[Yaoi] ModifyLove แก้สมการค้นหารัก [End]

ตอนที่ 2 : ModifyLove01 : I just don’t like a look of him! [Sein Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    22 ก.ย. 59


ModifyLove
01
I just don’t like a look of him!
[Sein Part]



@ห้องผู้อำนวยการ

“อะไรนะครับ น้าไม่ให้เขาออกเหรอ!” ผมตวาดใส่คนที่กำลังนั่งมองผมอยู่ด้วยท่าทางนิ่งเฉยซึ่งต่างจากผมที่กำลังอารมณ์เสียสุดๆ จะอะไรล่ะก็น้าสาวผมไม่ให้ไอ้พี่ชายเมื่อวานซืนลาออกตามที่ผมบอกน่ะสิ

จริงๆแล้วน้าก็ไม่ได้สาวอย่างที่ผมบอกหรอกก็อายุสามสิบกว่าแล้วล่ะ แต่แค่หน้าตากับรูปร่างยังคงเหมือนสาวเท่านั้นเอง

“ครูพิภัชเขาเพิ่งจะเข้ามาสอนเองไม่ใช่เหรอ นี่มันเพิ่งจะเปิดเทอมเองนะซินจะไล่ครูเขาออกแล้วรึไงห้ะ แล้วเธอได้ลองเรียนกับครูเขารึยังล่ะ ทำไมต้องให้ครูเขาออกด้วยครูพิภัชสอนเธอไม่ดีรึไง” น้าสาวมองหน้าผมพลางเอ่ยออกมาเสียงแข็ง

ซินก็คือชื่อเล่นของผมเองครับ แต่ผมจะให้เรียกได้ก็ต่อเมื่อเป็นคนในครอบครัวของผมเท่านั้น แม้แต่เพื่อนสนิทผมก็ยังให้เรียกเซอินเลย

“เรียนแล้ว สอนไม่ได้เรื่องเลย!” ผมโกหก ก็ผมเนี่ยแหละที่โดดคาบพี่มันมาแล้วก็ตรงมาที่ห้องผอ.เลย ส่วนเบลล์กับไม้มันก็นั่งเรียนอยู่ในห้องตามที่ผมบอก

“หืม งั้นเหรอ” น้าพิมพูดพลางเปิดลิ้นชักออกแล้วหยิบปึกกระดาษออกมาแล้วเงยหน้าขึ้นถามผม

“เธออยู่ 6/5 ใช่ไหม” สิ้นสุดคำถามผมเลยพยักหน้าให้น้าก่อนที่เธอจะไล่สายตามองกระดาษแผ่นนั้น

“ทำอะไรครับน้าพิม”

“เธอโดดคาบครูพิภัชมาหนิ” อย่าบอกนะว่าที่น้าพิมดูอยู่คือตารางสอนของห้องผมน่ะ แต่ก็น่าจะจริงอย่างที่ผมคิดเพราะพอเธอพูดจบเธอก็ช้อนสายตาขึ้นมามองผมก่อนที่จะส่งสายตารู้ทันมาให้ผมผ่านกรอบแว่นสีแดงเลือดหมู และพอผมเงียบน้าพิมเลยวางตารางสอนลงแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้ามาลากคอเสื้อผมออกจากห้องผอ.

“น้าพิมจะพาผมไปไหน!” ผมว่าพลางสะบัดตัวออกจากเงื้อมมือของเธอ แต่น้าก็ยังไม่วายเอื้อมมือเข้ามาดึงหูผมให้เดินตามอีก

“ก็จะพาเธอไปเข้าเรียนน่ะสิ ถึงโรงเรียนนี้จะเป็นโรงเรียนเอกชน ถึงเธอจะเป็นหลานของน้าแต่เธอก็ไม่มีสิทธิโดดเรียน หรือไล่ใครออกจากโรงเรียนได้ตามที่เธอต้องการหรอกนะ”

“แม้แต่เรื่องที่ไปมีอะไรกับใครในห้องพยาบาลก็เหมือนกัน”

