Fic Exo MAMA SECRET SCHOOL

ตอนที่ 16 : MAMA SECRET SCHOOL:CHAPTER 13 อาการบาดเจ็บ //(แจ้งกำหนดการอัพและความในใจของไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

CHAPTER 13

MAMA SECRET SCHOOL






อาการบาดเจ็บ





จากความเดิมตอนที่แล้วเสียงS.P.D ของนักเรียนทุกคนดังขึ้น บางคนก็ต้องสู้ไปด้วยรับไปด้วยหรือต้องหาที่ซ่อนเพื่อรับสาย

'นักเรียนทุกคนโปรดทราบ ขอให้นักเรียน ระดับ 1-5 กลับมายังห้องโถงจุดปฐมพยาบาล นักเรียน ระดับ 6-15กับอ.ทุกคน โปรดต้านเอาไว้แล้วคอยรายงานสถานะการณ์ เท่านี้ครับ'

"ชิส์! ต้องกลับแล้วเหรอเนี่ย"เลย์สถบออกมาเมื่อยังฆ่าไอ้ภูติบ้านี่ไม่หน่ำใจเลย

"เอาหน่า นายรีบกลับไปเหอะ"คริสที่อยู่ใกล้เดินมาบอก

"แต่ฉันยังอยากสู้ต่อนิ!"เลย์ตอบ

"แล้วนายจะดื้อให้ได้อะไรขึ้นมา อ.เค้าสั่งมาแบบนี้ นายก็รีบกลับไปเถอะ แบบนี้มันอันตราย"คริสพูด เพราะอีกอย่างพลังของเลย์ตามจริงก็เหมาะจะอยู่หน่วยพยาบาลมากกว่า 

"ไม่หรอกน่า ฉันสู้ได้"

"กลับไปเถอะ อย่าให้ฉันต้องเป็น....."คริสชะงักค้างคำพูดเอาก่อน เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไรออกไป

"เป็น? เป็นอะไร"

"เอาเป็นว่ากลับไปซะ เดี๋ยวฉันไปส่ง เพื่อนายชิ้งกลับมา"คริสพูดแล้วก็เปิดS.P.D ทันที แล้วเอื้อมมือไปจับแขนเลย์เอาไว้

"เฮ้ย! เดี๋ยว!!"

พรึบ!!!

ยังไม่ทันทีเลย์จะพูดอะไรคริสก็พาวาร์ปกับมาซะแล้ว

พรึบ!!

"แบคฮยอน"เลย์รีบเดินเข้าไปหาแบคฮยอนที่หายตัวมาพร้อมกับไค

"เลย์"พอแบคฮยอนเห็นก็เดินเข้ามาหาเช่นกัน

"อ่า แบคฮยอน เดี๋ยวฉันกลับไปก่อนนะ"ไคพูดกับแบคฮยอน

"โอเคๆ ระวังตัวนะไค"แบคฮยอนหันมายิ้มให้ไค

"อืมๆ ไอ้คริส ให้กูไปส่งไหม"ไคตอบแบคฮยอนแล้วหันไปถามคริส

"ได้ก็ดี.....ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันหน่อยเหรอ"คริสบอกแล้วหันไปถามเลย์ที่ยืนจับมืออยู่กับแบคฮยอน

"หึ อย่าตายก่อนแล้วกัน"

"ฉันไม่ตายง่ายๆอยู่แล้ว พูดดีๆสิ แบบแบคฮยอนน่ะ"คริสย้อนเลย์กลับอีกคนก็ทำหน้ามุ้ยใส่ทันที

"หน๊อย เรื่องมาก! ต้องให้พูดแบบ ไปดีมาดีนะคร้าบ โชคดีน้า ระวังตัวด้วย สักกี่คำถึงจะไป ห้ะ!"เลย์พูดในเชิงประชด

"หึ งั้นฉันไปล่ะ"

"ชิส์ อย่าบาดเจ็บกลับมาแล้วกัน"คำพูดของเลย์ทำให้คริสหยุดชะงักแล้วหันกลับมาหา

"นายพูดว่าไงนะ"คริสแกล้งทำเหมือนไม่ได้ยิน

"หูหนวกรึไง ไม่พูดแล้ว!!"เลย์พูดแล้วก็สะบัดผมหนีไปทันที

"เลย์บอกว่า อย่าบาดเจ็บกลับมาน่ะ"แบคฮยอนพูดแทน

"แบคฮยอน!!"

