[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 1 : ModifyLove00 : Intro [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    22 ก.ย. 59


ModifyLove
00
Intro
[Sein Part]



วันอาทิตย์ ห้าโมงเย็น

“เซอิน รู้สึกดีจัง” เสียงหวานจากผู้หญิงที่ผมกำลังเล้าโลมเธออยู่ดังขึ้นมาข้างๆใบหูผมขณะที่ผมกำลังใช้ปากดูดดุนซอกคอหอมหวานของเธออย่างหมั่นเขี้ยว ไฟราคะที่อยู่ในตัวผมค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้ยินน้ำเสียงยั่วยวนของเธอ

จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้กะจะมาทำอนาจารณ์ข้างบ้านคนอื่นหรอกนะ แต่เธอคนนี้ที่ผมนัดมาเที่ยวด้วยแล้วกำลังจะพากันเดินกลับบ้านดันมายั่วอารมณ์ผมซะก่อนเลยช่วยไม่ได้ ทำมันตรงข้างบ้านคนอื่นเลยเนี่ยแหละ

“เซอิน.. ใจร้อนจังเลยนะ” เธอคนนั้นว่าขึ้นพลางตวัดแขนเรียวขึ้นมาโอบรอบคอผมไว้ ขณะที่ผมค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้กระโปงสั้นสีแดงที่เธอสวมใส่อยู่

ถ้าถามว่าผมรู้จักชื่อเธอไหมน่ะเหรอ บอกได้คำเดียวว่า เหอะ! ผมไม่รู้จักผู้หญิงพวกนี้หรอกว่าเธอคือใครชื่ออะไรบ้าง รู้แค่อย่างเดียวคือผู้หญิงพวกนี้อยู่โรงเรียนเดียวกันกับผม แล้วก็ชอบเสนอตัวมาให้ผมฟันอยู่บ่อยๆ ฟันแล้วผมก็ทิ้งสิครับ กะอีแค่ผู้หญิงที่กระเสือกกระสนอยากจะให้ผมสัมผัสแล้วเอาไปคุยอวดใครต่อใคร

ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย มีของฟรีมาให้แบบนี้รับไว้หน่อยก็ไม่เสียหายหรอก ยังไงซะผมก็มีชื่อเสียงในเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

“อะแฮ่ม ขอโทษนะครับน้อง” ขณะที่ผมกำลังบรรเลงบทรักที่เร้าร้อนก็มีเสียงทุ้มของคนแปลกหน้าดังขึ้นมาทำให้ผมต้องหยุดลงพลางหันไปมองยังต้นเสียง แต่ผมมองซ้ายมองขวาก็ยังหาไม่เจอจนเสียงนั้นดังขึ้นมาอีกรอบ

“ทางนี้ครับ บนหัวน้องน่ะ” ว่าไม่พอยังมีมือมาสะกิดที่หัวผมให้ผมได้เงยหน้าขึ้นไปมองตามอย่างหงุดหงิดอีก เข้ามาไม่ดูเวลาเลยจริงๆ กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มเชียว

“คืองี้นะ พี่ว่ามันจะไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไหร่นะที่น้องจะมาทำอะไรกับแฟนของน้องในที่โจ่งแจ้งแบบนี้” พอผมเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นผู้ชายคนนึงผมสีน้ำตาลใส่แว่นยืนบ่นผมอยู่หลังกำแพงอีกฝั่งนึงที่ผมกำลังจะง้าบผู้หญิงคนนี้อยู่ 

และดูท่าคนฝั่งนู้นก็น่าจะหาอะไรมาเหยียบเพื่อให้ตัวเองโผล่หัวออกมาให้พ้นจากกำแพงสูงสองเมตรนี่ ขนาดผมที่สูงร้อยแปดสิบกว่าๆยังสูงไม่พ้นกำแพงนี่เลย แล้วคนที่อยู่ฝั่งนั้นดูจะตัวเล็กกว่าผมเขาคงจะสูงกว่ากำแพงนี่ล่ะมั้ง

แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับเขามาขัดจังหวะผม ทำให้ไฟราคะในตัวของผมมอดดับไปทันที

“แล้วไง” ผมตอบออกไปเสียงแข็งด้วยความหัวเสียที่คนอีกฝั่งเข้ามาขัดจังหวะ อีกฝ่ายนึงมองหน้าผมก่อนจะเลิกคิ้วสูงแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยียวนซึ่งมันยั่วโมโหผมได้จริงๆ

“พี่ให้ยืมห้องนอนพี่ไหมล่ะ แค่คนละร้อยเท่านั้น ราคากันเองไม่คิดกำไร” ว่าแล้วก็ชี้ไปยังบ้านที่อยู่ข้างหลังให้ผมได้มองตาม แบบนี้มันประชดกันชัดๆ