“น้าพิม!” ที่ผมเรียกชื่อหน้าออกไปนี่ไม่ใช่ว่าความแตกหรอกครับ น้าพิมรู้ตั้งแต่ที่ผมเริ่มทำครั้งแรกแล้วครับ ตั้งแต่ผมอยู่ม.5นู้น แต่ที่น้าพูดแบบนี้แสดงว่าจะให้ผมเลิกทำตัวแบบนี้น่ะสิ แล้วก็จริงซะด้วยเมื่อเธอหยุดเดินแล้วหันมาหาผม

“น้าขอแค่ปีเดียวไม่ได้รึไงแค่ให้เธออยู่ในกฎระเบียบน่ะซิน ไหนๆปีหน้าเธอก็จะจบม.6อยู่แล้ว ทำตัวดีๆให้น้าเห็นสักปีนึงเลยไม่ได้เหรอ แค่ปีเดียวเอง” น้าพิมพูดด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง

“แค่ปีเดียว! แค่! คำว่าแค่ปีเดียวของน้านี่มันเหมือนสิบปีของผมเลยนะที่ผมต้องอยู่ในกฎระเบียบอ่ะ” ผมโวยวายทันทีที่น้าบอกให้ผมอยู่ในกฎระเบียบของโรงเรียน

“มันไม่มากเกินไปหรอก หนึ่งปีก็ได้เรียนแค่หกเดือนนั่นแหละแค่นี้ทำมาเป็นบ่น แล้วเธอก็เอาเสื้อเข้ากางเกงซะ หรือจะให้น้าใส่ให้” พอน้าบอกให้เอาเสื้อเข้ากางเกงผมกำลังจะอ้าปากเถียงต่อแต่พอน้าพูดประโยคถัดมาผมเลยจับเป็นต้องหุบปากกลืนคำพูดนั่นลงไป

สถานการณ์อย่างนี้ถ้าให้น้าเข้ามายุ่งกับช่วงล่างของผมล่ะก็ มีหวังน้องชายผมได้พิการแน่ๆ

พอผมเอาเสื้อที่หลุดออกมานอกกางเกงใส่เข้าไปเสร็จ น้าพิมก็เดินนำผมต่อ จุดหมายปลายทางก็ที่ห้องเรียนผมนั่นแหละครับ และพอถึงห้องเรียนผมเลยยืนอยู่นอกห้องไม่เดินเข้าไปให้น้าเข้าไปข้างในแทน

“ครูพิภัช ขอโทษนะคะที่เข้ามารบกวนการสอนของคุณครู พอดีเอาเด็กมาส่งน่ะค่ะ” ว่าจบน้าพิมก็กวักมือเรียกให้ผมเข้ามาในห้อง เพื่อนๆเลยหันมามองผมเป็นตาเดียวกัน รวมถึงไอ้พี่เมื่อวานซืนนั่นด้วย พอผมตกเป็นเป้าสายตาขนาดนี้ผมคงจะเดินเข้าหน้าห้องหรอก ผมเลยย่างกายเดินเข้าหลังห้องแล้วนั่งที่ประจำของผมข้างเบลล์และไม้

“เฮ้ยเซอิน เป็นไงบ้างวะ” เบลล์ที่นั่งอยู่ข้างๆผมหันมาถามผมทันทีที่ผมนั่งลง แต่หน้าตาที่ไม่สบอารมณ์ของผมก็ทำให้เบลล์รู้เองโดยที่ผมไม่ต้องบอก

“เออก็ดีแล้วเหมือนกัน ครูคนนี้สอนรู้เรื่องกว่าครูคนที่ผ่านๆมาอีก ไม่เชื่อนายลองเรียนดู” ว่าจบเบลล์มันก็ชี้ไปยังผู้ชายที่ยืนคุยกับน้าผมอยู่หน้าห้อง ก่อนที่น้าพิมจะหันมามองหน้าผมสักแว๊บแล้วเดินออกจากห้องไป

ผมนั่งมองพี่คนนั้นสอนนิ่งๆจนหมดชั่วโมง ย้ำว่ามองเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจฟังอะไรทั้งนั้น แต่ถึงผมไม่ได้ตั้งใจฟังยังไง เสียงของพี่มันก็เข้ามาในหัวอยู่ดี เลยทำให้ผมเข้าใจหมดเลยว่าพี่มันสอนอะไรไปบ้าง