"อ้อเหรอ ทำไมถ้าเจ็บกลับมาจะรักษาให้เหรอ"คริสตอบกวนๆ

"อย่าสำคัญตัวผิด!! ฉันไม่รักษานายหรอก! จะไปก็ไปได้แล้ว!!"เลย์หันมาพูดอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโถง แบคฮยอนจะพูดอะไรต่อก็ช่างแล้ว

"เลย์ใจแข็งนิดหน่อยนะ สู้ๆนะ"แบคฮยอนพูดก่อนจะทำท่าไฟท์ติ้งให้คริส คริสก็พยักหน้าให้แล้ว ก็เดินตามเลย์ไปเช่นกัน

"แบคฮยอนคู่มึงนี่ดีเนอะ ให้กำลังใจกันด้วย"คริสบอกไค ที่ได้คู่ดีๆ

"เออ แต่คู่มึงนี่กัดกันแทนคู่ไอ้ฮุนไปแหละ"ไคบอก ตอนแรกก็ดูจะเป็นคู่เซฮุนกับลู่หาน แต่ตอนนี้ดันกลับตละปัด เป็นคู่นี้แทนซะงั้น 

"คู่นั้นเค้าดีกันแล้วเหรอ"คริสถามทันที

"ก็คงงั้นมั้ง เห็นยังคุยกันดีๆอยู่นะ มึงถามทำไมเนี่ย"ไคจับผิดคริสจู่ๆก็ถามเรื่องเซฮุนกับลู่หาน

"ก็เปล่า...ก็เหมือนมึงอ่ะแหละ กูก็ไม่รู้"คริสถามกลบเกลื่อนความรู้สึก

"อ๋อหราาาาาาาา"

"เออ! จะไปได้ยัง"คริสถาม

"เออๆ มึงอยู่เขตตะวันตกใช่ม่ะ"ไคถามที่่ๆคริสต้องไปเฝ้า

"อืม ไปได้แหละ พรึบ!!"ว่าแล้วทั้งสองคนก็หายตัวไปทันที พอทั้งคู่หายไปก็มีสองคู่ที่ใช้วาร์ปโฟนกลับมาพอดี

พรึบๆ!!

"อ้าว ลู่หาน"คนถูกเรียกหันไปมอง

"ซิ่วหมิ่น อ้าว เฉินมาส่งนายเหมือนกันเหรอ"ลู่หานเดินเข้าไปหาและทักขึ้นเมื่อเห็นว่าเฉินมาด้วย

"เซฮุนก็เหมือนกันสินะ มาส่งด้วย"ซิ่วหมิ่นเอ่ยถึงเซฮุนก็วาร์ปมาส่งลู่หานเช่นกันเพราะถึงแม้ว่าลู่หานจะอยู่ในระดับ6.5แต่ก็ยังถือว่าเป็นเด็กใหม่ควรจะกลับมา ส่วนคนที่ถูกพูดถึงก็ก้มลงไปกดตำแหน่งพิกัดวาร์ปโฟนที่จะวาร์ปกลับไป

"ไอ้ ฮุนกูมีเรื่องคุยด้วยหน่อย"เฉินบอกเซฮุน เซฮุนได้ยินก็เดินไปหาเฉินทันที

"ซิ่วหมิ่น งั้นฉันกลับไปประจำตำแหน่งก่อนนะ"เฉินบอกกับซิ่วหมิ่น

"อืม ระวังตัวด้วยนะเฉิน"ซิ่วหมิ่นพูด เฉินก็ยิ้มให้แล้วเดินไปทันที เซฮุนเองก็หันมามองลู่หานเล็กน้อยเหมือนกับรอคำพูดจากลู่หานอยู่

"ระวังตัวด้วยล่ะกัน"ลู่หานบอกเซฮุน แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาเซฮุนพอดิบพอดี

'อย่าออกไปไหนล่ะ มันอันตราย'

ลู่หานเบิกตาโตทันทีที่เซฮุนหันหลับไป ถ้าหากคนอ่านยังจำได้ลู่หานสามารถได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นแต่ควบคุมไม่ได้ดังใจ เสียงความคิดที่เข้ามาในหัวเมื่อกี้ เป็นเสียงของเซฮุนแน่ๆ เมื่อกี้นี้เพราะเซฮุนเป็นห่วงเค้าเหรอ หรือเพราะอะไรกันแน่

"เข้าไปกันเถอะ ลู่หาน"ซิ่วหมิ่นเรียกลู่หาน

"....."

