[BTS] OS/SF ALLJIN | TAEJIN | KOOKJIN

ตอนที่ 3 : OS | Beautiful Sinners [Taejin]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    23 ม.ค. 63

Paring : Taehyung x Seokjin

AU! incest

Warning: ตัวละครมีพฤติกรรมขัดต่อศีลธรรม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน (Open ending)


 

คิมแทฮยองมีความลับ...

ความลับแสนหอมหวาน อันตราย ให้ใครล่วงรู้ไม่ได้!


 

ลูกชายนักธุรกิจนำเข้าไวน์จากประเทศชั้นนำทั่วโลก อายุย่างเข้า ๒๔ ปี แทฮยองเพิ่งผ่านพ้นวัยเรียนมาได้เพียงสองปี แต่ชายหนุ่มใบหน้าคมเข้ม นัยน์ตาเจ้าชู้แพรวพราว ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองประธานบริษัทด้วยความเป็นทายาท บวกกับความสามารถที่ฉานฉายออกมาอย่างเด่นชัด เขาลุ่มลึกด้วยนโยบายทางการตลาด มีวิสัยทัศน์เรื่องการปกครองลูกน้อง

ความสามารถที่ทำให้คนอื่นเคารพยำเกรง

ผิดกับคิมซอกจิน พี่ชายคนโตที่มีภาพเหมือนเงาสะท้อนด้านตรงกันข้าม ซอกจินไม่ไยดีกับเรื่องธุรกิจ หากแต่ขานรับศิลปะด้วยพรสวรรค์ ดังนั้น พี่ชายจึงออกไปทำงานข้างนอกบ้าน ซอกจินทำงานประจำเป็น ‘ช่างกำกับศิลป์’ ให้รายการโทรทัศน์เกี่ยวกับการสอนศิลปะเด็ก งานอดิเรกคือแสดงผลงามตามร้านกาแฟและแกลอรี่เอกชน

หากแทฮยองมีอำนาจวิเศษที่ทำให้คนเคารพบูชา ซอกจินเองก็มีพลังลี้ลับไม่ต่างกัน เขาสามารถทำให้คนรักใคร่เอ็นดูได้เพียงสบตากันชั่วระยะสั้น ๆ

แทฮยองสังเกตเห็นอำนาจวิเศษนั่น... และถึงกับไม่พอใจทุกครั้งเวลามีคนแปลกหน้ามาเกาะแกะพี่ชายเกินเหตุ

ลูกชายกำพร้าแม่แบบเขาเป็นพวกหวงครอบครัว โดยเฉพาะคิมซอกจินที่เติมเต็มหน้าที่แม่โดยสมบูรณ์ ซอกจินชอบไปจ่ายตลาด พิถีพิถันกับการเลือกซื้อวัตถุดิบ แจกจ่ายหน้าที่ให้พวกแม่บ้าน บางครั้งหากอารมณ์ดี ๆ พี่ชายจะเข้าครัวโชว์ฝีมือเองเสียด้วยซ้ำ

แทฮยองตอบแทนความรักนั้นโดยการรับประทานอาหารของซอกจินจนอิ่มแปล้ แม้จะอร่อยหรือจืดชืดไม่ได้รสชาติก็ตามที

สองพี่น้องมีจิตผูกพัน แต่ไม่ใคร่คุยกันมากนัก ต่างฝ่ายต่างเหนื่อยกับภาระหน้าที่ประจำวัน – ซอกจินเป็นเด็กดี เลิกงานเสร็จรีบบึ่งตรงกลับบ้าน รับประทานอาหารเย็นร่วมกับบิดา ขณะที่คนน้องมีนิสัยคึกคะนองมาตั้งแต่เล็ก เลิกงานเสร็จ กลับเถลไถลไปตามคำชักชวนของเพื่อนพ้อง กินบ้าง สำมะเลเทเมาบ้าง หนักสุดคือเสพในรสหอมหวานของอิสตรีจนไม่ยอมกลับบ้าน

บางครั้ง ซอกจินไปตามเขาถึงในไนต์คลับเสียด้วยซ้ำ แทนที่จะรู้สึกเสียหน้า แต่แทฮยองกลับพึงพอใจและทำพฤติกรรมนั้นซ้ำอีกในวันถัด ๆ ไป ซอกจินได้แต่อิดหนาระอาใจกับความสามารถแพรวพราวทางด้านนี้ของน้องชาย แต่ตราบใดที่หน้าที่การงานยังมั่นคง ไม่ออกนอกลู่นอกทางจนน่าเกลียด เขาจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

ความสมดุลระหว่างสองพี่น้องตระกูลคิมดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ

กระทั่ง...