“เป็นไง รู้เรื่องไหม” พอหมดชั่วโมงเบลล์มันก็หันมาถามผมทันที

“ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” ว่าจบผมก็เดินออกจากห้องแล้วเดินตามผู้ชายร่างบางคนนั้นไป ผมเดินตามไปเรื่อยๆจนถึงห้องพักครูคณิตศาสตร์ผมถึงเข้าไปคว้าแขนของร่างบางไว้แล้วดึงให้หันกลับมา

“เฮ้ย!.. โถ่ ตกใจหมดเลย” และพอพี่มันหันมาได้ก็ถึงกับลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะเงยหน้ามองผมแล้วเลิกคิ้วถาม “มีอะไรรึเปล่าครับ”

“ลาออกไปจากโรงเรียนนี้ซะ แล้วก็ออกไปสอนที่อื่น ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างพี่” ผมเปิดประเด็นออกไปตรงๆไม่มีอ้อมค้อม พลางมองหน้าคนตัวเล็กกว่าที่กำลังทำหน้างุนงงใส่ผม มองจากมุมนี้แล้วพี่มันตัวเล็กกว่าผมอีกแฮะ สูงสักร้อยเจ็ดสิบต้นๆได้มั้งเนี่ย

“เรียกว่าครูก่อนสิ” คนตัวเล็กกว่ามองหน้าผมแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถ้าเรียกครูแล้วจะออกไปจากโรงเรียนนี้ใช่ไหม ได้”

“ครูพิภัช... ออกไปจากโรงเรียนนี้ได้แล้ว ผมเรียกว่าครูแล้วได้ยินไหม” จริงๆแล้วก็กะจะเรียกว่าครูอย่างเดียวนั่นแหละ แต่ปากมันกลับพูดชื่ออีกคนออกไปซะงั้น

“เรียกว่าครูแล้ว แต่ก็ไม่ได้รับปากหนิว่าจะออกจากโรงเรียนนี้” แล้วครูก็พูดแบบนี้ออกมา ทำไมชอบทำให้อารมณ์เสียอยู่เรื่อยเลยวะ! เออกูผิดเองที่ไม่ได้เว้นช่วงให้ตอบ

“ผมบอกให้ลาออกไปไง”

“แล้วทำไมครูต้องทำอย่างนั้น”

“เพราะผมไม่ชอบครู” ผมว่าออกไปเสียงแข็งพลางสบตาคู่นั้นอย่างขุ่นเคือง แต่ครูเขากลับสบตาผมด้วยสายตานิ่งเรียบราวกับไม่รู้สึกอะไรเลยกับสิ่งที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้

“ไม่ชอบอะไร ระวังจะได้อย่างนั้นล่ะ” แล้วก็มีเสียงทุ้มของใครบางคนให้ผมกับครูพิภัชที่มาใหม่ได้หันไปมองตามก็ปรากฏให้เห็นครูหัวหน้ากลุ่มสาระคณิตศาสตร์เดินออกมาจากห้องพักครู

“ลุง!!”

แล้วครูที่ผมกำลังต่อปากต่อคำอยู่ก็รีบเดินเข้าไปหาครูอีกคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องพักครู แต่เดินไปหาอย่างเดียวจะไม่คิดอะไรหรอกแต่นี่ดันเดินเข้าไปแล้วไปกอดกันด้วยน่ะสิ แถมยังเรียกว่าลุงอีก เป็นญาติกันรึไงวะแต่ดูจากอายุแล้วก็ไม่น่าจะใช่ เพราะครูอานุชายังไม่สามสิบเลย

“ไอ้เด็กคนนี้ พี่บอกแล้วไงว่าใครเรียกว่าพี่ มาเรียกว่าลุงทำไม” ครูอนุชาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องกอดตอบครูพิภัชอยู่สักพักก่อนที่ครูพิภัชจะถอยออกมาแล้วตามด้วยครูอนุชาที่ยกมือขึ้นดีดหน้าผากคนตัวเล็กกว่าก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นขยี้หัวแล้วมองด้วยความเอ็นดู

เป็นคู่เกย์รึเปล่าวะ...