"ลู่หาน"

"......"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกกรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ

"ลู่หาน!"ซิ่วหมิ่นเริ่มขึ้นเสียง

"....."ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียกกรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ!

"ลู่หานนนนน!!!!!!!!!"คนถูกเรียกสะดุ้งทำให้คนบริเวณรอบๆที่กลับมาหันมองเป็นสายตาเดียว

"จะตะโกนเสียงดังทำไมซิ่วหมิ่น คนอื่นมองอันหมดแล้ว"ลู่หานถาม

"ก็เรียกแล้วนายไม่ตอบสักกะที ก็เลยต้องขึ้นเสียงไง นายเป็นอะไรไป"ซิ่วหมิ่นตอบพร้อมคำตอบ

"อ้อ เปล่าหรอกไม่มีอะไร รีบไปเถอะ"ลู่หานพูดแล้วก็เดินจูงซิ่วหมิ่นไป คนถูกจูงก็เอออ่อตามไปไม่ได้คิดอะไรนัก

"! ซิ่วหมิ่น มือนาย...."ลู่หานหยุดไปเมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกจากมือซิ่วหมิ่น ทำให้ทั้งสองคนก้มลงไปดูมือซิ่วหมิ่นที่เริ่มมีน้ำแข็งเกาะ

"อ้อ พอดีโดนน้ำแข็งจากภูติน่ะ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกน้ำแข็งเหมือนกัน เดี๋ยวมันก็หายไปเอง"ซิ่วหมิ่นพูดพร้อมกับยิ้มให้ลู่หานเพื่อให้เพื่อนสบายใจ แล้วเป็นฝ่ายเดินกอดไหล่ลู่หานเข้าไปในห้องโถง

"!!!"ทั้งสองคนเบิกตาโตทันทีพอเข้าไปก็เห็นคนเจ็บมากมายที่เจ็บมาจากไอ้ภูติน้ำแข็งนี่!!

"ลู่หาน!! ซิ่วหมิ่น!!"ทั้งสองคนหันไปก็เห็นแบคฮยอนที่วิ่งมาหาพวกเค้า


"แบคฮยอน! ทำไมคนเจ็บเยอะขนาดนี้อ่ะ!! แล้วนายเป็นอะไรรึเปล่า"ลู่หานรีบถามแบคฮยอนทันทีที่วิ่งมาถึง

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ตอนแรกที่ฉันมาถึงมันก็ไม่เยอะขนาดนี้ แต่จู่ๆไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงเยอะขนาดนี้"แบคฮยอนพูดด้วยความตื่นตระหนกโดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลย ว่ามีอะไรไหลออกมาจากขา

"แบคฮยอน! ขานาย..."ซิ่วหมิ่นทักขึ้นทำให้ทั้งสามคนก้มลงไปมองที่ขาแบคฮยอนก็เห็นว่ามีเลือดไหลออกมา

"นายโดนอะไรมาแบคฮยอน!!"ทั้งสองคนประสานเสียงถามแบคฮยอนทำให้บุคคลที่สี่เดินเข้ามาตอบ

"ก็เป็นลูกมือช่วยฉันรักษาคนอื่นน่ะสิ วิ่งไปมาจนไปชนกล่องเก็บมีดสำหรับผ่าตัด"

"เลย์!!" ทั้งสามคนยิ้มออกมาอาการจากที่เห็นคนเจ็บมากมายก็หายไปทันทีไม่ต้องกังวลแล้วว่าเพื่อนตัวเองจะเป็นอะไรไปรึเปล่า ทั้งสี่คนโผเข้ากอดกันทันที เพราะแต่ละคนไม่ได้เป็นอะไรมากก็แค่แผลถลอกเล็กน้อยเท่านั้น

"ดีจังที่แต่ละคนไม่เป็นอะไร"แบคฮอยนพูดพร้อมรอยยิ้มด้วยความโล่งอกมากเหมือนกับยกภูเขาออกไปจากอกเลย

"แต่แบคฮยอน นายไปทำแผลก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันช่วย"เลย์พูดพร้อมกับทำท่าเหมือนจะใช้พลังรักษา