ฮวังอึนบี เพื่อนรุ่นน้องที่สนิทสนมกับครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ชวนซอกจินไปเลือกซื้อของในห้างสรรพสินค้า ซอกจินตอบรับด้วยไมตรีจิต

ระหว่างจับจ่ายซื้อดีวีดีการ์ตูนในร้านหนังสือ อึนบีสารภาพว่า เธอต้องการซื้อของขวัญวันเกิดให้แทฮยองโดยอาศัยซอกจินมาช่วยแนะนำสิ่งที่น้องชายชื่นชอบให้เธอรู้ ประกายตายามเด็กสาวพูดถึง 'แทฮยอง' มีสุ้มเสียงรักใคร่เทิดทูนเจืออยู่ในนั้น

ซอกจินเอ็นดูความใสซื่อของน้องสาว จึงช่วยเหลือโดยดุษณีภาพ

หลังจากจับจ่ายของขวัญกันเสร็จเรียบร้อย อึนบีชวนซอกจินรับประทานอาหารค่ำเพื่อตอบแทนคำขอบคุณ

ห้องอาหารฝรั่งเศสในโรงแรม คือ เชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้คนสะกดรอยตามหนุ่มสาวมาทั้งวัน เข้าใจผิด คิดว่าพวกเขามาออกเดตตามประสาคู่รัก นักธุรกิจใบหน้าคมคายเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทีกร้าวแข็ง พอมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าซอกจินและอึนบี คนนั่งร่วมโต๊ะอาหารต่างพากันกะพริบตาทำหน้าเหลอหลาใส่

แทฮยองไม่เปิดปากพูดอะไรเลยสักคำ ไม่ทักทายเพื่อนวัยเด็ก หรือแม้กระทั่งชายตามองเธอด้วยซ้ำไป เป้าหมายของเขาคือคิมซอกจิน...คิมซอกจินเพียงคนเดียวเท่านั้นที่นักธุรกิจหนุ่มเพ่งพิศด้วยแววตาตำหนิ

คงไม่ผิดหากซอกจินจะยอมรับแบบลูกผู้ชายว่า เขากลัวสายตาแบบนี้จากแทฮยองเสียเหลือเกิน – แต่ทำไมเขาถึงต้องกลัวด้วยล่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แถมอายุเขาก็มากกว่าคนตรงหน้าตั้งสามปี

ทำไมเขาต้องกลัวเจ้าเด็กไม่รักษามารยาทนี่ด้วย...


 

ห้วงอึดใจสั้น ๆ แต่เปรียบเสมือนนิรันดร์กาล แทฮยองยื่นมือไปกอบกุมข้อมือของซอกจิน ฉุดกระชากพี่ชายออกจากห้องอาหารโดยไม่เหลียวแลเด็กสาวที่นั่งอยู่ด้วยกันเลยแม้แต่น้อย

ซอกจินเบิกตาโพลง

ตลอดระยะเวลาและจังหวะการย่างเท้า เขาพยายามแกะพันธนาการให้หลุดพ้นจากอำนาจลิดรอน แต่แทฮยองไม่ปรานีเขาเลยสักนิด กระทั่งในที่สุด น้องชายทั้งผลัก ทั้งยัดเขาเข้าไปในรถซูเปอร์คาร์ตรงเบาะนั่งข้างคนขับ

มือเรียวยาวของซอกจินวางแปะลงบนหน้าอกแทฮยอง หมายดุนดันให้น้องชายถอยไปห่าง ๆ แน่นอนว่ามันไม่สำเร็จ แถมแทฮยองยังฝืนกำลัง โน้มตัวลงไปรัดเข็มขัดนิรภัยให้เขาอีกต่างหาก

“ถ้าพี่หนีลงมา เราได้เห็นดีกันแน่!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำขู่นุ่มนวล


 

น่าแปลก เสียงของแทฮยองเบามาก แต่กลับสั่นคลอนไปทั่วทั้งหัวใจ กำซาบอยู่ทุกอาณาบริเวณบนเรือนร่างคิมซอกจิน แทฮยองเองก็รู้สึกไม่ต่างจากพี่ชายนักหรอก คนเป็นน้องไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมด เขาไม่เข้าใจตัวเอง แถมยังรำคาญพฤติกรรมเด็ก ๆ นี่เต็มแก่แล้ว

เขาเป็นอะไรไป?

อึนบีเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกันมาเนิ่นนาน เคยออกเที่ยวด้วยกันตั้งหลายครั้ง ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกงุ่นง่านที่ได้เห็นสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ยิ่งดินเนอร์ใต้แสงเทียน เป็นภาพไม่เข้าท่าสำหรับเขา...ไม่เข้าท่าเอามาก ๆ

เขาหวงซอกจิน เขาหวงสมาชิกครอบครัวซึ่งเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ แต่การได้รักพี่ชาย จิตวิญญาณเขาต้องรุ่มร้อนขนาดนี้เลยเชียวหรือ จิตวิญญาณเขาดิ้นเร่า ทุรนทุราย อวัยวะภายในร่างกายคล้ายถูกแผดเผาด้วยแรงริษยา โลภะ อยากครอบครองซอกจินเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว มันคือสายสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายและน้องชายจริง ๆ หรือเปล่า

เขาเก็บเกี่ยว ลูบไล้ปลายมือผ่านผิวกายนวลเนียนมาตั้งมาก แต่ไม่เคยมีสาวคนไหน ทำให้จิตใจเขาว้าวุ่นได้เท่าซอกจิน


 

บรรยากาศภายในรถหนักอึ้ง ไม่ต่างอะไรจากพื้นผิวชั้นบาดาลที่กำลังถูกลาวาไหลคืบเข้ามาใกล้ ซอกจินหายใจไม่ทั่วท้อง อึดอัด ไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับแทฮยองตรง ๆ

บางครั้งเขารู้สึกเหน็ดเหนื่อยในความปวกเปียกไม่หนักแน่นของตัวเอง แต่บทน้องชายจะดุดัน ก็น่าครั่นคร้าม มีคลื่นพลังเหนือกว่าเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้


 

ชั่วเวลาอึดใจสั้น ๆ เจ้าของรถขับเคลื่อนพาพวกเขาไปยังเส้นทางเปล่าเปลี่ยวสู่ชนบท – เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ซอกจินมีลางสังหรณ์ไม่ดีตอนอยู่กับสมาชิกภายในครอบครัว เขาไม่เคยรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายแบบนี้มาก่อน

เขาขอร้องให้แทฮยองหันพวงมาลัยกลับ

แต่เจ้าของรถไม่ปริปากตอบสนองความปรารถนาของเขาแม้แต่น้อย ซ้ำยังเร่งเครื่องยนต์เป็นการท้าทายเสียอีก


 

หากภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสในโรงแรมห้าดาว คือ เชื้อเพลิงชั้นดี เชื้อเพลิงเยี่ยมยอดที่ปลุกความกราดเกรี้ยวในตัวแทฮยองให้โหมกระพือยิ่งกว่านั้น คือ เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงพี่ชาย...

พี่ชายผู้มีหัวใจพิสุทธิ์ ไม่หยั่งถึงจิตวิญญาณความริษยาที่ถูกปลุกกระตุ้นอยู่ทุกวินาที ซอกจินล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยม เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแทฮยอง ก่อนตัดสินใจเลื่อนนิ้วโป้งไปกดปุ่มรับ

ไม่รอให้ซอกจินกรอกเสียงทักทายลงไป แทฮยองหักพวงมาลัยปาดเข้าข้างทาง เขาเหยียบเบรกจนคนนั่งด้านข้างหัวทิ่มหัวตำ

ซอกจินเลิกคิ้วใส่น้องชาย เสตามองวิวทิวทัศน์ภายนอก – ไม่ต่างจากที่เขาคาดการณ์เอาไว้ ข้างทางมีเพียงพื้นนาซึ่งจมอยู่ในอนธการแห่งห้วงราตรี ไม่มีดาวสักดวงบนท้องฟ้า พระจันทร์ขึ้นเป็นรูปเสี้ยวเหมือนริมฝีปากที่กำลังยิ้มหยันกับสถานการณ์แปลก ๆ ที่สองพี่น้องร่วมผจญอยู่

แทฮยองเข้าเกียร์จอด ขึ้นเบรกมือ ขยับร่างไปคร่อมตัวพี่ชายด้วยความรวดเร็ว เขาริบโทรศัพท์มือถือมาฟังเสียงคนปลายสาย

ดวงตาเรียวรีทอดประสานดวงตากลมโตใสแจ๋ว ชายหนุ่มทั้งคู่เล่นสงครามสายตากันแบบไม่มีใครยอมใคร ซอกจินพยายามไขว่คว้าขอโทรศัพท์คืน ในขณะที่แทฮยองเอื้อมมือไปดันอกซอกจินให้นอนราบลงบนเบาะหนัง

เสียงอึนบีลอดผ่านโทรศัพท์มาหลายครั้ง

ชื่อ 'ซอกจิน' ที่เปล่งออกมาจากน้ำเสียงอ่อนหวานของสาววัยแรกแย้ม ทำเอาแทฮยองอยากโยนโทรศัพท์แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว!

