Love story. รับรักผมเถอะ...นะครับพี่สาว

ตอนที่ 4 : ลักพาตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 พ.ย. 59

               ฉันขอไปกินข้าวที่อื่นแทนจะได้มั้ย -_-:; 
               ตอนนี้ฉันกับลองของเดินมาถึงโรงอาหารกันแล้ว พักเที่ยงคนเยอะจังแฮะ...เรื่องนั้นช่างเถอะ...แต่ไอ้เด็กบ้านี่เดินจูงมือฉันมาตลอดทางเลย ฉันไม่ใช่เด็กนะเฟ่ย! ใช่ว่าฉันจะไม่ดึงมือออกนะ แต่หมอนี่ก็คว้ามือฉันไปจับไว้อยู่ดี โดยให้เหตุผลน่าถีบว่า... 
               'อย่าดื้อสิครับ...เดี๋ยวหลงนะ^^'
               มันจะหลงได้ไง...แค่เดินไปโรงอาหาร -_-
               สรุป...ฉันเป็นรุ่นพี่นายหรือนายเป็นรุ่นพี่ฉันฟะ! 
               หลังจากที่เราสองคนหาที่นั่งกันได้แล้ว ฉันก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ตัว สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าสายตาแทบทุกคู่จับจ้องมาที่ฉันกับลองของ...รู้สึกอึดอัดยังไงไม่รู้ ไม่ชอบบรรยากาศชวนขนหัวลุกอย่างนี้เลย ให้ตายเถอะ -_-:; 
               "พี่สาวอยากกินอะไรครับเดี๋ยวผมสั่งให้^^"
               ไม่ล่ะ...เกรงใจ -0-
               "นายสั่งเถอะ...ฉันยังไม่ค่อยหิว -0-"
               ไม่ใช่ไม่หิวหรอกนะ...แต่ตอนนี้ถึงกินอะไรเข้าไปก็คงกลืนไม่ลง รับรู้ได้อย่างเดียวเลยคือจิตสังหารอันรุนแรงรอบตัวจากผู้หญิงที่อยู่ในโรงอาหาร
               เฮ้ยๆ ฉันไม่ได้อยากมากับหมอนี่เลยนะ แต่ถูกลากมาต่างหาก =0= (บอกใคร?)
               เลิกสนใจสายตาพวกนั้นดีกว่า...ฉันยกแก้วน้ำหวานที่แวะซื้อระหว่างทางที่เดินมาโรงอาหารขึ้นมาดูด
               ฮ่า~ ชื่นใจ อย่างนี้ต้องดูดให้หมดอย่าให้เหลือ ^0^
               "แล้วพี่สาวไม่อยากรู้เหรอครับว่าผมอยากกินอะไร^^"
               อยากให้ฉันถามกลับบ้างก็บอกมาเถอะ...ก็ได้ๆ เล่นหน่อยละกัน -0-
               "แล้วนายอยากกินอะไรล่ะ -0-"
               ลองของยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูของฉัน
               "...ก็พี่สาวไงครับ^^"
               พรวด!!!!! 
               น้ำหวานในปากที่กำลังถูกลืนลงคอถูกพ่นออกมาใส่คนตรงหน้า
               แต่...ไอ้เด็กนี่มันหลบได้ -_-
               น่าเสียดาย...น้ำหวานของฉัน~ TOT
               "แค่กๆๆ"
               โอย~ แสบคอไปหมด TOT
               "พี่สาวเป็นอะไรมากมั้ยครับ?! ถ้าหายใจไม่ออกเดี๋ยวผมช่วยผายปอดให้เอามั้ย *0*"
               ฉันแค่สำลักน้ำ ไม่ได้จมน้ำ...จะผายปอดทำไม! 
               "ไม่ต้อง แค่กๆ ฉันยังโอเคอยู่..."
               ต่อให้ไม่โอเค...ฉันก็ไม่ให้ผาย(ปอด)
               "แต่ผมไม่โอเคเลย...ผมอยากผายปอด *0*"
               ไอ้เด็กบ้า! พูดอะไรหัดดูคนรอบข้างซะบ้างเซ่! คนเยอะนะเฟ่ย! นายไม่อายแต่ฉันอาย -///-
               "ฉันไม่เป็นไร...ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน"
               "เดี๋ยวผมอุ้มไปส่ง *0*"
               ฉันมีขาเฟ่ย! เจ็บที่คอไม่เกี่ยวกับขา -_-
               "ฉันไปล่ะ -0-"
               ขืนยังมัวแต่คุยกับไอ้เด็กนี่อยู่คงไม่ได้ไปห้องน้ำกันพอดี -_-
               หมับ! 
               ลองของดึงมือฉันไว้...แล้วจะดึงเพื่อ?! 
               "อย่าไปนานนะครับ...ผมหิว *0*"
               "หิวก็สั่งอะไรกินก่อนสิ" ทำไมต้องให้บอก -0-
               "ที่ผมหิวน่ะ...คือพี่สาวต่างหาก^^"
               ฉันจะไปห้องน้ำแล้วเฟ่ย!!! 
               