เอาสิ กล้าประชดผมก็กล้าทำ

“ได้ คนละร้อยใช่ไหม” ว่าจบผมก็ทำล้วงกระเป๋าเงินแต่ผู้หญิงที่ผมมาด้วยกลับคว้ามือผมไว้แล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา

“เซอิน... กลับกันเถอะ” เธอว่าพลางก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาทั้งผมและคนแปลกหน้า เธอคงจะอายที่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้

“ตกลงเอาไงครับน้อง” และพอเขาเห็นว่าผมนิ่งไปเลยพูดขึ้นมาอีก ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเขาที่กำลังส่งยิ้มยียวนให้อยู่ก็ต้องจิ๊ปากออกมาด้วยความไม่พอใจแล้วคว้าแขนผู้หญิงที่พามาด้วยเดินหนีออกไป แต่ผมก็ต้องหันไปมองตัวการที่เข้ามาขัดผมด้วยสายตาขุ่นขึ้งใส่เขาแล้วเดินออกมาจนลับตา

“นายนี่นะ ถ้าฉันไม่บอกให้กลับนายคงจะใช้บ้านของคนอื่นทำใช่ไหม บ้าชะมัด!” ผู้หญิงที่เดินตามผมมาเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียก่อนที่ผมจะปล่อยแขนออกแล้วหันกลับไปคุยกับเธอ

“กลับบ้านไปได้แล้ว”

“เอ๋? ไม่ทำต่อเหรอ” แล้วเธอก็รีบเดินเข้ามากอดแขนผมไว้เมื่อเห็นว่าผมนิ่งไปก่อนที่เธอจะเอ่ยต่อ “เซอิน เราไปทำต่อที่บ้านของนายก็ได้หนิ”

“ไม่ล่ะ ฉันหมดอารมณ์ กลับบ้านไปซะฉันส่งแค่นี้” ว่าจบผมก่อนแกะมือของเธอออกจากท่อนแขนของผมเมื่อเดินมาถึงหน้าปากซอยที่เธอบอกให้ผมมาส่ง

ก่อนที่ผมจะเดินกลับไปยังบ้านหลังเดิมที่ผมกะจะคั่วเธอ ผมยืนมองบ้านหลังนั้นอยู่หน้าบ้านของผู้ชายที่เขามาขัดผมอยู่สักพักก่อนที่ประตูจากบ้านข้างๆของผู้ชายใส่แว่นคนนั้นจะเปิดออกแล้วเผยให้เห็นเด็กผู้ชายร่างสูงคนนึงเดินถือถุงใส่มะม่วงตรงมายังหน้าบ้านที่ผมยืนมองอยู่

ผู้ชายคนนั้นมองผมพลางเลิกคิ้วสูงก่อนที่จะเอ่ยถามผมออกมา “มาหาใครรึเปล่าครับ”

ผมมองหน้าเขานิ่งๆก่อนที่จะเดินออกไปยังมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ข้างบ้านของเขาที่เป็นจุดเกิดเหตุนั่นแหละ แล้วผมก็ขับรถออกไปโดยที่ไม่หันกลับไปมองบ้านหลังนั้นอีก จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้ลืมหรอก แค่กะว่าจะเดินไปส่งแล้วจะกลับมาดูหน้าเจ้าของบ้านอีกที กะว่าจะมาจำหน้าเขาไว้

แม่ง...อย่าให้เจอหน้าอีกนะ จะอัดให้เละเลยที่กล้ามาขัดจังหวะผม


วันอังคาร เก้าโมงเช้า

“เซอิน ต่อไปคาบคณิตว่ะ โดดป่าว” เสียงของเพื่อนสนิทผมที่นั่งอยู่ข้างๆผมดังขึ้นมาหลังจากที่คาบแรกเพิ่งจะหมดคาบไป เพื่อนคนนี้ชื่อว่า ‘เบลล์’ เป็นเพื่อนสนิทกับผมตั้งแต่อยู่ม.ต้นแล้วล่ะครับ มันหันมาถามผมก่อนที่จะเลิกคิ้วสูง

“โดดดิ รอไร” และพอผมพูดจบเบลล์ก็ยิ้มเผล่ออกมาแล้วเดินนำไปยังประตูหลังห้อง ตามด้วยผมที่กำลังจะลุกตามมันไปแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักทันทีที่เห็นร่างบางที่คลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเดินเข้ามาในห้องพลางยืนอยู่หน้าห้องจ้องมองผมตาเขม็ง

“จะโดดไหมเนี่ยเซอิน ครูเข้าไปในห้องแล้ว ออกมาดิ” คราวนี้ไม่ใช่เบลล์พูดครับแต่คนที่พูดคือเพื่อนสนิทผมอีกคนที่ชื่อว่า ‘ต้นไม้’ มันยืนมองผมอยู่นอกห้องขณะที่ผมยังยืนอยู่ในห้องแล้วจ้องมองคนที่กำลังยืนอยู่หน้าชั้นเรียน ในหัวผมก็เอาแต่คิดว่าคนๆนี้ผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

อย่าบอกนะว่า...