“ก็พี่เป็นลุงรหัสผมหนิ เรียกว่าลุงนั่นแหละดีแล้ว” ครูพิภัชจากตอนแรกที่กำลังมองหน้าผมอย่างนิ่งเรียบตอนนี้กลับยิ้มกว้างออกมาจนปากแทบจะฉีกให้กับคนที่ครูเขาเรียกว่าลุง

“แล้วทำไมเมื่อวานลุงไม่มาโรงเรียนล่ะครับ ผมเลยต้องเข้าสอนนักเรียนแทนลุงทั้งวันเลย ผมเหนื่อยมากเลยนะ เลี้ยงข้าวกลางวันผมซะดีๆ” ว่าจบครูพิภัชที่คุยกับผมก่อนหน้านี้ก็แบมือออกมาเชิงขอเงินจากครูอนุชา เลยทำให้ตอนนี้ผมกลายเป็นส่วนเกินไปโดยปริยาย

“อะไรเนี่ย ตอนอยู่มหา’ลัยก็ชอบให้พี่เลี้ยงข้าวให้ เรียนจบมาแล้วยังจะต้องให้พี่เลี้ยงข้าวให้อีกเหรอ” สิ้นสุดคำพูดของครูอนุชาครูพิภัชก็พยักหน้าให้ทันที

“ขอโทษครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับครูพิภัช” ผมเลยชิงพูดออกไปก่อนที่ครูอนุชาจะพูดขึ้นมาอีก ถ้ายังปล่อยให้สองคนนั้นคุยกันต่อมีหวังผมได้กลายเป็นหมาหัวเน่าจริงๆแน่

“เรื่องที่นายจะให้ครูพิภัชลาออกน่ะเหรอ ครูได้ยินพอดีตอนที่กำลังจะเดินออกมา” แล้วครูอนุชาก็พูดขึ้นมาตัดหน้าครูพิภัชที่กำลังจะอ้าปากพูดกับผมแต่ถูกครูอนุชาปิดปากไว้ก่อน พอครูอนุชาเห็นผมนิ่งไปเลยพูดขึ้นมาต่อ

“ทำไมนายถึงอยากให้ครูพิภัชออกล่ะ ครูเขาทำอะไรให้นายไม่พอใจหรือว่าสอนหนังสือไม่รู้เรื่องนายถึงอยากให้ครูเขาออกทั้งๆที่เพิ่งจะได้เรียนกับครูเขาไม่ใช่เหรอ” ครูอนุชาพูดขึ้นมาพลางจ้องหน้าผมด้วยสายตานิ่งเรียบแล้วก็ยิ่งกระชับมือปิดปากครูพิภัชแน่นไปอีกเมื่อครูพิภัชทำท่าจะขัดขืนจะมาคุยกับผมให้ได้ แต่ผมคิดว่าไม่ใช่แค่คุยหรอก ครูเขาจะเข้ามาเถียงกับผมมากกว่า

“ผมไม่ชอบครูพิภัช”

“ไม่ชอบ? แค่ไม่ชอบน่ะเหรอ ไม่ชอบที่ครูเขาสอนหรือว่าไม่ชอบนิสัยครูเขาล่ะ” แล้วครูอนุชาก็ถามผมต่อ

“ไม่ชอบทุกๆอย่างที่เป็นครูพิภัช” ผมเอ่ยออกไปเสียงแข็งพลางมองคนที่กำลังถูกปิดปากอยู่ จากตอนแรกที่ครูพิภัชทำท่าจะเถียงผมพอได้ยินผมพูดออกไปแบบนั้นก็หยุดยืนนิ่งทันที

“เซอิน นายโตแล้วนะจะทำอะไรก็ให้มันมีเหตุผลหน่อยสิ แค่บอกว่าไม่ชอบอย่างเดียวน่ะมันใช้ไม่ได้หรอก อีกอย่างครูเขาก็เพิ่งจะย้ายมาทำงานที่นี่ได้แค่ไม่กี่วัน นายช่วยต้อนรับเขาหน่อยไม่ได้เลยรึไงในฐานะหลานของผอ.” ครูอนุชาว่ายาว

“ครูไม่ต้องมาสอนผมหรอก” ผมว่าขึ้นก่อนที่จะเดินออกไปจากตรงนั้น เพราะผมเริ่มหัวเสียขึ้นมาแล้วน่ะสิที่มีคนเข้ามาสั่งสอนผม ผมล่ะเกลียดที่สุดเลยที่เวลามีคนมาบอกให้ทำนู้นทำนี่ที่มันขัดใจผม

“พาย นายไม่เป็นไรนะ” และพอผมเดินออกมาจากตรงนั้นได้ไม่ไกลนักผมก็ได้ยินเสียงครูอนุชาเอ่ยขึ้นมา

พายเหรอ..?