               ซ่าๆๆ
               ฉันปิดก็อกน้ำตรงอ่างล้างหน้าแล้วเงยหน้ามองตัวเองในกระจก อืม...ฉันก็ไม่ได้สวยนี่หว่า...จะมองตรงไหนก็ไม่มีเสน่ห์เลยสักนิด -0- แล้วทำไมไอ้เด็กบ้านั่นถึงชอบตามติดชีวิตฉันนัก? ฉันสายหัวไปมาเพื่อสลัดความคิดพวกนั้น มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่ลองของจะมาชอบผู้หญิงอย่างฉัน เป็นไปไม่ได้...ไม่มีทาง! 
               พอสรุปอะไรๆ ได้ฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ก็ต้องเจอกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่อยากเสวนาด้วยเท่าไหร่
               ยัยสองสาวชะนีเผือก -0- (ที่เรียกอย่างนี่ เพราะหล่อนสองคนขาวจนซีด -0-)
               "เธอสองคนมีธุระอะไรกับฉัน? "
               ฉันถามยัยสองคนนั่นออกไป 
               "?/?"
               ไม่ต้องทำหน้างง ก็อยู่กันแค่นี้คิดว่าฉันคุยอยู่กับพรายกระซิบรึไง -0-
               อ้อ! จะบอกว่าฉันไม่รู้จักยัยสองคนนี้เป็นการส่วนตัวหรอกนะ...รู้อย่างเดียวคือยัยสองคนนี้ชอบลองของแน่นอน -0-
               "รุ่นพี่ทำอะไรกับลองของ ทำไมลองของถึงเป็นอย่างนั้น?!"
               ยัยเผือกคนที่หนึ่งเอ่ยขึ้น...อืม จะให้ฉันตอบว่าไงดีล่ะ? ดีดน้ำมันพรายใส่หรือทำเสน่ห์ยาแฝดดี -0- ไม่ใช่ละ! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ(รึเปล่า?) มีแต่หมอนั่นคนเดียวเลยที่เข้ามาหาฉัน ทั้งๆ ที่ฉันก็พยายามหลบเลี่ยงแท้ๆ -0-:; 
               "แล้วเธอเห็นว่าฉันทำรึยัง?"
               ฉันตอบกลับไป...ให้ตายสิ มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องมาพูดอะไรแบบนี้เลยนะ วุ่นวายจริงๆ -0-
               "ไม่รู้ล่ะ...ยังไงวันนี้ฉันก็จะแก้อาถรรพ์มนต์ดำที่รุ่นพี่ทำใส่ลองของ..."
               ว่าจบ ยัยเผือกคนที่หนึ่งก็เดินเข้ามาล็อกแขนฉันไว้จากทางด้านหลัง แล้วตามด้วยยัยเผือกคนที่สองเป่าผงแป้งอะไรไม่รู้กลิ่นแปลกๆ ใส่หน้าฉัน อืม...เวียนหัวแฮะ ง่วงด้วย...ราตรีสวัสดิ์ทุกคน คร็อก (_ _)zZ

**************************************************************************************************************
               โปรดติดตามตอนต่อไป^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #12 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 23:58
    หาว่านางเอกเล่นของซะงั้น เฮ้อ
    #12
    1
    • #12-1 moodang_lovely(จากตอนที่ 4)
      3 พฤศจิกายน 2559 / 09:57
      ฮ่าๆๆ ชื่อให้ไปหน่อย^^
      #12-1
  2. #5 Pond9915 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 17:24
    ''ที่ผมหิวน่ะ คือพี่สาวต่างหาก'' 

    ม้วนแปดตลบ >0<
    #5
    0