ครอบครัว ศีลธรรม ความถูกต้อง ทุกอย่างจำนนให้กับคนตรงหน้าไปจนสิ้น คนตรงหน้าที่ทำอาหารมื้อเช้าให้เขากับพ่อกินเป็นประจำ คอยช่วยเหลือ ปลอบโยนเวลาเขาต้องการกำลังใจ หรือแม้กระทั่งกล่าวตักเตือนเขาเวลาใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยเกินกว่าเหตุ

เขากดปิดโทรศัพท์มือถือ โน้มใบหน้าลงไปมอบจุมพิตให้พี่ชายที่นอนหอบหายใจแนบชิดเบาะรถ

ซอกจินตกตะลึง รวบรวมพละกำลังเฮือกใหญ่มาดุนดันหัวไหล่เขาเปะปะ พอแทฮยองเห็นว่าซอกจินพยายามต่อต้านการเกี้ยวพาของตนอย่างหนัก เขาทำใจเย็น ค่อย ๆ ปลอบประโลม หว่านล้อม ไล้เล็มไปตามริมฝีปากอวบอิ่มที่ปิดสนิท ซอกจินไม่ยอมรับทั้งกลีบปากและเรียวลิ้นของน้องชายให้กดแทรกเข้ามา

หางตาเริ่มมีหยาดน้ำใส ๆ เอ่อคลอ

แทฮยองไม่รู้ว่าน้ำตานั้นเกิดจากความหวาดกลัว รู้สึกผิด รังเกียจหรืออารมณ์ด้านไหนในตัวพี่ชาย แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ ภาพเบื้องหน้าไม่สามารถฉุดจิตสำนึกด้านดีของเขาให้ตื่นขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย เขาหลงรักภาพที่ซอกจินกำลังพรรณาผ่านทางร่างกาย... เขาทั้งหลงรักและหลงใหล ผิวกายขาวนวลนั้นสั่นระริก ริมฝีปากบวมอิ่ม นัยน์ตาเป็นประกายวูบไหว สีหน้าสับสนแหลกละเอียด แทฮยองกระชุ่มกระชวย ตื่นตัว เร้าอารมณ์และอยากเอาชนะ

น้องชายหน้าคมผลิยิ้ม โน้มตัวลงไปจุมพิตตรงปลายจมูกเชิดรั้น เคลื่อนขึ้นไปประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากกลมมน ตวัดกลับมายังปลายจมูก เลื่อนไปที่เปลือกตา แล้ววกกลับมายังริมฝีปากย้ำเป็นครั้งที่สอง

เขาเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากผลผลิตสุกงอมที่ไม่กล้าเด็ดออกจากต้นมานานกว่า ๒๔ ปี

เขารู้สึกโล่งอก เต็มตื้น เปรมปรีดิ์กับมรรคาที่ตัวเองเลือกเดิน

หลังจากหยอกเอินอ่อนหวาน ใจเย็น เอาอกเอาใจ ในที่สุด จิตวิญญาณที่กรุยกรายหาทางหลุดพ้นจากการครอบงำ กลับอ่อนเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ ซอกจินยอมเปิดรับตัวตนของแทฮยอง ทีแรกเพียงแค่ร่างกาย... แต่สายตาจริงจังระคนหวานเยิ้มที่คนเป็นน้องส่งมอบมาให้ ทำเอาซอกจินยอมเปิดรับหัวใจแน่วแน่เถรตรงนั้นด้วย

ซอกจินเปิดรับเขาทั้งกาย ใจ และบาปหนาอันเป็นนิรันดร์


 

ตั้งแต่ค่ำคืนนั้น วิถีชีวิตของสองพี่น้องบิดพลิ้ว ไม่สามารถย้อนกลับไปเป็นแบบเดิมได้อีกแล้ว...

ไม่มีวัน!

 

---------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 I R o s i s . (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:37
    โอ้ยย บาปมากกกก แต่แซ่บจังค่ะ *กี้ด*
    ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆ ให้อ่านนะคะ <3
    #4
    0
  2. #3 Babysen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:42
    ภาษาดีมากเลยค่ะคุณไรท์ เหมือนอ่านนิยายยุคเก่าอยู่เลย ชอบมาก
    #3
    0