“ไม่เป็นไรครับลุง แค่นี้เอง” แล้วผมก็ได้ยินเสียงของครูพิภัชตอบครูอนุชา ผมเลยหันกลับไปมองก็เห็นครูพิภัชกำลังยืนยิ้มให้กับครูอนุชาอยู่ ก่อนที่ผมจะเดินกลับไปที่ห้องเรียน

ชื่อพายงั้นเหรอ...

“เซอิน หายไปไหนมาวะ” และพอผมเดินเข้าไปในห้องเบลล์ก็หันมาถามผมทันที ผมหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ก่อนที่จะหันไปหาเบลล์แล้วตอบออกไป

“ไปเข้าห้องน้ำ”

“เมื่อกี้พวกฉันก็ไปเข้ามา ทำไมไม่เห็นนายเลยล่ะ” แล้วไม้มันก็เอ่ยขึ้นมาดักผม ผมหันไปมองหน้ามันที่กำลังทำหน้านิ่งใส่ผมอยู่แต่สายตามันส่อให้รู้เลยว่ามันรู้ทันผม มันรู้ว่าผมโกหกมัน คนอย่างไม้น่ะเห็นเงียบๆนิ่งๆแบบนี้แม่งโคตรจะอันตรายเลย ขอเตือนไว้ก่อน

“เออๆ ไปห้องคณิตมา”

“ไปทำไมวะ” เบลล์ถามพลางเลิกคิ้วสูง

“ไปบอกให้ครูพายลาออก ฉันไม่ชอบครูเขา” ผมตอบออกไปพลางมองไปยังหน้าห้อง ก่อนที่เบลล์จะย้ำชื่อของคนที่ผมเพิ่งพูดออกไป “ครูพาย?”

“ครูพิภัช ที่สอนคณิตเมื่อกี้”

“แหม่ ปากก็บอกว่าไม่ชอบ แต่ก็สนิทจนรู้ชื่อเล่นครูเขาเลยนะ นายจะให้ครูเขาลาออกทำไมวะครูเขาก็สอนรู้เรื่องออก ฉันกับไม้ก็ชอบที่ครูเขามาสอนนะเว้ย ครูเขาสอนดีขนาดนี้อย่างน้อยถ้านายไม่ชอบแล้วอยากให้ครูเขาลาออกนายก็น่าจะลองเรียนดูสักครั้งดิวะ เผื่อนายจะเปลี่ยนใจ” แล้วเบลล์มันก็ว่าออกมาซะยาว

“แค่ตัวเองไม่ชอบแล้วจะไล่ครูเขาออกเนี่ยนะ ทำตัวเป็นเด็กไปได้” แล้วไม้มันก็ซ้ำเติมผมอีก

โอเคอันนี้ผมยอมรับว่าผมงี่เง่าทำตัวเป็นเด็ก ก็คนมันไม่ชอบนี่หว่า พวกคุณเคยเป็นไหมล่ะเวลาเจอหน้าใครครั้งแรกก็ไม่ชอบแล้วอ่ะ ไม่ถูกชะตาอะไรประมาณนี้ ผมเนี่ยแหละกำลังเป็นอยู่เลยผมเห็นหน้าครั้งแรกก็ไม่ชอบแล้ว เป็นเพราะครูเขาเข้ามาขัดผมตอนที่กำลังจะง้าบผู้หญิงด้วยล่ะมั้งเลยทำให้ผมเกลียดขี้หน้า

“เออรู้แล้ว” ผมว่าก่อนจะลุกเดินออกจากห้องไปให้เบลล์ได้ตะโกนถามผมตามหลังมา “เซอินจะไปไหนวะ”