“สวัสดีครับ ครูเป็นครูมาใหม่นะ ชื่อ ‘พิภัช ธนะนันท์’ เวลาเรียกก็เรีบกว่าครูพิภัชล่ะ ครูไม่ชอบให้ใครมาปีนเกลียวนะครับ ครูมาสอนคณิตตั้งแต่ตอนนี้จนพวกเธอจบม.6แทนครูที่พวกเธอประท้วงให้ลาออกเมื่อเทอมที่แล้วที่พวกเธออยู่ม.5 เวลาที่ไม่เข้าใจอะไรก็บอกครูจะได้อธิบายให้พวกเธอฟังใหม่ หรือถ้าไม่เข้าใจจริงๆเดี๋ยวครูจะเข้าไปสอนให้ตัวต่อตัว เข้าใจแล้วนะ” ร่างบางที่ผมกำลังจ้องมองอยู่ว่ายาวออกมา

แม่ง... มาถึงก็พูดไม่หยุดเลยนะ ไอ้พี่เมื่อวานซืน ผมจำได้แล้วล่ะว่าคนที่ผมกำลังมองอยู่ผมเคยเห็นที่ไหน เห็นที่ข้างบ้านพี่มันไง ไอ้พี่คนนี้แหละที่มันเข้ามาขัดจังหวะผม

“แล้วเธอทำไมไม่นั่งล่ะ เป็นริดสีดวงรึไงยืนอยู่ได้ นั่งลงได้แล้ว” แล้วมันยังหันมาพูดกับผมที่ยืนอยู่หลังห้องให้เพื่อนๆได้หันมามองตามแล้วเบิกตากว้างทันทีที่เห็นว่าเป็นผม

หึ.. มาเล่นกับใครไม่เล่น อยากจะลองดีใช่ไหม

“ผมไม่นั่งหรอก ผมตั้งใจจะโดดคาบของพี่อยู่แล้ว ไอ้พี่เมื่อวานซืน” ผมกอดอกมองคนที่อยู่หน้าชั้นเรียนแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงยียวน แต่คนที่ผมกำลังหาเรื่องอยู่กลับขยับแว่นที่ตัวเองใส่ขึ้นแล้วหรี่ดวงตาหลังกรอบแว่นนั่นมองผมก่อนจะเอ่ยออกมา

“พี่เมื่อวานซืน? เราเคยเจอกันด้วยเหรอ” ว่าจบร่างบางก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอย่างท้าทาย ทำเอาเพื่อนทั้งห้องต่างก็หน้าเหวอไปตามๆกันเพราะไม่มีครูคนไหนกล้าต่อปากกับผม ขนาดเพื่อนสนิทผมเบลล์กับต้นไม้ยังเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อนมาดูเหตุการณ์เลย

“พี่ไม่รู้เหรอว่าผมเป็นใคร”

“หืม? ใครล่ะ?” พี่มันพูดพลางมองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย

“ผมเป็นหลานของผอ.โรงเรียนนี้ ใครที่กล้าขัดใจผมคนนั้นจะโดนไล่ออก อยากลองไหมล่ะ” ผมว่าออกไปเสียงแข็งพลางสบตาคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาขุ่นขึ้ง แต่คนตัวเล็กกว่ากลับคลี่ยิ้มออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า

“ก็เอาสิ น่าลองเหมือนกัน”

นี่มึงท้ากูชัดๆ!!

มึงอยากลองกับกูใช่ไหม...ได้! เดี๋ยวกูจัดให้!!!







ThaRat Talk
ลงให้แล้วนะคะสำหรับบทนำอาจจะสั้นไปนิดนึงนะคะ เพราะมันคือบทนำนั่นแหละค่ะ 5555 สำหรับคนที่หลงเข้ามาถ้าอ่านแล้วชอบก็ADD FAV.ได้เลยนะคะ


ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #86 พระจันทร์ตะวันออก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:22
    มีความท้าทายเด้อ
    #86
    0
  2. #85 พระจันทร์ตะวันออก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:19
    โอ้โห้วววว
    #85
    0
  3. #36 Aobaummy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 22:41
    เห็นความวุ่นวายมี่กำลังเกิดขึ้น55
    #36
    0