"ไม่ต้องหรอกเลย์ เดี๋ยวฉันปฐมพยาบาลเองได้ มีคนเจ็บรอนายอยู่นะ"แบคฮยอนพูด

"เดี๋ยวฉันทำแผลให้แบคฮยอนเองเลย์ไม่ต้องห่วง"ลู่หานบอก

"นายก็ด้วยลู่หานพลังของนายก็จำเป็นนะ นายกับเลย์ปฐมพยาบาลคนเจ็บเถอะ เดี๋ยวแบคฮยอนฉันจัดการเอง"ซิ่วหมิ่นพูดเพราะพลังของลู่หานที่สามารถควบสิ่งของได้อย่างอิสระน่ะมีประโยชน์มากเลยล่ะแบบนี้

"อ่าๆก็ได้ งั้นไปกันเถอะลู่หาน"เลย์ตกลงแล้วก็หันไปหาลู่หาน

"อืมๆ"ลุ่หานตอบแล้วเดินตามเลย์ไปทันที

"มานี่เลย แบคฮยอนเลือดไหลยังไม่รู้ตัวเลย"ซิ่วหมิ่นพูดก่อนจะลากแบคฮยอนให้นั่งแล้วไปเอากล่องยาจากลู่หาน แล้วเดินกลับมาทำแผลให้แบคฮยอนอีกที

"ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง"แบคฮยอนถามซิ่วหมิ่นคว้าขาของตัวเองไปพาดที่ตัก

"อะไรเป็นยังไง??"ซิ่วหมิ่นถามกลับ

"ก็ที่นายไปทางเหนือกับเฉินน่ะเป็นยังไงบ้าง"แบคฮยอนระบุรายละเอียดให้ชัดเจน

"ก็ไม่ยังไง ก็ปกติ พวกนายไม่ต้องมาเชียรฉันเลยนะ ฉันรู้ความจริงหมดแล้ว"ซิ่วหมิ่นทักเพราะพวกเค้าจับได้แล้วว่าแบคฮยอนลู่หานแล้วก็เลย์เป็นวางแผนตอนนั้นว่าให้เฉินมาเรียนเป็นเพื่อนเค้า 

"แฮะๆ รู้แล้วเหรอ"แบคฮยอนยิ้มแห้งๆให้

"ใช่น่ะสิ เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดวางแผนอะไรอีกนะ"ซิ่วหมิ่นพูดพร้อมกับเริ่มใส่ยาที่แผลแบคฮยอน

"แต่เฉินก็ดูชอบนายนะซิ่วหมิ่น นายไม่ชอบเค้าชอบเหรอ"แบคฮยอนถามทำให้ซิ่วหมิ่นหยุดชะงักไป ถือสำลีค้างเอาไว้อย่างงั้น

ชอบเหรอ....

"ไม่!...ฉันไม่ได้ชอบเฉิน"ซิ่วหมิ่นพูดแล้วก็เริ่มใช้สำลีเช็คที่แผลแบคฮยอนทันที

"แน่ใจเหรอ"

"แน่สิ แบคฮยอน ว่าแต่นายเถอะ เห็นสนิทกับไคดีนิ มาส่งกันด้วยรึเปล่า"ซิ่วหมิ่นเปลี่ยนเรื่องไปเป็นเรื่องของแบคฮยอนกับไคแทน

"ห้ะ? ก็ไคบอกว่ามาส่งเองมันเร็วกว่า ก็เลยมาให้"แบคฮยอนบอกถึงเรื่องที่ไคมาส่งตัวเองตอนนั้น

"อ้อ ก็นึกว่าชอบกันซะอีก เห็นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ"ซิ่วหมิ่นบอก

"ซะที่ไหนกันล่ะ ฉันน่ะชอบ...."แบคฮยอนหยุดคำพูดเอาก่อน ทำให้ซิ่วหมิ่นเงยหน้าขึ้นมาทันที

"ชอบ?"