“ห้องพยาบาล” ผมหันกลับไปตอบก่อนที่จะเดินไปยังห้องพยาบาลตามที่บอก แต่พอเดินไปถึงหน้าห้องพยาบาลผมก็ต้องเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจ

“เซอินมาแล้ว! เซอินดูสิใครมาล็อคห้องพยาบาลก็ไม่รู้อ่ะ” เสียงของผู้หญิงคนนึงดังขึ้นมาทันทีที่ผมเดินไปถึงหน้าห้องพยาบาล ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะเดินเข้ามากอดแขนผมไว้พลางชี้ไปยังประตูห้องพยาบาลที่ถูกล็อคไว้แล้วเขียนติดหน้าห้องไว้ว่า ‘ห้ามหมาเข้า’

“น้าพิม..” นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้ในแว๊บแรก จะเป็นใครอีกล่ะนอกจากน้าของผม เมื่อเช้าน้าก็เพิ่งจะบอกผมอยู่ว่าให้ผมเลิกทำตัวแบบเมื่อก่อน เฮ้อ..เซ็งจริงๆเว้ย!

“พวกเธอกลับไปก่อนไป”

ผมหันไปบอกผู้หญิงนับสิบกว่าคนที่รอมีเซ็กส์กับผม พวกเธอก็ชอบมารอผมแบบนี้แหละครับ ปกติก็จะรอในห้องพยาบาลนั่นแหละแต่วันนี้ห้องพยาบาลถูกล็อคเลยได้แต่ยืนรอผมอยู่หน้าห้องพยาบาล จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้นัดพวกเธอหรอกว่าให้มาตอนไหน พวกเธอจะมารอแบบนี้อยู่เสมอ รอทั้งวันแหละครับ ผมนึกอยากจะมาตอนไหนก็ค่อยมา

“เซอิน ในห้องน้ำก็ได้นะ” หนึ่งในผู้หญิงที่ยืนอยู่เสนอขึ้นมา ถ้าเกิดว่าเป็นวันที่ผมอารมณ์ดีผมไม่รอให้พวกเธอเสนอแบบนี้หรอก ของผมน่ะทำที่ไหนก็ได้ แต่วันนี้ผมอารมณ์ไม่ดีน่ะสิ อารมณ์เสียเพราะครูพายนั่นแหละผมเลยปฏิเสธออกไป

“ไว้วันหลังละกัน ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี” ว่าจบผมก็เดินหัวเสียกลับห้องไปให้เบลล์กับไม้ได้มองตามเมื่อผมนั่งลงตรงกลางระหว่างพวกมันที่กำลังนั่งเรียนวิชาภาษาอังกฤษอยู่

“สิบคนต่อวินาทีรึไง ทำไมกลับมาเร็วจังเลยวะ” แล้วไม้มันก็หันขวับมาถามทันทีที่ผมนั่งลง

ผม เบลล์ และไม้นั่งกันหลังห้องน่ะครับ นั่งติดกันสามคน จริงๆเขาก็ให้นั่งกันเป็นคู่นั่นแหละแต่พวกผมแหกกฎไง

“ห้องโดนล็อคน่ะสิ”

“ว๊า เสียดายแย่” แล้วเบลล์มันก็ว่าขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยียวนก่อนจะหันกลับไปเรียนต่อ มีแต่ผมเนี่ยแหละที่นั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆอยู่คนเดียว ไม่ต้องเรียนหรอกภาษาอังกฤษยังไงพ่อก็เป็นคนอังกฤษอยู่แล้วไม่เห็นจำเป็นจะต้องเรียนเลย


พักกลางวัน

“เซอิน กลางวันนี้กินไรดีวะ” เบลล์ถามขึ้นมาทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในโรงอาหารก่อนจะมองไปยังร้านค้า

“ฉันกินข้าวราดแกง” เสียงของไม้ดังขึ้นมาก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังร้านข้าวราดแกงที่มันชอบกินอยู่เป็นประจำโดนที่ไม่สนใจผมกับเบลล์ที่กำลังยืนเลือกร้านอยู่เลย

