทีได้เป็นสิบๆ 

"ลู่หาน!! หลบ!"เมื่อลู่หานได้ยินลู่หานก็ก้มลงหลบไป จากนั้นเซฮุนก็ขว้างเคียวไปที่ภูติที่คอยเข้ามาทางด้านหลัง

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

ก็นั้นแหละครับ เทพมาก ตายไปเลยทีเดียวสามตัว

"เอ้ะ!! เซฮุน!!วิ่งไปด้านซ้าย!!"ร่างสูงก็วิ่งตามแต่โดยดี โดยหลบไปทางซ้าย ลู่หานเองก็วิ่งไปสไลด์ตัวแล้วยิงมันจากมุมต่ำไปที่กลางตัวจนตายไปเลยอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเสียงกรีดร้องของมันเค้าก็เริ่มชินแล้วล่ะ

"เฮ้อ"ลู่หานถอนหายใจออกมาก่อนจะยืนขึ้น

"ทักษะไม่เบาเหมือนกันนี่ อัดพลังเป็นแล้วสินะ"เซฮุนพูดพร้อมกับเดินมาหา

"หึ หนังสือที่นายให้มามีประโยชน์มากเลยนะ"ลู่หานตอบพร้อมกับยิ้มเล็กๆ

"งั้นเหรอ"เซฮุนเองก็ไม่ต่างกัน มุมปากหนาประตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยถ้าหากไม่สังเกตดีๆก็ไม่รู้หรอกนะ

แฮร่!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"เอ้ะ!"

"เดินมานี่"เซฮุนเรียกความสนใจจากลู่หานมาให้เดินเข้ามาประกบหลังกันเพื่อระวังหลังให้กันและกัน

"แบบนี้จะยังไงต่อล่ะ ถ้าสู้แบบนี้ดูจะเสียเวลามากไปนะ"ลู่หานพูดโดยที่เตรียมธนูพร้อมแล้ว ไม่ต่างจากเซฮุนที่กำลังประมวลผลว่าควรจะทำยังไง

"ถ้าอยู่ที่เดิม พวกมันจะมากันอีกเรื่อยๆ อ.อนยูอยู่ทาง9นาฬิกา หลังจากที่ฉันให้สัญญาณวิ่งไปเลยนะ"เซฮุนพูด 

"เข้าใจแล้ว"ลู่หานก็ไม่ได้คิดจะเถียงเค้าก็คิดแบบเดียวกันกับเซฮุน การที่กลับไปหาอ.อนยูส่วนหนึ่งเลยก็เพื่อฟังคำสั่งต่อไปจากอ.ก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อไป เพราะก็อย่างที่เซฮุนว่าถ้าหากสู้อยู่ที่นี่ แค่จำนวนก็เสียเปรียบอยู่แล้ว ก็ควรจะกลับไปเพื่อวางแผนกันใหม่ 

"3"

"...."

พรึบ!!!

ปึก!!!

"2"

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

"1!!"

พรึบ!!

เมื่อได้สัญญาณลู่หานก็รีบวิ่งไปตามทางที่เซฮุนบอกทันที และเค้ามองอีกทฝั่ง เซฮุนจงใจวิ่งอ้อมไปเพื่อให้พวกมันต้องแบ่งกันตามมาลู่หานก็ลอบมองเซฮุนอยู่ บ้างแต่อีกเดี๋ยวก็ใกล้แล้วล่ะ 

เอาเถอะตอนนี้ต้องตรงกลับไปให้เร็วที่สุด นั้นเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว




เพล้ง เปร้งงงง!!!!

"อึก โอ้ย!!"คนตัวเล็กร้องออกมาเล็กน้อยเพราะตัวเองโดนลูกหลงไปซะแล้ว 
ให้ตายเถอะ แขนซ้ายชาซะแล้ว

เปรี้ยงงงง!!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

"ซิ่วหมิ่นเป็นอะไรไหม????"เฉินรีบวิ่งเข้ามาหาซิ่วหมิ่นทันทีเมื่อจัดการมันได้

"แขนขยับไม่ได้เลยเฉิน เมื่อกี้โดนน้ำแข็งของมัน"ซิ่วหมิ่นพูดพลางจับแขนตัวเองไว้

"ซิ่วหมิ่นนายกลับไปที่ห้องโถงก่อนเถอะ ใช้S.P.Dวาร์ปไปเลย"เฉินพูด

"ไม่ต้องห่วงเฉิน ฉันยังไหว แขนขวาฉันใช้ได้ ไม่ต้องห่วง"