"เอ่อ.....เปล่า ไม่มีอะไร"แบคฮยอนตอบปัด

"งั้นเหรอ โอเคเอาล่ะ เสร็จแล้ว"ซิ่วหมิ่นพูดพร้อมกับปิดกล่องปฐมพยาบาลให้เรียบร้อยซะ แผลของแบคฮยอนก็ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เลือดหยุดไหลกลับมาเต็มที่

"โอเค งั้นไปช่วยลู่หานกับเลย์กันเถอะ"


ในระหว่างที่ซิ่วหมิ่นกับแบคฮยอนทำแผลอยู่

"อึก!! เจ็บ"คนที่นอนอยู่บนเตียงที่ถูกเคลื่อนมาด้วยพลังของลู่หานให้เลย์รักษาร้องออกมาเพราะได้บาดแผลมาด้วยจากการวิ่งหนี แถมร่างกายก็แทบจะขึ้นน้ำแข็งทั้งร่างแล้ว

"ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวฉันจะรีบรักษาให้"เลย์พูดก่อนจะเรียกพลังออกมาแล้วเริ่มรักษาจากที่คอก่อน

"อึก! แฮ่กๆๆ"คนป่วยฮอบออกมาด้วยความโล่งอกและเหน็ดเหนื่อยเพราะกรรักษาของเลยืไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิดแต่ก็มีความรู้สึกเหมือนกับแผลมันค่อยๆสมาณตัว

"ใจเย็นนะ ไม่ต้องห่วงอีกเดี๋ยวก็หาย"เลย์พูดปลอบคนเจบด้วยจิตวิญญาณที่ว่าแม่ของตัวเองเป็นหมอมันก็ต้องมีสัญชาติญาณอยู่แล้ว

"เลย์ เร่งมือหน่อย ทางนี้มีอีกเพียบเลย"ลู่หานเองนอกจะเคลื่อนคนไข้ให้เลย์แล้ว ตัวเองก็ช่วยรักษาเช่นเดียวกันเห็นอย่างงี้ก็เถอะ เค้าก็เคยเรียนเกี่ยวกับการรักษามาเหมือนกันนะ

"อืมๆ เข้าใจแล้ว"เลย์จึงต้องเร่งการรักษาออกมาอีก

"อึก!!! ใครก็ได้ช่วยทางนี้"

"!!!"ทั้งสองคนหันไปมองก็เห็นว่าดีโอกับชานยอลกำลังพาใครเดินเข้ามา

"เลย์ ช่วยทางนี้ด้วย!!!"ชานยอลรีบพาคนเจ็บไปมาหาเลย์ทันที

"....!!!!!"






----------------------------------------------------------------------------------

Talking with writer 

กลับมาแล้วค่าาาา เอาล่ะ เดี๋ยววันนี้ไรท์ขอแจ้งกำหนดการอัพนะค่าาา เนื่องจากว่าไรท์เปิดเทอมพรุ่งนี้แล้ว ก็เลยรีบมาอัพให้ก่อน ตอนนี้อาจจะสั่นไปสักหน่อย แต่เดี๋ยวต่อไปไรทืจะอัพให้ตามกำหนดที่ไรท์แจ้งไปนะคะ


กำหนดการอัพ

หลังจากนี้เป็นต้นไป ไรท์จะอัพทุกๆวันเสาร์นะคะ สัปดาร์นี้ก็จะเริ่มทันที หรือถ้าหากเร็วสุดก็คือคืนวันศุกร์เพราะตอนนี้ไรท์ม.3แล้งต้องตั้งใจเรียนเป็นพิเศษและเคลียงานให้ไวที่สุดเพราะฉะนั้นก็อาจจะมีบางสัปดาร์ที่ไม่ได้อัพและถ้าหากใกล้ช่วงสอบ ช่วงนั้นไรท์ก็จะไม่อัพนะคะ จะอัพอีกทีหลังสอบเสร็จเลย  ยังไงก็ตามไรท์จะไม่ดองเรื่องนี้แน่นอนค่ะ ไรท์เข้าใจค่ะ ว่าถ้าให้คนอ่านรอนานๆมันจะค้าง แล้วก็อยากอ่านมากแค่ไหน 

ยังไงก็ตั้งแต่เปิดเรื่องมา ขอบคุณทุกๆคอมเม้นที่ทำให้ไรที่มีกำลังใจมาตั้งแต่ต้นเรื่องนะคะ เพราะบอกเลยว่า ฟิคเรื่องนี้ ยาวค่ะ5555  ถ้าใครอยากได้แบบไหนอยากเห็นคู่ไหนเยอะๆ บอกได้เลยนะคะ ตอนนี้มีคนขอคริสเลย์มาแล้ว ตอนหน้าได้หน่ำใจแน่ๆค่ะ แต่ไรท์ก็จะแต่งให้ยุติธรรมกับทุกคู่แน่นอนบอกเลยว่าหนุกแน่ 

สุดท้ายนี้ฝากติดตามผลด้วยนะค่าา ขอบคุณค่ะ


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น