“กินเหมือนกับไม้ละกัน” ว่าจบเบลล์ก็เดินตามไม้ไปโดยที่มีผมเดินตามไปอยู่ห่างๆ พอสั่งกับข้าวเสร็จพวกผมเลยไปหาที่นั่งกินข้าว พอหาได้ก็นั่งกินข้าวไปด้วยนั่งคุยกันไปด้วย ที่คุยกันน่ะมีแต่เบลล์คนเดียวนั่นแหละครับ

“เฮ้ย นั่นครูพิภัชนี่หว่า มากับครูอนุชาด้วย” แล้วมันก็เปลี่ยนเรื่องที่มันคุยอยู่อย่างกระทันหันก่อนที่จะพยักปลายคางไปยังร้านข้าวที่ผมกับเพื่อนๆเพิ่งซื้อกันมาให้ผมได้หันไปมองตามทันที

“ครูอนุชาเลี้ยงข้าวให้ครูพิภัชด้วยว่ะ” แล้วเบลล์มันก็พูดสิ่งที่ผมกำลังมองอยู่ออกมา ซื้อให้กันจริงๆครับอย่างที่ครูพายขอครูอนุชาให้เลี้ยงข้าวให้ตอนที่คุยกับหน้าห้องคณิตเลย

“นี่ๆ ฉันได้ยินมาว่าครูอนุชาน่ะรู้จักกับครูคณิตที่เข้ามาใหม่ด้วย เห็นบอกว่าเป็นสายรหัสเดียวกันตอนเรียนอยู่มหา’ลัยล่ะ” แล้วเสียงผู้หญิงของโต๊ะข้างๆก็ดังขึ้นมาเมื่อครูหน้าตาดีสองคนกำลังเดินออกจากร้านข้าวราดแกงไปหยิบช้อนส้อมแล้วคุยกันอย่างสนิทสนมทำให้ตกเป็นเป้าสายตาจากคนทั้งโรงอาหาร

ครูอนุชาก็เป็นคนตัวใหญ่ หล่อเข้ม มีเหรอที่นักเรียนหญิงและเพศที่สามจะไม่ชอบ ที่จะไม่ชอบครูเขาก็มีแต่ผู้ชายอย่างพวกผมเนี่ยแหละที่แย่งสาวๆไปหมด

แล้วไหนจะครูพายอีกเพิ่งเข้ามาใหม่แท้ๆแต่ก็มีนักเรียนเริ่มชอบกันแล้วหลายคน ถึงตัวจะไม่ใหญ่มากเมื่อเทียบกับครูอนุชาหรือผู้ชายด้วยกัน แต่ถ้าเทียบกับผู้หญิงรับรองได้เลยว่าตัวใหญ่กว่า ไหนจะเป็นหนุ่มแว่นหล่อน่ารักอีก นักเรียนหญิงไม่ชอบก็แปลกแล้ว

นี่ผมไม่ได้ชมครูพิภัชว่าหล่อน่ารักนะ แค่พูดออกไปตามสิ่งที่ผมเห็นก็เท่านั้น

“จริงเหรอครับน้อง” แล้วเบลล์มันก็เข้าไปคุยร่วมวงกับน้องม.4ที่พักกินข้าวคาบเดียวกันกับเด็กม.6อย่างพวกผม น้องเขาหันมามองหน้าเบลล์ด้วยหน้าแดงๆก่อนที่จะพยักหน้าให้มันเบาๆ

น้องแม่งน่ารักว่ะ..

“อย่า ฉันจอง” แล้วพอเบลล์เห็นผมทำท่าจะเข้าไปคุยด้วยหน่อยเบลล์มันก็รีบดันหน้าผมไว้ทันที เบื่อเบลล์กับไม้ก็ตรงนี้แหละ ผมคิดอะไรอยู่พวกมันก็รู้ทันหมด

ไม่เอาคนนี้ก็ได้วะ.. ผมคิดในใจก่อนจะหันไปมองครูพายกับครูอนุชาที่นั่งกินข้าวด้วยกัน

ครูพาย... ทำยังไงถึงจะให้ครูเขาลาออกไปได้นะ..







ADD FAV. <Click Pic>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #87 พระจันทร์ตะวันออก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:44
    กับการเรียนซินตั้งใจอย่างงี้มั้ยลูก
    #87
    0