"แต่แบบนี้มันจะเสียเปรียบนะ"เฉินพูดด้วยความเป็นห่วง

"อืม ฉันรู้แต่ฉันยังไหว นายไม่ต้องห่วง"ซิ่วหมิ่นพูดแบบนี้ทำให้เฉินหมดปัญญาจะเถียงซะจริง

"ก็ได้ๆ แต่นายอยู่ข้างๆฉันตลอดเวลาล่ะ ถ้านายเจ็บไปมากกว่านี้ฉันจะพานานกลับทันที"เฉินพูดกำชับก่อนจะเดินนำไปเพื่อจัดการกับมันต่อ 

เปรี้ยง!!!!

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!


แฮร่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มีตัวนึงหวังลอยมาหาซิ่วหมิ่น ด้วยความโมโหกับที่ทำไว้กับแขนซ้ายของตัวเองทำให้ซิ่วหมิ่นฟิวก์ขาดล่ะ!!!

"คิดว่ามีน้ำแข็งอยู่คนเดียวรึไงล่ะ!! ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"ซิ่วหมิ่นปล่อยน้ำให้มาคุ้มดาบของตัวเอง และมีขนาดที่ใหญ่ขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปฟันตัวมันทันที

กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

"หึ น้ำแข็งของพวกแกน่ะ จะเอามาทำน้ำแข็งใส่ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ"ซิ่วหมิ่นพูดทั้งท้ายไว้กับผงทุรีย์ แล้วเดินตามเฉินไปทันที แบบนี้ก็อีกนานอ่ะนะ กว่าจะจัดการได้หมด หึ่ย!!!!!!!


กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! ซิ่วหมิ่นจัดการมันด้วยโมโหล้วนๆ

ติ้ดดดดดดดดดดดดดดด

"ห้ะ??? อะไรเนี่ย โอ้ะ!! พรึบ!!!!"ซิ่วหมิ่นที่งงอยู่กับS.P.Dที่จู่ๆก็ดังไม่หยุด แต่ก็ไม่คิดจะเปิดช่องว่างให้ไอ้ภูติบ้านี่มาทำร้ายเค้าอีกหรอกนะ

'นักเรียนทุกคนโปรดทราบ ขอให้นักเรียน .....'









----------------------------------------------------------------------------------

Talking with writer 



ขอให้นักเรียนมาส่งรายงาน ถถถถ มาต่อแล้วค่าาาา พน.อัพต่อค่ะ เอายังงไงดี ทำไงดีน้าาาาา พน.เอาไงต่อดีหนอออออออ เอาเป็นว่าลุ้นกันไปค่ะ เดี๋ยวพน.มาอัพต่อ ยังไงก็ตาม อย่าเพิ่งลืมกันนะค่ะ ฝากติดตามผลงานด้วยนะค่าาาา 

ชี้แจงสถานที่ และตัวละครใหม่

อ.รยออุค ผู้ถูกชะตากับคยองซูผู้น่ารัก


อ.ทงเฮ สุดหล่อเพิ่งเข้าใหม่มีแววจะสนิทกับใครบางคนในนี้นะคะ ฮุฮุ



เนินเขาทางเหนือ


ป่าทางตะวันตก



ป่าทางตะวันออก


ทะเลทางใต้



หอดูดาว และนาฬิกาสากล



โรงเรียน อันแสนหรูหรา


หรือใครจินตนาการแบบไหน สนใจเม้นไว้ได้เลยน้าาาาาาา ถ้าไรท์ทำรูปเองได้ก็จะทำเองเลยแหละ แต่ถ้าหากเป็นฟิคเรื่องต่อไปในอนาคตก็ไม่แน่เพราะฉะนั้น ฝากติดตามด้วยน้าค่าาาา 

ขอบคุณค่ะ

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #33 donky_ngam (@donky_ngam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 18:44
    มาแล้ว รอๆๆในตอนอื่นๆจ้า สนุกมาก
    ปล ขอคริสเลย์เยอะๆนะคะ
    #33
    1
    • #33-1 N.P.J789 (@229668942) (จากตอนที่ 15)
      24 พฤษภาคม 2560 / 10:52
      ได้ค่าาาา //ไม่เอา hunhan เหรอ 5555
      #33-1